Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နယ်မြေတူ ရှင်ကျန်သူများ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုဆန်းကြယ်သောအသံက တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ မိမိ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို ဘယ်သောအခါမှ စွန့်ခွာခြင်းမပြုရန်ပင်။</p> <p>အခြားရှင်ကျန်သူတစ်ဦး၏ သစ်ပင်အိမ်တွင် တစ်ညတာ တည်းခိုခြင်းသည် မိမိအိမ်ကို စွန့်ခွာခြင်း ဖြစ် မဖြစ်သူ သိချင်နေမိသည်။</p> <p>သူသည် ဤအချက်ကို စမ်းသပ်ရန် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေချင်သော်လည်း စမ်းသပ်ခံရမည့်သူမှာ လီဝမ်ရှီးတော့ မဖြစ်သင့်ပေ။</p> <p>ရွှီရှင်းက ဤအတွေးကို ပြောပြလိုက်သောအခါ လီဝမ်ရှီးလည်း အတွေးနက်သွားတော့၏။</p> <p>"အင်း... တကယ်ပဲ အန္တရာယ်များပုံရတယ်၊ ကောင်းပါပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့။ နောက်ခါ တည်နေရာကူးပြောင်းစက်တွေ တပ်ဆင်ပြီးမှပဲ အိပ်တော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ရှင်လည်း ညကြီးမင်းကြီး ကျွန်မကို ပြန်လိုက်ပို့နေရတာ အလုပ်ရှုပ်နေဦးမယ်"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက မတင်မကျဖြင့် သဘောတူလိုက်ရ၏။</p> <p>"အလုပ်မရှုပ်ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မင်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးရမှာပဲလေ။ ငါ လိုက်မပို့ရင် မင်းက တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရမှာကိုး"</p> <p>"ဪ... ဟုတ်သားပဲ..."</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ငွေရောင်ဘုရင်၏ အရှိန်မှာ လျော့မသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် မြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ရွှီရှင်းသည် ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးစင်းများမှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ထင်ရှားတောက်ပလာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>ဘာဖြစ်တာလဲ..။</p> <p>ရွှီရှင်း ချက်ချင်းပင် သတိကပ်လိုက်၏။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ငွေရောင်ဘုရင်၏ သွေးစင်းများ လင်းထိန်လာခဲ့သည်မှာ အနီရောင်မြူများ ကို ဖြတ်ကျော်စဉ်က ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု ပတ်ဝန်းကျင်သည်လည်း အနီရောင်မြူများ နှင့် ဆင်တူနေ၍လား။</p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်... ရပ်လိုက်ဦး"</p> <p>ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင်ကို ရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ယခုဆိုလျှင် ရှေ့က သစ်ပင်အိမ်မှာ သူတို့နှင့် တစ်ကီလိုမီတာပင် မဝေးတော့ပေ။</p> <p>မီတာရာဂဏန်း အကွာအဝေးမှနေ၍ နှစ်ထပ်သစ်ပင်အိမ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို အတိုင်းသား မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သဖြင့် လီဝမ်ရှီးမှာ အော်ဟစ်သွားရသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှီရှင်းက သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသဖြင့် လွှင့်ထွက်မသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား။"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက စောဒကမတက်ဘဲ ဘေးဘီကို သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ခုခု ရှိနေနိုင်တယ်။ ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ အခြေအနေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရွှီရှင်းက ငွေရောင်ဘုရင်၏ ထူးထူးခြားခြား လင်းထိန်နေသော သွေးစင်းများကို တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်က တစ်ခုခုက သူ့ပေါ် သက်ရောက် စေတာလား။</p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်... မင်း တစ်ခုခု ထူးခြားတာ ခံစားရလား"</p> <p>ရွှီရှင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>"အူးးး"</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က သူ၏ ခေါင်းကြီးကို ရွှီရှင်းဘက်သို့ စောင်းကြည့်လာရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပုံရသည်။</p> <p>ဒီလောက်ကြာအောင် ပြေးလာခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သည့် ပုံစံမရှိဘဲ အရင်ကထက်ပင် ပို၍ အားအင်ပြည့်ဝနေပုံရသည်။</p> <p>ဒါက ထူးဆန်းလှ၏။</p> <p>အရင်က ကျိချောင်းယန်၏ မြင်းဖြူ နှင့်အတူ စမ်းချောင်းဘေးမှာ ပြေးစဉ်က ငွေရောင်ဘုရင် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ခဏနားခဲ့ရသေးသည်။</p> <p>အခု လူနှစ်ယောက်တောင် တင်ထားတာကို ဘာလို့ ပိုပြီး တက်ကြွနေရတာလဲ...။</p> <p>သို့သော် ငွေရောင်ဘုရင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရလျှင် ထူးခြားသည့် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပုံ မရပေ။</p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်လား။ အို... သူ့ကိုယ်ပေါ်က သွေးစင်းတွေက တကယ်ကို လင်းနေတာပဲ"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက အံ့သြတကြီးဖြင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"နွားမလေးထက် အများကြီး ပိုပြီး တောက်ပနေတာပဲ"</p> <p>ရွှီရှင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သစ်ပင်အိမ်နှင့် နီးကပ်လာသည်မှအပ အခြားဘာမှ မရှိပေ။</p> <p>ယခုအခါ တောအုပ်မှာ အရွက်များမရှိဘဲ ခြောက်သွေ့နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် အလှအပများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မြင်နိုင်၏။</p> <p>စိမ်းလန်းနေသော သစ်ပင်အိမ်မှအပ အခြားထူးခြားမှု ရှိပုံမရပေ။</p> <p>ဒီသစ်ပင်အိမ်ကြောင့်လား...။</p> <p>အဲဒီအိမ်က တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေလို့လား..။</p> <p>ရွှီရှင်းသည် မီတာရာဂဏန်းအကွာရှိ သစ်ပင်အိမ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ထပ်သစ်ပင်အိမ် ဖြစ်ပြီး သစ်ပင်နံရံတွင် သစ်သားမြားစက်ကြီး နှစ်လက် တပ်ဆင်ထား၏။</p> <p>တည်နေရာအရဆိုလျှင် ဤအိမ်ရှင်မှာ နယ်မြေ ၁၈၈ က ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို မြားစက်ကြီးများကိုလည်း စူးစမ်းရှာဖွေသူများ ထံမှ ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုအချက်မှလွဲ၍ အခြားထူးခြားမှု မရှိပေ။</p> <p>သာမန်သစ်ပင်အိမ် တစ်လုံးမျှသာ။</p> <p>"ရွှီရှင်း... ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ သွေးစင်းတွေ ပြန်မှိန်သွားပြီ"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရွှီရှင်း ငွေရောင်ဘုရင်ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မှန်ပေသည်၊ သွေးစင်းများမှာ စောစောကလို မတောက်ပတော့ဘဲ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မူလအရောင်သို့ ပြန်ပြောင်းသွားချေပြီ။</p> <p>မူလအရောင်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်ဆိုသော်လည်း လီဝမ်ရှီး၏ နွားမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်တော့ ပို၍ ထင်ရှားနေဆဲပင်။</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>ရွှီရှင်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ငွေရောင်ဘုရင်ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ။ နယ်မြေကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာများလား"</p> <p>"အူးးး"</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကလည်း ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရသဖြင့် ဇဝေဇဝါ အသံပြုနေရှာ၏။</p> <p>ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ အခု ဒီကိစ္စနဲ့ အချိန်ကုန်နေလို့လည်း မထူးပါဘူး..။</p> <p>အပြန်ကျရင် ဒီနေရာကို ဖြတ်တဲ့အခါ အခြေအနေကို ထပ်စစ်ကြည့်ရမယ်...