Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခု တကယ့်ယောက်ျားအစစ်တွေလို တိုက်ရမဲ့အချိန်ရောက်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချွင်</p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စုန့်ကျောက်ယီ၏လက်ထဲမှ ဓားသည် လွတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမြည်ကာ ကျသွားတော့သည်။ သူမသည် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ရင်း ဟစ်အော်လိုက်မိ၏။</p> <p>“အစ်ကိုချန်”</p> <p>ရောက်ရှိနေသူအားလုံး၏ အာရုံသည် ချောင်ရို့ချန်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>ခဏတာမျှ ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အရာအားလုံးထက် အထက်စီးဆန်သော အရှိန်အဝါဖြင့် ရပ်နေသည့် ထိုမောက်မာလှသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏နှလုံးသားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးဝင်လာကြသည်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော မြို့စားယွမ်လင်ပင်လျှင် ဆွံ့အသွားရ၏။ သခင်လေးချောင်သည် ဤမျှအထိ ရဲတင်းလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော ယွမ်လင်ဂိုဏ်းတပည့်များ လုပ်ဆောင်ရန် အိပ်မက်မက်ခဲ့ကြသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သခင်လေးချောင်ကမူ မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှမရှိဘဲ လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။ မြင့်မြတ်မြေမှ ဆင်းသက်လာသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးပီသပေစွ။</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင်မူ လုံရန်၏မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးနေ၏။ မိမိလက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ခါနီး ဆုလာဘ်ကြီးကို ဤသို့ လုယူခြင်းခံလိုက်ရမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူက ခက်ထန်စွာ အော်လိုက်သည်။ “လုံမျိုးနွယ်စုနဲ့ စုန့်မျိုးနွယ်စုကြားက အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စမှာ ဝင်စွက်ဖက်ရအောင် မင်းက ဘာကောင်လဲ။ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေပါ ဒီကိစ္စအတွက် တာဝန်ယူရမှာကို မကြောက်ဘူးလား။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က အလွန်တရာ ထောင်လွှားသောအမူအရာဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် ကြေညာလိုက်၏။ “လုံမျိုးနွယ်စုနဲ့ စုန့်မျိုးနွယ်စုဆိုတာ ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ ငါ ချောင်ရို့ချန်က တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်သွားချင်ပြီဆိုရင် သိကြာမင်းကိုယ်တိုင် ဆင်းတားရင်တောင် တားနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူအုပ်ကြီးမှာ အသက်ရှူပင် မှားသွားကြရသည်။ ဒီလူက ဘယ်သူမို့လို့လဲ။</p> <p>စုန့်မျိုးနွယ်စုကိုပါ ဆွဲထည့်လိုက်တာလား။ ဒါကတော့ လွန်သွားပြီ။</p> <p>“ချောင်ရို့ချန်”</p> <p>လုံရန်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွား၏။ “မင်းက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ချောင်ရို့ချန်လား။”</p> <p>“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီဆိုရင်တော့” ချောင်ယို့ချန်းက ပြုံးစိစိဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ “နောက်ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်ပြီ မဟုတ်လား။”</p> <p>“ဟင်း”</p> <p>လုံရန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ဒီလို အောက်တန်းစားတွေကို မွေးထုတ်ပေးနေတာကိုး။ သူများရဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးကို လုယူတဲ့ကောင်။”</p> <p>“ဟက်။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “ရှောင်ယီက မင်းရဲ့ စေ့စပ်ထားသူမို့လို့ မင်းအပိုင်လို့ ပြောတာလား။ ကဲ... သူမကို လှမ်းခေါ်ကြည့်လိုက်လေ၊ သူမ ပြန်ထူးမလားလို့။”</p> <p>လုံရန် - “…”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီကလည်း ဝင်ပြောလိုက်၏။ “ဟုတ်တယ်။ ငါက နင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ သဘောမတူခဲ့ဘူး၊ စုန့်မျိုးနွယ်စုကလည်း ငါ့ကိုပဲ ပေးရမယ်လို့ မပြောထားဘူး။ စုန့်မျိုးနွယ်စုမှာ တရားဝင်သမီးတွေ အများကြီးရှိတာပဲ။ နင် နိုင်သွားပြီဆိုမှတော့ တခြားသမီးတစ်ယောက်ကို လွှတ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့။”</p> <p>“မင်း... မင်းတို့”</p> <p>လုံရန်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်၏နောက်မှ ကြည့်နေသော ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာလည်း အံ့အားသင့်နေ၏။ ‘ဘာလို့ ဒုတိယအစ်ကိုကြီးကပဲ တစ်ကျော့ပြန်မွေးဖွားလာသလို ခံစားနေရတာလဲ။ ငါကပဲ အတုကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ...’