Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ တစ်ကယ်ပဲ နေရာမမှားခဲ့ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဌာနမှူးချူရဲ့ မြင့်မြတ်ဝိုင်ချက်လုပ်မှု အောင်မြင်ခြင်းအတွက် ကျွန်တော်တို့ ဂုဏ်ပြုပါတယ်ဗျာ။”</p> <p>ဝိုင်ချက်ရုံအပြင်ဘက်တွင် အကြီးအကဲတစ်ဒါဇင်ခန့်က တညီတညွတ်တည်း အသံပြုကာ ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ကြလေသည်။</p> <p> ချူဖုန်းက ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်၍ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိုင်အိုးကို ကိုင်လျက် ရုံအတွင်းမှ လှမ်းထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>သူ အပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် တံခါးဝတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် စနောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ နှာခေါင်းတွေက တကယ်ကို စူးရှတာပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အားနာဟန်ရှိသော်လည်း ယဉ်ကျေးသော အပြုံးများဖြင့် ဆိုသည်။“ကျွန်တော်တို့က မြင့်မြတ်ဝိုင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရတာပါ။ ဌာနမှူးချူ နည်းနည်းလောက်ပေးမြည်းပါအုံး”</p> <p>ချူဖုန်း၏ အပြုံးက ဆက်လက်တောက်ပနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>“နောက်တစ်ခေါက်ကျမှပေါ့”</p> <p>အကြီးအကဲများ  “…”</p> <p>ဂါရန် ရဲ့ Q စကေးထိမှန်သွားသည့်အလား အကြီးအကဲအားလုံး ဆွံ့အသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချူဖုန်းမှာ ထိုနေရာ၌ပင် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> [ဂိမ်းထဲမှ စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို စကားအပြောအဆို ရပ်တန့်သွားစေခြင်း]</p> <p>“ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ကို စတာပါ။ ချင်းအာ... ခွက်တစ်ဒါဇင်လောက် ယူလာခဲ့ပေးဦး။”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”</p> <p>ဝိုင်ချက်ရုံအတွင်းမှ ချင်းချင်းက ပြန်ထူးလိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် ဝိုင်ခွက်အသေး တစ်ဒါဇင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ချူဖုန်းက သူ၏ ရတနာဘူးသီးခြောက်ကို ထုတ်ယူကာ ခွက်တိုင်းကို အပြည့်အလျှံ လောင်းထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“မိတ်ဆွေတို့... ဒီ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင် က သိပ်အများကြီး မရှိလို့ ကျွန်တော် ဧည့်ခံပွဲကြီးကြီးမားမား မလုပ်ပေးနိုင်တာ ခွင့်လွှတ်ကြပါ။ ကိုယ့်ခွက်ကိုယ်ယူပြီး နေရာမှာပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံကြပါဦး။”</p> <p>ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင် ဆိုသည့် စကားလုံးကြောင့် အကြီးအကဲများ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားကြပြီး ချူဖုန်းဘက်သို့ ဦးညွှတ်ကာ ဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> “ဌာနမှူးချူရဲ့ ရက်ရောမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ”</p> <p> တစ်ယောက်ချင်းစီက လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော ခွက်များကို လှမ်းယူကာ ဝိုင်များကို မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘူးသီးခြောက်များထဲသို့ ဂရုတစိုက် ပြောင်းထည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦးဦးမယ်။”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။”</p> <p>ချူဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျေနပ်အားရသွားကြသော အကြီးအကဲများသည် သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။</p> <p>မြောင်တောင်  ပြင်ပသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူတို့မှာ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p>“ဌာနမှူးချူက တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲဗျာ။”</p> <p>“ဟေ့ လူအိုကြီး၊ ခင်ဗျားက ဒါကို အခုမှ ပြောရသလား။ ဌာနမှူးချူက အကြီးအကဲအသစ်တွေ ထပ်လက်ခံဦးမလားလို့ ကျွန်တော် တွေးနေတာ။”</p> <p>“ဟားဟား... ခင်ဗျားက