။</p> <p>"ရှေ့က အိမ်ကို သွားကြည့်ရအောင်။ ငါတို့လူ ဖြစ်မှာပါ"</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားရာ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သစ်ပင်အိမ်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p>"ဒီအိမ်က တကယ်ကို သေးတာပဲ..."</p> <p>လီဝမ်ရှီးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ငါတို့အတွက် နေရာလောက်ပါ့မလား"</p> <p>"လုပ်ဆောင်ချက် ဧရိယာ တစ်ခု၊ နှစ်ခုလောက်ပဲ ရှိရင်တော့ လောက်ပါတယ်"</p> <p>"ဪ... အဲဒီလိုလား..."</p> <p>သစ်ပင်အိမ်အတွင်း၌ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိပေ။</p> <p>လီဝမ်ရှီးက သစ်ပင်အိမ် ပြတင်းပေါက်ကို မော့ကြည့်ကာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟေး... တစ်ယောက်ယောက် ရှိလားရှင့်"</p> <p>သူမ အော်လိုက်ပြီးနောက် သစ်ပင်အိမ်၏ ပထမထပ်မှ ခြေသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သစ်ပင်အိမ်မှာ သုံးမီတာခန့်သာ မြင့်သဖြင့် ခြေသံများကို ပြတင်းပေါက်မှ အတိုင်းသား ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သစ်ပင်နံရံပေါ်ရှိ သစ်သားမြားစက်ကြီးများမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားပြီး ရွှီရှင်းနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ရှိရာသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်တော့၏။</p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သစ်ပင်အိမ်ထဲမှ သတိကြီးသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ။ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ"</p> <p>"အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲ"</p> <p>လီဝမ်ရှီး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p>နယ်မြေများပွင့်လာပြီးနောက် ရွှီရှင်းတွေ့ဆုံရသည့် ခြောက်ယောက်မြောက် လူသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျန်ရှိသူများမှာ လဲ့ယိုဖန်၊ လုဖေးအာ၊ ကျိချောင်းယန်၊ လီဝမ်ရှီး၊ မာဟုန်ဝေနှင့် ယခု အမျိုးသမီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>မတွေ့ရသေးသော ချီရွှယ်ဖေး အပါအဝင် သူတို့အားလုံး၏ သစ်ပင်အိမ်များမှာ ဤနယ်မြေအတွင်း၌ပင် ရှိနေကြပြီး လဲ့ယိုဖန်နှင့် ယခုအမျိုးသမီးမှလွဲ၍ ကျန်နေသူအားလုံးမှာ နယ်မြေ၏ ထိပ်သီးဆယ်ယောက်စာရင်းဝင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ဤနယ်မြေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။</p> <p>သူသိထားသလောက် ဤနေရာတွင် အမျိုးသား လေးဦးနှင့် အမျိုးသမီး လေးဦး စုစုပေါင်း ရှစ်ဦး ရှိနေရာ ရှင်ကျန်သူများ၏ ကျား၊ မ အချိုးမှာ အတော်လေး မျှတနေပုံရသည်။</p> <p>"မလန့်ပါနဲ့ ၊ ငါက ရွှီရှင်းပါ၊ သူကတော့ လီဝမ်ရှီး။ ငါတို့ နာမည်ကို မင်းကြားဖူးမှာပါ"</p> <p>ရွှီရှင်းက နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အစိမ်းရောင်အဆင့် သစ်သားမြှားစက်ကြီးများမှာ ယခုအခါ သူတို့အတွက် အန္တရာယ် မဖြစ်စေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်၏ အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင်လည်း သူမ၏ ပစ်ခတ်မှုများကို အသာလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်၏။</p> <p>"ရွှီရှင်း..လီဝမ်ရှီး..။ ရှင်တို့... ရှင်တို့က စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ကလား"</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ လေသံမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>အစပိုင်းက ကြောက်စိတ်ရောနေသော ခြိမ်းခြောက်သံမှသည် အံ့သြဝမ်းသာမှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သံသယအချို့ ရောပြွမ်းနေသော အသံသို့ ပြောင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းပြူကြည့်လာပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်နေတော့၏။</p> <p>သူမသည် လီဝမ်ရှီးနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ကာ ဆံပင်ရှည်များကို ပခုံးပေါ် ချထား၏။</p> <p>အလွန် ချောမောလှပသူတော့ မဟုတ်သော်လည်း ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိလှသည်။</p> <p>သူမက အစိမ်းရောင်အဆင့် မြှားသေနတ် ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရှင်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>သူတို့တွေ မြှားသေနတ် ကို လူထုဆီ မချရပြသေးဘူး မဟုတ်ပါလား..