</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် စုန့်မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးက အချိန်ကိုက် ရှေ့သို့တက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မှန်တယ်။ လုံမျိုးနွယ်စုက လူငယ်လေးရေ... ငါတို့ စုန့်မျိုးနွယ်စုက ကတိတည်ပါတယ်။ ရှောင်ယီမှာ တာအိုအဖော် ရှိနေပြီဆိုတော့ တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ ရွေးလိုက်ပါ။ ငါတို့က အိမ်ထောင်ရေးကတိကဝတ်ကို မဖြည့်ဆည်းပေးဘူးလို့ မပြောပါဘူး။မင်းတို့ လုံမျိုးနွယ်စုကမှ ပန်းတိုင်ကို အမြင့်ကြီး ထားနေတာ။”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ခုနကအထိ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ အသာစီးရနေသော လုံရန်မှာ ချက်ချင်းပင် ဝေဖန်မှုများ၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>ယွမ်လင်ဂိုဏ်းတပည့်များက အော်ဟစ်ကြတော့၏။</p> <p>“ဟုတ်တယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ပြန်ကြည့်ဦး။ မင်းက စီနီယာအစ်မ ကျောက်ယီနဲ့ တန်လို့လား။”</p> <p>“အတိအကျပဲ မင်းက ဘာမို့လို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးချောင်နဲ့ ယှဉ်ချင်နေရတာလဲ။”</p> <p>“စုန့်မျိုးနွယ်စုက မင်းကို မျက်နှာသာပေးတာတောင် မင်းက အထက်စီးချင်နေသေးတာလား။ အိပ်မက်မက်နေလိုက်ဦး။”</p> <p>ရောက်ရှိနေသူများမှာ ငတုံးများ မဟုတ်ကြချေ။ စုန့်ကျောက်ယီကဲ့သို့ ယွမ်လင်၏ ထိပ်တန်းပါရမီရှင်တစ်ဦးသည် မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ပါရမီရှင် ချောင်ရို့ချန်နှင့် လက်ထပ်ခြင်းကသာ ယွမ်လင်ဂိုဏ်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လုံရန်မှာ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေ၏။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ‘ဓားအဖိုး၊ ကျွန်တော် အဲဒီ ချောင် ဆိုတဲ့ကောင်ကို သတ်ချင်တယ်’</p> <p>“သတ်နိုင်တာပေါ့” ဓားအဖိုးက အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေ၏။ “မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးကိုတောင် မတည်ငြိမ်အောင် မလုပ်နိုင်ရင် အမြင့်ဆုံးဓားသိုင်းကို ဘယ်လိုကျင့်ကြံမလဲ။ ဒါ့အပြင် မင်းက ဒီလိုပါရမီရှင်တွေနဲ့ တစ်နေ့တွေ့ရမှာပဲ။ သူ့ကို မင်း နာမည်ကြီးဖို့အတွက် နင်းခြေရမယ့် လှေကားထစ်အဖြစ် အသုံးချလိုက်စမ်း။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လုံရန်၏မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူသည် ချောင်ရို့ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>“ချောင်... မင်း ငါနဲ့ တိုက်ရဲလား။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “ဘာလို့ မတိုက်ရဲရမှာလဲ။”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယအစ်ကိုကြီး၊ သတိထားပါ။ အဲဒီကောင်ရဲ့နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်။ အဲဒီအဘိုးကြီးက လှုပ်ရှားလာရင် အစ်ကိုကြီး”</p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချောင်ရို့ချန်က လက်မြှောက်၍ တားလိုက်ပြီး လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ညီလေး... မင်း ငါတို့ဆရာ့ရဲ့ ဓားဆန္ဒကို မမြင်ဖူးသေးဘူး မဟုတ်လား။ အဲဒီ မိစ္ဆာအိုကြီးက လှုပ်ရှားရဲရင်တော့ ငါ သူ့ကို အမှုန့်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်မယ်။ ငါ့မှာလည်း အစွမ်းထက်တဲ့ ဆရာရှိတာပဲလေ။”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချောင်ရို့ချန်သည် ကျားကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ စင်မြင့်ထက်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။</p> <p>သူသည် စုန့်ကျောက်ယီအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ “အောက်ကို ဆင်းပြီး ဒဏ်ရာကို ကုလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ငါ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်အိုး ဖျော်ထားပေးပါ။ အဲဒါ အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ငါ သူ့ခေါင်းကို ယူခဲ့ပေးမယ်။”</p> <p>မောက်မာလိုက်တာ။ အတိုင်းထက်အလွန် မောက်မာလှပေစွ။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုန့်ကျောက်ယီ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားရသည်။ မည်သည့်အမျိုးသမီးက ဤသို့သော အခိုက်အတန့်ကို ခုခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p>သူမက ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ အစ်ကိုချန်။”</p> <p>လုံရန်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါသများ ငြိမ်းသတ်သွားပြီး အေးစက်သော ဂရုမစိုက်မှုများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p>သေမည့်သူတစ်ယောက်အတွက် အငြင်းပွားနေရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p>စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် စုန့်ကျောက်ယီသည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်အိုးတန်ဆာပလာများကို ထုတ်ယူကာ လက်ဖက်ရည် စတင်ဖျော်တော့၏။</p> <p>စင်မြင့်ထက်တွင်မူ ချောင်ရို့ချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် လုံရန်ကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>“မင်း အရင်တိုက်စမ်း။”</p> <p>လုံရန်က ပြန်မဖြေဘဲ စိတ်အာရုံဖြင့်သာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ဓားအဖိုး။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ”</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ အရှိန်အဝါ တစ်ခုလုံး လုံးဝပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>စင်အောက်ရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူဖျော့ကုန်ကြပြီး ယွမ်လင်အကြီးအကဲများပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိကြ၏။ ဤလူငယ်တွင် ထူးဆန်းသောအရာ တစ်ခုခု ရှိနေသည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဒုတိယအစ်ကိုကြီး၊ သတိထား”</p> <p>သို့သော်လည်း ချောင်ရို့ချန်ကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် သူ၏ဆရာ ပေးထားသော ဓားကျောက်စိမ်းကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>“သေစမ်း”</p> <p>လုံရန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဓားကို ရှေ့သို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ “အကောင်အိုကြီးရာ... မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိတာလား။ခုတ်လိုက်စမ်း”</p> <p>သူက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဓားကျောက်စိမ်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ လုံရန်ထံသို့ ဦးတည်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချွင်</p> <p>ကြည်လင်သော ဓားသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ဓားကျောက်စိမ်းထဲမှ ကမ္ဘာကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် တောက်ပလှသော ဓားချီ တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ထိုဓားစွမ်းအင်သည် ဓားရှည်တစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>အားအနည်းငယ်မျှဖြင့်ပင် လုံရန်၏ မီးတောက်မိစ္ဆာဓားချီကို အမှုန့်ဖြစ်သွားစေပြီးနောက် သူ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဓားသိုင်းရဲ့ အနှစ်သာရ ဒါ... ဒါက သူတော်စင်တစ်ပိုင်း ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုပဲ”</p> <p>လုံရန်၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော ထိတ်လန့်တကြား အသံတစ်ခု သူ၏ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဓားအဖိုးသည် လုံရန်၏ ကိုယ်ထဲမှ ထွက်ပြေးကာ လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ရန် ကြိုးစားလေသည်။</p> <p>သို့သော် ဓားအဖိုး မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ထိုဓားချက်သည် လုံရန်တွင် မရပ်တန့်ဘဲ လက်စွပ်ဆီသို့ပါ လိုက်လံခုတ်ချလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>ဘန်း</p> <p>လက်စွပ်မှာ ကြေမွသွားပြီး ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခု လွင့်ထွက်လာ၏။</p> <p>“မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>ထိုဝိညာဉ်က အသနားခံရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားစွမ်းအင်က