Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမှိုက်တစ်စက ငါ့ရဲ့နာမည်ကိုသိဖို့ မထိုက်တန်ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျား ကို အရူးလုပ်နေတာ‌”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ “ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ ပဉ္စမမြောက်ညီလေးနောက်ကို ဒီလောက်အကြာကြီး လိုက်ခဲ့တာပဲ။ ခင်ဗျားကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်ရင် သိပ်သက်သာရာ ရသွားမှာပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား။”</p> <p>ရှူး</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြ၏။</p> <p>‘ထောင်လွှားလိုက်တာ ဒီလူငယ်က အတော်လေးကို ထောင်လွှားလွန်းလှသည်’</p> <p>သူသည် အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှ လာသည်ဆိုဦးတော့၊ ဤမျှငယ်ရွယ်သောသူက စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>(ခုနက တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ဆိုတာ အောက်ကသူတွေပြောတာနော်၊ သူက အဆင့်တက်တော့မှာ )</p> <p>သူ့တွင် အစွမ်းထက်သော ရတနာအချို့ ရှိနေလျှင်ပင် အလွန်ဆုံးရှိလှ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးနိုင်ရုံသာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ယခုကဲ့သို့ ရန်သူကို ဒေါသထွက်အောင် ရန်စနေခြင်းမှာ သေတွင်းတူးနေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လက်ပါအောင် လုပ်နေတာပဲ”</p> <p>အကြီးအကဲကျန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖိအားများမှာ လီပေါင်းများစွာအထိ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>ယွမ်လင်မြို့တံခါးဝတွင် တာဝန်ကျနေသော အစောင့်များပင် ထိုဖိအားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အခြေအနေကို အထက်သို့ အလျင်အမြန် အစီရင်ခံကာ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ကြလေသည်။</p> <p>“သူ ပျာယာခတ်နေပြီ။ ညီလေး ကြည့်စမ်း သူ စိတ်လွတ် သွားပြီ။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က မည်သို့မျှ မတုန်လှုပ်ဘဲ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ ‘ဒါ ငါ့အတိတ်ဘဝတုန်းကအတိုင်း စိုးရိမ်ကြောက်လန့်မှုမရှိတဲ့ အစ်ကိုကြီးချောင်ပါပဲလား။ ငါ တစ်ကျော့ပြန် မွေးဖွားလာပြီး အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုယ်ဗီဇကတော့ အလွယ်တကူ ပြောင်းလဲမသွားဘူးထင်တယ်။’</p> <p>သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောသည်  “အဘိုးကြီး၊ ကျုပ်က တောထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင် ရှာတွေ့တာပဲရှိတာ အဲဒါက ဘယ်တုန်းက ခင်ဗျားပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်နေသူများမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး ပွဲကြည့်ပရိသတ်များအလား စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြတော့၏။</p> <p>အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ တက်သစ်စလူငယ်နှင့် ဒေသခံလူမိုက် အကြီးအကဲကျန်းတို့၏ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံပွဲမှာ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်သည်။“ညီလေး၊ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ ခွေးအိုကြီးနဲ့ စကားများပြီး ဘာလို့ အမောခံနေမှာလဲ။ အဘိုးကြီး၊ အကုန်လုံး အတူတူလာခဲ့ကြစမ်းပါ။ ဒါမှ ကျုပ် အချိန်မကုန်တော့မှာ”</p> <p>အကြီးအကဲကျန်းက စကားပြန်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လခြမ်းကွေးဓားတစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဓားထံမှ သွေးနီရောင်အလင်းများ ဖြာထွက်နေသဖြင့် ရှိနေသူအားလုံး အံ့အားသင့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“သွေးလမင်း လခြမ်းကွေးဓား ဒီမိစ္ဆာလက်နက်က အကြီးအကဲကျန်းရဲ့လက်ထဲမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။”</p> <p>“ဒီကလေးက နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို တကယ်ပဲ ရခဲ့ပုံရတယ်။ မဟုတ်ရင် အကြီးအကဲကျန်းက ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“…”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ကျားစီးနင်းရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ရန်သူကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးဆေးစွာ ပြုံးကြည့်နေ၏။</p> <p>“အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ဓားတစ်စင်းပဲ... ဒါက ငါ့ကို အလေးအနက်ထား တိုက်ခိုက်ဖို့ လုံလောက်စေပါတယ်။”</p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ကိုယ်မှ အရှိန်အဝါများမှာ မီးတောင်ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏ ကိုယ်မှ ဖိအားလှိုင်းများကို လူတိုင်းခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခြေထောက်များပင် တုန်ယင်ကုန်ကြ၏။</p> <p>ဤလူငယ်သည် သိသိသာသာပင် ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်အဆင့်သို့သာ ရောက်ရှိသေးသော်လည်း သူထုတ်ဖော်လိုက်သော ထိတ်လန့်ဖွယ် လူသတ်ငွေ့များမှာ သူတို့တစ်သက် တစ်ခါမျှ မတွေ့ကြုံဖူးသည့် အရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ ချောင်ရို့ချန်၏ ထွားကျိုင်းသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားရ၏။</p> <p>‘ဒုတိယ အစ်ကိုကြီးနဲ့ အစ်ကိုကြီးက တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီပေါ့’</p> <p>“လမင်းခွဲ ခုတ်ချက်”</p> <p>အကြီးအကဲကျန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ဓားကို အားကုန်လွှဲ၍ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ကြက်သွေးရောင် ဓားအလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွား၏။ ထိုစွမ်းအင်တွင် ပါဝင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားဆန္ဒ ကြောင့် ကြည့်နေသူများမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းပင် ထသွားကြရသည်။</p> <p>“သူ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒက ပြီးပြည့်စုံနေပြီ... အစ်ကိုကြီး၊ သူက...”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ “သန်မာတယ်” ဟူသော စကားလုံးကိုပင် ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ခင်မှာ ထိုနေရာ၌ပင် ထပ်မံမှင်တက်သွားရပြန်သည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ကျဆင်းလာသော ဓားအလင်းတန်းကို ရင်ဆိုင်ကာ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ထိုလက်သီးချက်မှာ မိုးကြိုးထစ်ချုန်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှပြီး မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p>ကြီးမားလှသော လက်သီးစွမ်းအား၏ နောက်ကွယ်တွင် လက်သီးဆန္ဒမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုပုံရိပ်အတွင်း၌ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ လက်သီးကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။</p> <p>ဒုန်း</p> <p>လက်သီးချက်မှာ ကောင်းကင်ယံရှိ ဓားစွမ်းအင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။</p> <p>ပေါက်ကွဲထွက်လာသော လှိုင်းလုံးကြီးမှာ အကြီးအကဲကျန်းနှင့် အခြားသုံးဦးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သဲအိတ်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။</p> <p>ဖူး</p> <p>လေးဦးစလုံးမှာ သွေးတစ်လုပ်စီ အန်ထုတ်လိုက်ကြပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားကြလေသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ပြီး သူတို့ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ “စိတ်ဝိညာဉ်ပြည့်အင့်ခြင်းအဆင့်က ဒီလောက်ပဲလား။ ခင်ဗျားရဲ့ ဝိညာဉ်က ကျုပ်ရဲ့ ပြင်းထန်တာအို နတ်ဘုရားလက်သီး ကို မခံနိုင်ပါလား”</p> <p>“မင်း... မင်းက တကယ်ပဲ ဘယ်သူလဲ... ဖူး”</p> <p>အကြီးအကဲကျန်းက သွေးတစ်လုပ် ထပ်အန်လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချောင်ရို့ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>“မင်းလို အမှိုက်မျိုးက ငါ့နာမည်ကို သိပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။”</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ချောင်ယို့ချန်းက နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုလက်သီးချက်နှင့်အတူ သူတို့လေးဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားကြတော့၏။ အကြီးအကဲကျန်း၏ ကိုယ်ထဲမှ မှေးမှိန်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်တစ်ခုမှာ အဝေးသို့ လွတ်အောင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလေသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ ချောင်ရို့ချန်က လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ထိုဝိညာဉ်ကို ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသာအယာ ချေမှုန်းပစ်လိုက်၏။</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>အကြီးအကဲကျန်းမှာ နောက်ဆုံးသော နာကျင်စရာ အော်ဟစ်သံကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးကွယ်ပျောက်သွားရလေတော့သည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သည့်အလား လက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဘေးရှိ ကျားမိစ္ဆာဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြော၏။ “ကြောင်ကြီး၊ သွားပြီး သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေနဲ့ တန်ဖိုးရှိတာမှန်သမျှ သွားကောက်ချေ။ ခဏနေရင် ငါ မင်းကို အရသာရှိတာတစ်ခုခု ကျွေးမယ်”</p> <p>ကျားမိစ္ဆာ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တပြက်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် ချောင်ရို့ချန်၏ ဘေးသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲတွင် သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းနှင့် သိုလှောင်အိတ် သုံးလုံး ပါလာလေသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ကျားမိစ္ဆာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အသာအယာ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါ မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ။”</p> <p>ကျားမိစ္ဆာမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ဝါးစားလိုက်ပြီး ချောင်ရို့ချန်း၏ ကိုယ်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် ပွတ်သပ်နေတော့သည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ထိုသားရဲကို ကြည့်ကာ ပြော၏။ “အစ်ကိုကြီးက သားရဲထိန်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီသားရဲပေါ်မှာ ကတိကဝတ်စာချုပ် တစ်ခုမှ မရှိတာလဲ”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ကျားမိစ္ဆာ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ “မလိုပါဘူး။ နတ်သားရဲ သွေးမျိုးဆက်ပါတဲ့ မူလကောင်းကင် ကျားမိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ငါ ရိုက်နှက်ပြီး အညံ့ခံခိုင်းတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်တော့ဘူးလေ။”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ် - “...”