Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်သားတော် လုံရန်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မြို့စားယွမ်လင်သည် ထိုမေးခွန်းကြောင့် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ ထို့နောက် ရိုသေသေဖြင့် ဖြေကြား၏။ “သခင်လေးချောင်... လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က လုံရန် လို့ အမည်ရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဟာ ယွမ်လင်ဂိုဏ်းဆီ  လာခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖွားလေး ကျောက်ယီကို စိန်ခေါ်ပြီး အတိတ်က စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ပျက်ပြားခဲ့တဲ့ အရှက်ရမှုကို ပြန်လည် ဆေးကြောချင်တယ်လို့ ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်”</p> <p>“စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်ခြင်း” ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ချောင်ရို့ချန်သည် အလိုအလျောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p>သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ မှာကြားခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ အခွင့်အရေးက ဒီမှာ ရှိနေတာများလား” သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်နှင့် မြို့စားယွမ်လင်တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချောင်ရို့ချန်၏ စကားကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း သူကမူ မျက်လုံးကို မှိတ်ထားပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ သူတို့လည်း ဆက်ပြီး မမေးမြန်းတော့ဘဲ နေလိုက်ကြသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် မြို့စားအိမ်တော်ရှိ နေရာပြောင်း အစီရင်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ သူတို့ သုံးဦးသည် ထိုအစီရင်ကို အသုံးပြု၍ ယွမ်လင်ဂိုဏ်း၏ တောင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် “ယွမ်လင်ဂိုဏ်း” ဟူသော စာလုံးသုံးလုံး ထွင်းထုထားသည့် ကြီးမားသော ကျောက်တိုင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုလိုက်၏။</p> <p> “သွားကြစို့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”</p> <p>မြို့စားယွမ်လင်သည် စုန့်မျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ သြဇာမကြီးမားသော်လည်း ယွမ်လင်ဂိုဏ်းအတွင်း၌မူ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ မဆိုးလှပေ။</p> <p>သူသည် ထိုနှစ်ဦးကို လူအုပ်ကြီး ဝိုင်းရံထားသော ဧရာမ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး၏ ဘေးဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များမှာ ထိုသုံးဦး လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြ၏။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် စင်မြင့်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ရုပ်ရည် သာမန်သာရှိသော လူငယ်တစ်ဦး စင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်၏ ရုပ်ရည်မှာ ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ မယိုင်လဲသော ဇွဲသတ္တိများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ သူသည် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် စင်အောက်ရှိ ယွမ်လင်တပည့်များအားလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသည့်ပုံပင်။</p> <p>“ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်တစ်ပိုင်းအဆင့်ကျင့်ကြံသူပါလား။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ထိုသူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ချက်ချင်း ထိုးဖောက်မြင်လိုက်ရ၏။ “မြို့စား... ဒီကောင်လေးနဲ့ ရှောင်ယီတို့ကြားက ရန်ငြိုးအကြောင်းကို ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား”</p> <p>မြို့စားယွမ်လင်က</p> <p>“တကယ်တော့ ဒါက သိပ်ပြီး မရှုပ်ထွေးပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက စုန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ ကျင့်ဟူက လုံမျိုးနွယ်စုတို့ဟာ သုံးဆက်မြောက် အိမ်ထောင်ဖက် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းဖို့ ကတိပြုခဲ့ကြတယ်။ ကျောက်ယီက တတိယမြောက် မျိုးဆက်မှာ ပါဝင်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လုံမျိုးနွယ်စုဟာ သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် အနေအထားကနေ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့တာ ကြာပါပြီ။”</p> <p>“ဒါကြောင့် စုန့်မျိုးနွယ်စုက အိမ်ထောင်ဖက် ကတိကဝတ်ကို တာဝန်ကျေရုံသက်သက်ပဲ မယားငယ်က မွေးတဲ့သမီး တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ဖို့ စီစဉ်ခဲ့တယ်။ ဒါကို လုံမျိုးနွယ်စုက ဒေါသထွက်ပြီး တရားဝင် ဇနီးကြီးကမွေးတဲ့ သမီး ကိုပဲ လိုချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ နှစ်ဖက်စလုံးက သဘောတူညီမှု မရနိုင်တာကြောင့် စုန့်မျိုးနွယ်စုက စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက အဖွားလေး ကျောက်ယီကလည်း ကလေး စိတ်နဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်သိမ်းတဲ့နေရာကို လိုက်သွားခဲ့မိတာပေါ့။”</p> <p>“စင်ပေါ်က ကောင်လေးက သူ အငြင်းခံရမှန်း သိလိုက်တဲ့အခါ စုန့်မျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးဆက်သစ် ပါရမီရှင်ကို စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍ သူ နိုင်ရင် စုန့်မျိုးနွယ်စုက တရားဝင်သမီးတစ်ယောက်ကို လုံမျိုးနွယ်စုဆီ လက်ထပ်ပို့ပေးရမယ်။ ရှုံးရင်တော့ စေ့စပ်ပွဲကို အပြီးတိုင် ဖျက်သိမ်းမယ်ဆိုပြီးပေါ့။”</p> <p>“သူ့အတွက် ကံဆိုးတာက ကျောက်ယီက အဲဒီ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ပြီးတော့ သူ ထိုက်ရွှီလျှို့ဝှက်နယ်မြေက ပြန်လာပြီးကတည်းက တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့တာ။ မကြာသေးခင်ကမှ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့် ကို အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီပွဲမှာ သူ ရှုံးစရာ အကြောင်းကို မရှိပါဘူး”</p> <p>“ဒါကြောင့်ကိုး။”</p> <p>ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်သည် စင်ပေါ်က လူငယ်ကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူသည် ထိုလူငယ်အပေါ် ပြောမပြတတ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင် လုံရန်သည် လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး လေသံအေးအေးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ... စုန့်ကျောက်ယီက လာဖို့ ကြောက်နေတာလား”</p> <p>“ဟမ့်”</p> <p>အေးစက်သော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု အဝေးမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ခရမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဓားကို စီးနင်းကာ ပျံသန်းလာပြီး စင်မြင့်ထက်သို့ ကျော့ရှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ စုန့်ကျောက်ယီပင် ဖြစ်သည်။ ချောင်ရို့ချန်းက တစ်ခါက သူမအား “ခရမ်းရောင်က မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်တယ်” ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည့်အတွက် သူမသည် ဝတ်စုံအားလုံးကို ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လုံရန်သည် သူ့ရှေ့မှ လှပလွန်းသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို မြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် နတ်ဘုရားအာရုံကို သုံး၍ သူ၏ လက်စွပ်ဆီသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဓားအဖိုး... သူက ယင်ကိုးပါး  မြင့်မြတ်ခန္ဓာပိုင်ရှင်ဆိုတာ သေချာလား။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် သူနဲ့ နှစ်ကိုယ်တူကျင့်ကြံနိုင်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ နဂါးပျံ ကိုးဆင့်အသွင်ပြောင်းခြင်း က ပြီးပြည့်စုံသွားမှာလား။”</p> <p>သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အိုမင်းသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာ၏။ “သေချာတာပေါ့။ ငါ မမှားနိုင်ပါဘူး။ မင်းက ကျောက်စိမ်းနက်နဲယင်ခန္ဓာကိုယ် ရှိတဲ့ မိန်းကလေးကို မတွေ့နိုင်မှတော့ ဒီ ယင်ကိုးပါး မြင့်မြတ်ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင်ကလည်း အကောင်းဆုံး အစားထိုးတစ်ခုပါပဲ။ မင်းရဲ့ နဂါးပျံ ကိုးဆင့်အသွင်ပြောင်းခြင်း ပြီးပြည့်စုံသွားတာနဲ့ ငါ မင်းကို ကောင်းကင်နှိမ်နင်းခြင်းဓားသိုင်း သင်ပေးမယ်။”</p> <p>“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ သိပါပြီ။”</p> <p>လုံရန်က စိတ်အာရုံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ့ရှေ့က အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“စုန့်ကျောက်ယီ... ဒီနေ့ ငါ နိုင်ရင် မင်းရဲ့ ကတိကို မမေ့နဲ့ မင်း ငါ့ကို လက်ထပ်ရမယ်”</p> <p>“ဟင်း”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက အေးစက်စွာ ထပ်မံနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နှင်းမှုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသကဲ့သို့ အေးစက်လှ၏။</p> <p>“ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ။ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မပြောရအောင် အရင်တိုက်ခိုက်ခွင့် ပေးမယ်။”</p> <p>စင်အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်မ စုန့်က တကယ်ကို မိုက်တာပဲ”</p> <p>“စီနီယာအစ်မ စုန့်၊ အဲဒီကောင်ကို သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ပါ”</p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ချောင်ရို့ချန်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လိုက်၏။ “ဒုတိယ အစ်ကိုကြီး... စီနီယာအစ်မ စုန့်က ဘာလို့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ စကားပြောပုံ ဆင်နေရတာလဲ”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးစိစိဖြင့်ဖြေသည်။ “ငါ့ဆီက အကျင့်ဆိုးတွေ ကူးသွားလို့ထင်တယ်”</p> <p>ယွမ်လင်မြို့စား  “…”</p> <p>သူ၏ အဖွား‌လေးသည် ဤမျှ မောက်မာလှသော လူငယ်နှင့် မည်သို့ ပတ်သက်နေသည်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင်မူ လုံရန်၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း အေးစက်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ စုန့်ကျောက်ယီ၏ စကားမှာ သူ့မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ကောင်းတယ်... အရမ်းကောင်းတယ်”</p> <p>ချွင်</p> <p>လုံရန်သည် သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေသော ဝိညာဉ်ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ “မင်း ရှုံးတဲ့အခါကျရင်တော့ ငိုမနေနဲ့ဦး”</p> <p> သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ဓားရှည်ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p>“မီးတောက်မိစ္ဆာ ခုတ်ချက်”</p> <p>ဓားတစ်ချက် အဝှေ့တွင် မီးတောက်များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဓားချီ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် မီးများက အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လေသည်။</p> <p>“သတိထား”</p> <p>အနီးနားမှ ကြည့်နေသော ယွမ်လင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>“တိမ်တိုက်တို့၏ တုန်ခါမှုဟန်”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီမှာ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် ဓားကို အိမ်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>ဓားချင်း ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏ၌ပင် ရလဒ်မှာ သိသာထင်ရှားသွား၏။</p> <p>လုံရန်မှာ လက်မဝက်မျှပင် မရွေ့ဘဲ အခိုင်အမာ ရပ်နေနိုင်သော်လည်း စုန့်ကျောက်ယီမှာမူ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်လိုက်ရပြီးမှ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းနိုင်လေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စုံစတွင် မီးပွားများ ကပ်ငြိနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူဖျော့သွား၏။</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လည်ချောင်းထဲတွင် ချိုမြိန်သော အရသာတစ်ခု သွေးနံ့ တက်လာပြီး သွေးအန်ထုတ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>သို့သော် သူမသည် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ဓားဖြင့် ရှေ့သို့ ထပ်မံခုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“လေနှင့်တိမ်တိုက် ဆုံစည်းခြင်း”</p> <p>“မဖြစ်ဘူး၊  မလုပ်သင့်ဘူး”</p> <p>ယွမ်လင်ဂိုဏ်းရှိ စုန့်မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ပျာယာခတ်ကာ ထရပ်လိုက်၏။ အကယ်၍ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်နေရန် မလိုပါက သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် ကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်ပြီး လုံရန်ကို နှိမ်နင်းပစ်လိုက်မိမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီ ဓားကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်ယံ၌ လေနှင့် တိမ်တိုက်များ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ထိုဓားချက်မှာ အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ ပြောင်းလဲနေပြီး ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲလှ၏။</p> <p>ထိုဓားချက်မှာ အလွန်တရာ ထက်မြက်လှပြီး ခုခံရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။</p> <p>လုံရန်၏ မျက်နှာတွင်ပင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် အလျင်အမြန် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဓားအဖိုး၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး”</p> <p>“မစိုးရိမ်နဲ့။”</p> <p>ဓားဝိညာဉ်အဖိုးအို၏ အသံမှာ လုံရန်၏ စိတ်ထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ထိတ်လန့်ဖွယ် ဖိအားတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။</p> <p>သူသည် စဉ်းစားနေခြင်း မရှိဘဲ ဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စုန့်ကျောက်ယီ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူပင် ချေဖျက်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်း။</p> <p>ယွမ်လင်ဂိုဏ်း၏ ကွင်းပြင်ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ လုံရန်သည် ထိုဓားချက်ကို ဤမျှ လွယ်ကူစွာ ချေဖျက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မယုံကြည်နိုင်ကြပေ။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဒုတိယ အစ်ကိုကြီး... လုံရန်ရဲ့ အခြေအနေက တစ်ခုခု မှားနေတယ်။ သူ့ဆီကနေ စိမ်းသက်တဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်လာတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခဏလေးဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံကနေ မလွတ်သွားဘူး”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လုံရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူသည် ထူးခြားမှုကို သတိမထားမိသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။ “ငါ နားလည်ပြီ။ သူ့ကို ငါ မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်ထားပါ့မယ်။”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ချောင်ရို့ချန်ကို မျက်နှာမည်းနှင့် နားမလည်သည့်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင်မူ လုံရန်က သူ့ရှေ့တွင် မလျှော့သောဇွဲဖြင့် ရပ်နေသည့် စုန့်ကျောက်ယီကို ကြည့်ကာ မောက်မာစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “မင်း ရှုံးသွားပြီ။ ငါတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်အရ မင်း ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ရမယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စုန့်ကျောက်ယီသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ဓားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။ “ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ မြတ်နိုးရတဲ့သူ ရှိပြီးသား။ ငါ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် နင်နဲ့အတူ လိုက်မလာနိုင်ဘူး”</p> <p>စကားပြောရင်း သူမ၏ ဓားမှာ လည်ပင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုစိုးရိမ်ရသော အခြေအနေတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>“ရှောင်ယီ၊ ရပ်လိုက်စမ်း ကျန်တာကို ငါ့လက်ထဲသာ အပ်ထားလိုက်တော့”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save