Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချီရွှယ်ဖေး၏ အကျပ်အတည်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဒဏ်ရာများကို အမြန် သက်သာစေမည့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို မျိုချလိုက်၏။</p> <p>"ဟားဟား... ဟုတ်တယ်၊ ငါ မင်းကို ကစားနေတာ"</p> <p>သစ်ပင်အိမ်ထဲမှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုအသံမှာ စူးရှပြီး လှောင်ပြောင်သရော်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>"မင်းလို အလှလေးမျိုးနဲ့ တွေ့ရခဲတယ်လေ။ တန်းသတ်ပစ်လိုက်ရင် နှမြောစရာကြီး၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်းလောက် ဆော့ပေးရတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာက တကယ်ကို မာတာပဲ၊ အဲဒါသာ မရှိရင် မင်း သေသွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်နေမိမှာ။ မင်း အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းပြီး နုန်းခွေသွားတဲ့အခါကျရင်တော့... ဟီးဟီး..."</p> <p>သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် စက်ယန္တရားသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မြှားပစ်စက် မှ မြှား တစ်စင်းမှာ ချီရွှယ်ဖေးရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပစ်ထွက်သွားပြန်သည်။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ခုနက သောက်ထားသော ဆေးကြောင့် ပြန်လည်ရရှိလာသည့် အင်အားကို အသုံးချကာ အစွမ်းကုန် ရှောင်တိမ်းလိုက်သဖြင့် လေးလံလှသော မြှားကြီးမှာ သူမကို မထိဘဲ လွဲချော်သွားခဲ့၏။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ရုတ်တရက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ သစ်ပင်အိမ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် တောအုပ်ရှိရာသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်တော့သည်။</p> <p>"ပြေးချင်တာလား"</p> <p>စက်ယန္တရားသံ သုံးချက် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး မြှားကြီး သုံးစင်းမှာ လေထဲသို့ တရကြမ်း လွတ်ထွက်လာ၏။</p> <p>သို့သော် ထိုမြှားသုံးစင်းမှာ ချီရွှယ်ဖေးကို တိုက်ရိုက်မထိဘဲ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဝဲပျံသွားကာ သူမရှေ့က မြေပြင်ပေါ်သို့ ထောင့်ဖြတ် အနေအထားဖြင့် စိုက်ဝင်သွားကြ၏။</p> <p>ထို မြှားသုံးစင်းက ချီရွှယ်ဖေး၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်သဖြင့် သူမမှာ အရှိန်ကို ရုတ်တရက် သတ်လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့နှင့် တိုက်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>သူမသည် အနေအထားကို ပြင်လိုက်ကာ ဘေးကနေ ကပ်ကျော်ပြီး ဆက်လက် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပြန်သည်။</p> <p>"ဂျောက်"</p> <p>စတုတ္ထမြောက် မြှားကြီးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထွက်လာပြီး သူမရှိရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းလာခဲ့၏။</p> <p>တစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော မြှားကြီးမှာ အရှိန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းလာပြီး သူမ၏ ညာဘက်ပုခုံးကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p>သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကြောင့် မြှားမှာ ကိုယ်ထဲသို့ စိုက်မဝင်သွားသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ခတ်မှု စွမ်းအင်ကြောင့် သူမမှာ လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ လဲကျသွားပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ ထသွားတော့၏။</p> <p>ရွှီရှင်း၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ စူးရှသွားရ၏။</p> <p>ဒီလောက်အထိ တိတိကျကျ ပစ်နိုင်တာလား။</p> <p>သူ စောစောက စဉ်းစားနေမိသည်မှာ - သစ်ပင်အိမ်က သေးသေးလေးဖြစ်တာကြောင့် အပင်တွေ စိုက်ချင်ရင်တောင် မီတာ ၁၀ ပတ်လည်လောက်ပဲ လိုတာကို ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကျယ်ပြန့်တဲ့ ကွင်းပြင်ကြီး ဖြစ်အောင် သစ်ပင်တွေ အကုန်ခုတ်ထားရတာလဲ ဆိုတာပင်။</p> <p>ယခုတော့ သူ နားလည်သွားလေပြီ။</p> <p>ဒါဟာ သူ့ မြှားပစ်စက်ကြီး၏ များ ထိရောက်သော ပစ်ခတ်မှု အကွာအဝေး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သစ်ပင်တွေ ရှိနေလျှင် သူ၏ မြှားပစ်စက် မှာ အစွမ်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"အား.."</p> <p>လီဝမ်ရှီးက လန့်သွားသဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးမှာ သူမ၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သွားကြိတ်ထားရှာသည်။</p> <p>သူမ၏ ပုခုံးရိုး ကျိုးသွားပြီဟု သူမ ခံစားနေရ၏။</p> <p>"ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ..."