Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">တဖျတ်ဖျတ် လင်းလာသော သွေးစင်းများ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက လီယာကျွင်းနှင့် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ရွှီရှင်းမှာမူ ဤသစ်ပင်အိမ်၏ တည်ဆောက်ပုံကိုသာမက ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကိုပါ အသေးစိတ် အကဲခတ်နေမိသည်။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်၏ ထူးဆန်းသော အခြေအနေမှာ ယခုအခါ ပြန်ငြိမ်သွားပြီ ဆိုသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p>ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က သွေးစင်းတွေဆိုတာ အကြောင်းမဲ့ သက်သက် လင်းထိန်လာတတ်တာမျိုး မဟုတ်ကြပေ။</p> <p>ဤပတ်ဝန်းကျင်မှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး ထူးခြားတာဆိုလို့ ဤသစ်ပင်အိမ် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။</p> <p>ကံဆိုးသည်မှာ သူ၏ အာရုံခံစွမ်းရည်အရ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးခြားသော အရင်းအမြစ်နယ်မြေ မတွေ့ရခြင်းပင်။</p> <p>မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေအောက်ထဲတွင် အဝါရောင် အလင်းတန်းဖြာနေသော အဂ္ဂိရတ်ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်နေရာများမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအဝါရောင် အလင်းတန်းမှာ ရွှီရှင်း၏ သစ်ပင်အိမ်နားက အလင်းနှင့် ဆင်တူသဖြင့် ကျောက်မီးသွေးတွင်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ နေ့တိုင်းနေနေတဲ့သူ ရှိတာကြောင့် သူမကို မေးကြည့်တာ ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ထူးခြားတာလား..."</p> <p>လီယာကျွင်းက ရွှီရှင်းကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p>"ဘာကို ထူးခြားတယ်လို့ သတ်မှတ်ရမလဲဟင်။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီရက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက ထူးခြားနေတာချည်းပါပဲ"</p> <p>"အဲဒါကတော့..."</p> <p>မှန်ပေသည်။</p> <p>ဒီသစ်ပင်အိမ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ ဘယ်အရာကများ သာမန် ဖြစ်ဖူးလို့လဲ..။</p> <p>သူသည် ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီး ဥပမာတစ်ခုပေးကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဥပမာပြောရရင်... အကာအကွယ်တိုက်ပွဲ မတိုင်ခင်တုန်းက ဒီနားက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေကို တွေ့ခဲ့ရတာမျိုး ရှိလား"</p> <p>"ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေလား"</p> <p>လီယာကျွင်းသည် ရွှီရှင်းတို့နောက်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ဝပ်နေသော ငွေရောင်ဘုရင်ကို အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမ ကြည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ငွေရောင်ဘုရင်က တစ်ချက် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p>"မရှိလောက်ပါဘူး...။ ဟာ... ရှင့်ရဲ့ ဝံပုလွေကြီး၊ ဘာလို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်က သွေးစင်းတွေက လင်းလာရတာလဲ"</p> <p>ဘာ...။</p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>မှန်ပေသည်၊ စောစောကမှ မှိန်သွားသော ငွေရောင်ဘုရင်၏ သွေးစင်းများမှာ ယခုအခါ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် လင်းထိန်လာချေပြီ။</p> <p>"အီး"</p> <p>ခဲခဲကလည်း လန့်သွားကာအော်လိုက်ပြီး ငွေရောင်ဘုရင်၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထိုတောက်ပနေသော သွေးစင်းများကို သူမ၏ လက်သည်းလေးများဖြင့် အသာအယာ ကုပ်ခြစ်ကြည့်နေသည်။</p> <p>"အူးးး"</p> <p>လူတိုင်း သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြသဖြင့် ငွေရောင်ဘုရင်မှာလည်း ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ ဇဝေဇဝါ အသံပြုနေရှာသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမှ ခံစားရပုံမပေါ်ပင်။</p> <p>ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ..။</p> <p>ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့အရာ ရှိနေလို့လဲ..။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပါဘူး...။</p> <p>တကယ်လို့ ဒါက ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ စွမ်းရည်တက်လာတာ ဒါမှမဟုတ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှု တစ်ခုခုဆိုရင် သူ ကိုယ်တိုင် ခံစားမိရမှာလေ...။</p> <p>အခုပြဿနာက သူကိုယ်တိုင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘာအပြောင်းအလဲမှ မခံစားရတာပဲ...