Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၇၀)</h2> <h2 style="text-align:center">ကြည့်ရတာ လုံရန်က ငါ့တွက် အံ့အားသင့်စရာ တချို့ ချန်ထားခဲ့ပုံပဲ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဗုန်း</p> <p>ဦးခေါင်းမရှိသော အလောင်းတစ်ခုသည် စင်မြင့်ထက်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး ကြေမွနေသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများမှာ ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ သွေးများမှာလည်း စင်မြင့်တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွား၏။</p> <p>လူတိုင်းသည် သက်မဲ့ဖြစ်သွားသော ထိုအလောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များ ချောင်ရို့ချန်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်မူ ထိုအကြည့်များ၌ လေးစားမှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေပြီ။</p> <p>ဒါဟာ ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်က ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းပကားပေါ့လေ။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ရှေ့သို့လှမ်းလာ၏။ လုံရန် အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် စင်အောက်မှ ကြည့်နေသော ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် လုံရန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကံကြမ္မာအလင်းတန်းတစ်ခု လွင့်ထွက်လာပြီး ချောင်ရို့ချန်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ဒုတိယအစ်ကိုကြီးချောင်က ကံကြမ္မာသားတော် တစ်ယောက်ကို ခုလေးတင် နှိမ်နင်းလိုက်တာပဲ။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်ကမူ ၎င်းကို သတိမပြုမိပေ။ သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို ကိုင်မြှောက်လျက် စင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းကာ စုန့်ကျောက်ယီထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားလေသည်။</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက သူမ ပြင်ဆင်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရင်း ပြုံးပြလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးချန်၊ လက်ဖက်ရည် အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ”</p> <p>ချောင်ယို့ချန်က ခွက်ကိုလှမ်းယူကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p>“လက်ဖက်ရည်ကောင်းပဲ။ တကယ်ကို ကောင်းတယ်”</p> <p>ထိုအခါမှသာ မှင်သက်နေကြသော ပွဲကြည့်ပရိသတ်များမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကြွေးကြော်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး ချောင်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ”</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုကြီး ချောင်က အနှိုင်းမဲ့ပဲ”</p> <p>ပွဲကြည့်စင်မြင့်ထက်ရှိ အကြီးအကဲများပင် စုန့်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲထံသို့ မနာလိုသော အကြည့်များ ပို့လွှတ်နေကြသည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးစုန့်... ခင်ဗျားတို့မျိုးနွယ်စုကတော့ နဂါးတစ်ကောင်လို သမက်လောင်းကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲဗျာ။”</p> <p>စုန့်အကြီးအကဲက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်၏။ “သူတို့က တရားဝင်တော့ မစေ့စပ်ရသေးပါဘူး။ စောပါသေးတယ် ဟားဟား...”</p> <p>အခြားအကြီးအကဲများကမူ စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍တွေးနေကြသည်။</p> <p> ‘ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ ရယ်နေပြီးတော့မှ ဘာမှမသေချာသေးဘူး ပြောနေတာလား။ ခင်ဗျား စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီညပဲ သူတို့ကို လက်ထပ်ပေးချင်နေမှာ သေချာပါတယ်။’</p> <p>‘ ငါတို့မျိုးနွယ်စုက မိန်းကလေးတွေကျတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့လူမျိုးကို ခေါ်မလာနိုင်ကြပါလိမ့် ‘</p> <p>လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ချောင်ရို့ချန်သည် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်ကာ ပြီးစီးသွားသောအခါ သူ၏ ဓားကျောက်စိမ်းကို ယူဆောင်လျက် မရေမတွက်နိုင်သော အားကျသည့် အကြည့်များကြားမှ စုန့်ကျောက်ယီနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် စုန့်ကျောက်ယီသည် ချောင်ရို့ချန်နှင့် ယဲ့ပေ့ရွှမ်တို့ တည်းခိုရန် သီးသန့်ဝင်းတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ယဲ့ပေ့ရွှမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ညီလေး... ယွမ်လင်ဂိုဏ်းက လုံလုံလောက်လောက် ဘေးကင်းပါတယ်။ မင်း အဲဒီ ဝိညာဉ်ဆေးပင်ကို သန့်စင်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်လိုက်ပါ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က လက်ဆုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒုတိယအစ်ကိုကြီး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုရတနာမျိုး ရခဲ့လဲဆိုတာ အစ်ကိုကြီး မသိချင်ဘူးလား”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်ရတနာပဲရရ ဒါဟာ မင်းရဲ့ ကံတရားပဲ။ ဆရာကိုယ်တိုင်တောင် ငါတို့ ဘာရတနာတွေ ရခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်တော့မှ မမေးဘူး။ ငါက ဘာလို့ မင်းကို မေးရမှာလဲ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်မှာ ဆွံ့အသွားရ၏။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးစိစိဖြင့်</p> <p>“ကဲ... ငါ မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ သွားပြီနော်”</p> <p>“ဂရုစိုက်ပါ အစ်ကိုကြီး။”</p> <p>ထွက်ခွာသွားသော ချောင်ရို့ချန်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ပေ့ရွှမ်၏ နှလုံးသားမှာ နွေးထွေးသွားရသည်။</p> <p>သူ၏ အတိတ်ဘဝတုန်းက ဝမ်တောက်ကျောင်းတော်တွင် သူ အားကောင်းလာခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ညီအစ်ကိုသံယောဇဉ်မျိုးကို မခံစားခဲ့ဖူးချေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ နာမည်မကြီးခင်အထိပေါ့။ သို့သော် ဤ သောင်းပြောင်းပညာရပ်ဌာန တွင်မူ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်ရှိခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ ဒီနှောင်ကြိုးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မယ်။</p> <p>ထိုသို့တွေးရင်း သူသည် တံခါးကိုပိတ်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရွှမ်ဟွမ်သစ်သီးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p>၎င်းကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဆေးစွမ်းအင်များကို စတင်သန့်စင်တော့သည်။</p> <p>အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွား၏။ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် အသီး၏ စွမ်းအားများကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ မူလစွမ်းအင် အမျှင်တန်းလေးတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>သူ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်းမှာပင် ချောင်ရို့ချန်နှင့် စုန့်ကျောက်ယီတို့မှာ လုံရန်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းရှိ အရာများကို စစ်ဆေးနေကြသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ချောင်ရို့ချန်၏ အာရုံမှာ ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုထံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ သူသည် နတ်ဘုရားအာရုံကို ၎င်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ လက်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော မြေပုံတစ်ခု ဖြစ်၏။ မြေပုံပေါ်တွင် အနီရောင်ဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားပြီး မိုးကြိုးစုတောင်ကြား ဟု စာတန်းထိုးထားလေသည်။</p> <p>ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် ထိုနေရာ၏ အကြောင်းအရာ အတိုချုပ်ကိုလည်း ဖော်ပြထားသည်။</p> <p>မိုးကြိုးစုတောင်ကြားသည် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းများ အမြဲတစေ ကျရောက်လေ့ရှိသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p>နှစ်စဉ် နဝမမြောက် လဆန်း ၉ ရက်နေ့တိုင်းတွင် ကြီးမားသော မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ကျရောက်လေ့ရှိပြီး ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ဒဏ္ဍာရီလာ မိုးကြိုးဝိညာဉ်သစ်သီး များ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီ လုံရန်က ငါ့အတွက် အံ့အားသင့်စရာလေးတစ်ခု ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန့်ကျောက်ယီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးသည်။“အစ်ကိုကြီးချန်၊ အဲဒီကောင်ရဲ့ လက်စွပ်ထဲမှာ ဘာတွေ့လို့လဲဟင်”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က မဖုံးကွယ်ဘဲဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“မြေပုံတစ်ခုလေ။ မိုးကြိုးစုတောင်ကြားကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက ပြောသည်။ “အဲဒီနေရာအကြောင်း ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလို့ ပြောကြတာပဲ။ အဲဒီထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ မြေပုံတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ မရလောက်ဘူး ထင်တယ်”</p> <p>ချောင်ယို့ချန်းက ရယ်မောရင်း ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဆက်ရှာကြည့်ရမှာပေါ့”</p> <p>သူသည် လက်စွပ်ထဲကို ထပ်မံမွှေနှောက် ရှာဖွေလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ‘မိုးကြိုး’ ဟူသော စာလုံးထွင်းထုထားသည့် တိုကင်ပြားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>“တွေ့ပြီ။”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွား၏။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးချန်က တကယ်တော်တာပဲ။ ကျွန်မတို့ မိုးကြိုးစုတောင်ကြားကို ဘယ်တော့သွားကြမှာလဲ။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်ကမမေးပဲမနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“မင်းက ယွမ်လင်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်သွားဖို့ အဲဒီလောက်တောင် စိတ်လောနေတာလား”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ဘာမှမရှိဘူး။ နေ့တိုင်း အကြီးအကဲတွေနဲ့ အဖေ့ရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ကျင့်ကြံနေရတာပဲ။ အပြင်သွားရတာက ပိုပျော်ဖို့ကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုကြီးနဲ့အတူ သွားရတာပေါ့။”</p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ။ နောက် (၇) ရက်နေရင် ငါတို့ ထွက်ကြတာပေါ့။”</p> <p>ချောင်ရို့ချန် စကားပြောပြီးသည်နှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။ စုန့်ကျောက်ယီက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အစေခံမလေး ရှောင်ဟွမ် သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် လောနေရတာလဲ”</p> <p>ရှောင်ဟွမ်က ရိုသေသေဖြင့် ဦးညွှတ်ကာ ပြောသည်။ “သခင်မလေး... သခင်ကြီးက ဒီည သခင်လေးနှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခံဖို့အတွက် စားသောက်ပွဲတစ်ခု ကျင်းပချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်။ သူတို့ကို ခေါ်လာပေးဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်”</p> <p>စုန့်ကျောက်ယီက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေဘဲ ချောင်ရို့ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့သခင်ကို သွားပြောလိုက်ပါ၊ ဒီည ဧည့်ခံပွဲကို ငါ သေချာပေါက် တက်ရောက်ခဲ့ပါ့မယ်လို့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး။”</p> <p>ရှောင်ဟွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>“ဒီသခင်လေးချောင်က ကောလာဟလတွေထဲကလို မောက်မာတဲ့ပုံစံမျိုး လုံးဝမပေါက်ပါလား”</p> <p>ထိုညတွင် ချောင်ရို့ချန်သည် စုန့်ကျောက်ယီနှင့်အတူ စုန့်မိသားစု၏ ဧည့်ခံပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>တက်ရောက်လာသူများမှာ စုန့်မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများသာ ဖြစ်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် စုတိ့ကျောက်ယီမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့၏။ သူမ၏ အဖေ သို့မဟုတ် အဘိုးဖြစ်သူက အစ်ကိုကြီးချန်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်မည်လား၊ သို့မဟုတ် အစ်ကိုကြီးက ဤကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလားဟူ၍ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမသည် သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိကြောင်း မကြာမီ သိလိုက်ရသည်။ အစ်ကိုကြီးချန်သည် ရေကူးနေသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထိုဧည့်ခံပွဲတွင် အေးဆေးသက်သာစွာပင် လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်ပြီး သူမ၏ အဖေနှင့် အဘိုးကိုပါ အထင်ကြီးသွားအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့၏။</p> <p>လေထုမှာ နွေးထွေးပြီး သဟဇာတဖြစ်လှသည်။ လူတိုင်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို ထည့်သွင်းမပြောမိအောင် ပါးနပ်ကြပြီး ဧည့်ခံပွဲမှာ ညဉ့်နက်မှသာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>…</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင်(၇)ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>ဧည့်သည်အဆောင်အတွင်း၌ ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ မှေးမှိန်သော ရွှမ်ဟွမ် မူလစွမ်းအင်များ လည်ပတ်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဒီရွှမ်ဟွမ်စွမ်းအင်နဲ့ဆိုရင် ငါ ဖရိုဖရဲမူလစွမ်းအင် တွေကို ပိုပြီး မြန်မြန် သန့်စင်နိုင်တော့မယ်။ ဒါက နတ်ဘုရားခန္ဓာကိုယ်ကို နိုးထစေဖို့အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”</p> <p>သူသည် ဝတ်စုံကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ထွက်လာသည်နှင့် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကိုကြီးနှင့် စီနီယာအစ်မစုန့်တို့မှာ ဝင်းအတွင်း၌ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်သည် ခြေသံကြားသဖြင့် အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ ထွက်လာသော ယဲ့ပေ့ရွှမ်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>“ညီလေးယဲ့... မင်း အတော်လေး အကျိုးအမြတ် ရခဲ့ပုံပဲ။”</p> <p>“နည်းနည်းပါပဲ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> ယဲ့ပေ့ရွှမ်က နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောသည်။</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “မင်းလည်း ကျင့်ကြံလို့ ပြီးပြီဆိုတော့... ငါတို့ ယွမ်လင်ဂိုဏ်းကို နှုတ်ဆက်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီပေါ့”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ စီနီယာအစ်မစုန့်တို့ ဘယ်ကို ဦးတည်မလို့လဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား”</p> <p>“ငါတို့က အနောက်ဘက်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ မင်းကော”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်ကတော့ အရှေ့မြောက်ဘက်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်”</p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့ လမ်းကြောင်းတူမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ ညီလေး”</p> <p>ချောင်ရို့ချန်က ပြုံးလျက် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီးတို့လည်း ဂရုစိုက်ကြပါ”</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်က ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>လူမှုရေးအရ စကားအချို့ ထပ်မံပြောဆိုပြီးနောက် သူတို့သည် ယွမ်လင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲများကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>ယဲ့ပေ့ရွှမ်သည် ယွမ်လင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သာမန်ဝတ်စုံသို့ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့တော့၏။</p> <p>“ကိုးရွက်ခရမ်းကြာပန်း... ငါ လာနေပြီ…”</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save