Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">နယ်မြေတူ ရှင်ကျန်သူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... ဟုတ်တယ်၊ အခု သူက သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အားနည်းနေတဲ့ သူ့ကို လမ်းသွားလမ်းလာ ရန်သူတွေ သတ်မသွားအောင် ကာကွယ်ပေးထားတာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာချုပ်တစ်ခုတောင် အကုန်ခံထားရတာကိုး"</p> <p>"ဟွန်း...ဒါဆို ရှင်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တကယ်ပဲ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးပေါ့"</p> <p>"မဖြစ်ပါဘူးဆို့ကွာ"</p> <p>ရွှီရှင်းက သူမဘက်သို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်ရင်း....</p> <p>"အောက်မှာ ဘာလုပ်နေမှာလဲ။ ငါက နေရာ လာကြည့်တာပါ၊ အခု မြောက်ဘက်ကို ဆက်သွားရအောင်"</p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် တစ်ဖက်က သက်သောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်နေသော ခဲခဲကို ပိုက်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကတော့ ရွှီရှင်း၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ရွှီရှင်းက အားစိုက်ပြီး အသာအယာ ဆွဲတင်လိုက်ရာ သူမသည် ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် ဘေးတစောင်း ထိုင်လျက်သား ဖြစ်သွား၏။</p> <p>"ငါ့ပုံပြင်ကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ။ မင်းအကြိုက် တွေ့ရဲ့လား"</p> <p>ရွှီရှင်းက သူမ၏ ဘေးတစောင်း ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟီးဟီး... ကောင်းပါပြီ၊ ရှင့်ကို ယုံလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ငွေရောင်ဘုရင်ကို ခွစီးလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရွှီရှင်း စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲကို ပိုက်ထားရင်း လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြောက်ဘက်သို့ ညွှန်ပြကာ ရွှီရှင်း၏ လေသံကို တုပ၍ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်... မြောက်ဘက်ကို၊ သွားကြစို့"</p> <p>"အူးးးး"</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က ဝံပုလွေဟောင်သံ တစ်ချက်ပေးကာ မြေပြင်မှ ကြွလိုက်ပြီး တောအုပ်ထဲသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည် တိုးဝင်သွားတော့၏။</p> <p>"အမေ့..."</p> <p>သူမသည် ရွှီရှင်း ဖက်တာကို မခံထားရသဖြင့် ငွေရောင်ဘုရင်၏ ရုတ်တရက် ကွေ့ဝိုက် အရှိန်တင်လိုက်မှုကြောင့် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှီရှင်းက သူမကို အချိန်မီ လှမ်းဖမ်းလိုက်နိုင်၏။</p> <p>"အီး"</p> <p>ခဲခဲမှာလည်း ချက်ချင်း နိုးလာပြီး ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ကြည့်နေလေတော့သည်။</p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ ငွေရောင်ဘုရင်ကို ဘာပြောရမှန်းမသိသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>ဒီကောင်က လီဝမ်ရှီး ခိုင်းတာကို တကယ်ပဲ နားထောင်နေတာလားဟ။</p> <p>တခြားသူ ခိုင်းတာကို နာခံတတ်လို့လား။</p> <p>မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ ဝံပုလွေမှ မဟုတ်တာ၊ သူ့မှာ ကိုယ်ပိုင် အတွေးရှိပါတယ်။</p> <p>ဖြစ်နိုင်တာက စောစောက ငါ မြောက်ဘက်ကို သွားမယ်လို့ ပြောတာကို သူ ကြားထားလို့ လီဝမ်ရှီး ပြောတဲ့အချိန်မှာ လိုက်လုပ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လီဝမ်ရှီး စိတ်ကြည်သွားပြီဆိုတော့ အဆင်ပြေသွားပေသည်။</p> <p>ဒီသူဌေးမလေးက ချော့ရတာ တကယ်လွယ်တာပဲ...။</p> <p>"အဲ... ဟို... ကျေးဇူးပါပဲ"</p> <p>လီဝမ်ရှီး အနည်းငယ် ရှက်သွားမိသည်။</p> <p>သူမကြောင့် သူမရော ခဲခဲပါ ပြုတ်ကျတော့မလို့ကိုး..။</p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ စိတ်မကောက်တော့ဘူးပေါ့"</p> <p>"စိတ်ကောက်တယ်... ဘာစိတ်ကောက်ရမှာလဲ၊ ကျွန်မ စိတ်မကောက်ပါဘူး"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး ဇွတ်ငြင်းနေတော့၏။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ တကယ်လို့ ဒီသစ်ပင်အိမ်ရဲ့ မြောက်ဘက်က သွားလို့မရဘူးဆိုရင် ငါ့အိမ်ရဲ့ မြောက်ဘက်ကနေ စမ်းကြည့်ရမယ်။ ငါ့အိမ်နားက ဖြတ်သွားရင် မင်းကို အိမ်ထဲ ခေါ်ပြမယ်လေ"</p> <p>"တကယ်လား။ ရှင့်ရဲ့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကြီးကို ဘယ်လိုမျိုး အခန်းတွေ ခွဲထားလဲဆိုတာ ကျွန်မ တကယ် မြင်ဖူးချင်နေတာ"</p> <p>လီဝမ်ရှီး ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ကို ပြုံးလျက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"ဒါ့အပြင် ရှင်ပြောတဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက ဘယ်လောက်တောင် လှလဲဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ချင်သေးတယ်"</p> <p>ရွှီရှင်း  :  "..."</p> <p>လုဖေးအာကတော့ လီဝမ်ရှီးရှေ့မှာ သနားစရာကောင်းတဲ့ ပုံစံဖမ်းပြီး ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောနေဦးမှာပဲလို့ သူ ခံစားနေမိ၏။</p> <p>တကယ်လို့ သူမသာ အဲဒီလို လုပ်ရဲရင်တော့ လက်ကောက်ထဲပဲ ပြန်ထည့်ထားလိုက်တော့မယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း တစ်မျိုးပဲ....။</p> <p>အပြစ်ရှိလို့ ဖုံးကွယ်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေဦးမယ်...။</p> <p>ရုတ်တရက် ကျိချောင်းယန်ကိုတောင် သူ သတိရသွားမိသည်။</p> <p>ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ ရောက်မှ မီးစင်ကြည့်ကရမှာပဲ။</p> <p>"လမ်းက ပွင့်ချင်မှလည်း ပွင့်မှာပါ၊ ရှေ့မှာ လမ်းကောင်းရဲ့လား ကြည့်ရအောင်"</p> <p> ရွှီရှင်းက ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p>သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင် စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော နေရာတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အသက်ရှင်နေသော သစ်ပင်အိမ်တစ်ခုပင်။</p> <p>"လမ်းပွင့်နေရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ။ ရှေ့က အိမ်က ငါတို့ နယ်မြေ ၁၈၈ က လူ ဖြစ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား"</p> <p>ရှင်ကျန်သူများ တစ်လှည့်စီ ရှိနေသည့် ပုံစံအရဆိုလျှင် ထိုသစ်ပင်အိမ်တွင် နေထိုင်သူမှာ နယ်မြေ ၁၈၈ က ရှင်ကျန်သူပင်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့ဘက်တော်သား ဖြစ်ရမည်။</p> <p>အကယ်၍ အဲဒီကို သွားလို့ရမယ်ဆိုလျှင် သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်ပြီး ပူးပေါင်းချင်လား မေးကြည့်လို့ ရ၏။</p> <p>သူတို့သာ သဘောတူရင် ချီရွှယ်ဖေးဆီက အပြန် သူတို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားရမည်။</p> <p>သူတို့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကို တူးထုတ်ပြီး ကပ်ပါးအိမ်အဖြစ်နဲ့ လိုက်လာလို့ ရ၏။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ အရှိန်မလျှော့ဘဲ ရှေ့သို့ ပြေးလွှားနေပြီး ခဲခဲကတော့ လီဝမ်ရှီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပြန်လည် အိပ်စက်နေချေပြီ။</p> <p>"ငါတို့ အခု အဲဒီအိမ်ရဲ့ အကာအကွယ်ဇုန်ထဲကို ရောက်နေပြီ ထင်တယ်"</p> <p>ရွှီရှင်းက အကွာအဝေးကို တွက်ချက်ရင်း မလှမ်းမကမ်းက သစ်ပင်အိမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲမှာ မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာသည်၊ မြောက်ဘက်ကို သူ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးသဖြင့် မြေပုံမှာ မှောင်နေဆဲပင်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူတို့သည် တူးထုတ်ထားသော သစ်ပင်အိမ်နေရာမှ ၃ ကီလိုမီတာတောင် ကျော်လွန်လာပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအိမ်၏ ဟန်ပြအကာအကွယ်ဇုန်ထဲမှ ထွက်လာပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>သူတို့ တိုက်ခိုက်ခြင်း မခံရသေးသဖြင့် ရှေ့က သစ်ပင်အိမ်၏ နယ်မြေထဲသို့ ရောက်နေပြီမှာ သေချာသလောက် ရှိနေပေသည်။</p> <p>"ငါတို့ ကျော်ဖြတ်လာနိုင်ပြီထင်တယ်"</p> <p>ရွှီရှင်း ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>ဒီလမ်းကနေ သွားရတာက ပိုပြီး အဆင်ပြေသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p>"အခုတော့ မင်း အိမ်ကိုလိုက်လာလို့ မရသေးဘူးပေါ့"</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အပြန်ကျရင် ဝင်လည်မှာပဲလေ။ ရှင်လည်း ရှင့်အိမ်ကို ပြန်ရမှာပဲကို"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက စိတ်မပျက်သည့်အပြင် ရွှီရှင်း၏ အိမ်သို့ သွားရန်ကိုလည်း လက်မလျှော့ပေ။</p> <p>"အဲဒီအချိန်ကျရင် တော်တော် နောက်ကျနေလောက်ပြီ။ မင်းက မင်းအိမ်ကို ပြန်ဦးမှာလား"</p> <p>ရွှီရှင်းက ကူကယ်ရာမဲ့ ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဟင့်အင်း၊ ရှင့်ဆီမှာပဲ တစ်ညအိပ်လိုက်မယ်လေ။ ရှင့်အိမ်က အဲဒီလောက်ကြီးတာ အိပ်ခန်း တစ်ခန်းတည်းတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက အေးဆေးစွာ ပြောချလိုက်၏။</p> <p>"မရဘူး၊ မင်း ဒီည အိမ်ပြန်ရမယ်။ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ကြည့်လို့ ရပေမဲ့...ပြီးရင် ငါ မင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်"</p> <p>ရွှီရှင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက မျက်လုံးလေး အဝိုင်းသားဖြင့် သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်လာ၏။</p> <p>"တစ်ညတည်းကို... ရှင်က ရှေးရိုးစွဲလွန်းတဲ့ သူတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဒါမှမဟုတ် ရှင်က မထိန်းနိုင်ဘဲ တစ်ခုခု..."</p> <p>"ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲကွာ"</p> <p>ရွှီရှင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ နဖူးလေးကို လက်ညှိုးဖြင့် တောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"အား...နာလိုက်တာ"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက နဖူးကို ကိုင်ကာ ကိုယ်လေးကို တွန့်လိမ်ရင်း ရွှီရှင်းကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>ရွှီရှင်းက ရှေးရိုးစွဲသူတော့ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ သူ သတိထားနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၄၁ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save