</p> <p>ကြည့်နေသူများ - “...”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ စကားမပြောနိုင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်ရို့ချန်က ပြုံး၍ ပြော၏။ “ဒီနေရာက စကားပြောဖို့ ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ယွမ်လင်ဂိုဏ်းကို ရောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ကြုံခဲ့ရတဲ့ ပျော်စရာလေးတွေအကြောင်းလည်း ငါ ပြောပြမယ်”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မြို့တံခါးဘက်သို့ ချောင်ရို့ချန်နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ယွမ်လင်မြို့၏ မြို့စားမင်းသည် ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုတစ်စုနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ စောင့်ဆိုင်းနေလေပြီ။</p> <p>မြို့စားမင်းမှာ ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ လက်ဆုပ်ကာနှုတ်ဆက်လိုက်၏။ “ကျွန်ုပ်ကတော့ ယွမ်လင်မြို့စား စုန့်ခွေပါ။ လူကြီးမင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အမည်ကို သိခွင့်ရမလားခင်ဗျာ။”</p> <p>သူ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ စုန့် ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ချောင်ယို့ချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းနဲ့ စုန့်ကျောက်ယွီ က ဘယ်လိုပတ်သက်လဲ”</p> <p>စုန့်ခွေမှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ရိုသေသမှုဖြင့် ဖြေသည်။ “ဆွေစဉ်မျိုးဆက်အရဆိုရင် သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွားလေးပါ”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းက သူမရဲ့ မြေးတော်စပ်နေမှတော့ ငါ ရက်ရောပေးရမှာပေါ့။ ဒီနာမည်ကို မှတ်ထားလိုက်ပါ။ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ချောင်ရို့ချန်”</p> <p>စုန့်ခွေသည် ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကိုယ်လုံးတုန်ယင်သွားတော့သည်။ သေးငယ်သော ဂိုဏ်းငယ်လေးများနှင့် မတူဘဲ ယွမ်လင်ဂိုဏ်းကဲ့သို့ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် အင်အားစုများမှာ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အင်အားကြီးနှစ်ခုကြားမှ ပဋိပက္ခများကို ပို၍ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။</p> <p>‘ ဒါဆို ကျားနက်သခင် ကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြားချပ်သွားအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့သူက ဒီလူပေါ့။ ကျန်းမိသားစုက အဘိုးကြီးကတော့ တကယ်ပဲ အလကား သေသွားခဲ့ရတာပဲ ‘</p> <p>“ဒါဆို သခင်လေးချောင် ဖြစ်နေတာကိုး။ ကျွန့်တော်ရဲ့ မြို့ငယ်လေးကို ဘာကိစ္စနဲ့များ ကြွလာရတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပခုံးတွန့်လိုက်၏။ “လမ်းကြုံလို့ ဝင်လာတာ။ ဒါမှမဟုတ် မင်းလို မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ ဘိုးဘေး စုန့်ကျောက်ယီရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်စွက်ဖက်ချင်လို့လား”</p> <p>ထိုအခါ စုန့်ခွေ၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ သူ၏ ဖခင်မှာ စုန့်မျိုးနွယ်စုတွင် သားသမက်မျှသာဖြစ်ပြီး၊ ယွမ်လင်မြို့ရှိ ကြီးမြတ်သော မိသားစုကြီးလေးခုတွင် သူ၏အဆင့်အတန်းမှာလည်း မြင့်မားလှသည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ဤနေရာ၌ မြို့စားအဖြစ် စေလွှတ်ခြင်းခံရခြင်းပင်။ သူသည် စုန့်ကျောက်ယီ၏ ကိစ္စများတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် အမှန်တကယ် မဝံ့ရဲပေ။</p> <p>သို့သော် ယနေ့ ဂိုဏ်းအတွင်း ပျံ့နှံ့နေသော ကောလာဟလများကို သတိရလိုက်သဖြင့် သူက မနေနိုင်ဘဲမေးလိုက်၏။ “သခင်လေးချောင်ကလည်း ကျွန်ုပ်ရဲ့ အဖွားလေးကို ရှာဖို့ လာခဲ့တာလားခင်ဗျာ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ မင်း အားနေရင် လမ်းပြပေးစမ်းပါ။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က စုန့်ခွေ၏ မြို့စားဟူသော ရာထူးကို အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ သဘာဝအတိုင်းပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ။ ဒီဘက်က ကြွပါ လူကြီးမင်းတို့။”</p> <p>စုန့်ခွေသည် ချောင်ရို့ချန်နှင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်တို့ကို မြို့ထဲသို့ ရိုသေစွာ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p>ကျားစီးလာသော ချောင်ရို့ချန်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။</p> <p>“နေဦး ခုနက မင်းပြောတဲ့ ‘သခင်လေးလည်း’ ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save