ဝိုင်သောက်ချင်လို့ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာနထဲ ဝင်ချင်နေတာ မဟုတ်လား။”</p> <p>“…”</p> <p>အကြီးအကဲများကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ချူဖုန်းက ချင်းချင်းနှင့် အခြားသူများဘက်သို့ လှည့်ကာဆိုသည်။ “ဒီညတော့ ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲလေး လုပ်ကြတာပေါ့”</p> <p>အကြီးအကဲပင်းနှင့် အခြားသူများက ရိုသေစွာဖြင့် ပြောလိုက်ကြ၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”</p> <p>ညဉ့်နက်လာသောအခါ ပင်မနေအိမ်တွင် လူတိုင်းစုဝေးကြသော်လည်း မည်သူမျှ အစားအသောက်အပေါ် စိတ်မရောက်ကြဘဲ ချူဖုန်းဘေးရှိ ဘူးသီးခြောက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ချူဖုန်းက စကားမပြောဘဲ ဘူးသီးခြောက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်ရာ အဖုံးမှာ ချက်ချင်းပွင့်သွား၏။</p> <p>“ဘူးသီး... ဝိုင်လောင်းပေးတော့။”</p> <p>သူ့စကားအဆုံးတွင် ဘူးသီးခြောက်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ချူဖုန်းမှ စတင်ကာ ရှိသမျှ လူတိုင်းကို တစ်ခွက်စီ လောင်းထည့်ပေးလေသည်။ ဝိုင်၏ ရနံ့က မွှေးကြိုင်လွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်းမှာ မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရ၏။</p> <p>ချူဖုန်းက သူ၏ခွက်ကို အရင်မြှောက်လိုက်၏။ “ကဲ... သောက်ကြရအောင်။ ဒီဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင်က အရမ်းကောင်းပေမဲ့ ပြင်းလည်းပြင်းတယ်။ တစ်ခါတည်းနဲ့ အကုန်ကုန်အောင် မသောက်ကြနဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်များ မူးလဲသွားလို့ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အိမ်ပြန်ပျံသွားခိုင်းမှာနော်”</p> <p>နျဲ့ရှို့ယွမ်နှင့် ရွှီချိုက်ချန်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ထိုစကားကြောင့် မျက်နှာနီမြန်းသွားကြ၏။ ဆရာက သူတို့နာမည်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်မပြောရုံတမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချူဖုန်း၏ သတိပေးချက်ကြောင့် မည်သူမျှ လက်လွတ်စပယ် မသောက်ဝံ့ကြပေ။ တစ်ခွက်သောက်ပြီးသည်နှင့် လူတိုင်းမှာ ယိုင်တိယိုင်ထိုးဖြင့် မိမိတို့၏ အဆောင်များသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။</p> <p>ပင်မနေအိမ်တွင် အကြီးအကဲပင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေပြီး တောက်ပကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချူဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ဌာနမှူးချူ... ကျွန်မ နည်းနည်း အိပ်ငိုက်နေလို့ ဒီညတော့ ရှင့် ခြေဆေးဖို့ လာမပြင်ပေးနိုင်တော့ဘူးထင်တယ်”</p> <p>ချူဖုန်းက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆိုရင်လည်း စောစောအနားယူလိုက်ပါဦး”</p> <p>အကြီးအကဲပင်း သူမ၏အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ချူဖုန်းသည် မိမိအခန်းသို့ ပြန်ကာ တရားထိုင်နေလိုက်တော့၏။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်မှာ မူးဝေစွာဖြင့် သူ၏အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ခြံဝင်းထဲတွင် သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော ရုပ်ချင်းတူသည့် ရှောင်ကျော့သုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့်ဆိုသည်။ “ရှောင်ကျို့... ဘယ်လိုဖြစ်လို့ သုံးယောက်တောင် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဒါက ငါ့ကို သုံးဆသော ပျော်ရွှင်မှုတွေပေးဖို့ စွမ်းအင်အသစ် ဖန်တီးလိုက်တာလား”</p> <p>ရှောင်ကျို့က သူမ၏ နားထင်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ရွှီခိုက်ချန်ကို သွားရောက်တွဲကူလိုက်ကာ ဆိုသည်။ “ချန်ကော.. ရှင် မူးနေပြီ။ ကျွန်မ အိပ်ရာထဲ လိုက်ပို့ပေးမယ်”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး... ငါမမူးသေးဘူး။ ငါက ဆရာ့လိုပဲ ဝိုင်ကနေတစ်ဆင့် ဉာဏ်အလင်းရချင်တာ။”</p> <p>သူက ထိုသို့ပြောရင်း စာကြည့်ခန်းဘက်သို့ ဦးတည်သွားသည်။ ရှောင်ကျို့မှာ စာကြည့်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်တန့်လိုက်ရ၏။ အထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၏ ပုံတူပန်းချီကားကြောင့် သူမ အထဲသို့ မဝင်နိုင်ပေ။ သူမက ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေသေးသဖြင့် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရှိခြင်းပင်။</p> <p>ဟင်း…</p> <p>သူမ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းအပြင်ဘက်ကနေသာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>ရွှီချိုက်ချန် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှိ၏ ပုံတူကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ အမူးအရှိန်အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းစာ မှ စာသားများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာ၏။</p> <p>မကြာသေးမီက ထိုကျမ်းစာမှာ သူ့ကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထူးခြားသော သိမြင်နားလည်မှုကို ရုတ်တရက် ရရှိသွားလေသည်။</p> <p>“ကွန်ဖြူးရှပ်က ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းကို ရှေ့တန်းတင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီပုံတူထဲမှာ ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရတာလဲ”</p> <p>ရွှီချိုက်ချန်က သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေစဉ်မှာပင် ပန်းချီကားထဲမှ ကွန်ဖြူးရှပ်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသယောင် ရှိပြီး သူ့ကို အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းဆိုတာ အတတ်ပညာတစ်ခုပဲ။ မင်းရဲ့ အင်္ကျီလက် ဒါမှမဟုတ် အဝတ်အစားတွေထဲမှာ တံစဉ်တစ်လက် ဒါမှမဟုတ် တခြားထက်မြက်တဲ့ လက်နက်တွေကို ဝှက်ထားသလိုမျိုးပေါ့။”</p> <p>စကားအဆုံးတွင် ပန်းချီကားထဲမှ ကွန်ဖြူးရှပ်က သူ၏ လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ အထဲမှ ဓားမြှောင်တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ မြင့်မြတ်သော တရားမျှတမှုအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော ဓားအလင်းတန်းသည် ရွှီချိုက်ချန်၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်း ဟူသော စာလုံးမှာ ရွှီခိုက်ချန်၏ ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသားအဖြစ် ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည်လည်း နန်ဟွာကျင့်ကို ဖတ်ရှုနေပြီး နိုးတစ်ဝက်အိပ်တစ်ဝက်အခြေအနေဖြင့် ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် ရမ်းနေမိ၏။</p> <p>တစ်ခန်းလုံးတွင် ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်သံမှအပ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။ နျဲ့ရှို့ယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။</p> <p>အာရုံထွေပြားမှုအားလုံး ကင်းစင်ကာ တာအိုကျမ်းစာများကိုသာ အာရုံစိုက်ဖတ်ရှုနေသည့် သူ၏ အကောင်းဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>[ ဒင်။ တပည့် ရွှီခိုက်ချန်သည် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျင့်ဝတ်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပါသည်။ စာပေအသိအမြင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဆုလာဘ် - မဟာတာအို အနှစ်သာရ +၁ ]</p> <p>[ ဒင်။ တပည့် နျဲ့ရှို့ယွမ်သည် နန်ဟွာကျမ်းကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပါသည်။ ဆုလာဘ် -  မဟာတာအို အနှစ်သာရ +၁ ]</p> <p>ကျင့်ကြံနေသော ချူဖုန်းသည် ရင်းနှီးနေသော အကြောင်းကြားချက်နှစ်ခုကို ဆက်တိုက် ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားပြီး တီးတိုးရေရွတ်မိလိုက်၏။</p> <p>“ဒီဉာဏ်အလင်းပွင့်ဝိုင်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ယန်အာတို့ ပြန်လာရင် သူတို့ကိုလည်း မြည်းစမ်းခွင့် ပေးရမယ်။”</p> <p>ရှောင်ယန်နှင့် အခြားသူများအကြောင်း ပြောလိုက်စဉ်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ပထမဆုံး ပေါ်လာသူမှာ သူ့ကို စိတ်အပူရဆုံးဖြစ်သည့် ယဲ့ပေ့ရွှမ် ဖြစ်သည်။ ထိုကလေး ဘယ်လိုနေမလဲဟု သူ သိချင်မိလေသည်။</p> <p>သူ တောင်ပေါ်က ဆင်းသွားသည်မှာ တစ်နှစ်ခွဲတောင် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုထိ သတင်းမကြားရသေးပေ။ အကယ်၍ စနစ်က ထိုကလေး အဆင့်အသစ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းနိုင်ကြောင်း တစ်ခါတစ်ရံ အကြောင်းမကြားပါက ချူဖုန်းမှာ ထိုကဲ့သို့သော တပည့်မျိုး ရှိမှရှိပါလေစဟုပင် မေ့သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>တွက်ချက်ကြည့်ရလျှင် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ဟုန်မင်ဖန်တီးခြင်းအတတ် ကို စတင်ကျင့်ကြံကတည်းက စုစုပေါင်း  အဆင့်သေး သုံးခုအထိ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုဆိုလျှင် သူသည် တာအိုတည်ဆောက်ခြင်း၏ စတုတ္ထအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ချူဖုန်းပေးလိုက်သော ဓားကျောက်စိမ်းနှင့်ဆိုလျှင် သူသည် မည်သည့် အန္တရာယ်နှင့်မျှ ရင်ဆိုင်ရမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုသို့တွေးတောရင်း ချူဖုန်းသည် လဲလျောင်းလိုက်ကာ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်၏ တောင်ဘက် မိုင်ပေါင်းသောင်းချီဝေးသော တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ရှိနေသည်။</p> <p>ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံတွင် ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းနေ၏။</p> <p>သူက ချောက်ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ဂူတစ်ခုကို အသေအချာ လေ့လာကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> ‘ငါ့မှတ်ဉာဏ် မမှားနိုင်ပါဘူး။ ယွမ်လင်ဂိုဏ်း ရဲ့ အနောက်မြောက်ဘက် လီနှစ်ရာလောက်အကွာမှာ ရှိတဲ့ နာမည်မရှိတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးဂူတစ်ခုရဲ့ ကျောက်ကြားထဲမှာ ရွှမ်ဟွမ်သစ်သီးတစ်လုံး ရှိနေရမယ်။’</p> <p>သူ၏ အတိတ်ဘဝမှတ်ဉာဏ်အရ ဤရွှမ်ဟွမ်သစ်သီးကို နောက်ထပ် အနှစ်ခြောက်ဆယ်အထိ မည်သူမျှ ရှာတွေ့ဦးမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ရှာတွေ့သည့်အချိန်၌ ပါရမီရှင် အများအပြား လုယက်ကြပြီး ဝမ်တောက်ကျောင်းတော် မှ တပည့်အချို့ပင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျောင်းတော်တပည့်များသည် ဤထူးခြားမှုမရှိသော တောင်အကြောင်း ပြောလျှင် အမြဲတမ်း သတိထားခဲ့ကြခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ ဤနေရာကို ချောချောမွေ့မွေ့ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။ ရွှမ်ဟွမ်သစ်သီးမှာ အပြည့်အဝ မမှည့်သေးသည့်အတွက် မည်သည့် ထူးခြားသော နိမိတ်မှ ပြဦးမည်မဟုတ်ဘဲ ၎င်းမှာ ဆွတ်ခူးရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှမ်ဟွမ်သစ်သီးမှာ အနှစ်တစ်ရာလျှင် တစ်ကြိမ်သာ ပွင့်ပြီး အနှစ်တစ်ရာလျှင် တစ်ကြိမ်သာ အသီးသီးကာ၊ အနှစ်တစ်ရာတိုင်းတွင် ရွှမ်ဟွမ်ချီတစ်မျှင်သာ ထွက်ရှိသည်။ အသီးထဲတွင် ရွှမ်ဟွမ်ချီ ကိုးမျှင် ပြည့်သွားသည့်အခါမှသာ သစ်သီးမှာ အပြည့်အဝ ရင့်မှည့်ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>သူ့တွက်ချက်မှုအရ ယခုအချိန်တွင် အသီးထဲ၌ ရွှမ်ဟွမ်ချီ ရှစ်မျှင်လောက် ရှိနေသင့်ပြီဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သူ့အတွက် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ချောက်ကမ်းပါးတစ်လျှောက်ရှိ နွယ်ပင်များကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ပေ့ရွှမ်က လက်ဖြင့် အသာအယာ ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ နွယ်ပင်များမှာ လေအဟုန်ကြောင့် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p>ကလေးတစ်ယောက် တွားသွားဝင်နိုင်ရုံသာရှိသော ဂူပေါက်လေးတစ်ခုမှာ ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ သူက ဂူကိုကြည့်လိုက်သည့်အခါ ပျော်ရွှင်မှု‌ ကြောင့်မျက်နှာဝင်းပသွား၏။ သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံ ဖြင့် အထဲကို စူးစမ်းလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ကျောက်ကြားထဲ၌ ပေါက်နေသော ရွှေဝါရောင်ဖျော့ဖျော့ ရွှမ်ဟွမ်သစ်သီးကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။</p> <p> “ငါ တကယ်ပဲ နေရာမမှားခဲ့ဘူး”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save