။</p> <p>မြှားသေနတ် ဆိုသည်မှာ သတ္တုလက်နက် ဖြစ်သဖြင့် သူနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့သာ ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီး ထိုစဉ်က သံသတ္တုရှားပါးမှုကြောင့် လူအများကြီးထံ ကုန်သွယ်မှု မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>ယခုအခါ လီဝမ်ရှီး၏ အရင်းအမြစ်များကြောင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပြီ ဆိုသော်လည်း သူနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့မှာ အခြားကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နေရသဖြင့် သတ္တုလက်နက် ကုန်သွယ်မှုကို ရက်ရွှေ့ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက ဒီမြှားသေနတ် ကို ဘယ်ကရတာလဲ..။</p> <p>ဂူထဲမှာ ရှာတွေ့တာလား..။</p> <p>"ရှင်တို့... ရှင်တို့က တကယ်ပဲ ရွှီရှင်းနဲ့ လီဝမ်ရှီးလား"</p> <p>ထိုမိန်းကလေးက စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် သံသယစိတ်များ ရောပြွမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"အတိအကျပေါ့"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ နာရီကို ပြလိုက်သည်။</p> <p>စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ဝင်များသည် သစ်ပင်အိမ်အပြင်ဘက်မှ ဆက်သွယ်နိုင်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"အခု ငါတို့ ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာကို သီးသန့်စာ နဲ့ အတည်ပြုလို့ ရပါတယ်။ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ကျွန်မ... ကျွန်မ နယ်မြေချန်နယ်မှာ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပါမယ်..."</p> <p>"ဝါး... ငါတို့က မျိုးရိုးနာမည်ချင်း တူတာပဲ။ 'လီ' ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးက ဒီကမ္ဘာမှာလည်း တကယ်ကို ပေါများတာပဲနော်"</p> <p>ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း သူမနှင့် မျိုးရိုးတူနေသည်ကို သိရသဖြင့် လီဝမ်ရှီး အတော်လေး သဘောကျသွား၏။</p> <p>"အဲဒါက 'လီ' မျိုးရိုးတွေ ဒီကမ္ဘာမှာ အများကြီး အနစ်နာခံလိုက်ရတယ်လို့ ဆိုလိုတာပေါ့"</p> <p>ရွှီရှင်းက နောက်ပြောင်သလိုဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>"အမလေး... စကားကို ကောင်းကောင်းပြောစမ်းပါ"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူ့ကို စနောက်သလိုဖြင့် တစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီးနောက် နယ်မြေချန်နယ်ကို ဖွင့်ကာ ထိုမိန်းကလေး၏ စာကို ရှာလိုက်သည်။</p> <p>သူမက အစက် လေးတစ်ခုသာ ပို့ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ထိုမိန်းကလေး၏ ပရိုဖိုင် ကို နှိပ်ကာ သီးသန့်စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နာရီထဲသို့ စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟယ်လို"</p> <p>ထိုမိန်းကလေးမှာ လီဝမ်ရှီး၏ သီးသန့်စာကို ချက်ချင်း လက်ခံရရှိသွား၏။</p> <p>၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူမမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ထခုန်မတတ် ဖြစ်သွားရကာ မျက်ရည်များပင် ချက်ချင်း ဝဲတက်လာတော့သည်။</p> <p>"တကယ်ကြီး ရှင်တို့ပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ရှင်တို့ ရောက်လာကြပြီပေါ့... အဟင့်..."</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၄၂ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save