</p> <p>သူမ၏ ဇွတ်အတင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့မှုအတွက် ယခုအခါ အကြီးအကျယ် နောင်တရနေမိသည်။</p> <p>တကယ်တော့ သူမသည် လီဝမ်ရှီး လက်ဆောင်ပေးထားသော သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားရသဖြင့် သူမ၏ စွမ်းရည်ကို သူမ အတော်လေး ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ကာ သူမသည် အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်၍ စူးစမ်းရှာဖွေရင်း ဤသစ်ပင်အိမ်နားသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>သူမ၏ အကာအကွယ်နယ်မြေအပြင်ဘက်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် ထွက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဤသစ်ပင်အိမ်၏ အကာအကွယ်နယ်မြေ နှင့် သူမ၏ နယ်မြေ မှာ ချိတ်ဆက်နေသည်ကို ဝမ်းသာအားရ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဤလမ်းသည် အပြင်လောကသို့ ဦးတည်နေသော လမ်းပင်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် ရွှီရှင်း သို့မဟုတ် ကျိချောင်းယန်ကို မဆက်သွယ်ဘဲ ဤနှစ်ထပ်သစ်ပင်အိမ်လေးဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ချဉ်းကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ အမြင်အရ ဤနှစ်ထပ်သစ်ပင်အိမ်လေးမှာ ဘေးအိမ်က သာမန်ရှင်ကျန်သူတစ်ဦး၏ အိမ်သာ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ကို အလုပ်မရှုပ်စေဘဲ သူမဘာသာ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့မှာ မိတ်ဖက်တွေ ဖြစ်ကြသော်လည်း လူချင်းမတွေ့ရသေးခင် တခြားသူကို အားကိုးနေရသည်မှာ မကောင်းသလို၊ ကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်သည့်အရာကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်သင့်သည်ဟု သူမ ယူဆခဲ့၏။</p> <p>ဒါ့အပြင် ရွှီရှင်း ပြောပြချက်အရဆိုရင် တစ်ဖက်က သာမန်ရှင်ကျန်သူက နယ်မြေအချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရမည့်အကြောင်းကို သိမှာမဟုတ်ပေ။</p> <p>သူမအနေနဲ့ ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောကြည့်ပြီး သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြလို့ ရနိုင်၏။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သဘောတူရင်တော့ အကောင်းဆုံးပင်၊ မတူရင်လည်း နောက်မှ သိမ်းယူလို့ ရ၏။</p> <p>စိတ်ကူးကတော့ ကောင်းပါသည်၊ သို့သော် သူမသည် ရွှီရှင်း ခုနက မှားခဲ့သည့် အမှားမျိုးကိုပင် ထပ်မံ ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နှစ်ထပ်သစ်ပင်အိမ် ပိုင်ရှင်ဆိုတာလည်း အရမ်း သန်မာနေနိုင်တာပဲလေ..။</p> <p>သစ်ပင်အိမ်နဲ့ ၁၀ မီတာခန့်အကွာသို့ ချဉ်းကပ်မိတဲ့ အခါမှာတော့ သစ်ပင်အိမ်ပေါ်ရှိ မြှားပစ်စက်ကြီးအားလုံးမှာ သူမရှိရာသို့ ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး သူမကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>သူမ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာတင် တစ်ဖက်လူက အရင်ဦးအောင် စတင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ ထိုမြှားပစ်စက်အမြောက်အမြားကို သူမသာ ကြိုမြင်ခဲ့ရလျှင် ဤကွင်းပြင်ထဲသို့ ဘယ်တော့မှ ဝင်လာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ပါရဂူဘွဲ့ အထိ စာသင်ခဲ့ရသူပီပီ သူမမှာ မျက်မှန်အနည်းငယ် ထူနေရသည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သစ်ပင်အိမ်အမိုးပေါ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော မြှားစက်တန်းကြီးကို အနားရောက်မှသာ မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ထိုနည်းဖြင့် သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏ မြှားစက်များအောက်တွင် ပိတ်မိသွားပြီး ထွက်ပြေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက မြှားအားလုံးဖြင့် သူမကို ချိန်ထားသော်လည်း သတ်ပစ်ချင်ပုံ မရကာ ထွက်ပြေးခွင့်မပေးဘဲ ထိန်းထားချင်ပုံရ၏။</p> <p>သူမ နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားတိုင်း တစ်ဖက်လူက သူ၏ မြှားကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးချကာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို တိတိကျကျ ပိတ်ဆို့သည်။</p> <p>တစ်ခါက သူမ မြှား ကို မရှောင်နိုင်ဘဲ ထိမှန်ခဲ့သော်လည်း သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာကြောင့် မြှားမှာ ကိုယ်ထဲမဝင်သွားဘဲ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။</p> <p>ဤအချက်က သစ်ပင်အိမ်ထဲက လူကို ပို၍ ရဲတင်းစေခဲ့ပြီး သူမကို အကြိမ်ကြိမ် လဲကျအောင် ပစ်ခတ်ကာ၊ အကယ်၍ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပါက မြှားမိုးရွာချပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့၏။</p> <p>ထိုလူမှာ အောက်သို့ ဆင်းမလာဘဲ အပေါ်ကနေသာ မြှားစက်ကြီးကို ကိုင်တွယ်ရင်း သူမကို အဆက်မပြတ် သရော်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူမ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းပြီး မလှုပ်နိုင်တော့သည့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပုံရပြီး၊ တော်တော်လေးကို သတိကြီးသည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ရွှီရှင်း၊ ကျိချောင်းယန်နှင့် လီဝမ်ရှီးတို့ကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း နာရီ၏ စခရင်မှာ လင်းလွန်းလှသဖြင့် စခရင်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်လူက မြှားနှင့် တိုက်ရိုက်ပစ်မည် ဖြစ်ရာ သူမမှာ မည်သူ့ကိုမျှ ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ဤနေရာတွင် ထိုလူနှင့် အားပြိုင်နေရသည်မှာ တစ်နာရီနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ။ ဒီမီတာ ၁၀၀ ပတ်လည်က ငါ့ရဲ့ နယ်မြေဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ မင်း ဒီကနေ မထွက်သွားနိုင်ခင်မှာတင် ငါ မင်းကို သတ်ပစ်လို့ ရတယ်။ မယုံရင် ထပ်ပြေးကြည့်လေ"</p> <p>သစ်ပင်အိမ်ထဲမှ လှောင်ရယ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ..."</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ကျိုးသွားပြီဖြစ်သော သူမ၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သွားကို တင်းတင်း ကြိတ်ထားမိလေတော့သည်။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၄၉ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save