ထိုးဖောက်သွားလေသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ၎င်းမှာ လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြင်း။ စင်မြင့်ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတလင်းမြေကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။</p> <p>လုံရန်၏ အရှိန်အဝါများ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်ကို ချောင်ရို့ချန် မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဓားကျောက်စိမ်းကို စင်ပေါ်မှ ပစ်ချလိုက်ရာ ၎င်းမှာ စုန့်ကျောက်ယီ၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့်ကျသွားလေသည်။</p> <p>သူက မောက်မာစွာ ကြေညာလိုက်၏။ “အခုတော့ မဆိုင်တဲ့လူတွေကို ရှင်းပြီးပြီဆိုတော့ ယောက်ျားစစ်စစ်တွေ တိုက်ကြရအောင်လေ”</p> <p>လုံရန်မှာ မှင်သက်ရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး တီးတိုးရေရွတ်နေမိသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဓားအဖိုးက ဓားသူတော်စင် တစ်ယောက်လေ။ မင်းလို ကောင်းကင်ဇစ်မြစ်အဆင့်က လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်ဆီးနိုင်မှာလဲ။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “သေနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲမသိတဲ့ အလောင်းအိုကြီးလား။ အဲဒီလိုလူက မင်းလို အမှိုက်မျိုးကိုပဲ လှည့်စားနိုင်မှာပါ။ ငါ့ရှေ့လာရင်တောင် မျက်လုံးနဲ့ တစ်ချက်တောင် ကြည့်မှာမဟုတ်ဘူး။”</p> <p>“မင်း... မင်း...”</p> <p>လုံရန်မှာ လုံးဝ စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး သူ၏ မောက်မာမှုများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ချောင်ရို့ချန်ကမူ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသေးပေ။</p> <p>“ဘာလဲ။ ကြောက်သွားပြီလား။ ကြောက်ရင်လည်း ဒူးထောက်ပြီး အသနားခံလိုက်လေ။ ငါ မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ စဉ်းစားပေးကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p>စကားလုံးတိုင်းသည် လုံရန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဓားနှင့်မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ အရှက်ရမှုနှင့် နာကျည်းမှုတို့က ကြောက်ရွံ့မှုကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p>“ငါ မင်းကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မယ်။ နဂါးပျံ ကိုးဆင့်အသွင်ပြောင်းခြင်း”</p> <p>လုံရန်သည် လေထဲသို့ မြင့်မားစွာ ခုန်တက်လိုက်၏။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ စစ်မှန်ကံကြမ္မာအဆင့်ကို ကျော်လွန်ကာ ကောင်းကင်ဇာစ်မြစ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး နဂါးအရှိန်အဝါဖျော့ဖျော့က သူ့ကို ဝန်းရံသွားလေသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ “အခုမှပဲ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ တူတော့တယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းကို အမြင့်ဆုံးသော ဂုဏ်ပြုမှု ပေးရမှာပေါ့။”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုနေရာ၌ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် သူသည် စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူလှပေ၏။ လွှမ်းမိုးထားသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကြောင့် ကြည့်နေသူတိုင်း၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်ကုန်ကြရသည်။</p> <p>“နတ်ဘုရားခန္ဓာ... အစ်ကိုကြီးချောင် အလေးအနက်ထားနေပြီ။”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က မနေနိုင်ဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိ၏။</p> <p>“ပျံလွှားနဂါး”</p> <p>“ပြင်းထန် တာအိုနတ်ဘုရားလက်သီး”</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p>နဂါးတစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ဆင်းသက်လာပြီး လက်သီးအစုံက ၎င်းကို တားဆီး၍မရသော အရှိန်ဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ဝုန်း</p> <p>နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ တိုက်ပွဲမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့၏။</p> <p>ဤတိုက်ပွဲသည် အောင်နိုင်မှုကိုသာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်မဟုတ်။ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save