။</p> <p>ဒါဆိုရင်တော့ သေချာသလောက် ရှိနေလေပြီ။</p> <p>ဆားဂူတုန်းက ဧရာမတောင်ကုန်းကြီးရဲ့ ပါးစပ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အနီရောင်မြူ  တွေလိုမျိုး ပတ်ဝန်းကျင်က တစ်ခုခုက သူ့ကို သက်ရောက်မှု ပေးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...။</p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မီမီတို့၏ သွေးစင်းများ လင်းထိန်လာစဉ် အနီရောင်မြူ များ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် သူတို့၏ စွမ်းရည်များ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်က ငွေရောင်ဘုရင်၏ အရှိန်နှင့် ပေါက်ကွဲအား တိုးတက်လာသည်ကို စီးနင်းထားသော ရွှီရှင်းကပါ သိသိသာသာ ခံစားခဲ့ရ၏။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဘာမှ မခံစားရချေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူ သတိထားမိတာ တစ်ခုရှိ၏။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ဟာ ကီလိုမီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို တစ်ချက်ကလေးမှ မနားဘဲ ပြေးလာတာတောင် မောပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြတာပင်။</p> <p>သူ့ရဲ့ ခံနိုင်ရည် က အမြဲတမ်း အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေသလိုမျိုးပင်။</p> <p>ဒါက... ခံနိုင်ရည်ကိုပဲ မြှင့်တင်ပေးတဲ့ အရာများလား။</p> <p>တကယ်လို့ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေကို သက်ရောက်မှုပေးနိုင်တဲ့ ဒီလို အရင်းအမြစ်မျိုး ဒီနားမှာ တကယ်ရှိနေမယ်ဆိုလျှင် သူ ဒါကို ရှာတွေ့အောင် ရှာရမည်။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်အတွက် ခံနိုင်ရည် တိုးလာတာက သိပ်ပြီး ထူးခြားမှု မရှိဘူးဆိုစေဦးတော့၊ မီမီအတွက်ကတော့ လုံးဝ ခြားနားသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>မီမီရဲ့ အားနည်းချက်က ခံနိုင်ရည် နည်းတာပင်။</p> <p>အခု သူမကို ခေါ်မလာခဲ့တာလည်း အဲဒီအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင်။</p> <p>တကယ်လို့ ဒီလို အရင်းအမြစ်မျိုးသာ သူ့လက်ထဲ ရှိနေမယ်ဆိုလျှင်၊ သူမကို အမြဲတမ်း အားအကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး အခြေအနေမှာ ရှိနေအောင် လုပ်ထားလို့ ရလေပြီ။</p> <p>ဒါ့အပြင် ဒီလိုအရာမျိုးသာ တကယ်ရှိနေမယ်ဆိုရင်၊ အင်အားကြီးလာမှာက ငါ့ရဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ သားရဲတွေတင် မဟုတ်ဘူး၊ ရန်သူ့ဘက်က သားရဲတွေလည်း သန်မာလာနိုင်တယ်..။</p> <p>နောင်တစ်ချိန်မှာ သားရဲတပ်ဖွဲ့ကြီးက ငါ့ကို လာတိုက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ခံနိုင်ရည်က မကုန်ခမ်းနိုင်ဘူးဆိုရင်...။</p> <p>အဲဒါကတော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဒါကြောင့် ဒီအရာကို ငါ့လက်ထဲ ရောက်အောင် အရင်ဦးဆုံး ယူထားရမယ်..။</p> <p>ဒါက တကယ့် အရင်းအမြစ်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒီနေရာက ထူးခြားနေတာမျိုး ဆိုရင်တော့ အလုပ်ရှုပ်ပြီပေါ့...။</p> <p>"ငွေရောင်ဘုရင်... မင်း ခုထိ ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရသေးဘူးလား"</p> <p>ရွှီရှင်း ထပ်မေးလိုက်၏။</p> <p>"အူးးး..."</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ခေါင်းခါပြရှာသည်။</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>လီဝမ်ရှီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့်  "ငွေရောင်ဘုရင် ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား"</p> <p>"... လောလောဆယ်တော့ ကောင်းကျိုးပဲ ရှိပုံရပါတယ်"</p> <p>ရွှီရှင်းက မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချီရွှယ်ဖေးကို အရင်ရှာတာက ပိုအရေးကြီး၏။</p> <p>တကယ်လို့ ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ အိမ်နားရောက်တဲ့အထိ ငွေရောင်ဘုရင်က ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒါက သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ပြဿနာပင်။</p> <p>မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့...</p> <p>ဒီနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို နှံ့နှံ့စပ်စပ် ပြန်ရှာရတော့မှာပင်။</p> <p>---</p> <p>လီယာကျွင်းသည် လူနှစ်ဦးနှင့် သားရဲနှစ်ကောင်ကို သစ်ပင်အိမ်ပေါ်မှ ပြန်လည် ချပေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှီရှင်းက ဝံပုလွေပေါ် တက်လိုက်ပြီး သူမကို မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့အတွင်း ငါတို့ နင့် ကို လာခေါ်မယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာတွေ ထူးခြားလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်ပေးထားပါ"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>လီယာကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီးမှ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီဝံပုလွေကြီးကို ကိုင်ကြည့်လို့ ရမလားဟင်။ သူ့နာမည်က ငွေရောင်ဘုရင် ဆိုတာလား"</p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p>ရွှီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က ခဲခဲလို ရှက်တတ်တဲ့အမျိုးအစား မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူက ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ ဖော်ရွေတတ်၏။</p> <p>သူ့အပေါ် ရန်လိုတဲ့စိတ် မရှိဘူးဆိုလျှင် ဘယ်သူမဆို ပွတ်သပ်လို့ ရ၏။</p> <p>တကယ်တော့ ခွေးတွေဆိုတာ ဝံပုလွေတွေကနေ ဆင်းသက်လာတာ မဟုတ်လား။</p> <p>ရွှီရှင်း ယဉ်ပါးအောင် မွေးမြူထားတဲ့ ဒီဝံပုလွေဘုရင်ကြီးက ခွေးတစ်ကောင်လို ဖြစ်နေတာကလည်း မဆန်းပါချေ။</p> <p>"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ရှင်တို့က တကယ်ကို သန်မာတာပဲနော်။ ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေကိုတောင် ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ကြတယ်"</p> <p>လီယာကျွင်းက ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မက တိရစ္ဆာန်တွေကို တကယ် ချစ်တာ။ ကျွန်မ တက္ကသိုလ်မှာ တက်ခဲ့တဲ့ မေဂျာကလည်း တိရစ္ဆာန် သိပ္ပံ ပဲလေ"</p> <p>သူမက နှစ်ချက်လောက် ပွတ်သပ်ပြီးနောက် ရွှီရှင်းရဲ့ အချိန်ကို မဖြုန်းချင်တာကြောင့် ချက်ချင်းပဲ လက်ကို ရုပ်လိုက်၏။</p> <p>"ဪ... ဟုတ်လား"</p> <p> ရွှီရှင်း သူမကို သေသေချာချာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>တိရစ္ဆာန် သိပ္ပံဆိုတော့ မွေးမြူရေးနဲ့ ပတ်သက်တာပေါ့..။</p> <p>ဒါကတော့ တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပင်။</p> <p>နောင်ကျလျှင်လည်း မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ဖြစ်မှာ သေချာ၏။</p> <p>တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသိပညာက လက်တွေ့မှာ အသုံးမဝင်လှဘူးဆိုစေဦးတော့၊ သူမကသာ စာကို သေသေချာချာ သင်ယူခဲ့သူဆိုလျှင် သီအိုရီပိုင်းမှာတော့ အားကိုးလို့ ရလောက်၏။</p> <p>မြို့ပေါ်မှာ ကြီးပြင်းပြီး ကြောင်တစ်ကောင်ပဲ မွေးဖူးတဲ့ သူနဲ့တော့ အများကြီး ကွာခြားပေသည်။</p> <p>ဒါ့အပြင် ရှင်ကျန်သူတွေရဲ့ အသက်အရွယ်က ၁၈ နှစ်ကနေ ၃၀ ကြားပဲ ရှိတာဆိုတော့ ဒီအရွယ်နဲ့ တကယ့် ပညာရှင်ကြီးတွေကို ရှာဖို့ဆိုတာ ခက်လှ၏။</p> <p>စာနည်းနည်း သင်ဖူးတဲ့သူဆိုရင်တောင် ပါရမီရှင်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရနေပါပြီ။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ နောင်ကျရင် ငါတို့တွေ မွေးမြူရေးလုပ်မယ်ဆိုရင် နင့်ဆီကနေ အကြံဉာဏ်တွေ အများကြီး ယူရမှာပဲ"</p> <p> ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို ဝံပုလွေပေါ် ဆွဲတင်ပေးလိုက်သည့်အချိန်တွင် လီဝမ်ရှီးက မြေပြင်ပေါ်က လီယာကျွင်းကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟို... ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ့မယ်..."</p> <p>လီယာကျွင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>သူမက ကျောင်းမှာ စာအရမ်းတော်သူ ဖြစ်ပြီး တတိယနှစ်အထိ တက်ခဲ့ဖူးကာ စာအုပ်ထဲက အသိပညာနဲ့ လက်တွေ့လုပ်ငန်းဆိုတာ တခြားစီပင်။</p> <p>စတုတ္ထနှစ် လက်တွေ့ဆင်းမှု မရှိခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အသိပညာကတော့ စာအုပ်ကြီးအတိုင်းပဲ ရှိနေဦးမှာပင်။</p> <p>ကံကောင်းတာက သူမက နယ်ဘက်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ကြက်၊ ဘဲ မွေးဖူးတဲ့ လက်တွေ့အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကျောင်းစာက သိပ်မကာမိဘူးဆိုပေမဲ့လည်း နင်က ငါတို့ထက်တော့ ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်မှာပဲလေ"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရယ်မောရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ သွားတော့မယ်နော်၊ မကြာခင် ပြန်လာခေါ်မယ်။ နင့်ကို သတ္တုတွင်းတွေဆီ ခေါ်သွားရမယ်လေ၊ ဟီးဟီး"</p> <p>"အင်း ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p>လီယာကျွင်းသည် ဝံပုလွေကြီးကို စီးပြီး ထွက်ခွာသွားသော လူနှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ လိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"အားကျလိုက်တာ... ဒီလိုကမ္ဘာကြီးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖေးမကူညီပေးနိုင်တဲ့သူ ရှိနေတာက..."</p> <p>လီယာကျွင်းက အားကျတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်း ၂၄၅ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save