Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာသော သွေးစင်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကဲ... ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး အကြောင်း ပြောကြရအောင်"</p> <p>လီယာကျွင်း စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရှင်းက စကားစလိုက်၏။</p> <p>"အင်း... ဟုတ်ကဲ့... ဟိုလေ... အရင်က နယ်မြေချန်နယ်မှာ ပြောထားသလိုမျိုး ကျွန်မတို့ကို ကပ်ပါးအဖြစ် လက်ခံပြီး အတူတူ ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ပေးမယ်ဆိုတာ တကယ်ပဲလားဟင်"</p> <p>လီယာကျွင်းက သူတို့နှစ်ဦးကို မသေချာသလို ကြည့်ရင်း မေးရှာသည်။</p> <p>"တကယ်ပေါ့"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း...</p> <p>"ငါတို့က ဘယ်တော့မှ မလိမ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်၏ အခြေအနေမှန်ကို လီယာကျွင်းအား အသေးစိတ် ရှင်းပြချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရွှီရှင်း... သူမကို  အပွင့်လင်းဆုံး ရှင်းပြလိုက်ရအောင်။ ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် အကြောင်းကိုလေ"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"... ပြောလိုက်ပါ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိတာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p>ရွှီရှင်းက သူမကို ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>တိုးတိုးလေး ပြောသည်ဆိုသော်လည်း ဤမျှနီးကပ်နေမှတော့ လီယာကျွင်း ကြားနေရမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>သို့သော် သူလည်း မကန့်ကွက်လိုပေ။</p> <p>"ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်မှာ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲဟင်"</p> <p>လီယာကျွင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်နေပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့်....</p> <p>"ဟို လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ကန့်သတ်ခံရမယ့် အကြောင်းကို ပြောတာလား။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ကိစ္စမရှိပါဘူး"</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... တကယ်တော့ တခြားပြဿနာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်"</p> <p>ကျိချောင်းယန်က နယ်မြေချန်နယ်တွင် ပြောကြားစဉ်က ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပင်မသစ်ပင်အိမ်က ထိန်းချုပ်ကန့်သတ်နိုင်သည်ဟုသာ ဆိုခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် ပင်မသစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်သည် ကပ်ပါးသစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်ထက် အဆင့်အတန်း ပိုမြင့်မားသွားမည် ဖြစ်ကြောင်း၊ ကပ်ပါးအိမ်ရှင် လုပ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပင်မအိမ်ရှင်ကလည်း လုပ်နိုင်ကြောင်းနှင့် အိမ်ပိုင်ရှင်အမည်ကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ကြောင်းတို့ကိုမူ ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ချန်နယ်တွင် ထိုသို့ မပြောခဲ့ခြင်းမှာ ပူးပေါင်းချင်နေသည့် ရှင်ကျန်သူများကို ကြောက်လန့်မသွားစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုမူ သူမနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံနေရပြီ ဖြစ်ရာ အခြားသူများ၏ နှောင့်ယှက်မှုမရှိဘဲ အမှန်အတိုင်း ရှင်းပြလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါကလည်း ထားခဲ့ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>မှန်ပေသည်၊ ဤသည်မှာ နယ်မြေတူသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ နယ်မြေမတူသူများသာ ဆိုပါက မပူးပေါင်းလျှင် သေရမည်ဖြစ်ရာ ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းနေစရာပင် လိုမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>လီဝမ်ရှီးက အခြေအနေအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါကြောင့် နင် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး။ လာမလား၊ မလာဘူးလားဆိုတာကိုပေါ့။ တစ်ခါလာပြီးရင်တော့ နောင်တရလို့ မရတော့ဘူးနော်"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်း၏ ပေါင်ပေါ်တွင် စိတ်ကောက်နေဆဲ ဖြစ်သော ခဲခဲကို ဆွဲယူကာ ပက်လက်လှန်ပြီး ဗိုက်လေးကို ပွတ်ပေးရင်း လီယာကျွင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အီး"</p> <p>ခဲခဲလေးမှာ ဗိုက်အပွတ်ခံရသည်နှင့် စိတ်ကောက်ပြေသွားကာ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ ဇိမ်ယူနေတော့သည်။</p> <p>လီယာကျွင်း ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားနေမိ၏။</p> <p>သူမ တစ်ယောက်တည်း ဆက်ပြီး အထီးကျန်မနေချင်တော့သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>သို့သော် ဤပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးမှာ အတော်လေး ကြီးမားလှသည်။</p> <p>အရင်က သူမ သိထားသည့် အခြေအနေမှာ အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား ဆက်ဆံရေးမျိုး ဖြစ်သော်လည်း၊ အခု အခြေအနေမှာတော့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် မရပ်တည်နိုင်သေးသည့် ကလေးနှင့် မိဘကဲ့သို့ အဆင့်အတန်း ကွာခြားချက်မျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဒါ့အပြင် မိသားစု သံယောဇဉ်နှင့် ဥပဒေဆိုသည်မှာလည်း ဤကမ္ဘာတွင် မရှိတော့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ ပင်မသစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်သာ ရက်စက်တတ်သူဆိုလျှင် သူမ၏ အခြေအနေမှာ ကျွန်တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားနိုင်ပြီး အချိန်မရွေး စွန့်ပစ်ခံရနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိနေသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကပ်ပါးအိမ်ရှင်အမည်ကို ပြောင်းလဲလိုက်ရုံနှင့် မူလပိုင်ရှင်မှာ ရှင်သန်ရေးအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော သစ်ပင်အိမ်ကို ဆုံးရှုံးသွားရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"... ကျွန်မ နင့် ရဲ့ အကာအကွယ်ဇုန်ထဲကို လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား"</p> <p>လီယာကျွင်းက မော့ကြည့်ပြီး လီဝမ်ရှီးကို မေးလိုက်၏။</p> <p>သူမနှင့် ရွယ်တူ မိန်းကလေးတစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် သူမရှေ့က ဤမိန်းကလေးဆိုလျှင်တော့ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားရသည်။</p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူမဘက်က အခြေအနေကို ကြိုတင် ရှင်းပြထားလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကြိုပြောထားမယ်နော်၊ ငါ့ဆီမှာက သတ္တုတူးတာနဲ့ အရည်ကျိုတဲ့ အလုပ်တွေကို အဓိက လုပ်ရမှာ။ နင် အဆင်ပြေပါ့မလား။ အဲဒီအလုပ်တွေကို မလုပ်နိုင်တာမျိုး ဖြစ်နေမလား"</p> <p>"ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>လီယာကျွင်းက လီဝမ်ရှီးကို ကြည့်ကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p>"ဘာပဲလုပ်ရလုပ်ရပါ၊ ကျွန်မက တကယ့်လူကောင်းတွေနဲ့အတူ အသက်ရှင်ချင်ရုံတင်ပါ"</p> <p>သူမရဲ့ စကားတွေက...</p> <p>ရွှီရှင်း သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဘာမှမသိတဲ့သူသာ ဆိုရင် သူမက လီဝမ်ရှီးရဲ့ အချစ်ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ချင်နေတာလားလို့တောင် ထင်သွားနိုင်၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရွှီရှင်းကို ဂုဏ်ယူသလို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရွှီရှင်းမှာ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"တကယ်တော့ ငါလည်း နင့်ကို ငါ့နယ်မြေထဲ ခေါ်သွားချင်နေတာ။ ဒီလူကြီးကို အသာစီး အရမခံနိုင်ဘူးလေ"</p> <p>လီယာကျွင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်၊ ငါ နင်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ ဒါဆို... အခုပဲ ငါ့ရဲ့ အိမ်ကို ဖြိုချပြီး လိုက်ခဲ့ရမလား"</p> <p>သူမသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရ၏။</p> <p>"မဟုတ်သေးဘူး၊ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး"</p> <p>ရွှီရှင်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"... ဟင်"</p> <p>လီယာကျွင်း၏ မျက်နှာ အမူအရာ တောင့်ခဲသွားတော့သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အခုတော့ မရသေးဘူး။ ဒီနေ့ ငါတို့ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။</p> <p>မမရွှယ်ဖေးဆီ သွားရဦးမည် ဖြစ်ရာ သူမကိုပါ တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်ပါလား။</p> <p>စူးစမ်းရှာဖွေသူ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံခြင်းမှာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ စွမ်းရည်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးစရာများ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုနေရာသို့ ပြင်ပလူတစ်ယောက် ခေါ်သွားရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"ငါတို့တွေ နောက်ထပ် စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက်ကို သွားရှာရဦးမယ်။ ပြီးတော့ အကာအကွယ်နယ်မြေတွေ ချိတ်ဆက်မှု အခြေအနေကိုလည်း အတည်မပြုရသေးဘူး။ လမ်းမှာ အန္တရာယ်တွေ ရှိနိုင်တာမို့ မင်းကို ခေါ်သွားလို့ မရသေးတာပါ။"</p> <p>ရွှီရှင်းက ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>"ဒီနေ့ အပြန်ကျရင် ငါတို့ ဒီလမ်းကနေပဲ ပြန်လာမှာ၊ အဲဒီကျရင် မင်းကို တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားမယ်"</p> <p>"ဪ... အဲဒီလိုလား"</p> <p>လီယာကျွင်း စိတ်အေးသွားသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်နေဆဲပင်။</p> <p>သူမက သတိကြီးစွာဖြင့် "ဒါဆိုရင် ဘယ်အချိန်လောက် ပြန်လာမှာလဲဟင်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ နယ်မြေ ၁၈၈ က ရှင်ကျန်သူ အားလုံးကို ကြိုဆိုပါတယ်လို့ ငါတို့ ပြောထားပြီးသားပဲ။ ကတိမဖျက်ပါဘူး"</p> <p> ရွှီရှင်းက ပြုံးလျက် - "ဒီနေ့အတွင်းမှာပဲ မင်းကို သူမရဲ့ နယ်မြေထဲ ငါတို့ ခေါ်သွားပေးပါ့မယ်။ ငါတို့ မရှိတဲ့ခဏတော့ မင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ စောင့်နေပေးပါဦး"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ နာရီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"နင့် ဆီကို ငါ သီးသန့်စာ ပို့ထားတယ်၊ ငါတို့ အချိန်မရွေး ဆက်သွယ်လို့ ရတယ်နော်"</p> <p>လီယာကျွင်း ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ကျွန်မ ဒီနေ့ ဘယ်မှမသွားဘဲ သစ်ပင်အိမ်ထဲမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p>"ဒါနဲ့..."</p> <p>ရွှီရှင်းသည် စောစောက ငွေရောင်ဘုရင်၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို စဉ်းစားမိရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေတုန်းက မင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာမျိုး  ကြုံခဲ့ရသေးလား။"</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၄၄ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save