Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချီရွှယ်ဖေး၏ အကျပ်အတည်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ ဤနေရာတွင် လဲကျသွား၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>မဟုတ်ပါက ထိုလူက သူမအပေါ် ဘာတွေလုပ်မည်ကို စိတ်ကူးပင် မယဉ်ရဲပါ။</p> <p>သို့သော် သူမ အသေလည်း မခံချင်သေးပေ။</p> <p>သူမသည် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်လိုက်ရာ ပုခုံးမှ နာကျင်မှုများမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူမသည် မြေပြင်မှ အနိုင်နိုင်ထရပ်လိုက်ပြီး သစ်ပင်အိမ်ပေါ်မှ ရွံရှာဖွယ် အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသော ထိုလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ မျက်တောင်များ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။</p> <p>သစ်ပင်အိမ်၏ အနောက်ဘက်၊ ထိုလူ၏ အမြင်ကွယ်နေသော နေရာမှနေ၍ လူနှစ်ယောက် သစ်ပင်အိမ်ဆီသို့ အမြန် ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>အဲဒါ... လီဝမ်ရှီးလား။</p> <p>သူမသည် လီဝမ်ရှီးနှင့် ဗီဒီယိုကော ပြောဖူးသဖြင့် သူမ၏ ပုံစံကို မှတ်မိနေသည်။</p> <p>ဒါဆို ဘေးက ပြေးလာတဲ့ အမျိုးသားက... ရွှီရှင်းလား။</p> <p>သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းမိုးသွား၏။</p> <p>ထိုလူ၏ မီတာ ၁၀၀ ပတ်လည် နယ်မြေထဲသို့ မဝင်လာရန် သူတို့ကို သတိပေးချင်နေမိသည်။</p> <p>ထိုလူ၏ မြှားပစ်အားမှာ အလွန် တိကျလှသဖြင့် ဤကွင်းပြင်ကြီးမှာ သူ၏ စိုးမိုးရာ နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် ထိုနှစ်ယောက်မှာ မီတာ ၁၀၀ ကျယ်ဝန်းသော ကွင်းပြင်ကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ဖြတ်ကျော်ကာ သစ်ပင်အိမ်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုတစ်လျှောက်လုံးတွင် သစ်ပင်အိမ်ပေါ်ကလူမှာ ဘာကိုမျှ သတိမပြုမိခဲ့ပေ။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ ရင်ထဲတွင်တော့ နှလုံးခုန်သံများမှာ အပြင်သို့ ထွက်လာတော့မတတ် ပြင်းထန်နေတော့၏။</p> <p>ဒီနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို သတ္တိခဲတွေပါလား...။</p> <p>စောစောက ငါ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေကို မမြင်လိုက်ကြဘူးလား။</p> <p>"ဘာလဲ... အသံလည်းမထွက်၊  လှုပ်လည်းမလှုပ်နဲ့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီလား"</p> <p>ထိုလူက နောက်တစ်ကြိမ် လှောင်ပြောင်ပြန်သည်။</p> <p>"ငါ ပြောသားပဲ... အရှုံးပေးချင်ရင် အဲဒီမာကျောတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကို အရင်ချွတ်၊ ကျောပိုးအိတ်ကို အဝေးကို လွှင့်ပစ်ထားလိုက် ပြီးရင် လက်မြှောက်ပြီး ငါဆင်းလာပြီး မင်းကို ကောင်းချီးပေး မှာကို စောင့်နေလို့"</p> <p>သစ်ပင်အိမ်အောက်တွင်မူ လီဝမ်ရှီးက ပျို့အန်ချင်ဟန် လုပ်ပြနေ၏။</p> <p>သူမ၏ မျက်မှောင်များမှာလည်း ကြုတ်နေပြီး ထိုလူအပေါ် ထားရှိသော သူမ၏ ခံစားချက်မှာ ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ ဆိုသည်ပင်။</p> <p>ရွှီရှင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "အသံမထွက်နဲ့" ဟု နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ခဲခဲကလည်း သူမ၏ လက်သည်းလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြနေ၏။</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ချီရွှယ်ဖေးကို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက သူတို့ကို ဤနယ်မြေမှ အမြန်ထွက်သွားပြီး အစီအစဉ်ဆွဲရန် အချက်ပြနေစဉ်မှာပင်၊ ရွှီရှင်းက သူမကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ပြောလိုက်၏။</p> <p>အတော်ကြာ ကြည့်ပြီးနောက်မှာတော့ ရွှီရှင်း၏ ဆိုလိုရင်းကို သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူက ငါ့ကို ဟိုလူပြောသလိုပဲ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေချွတ်၊ ကျောပိုးအိတ်ကို လွှင့်ပစ်ပြီး အညံ့ခံချင်ယောင်ဆောင်ခိုင်းတာလား..။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ရှိနေမှတော့၊ ဒီလူကို အောက်ရောက်အောင် မျှားထုတ်နိုင်ရင် ချက်ချင်း ဖမ်းဆီးနိုင်မှာပင်။</p> <p>ဒါက ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်..။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ရွှီရှင်း၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အရှင်းပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်သော သူမ၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေသည့်ဟန် ဆောင်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းတိုးကာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ အရှုံးပေးပါတယ်။ ရှင်ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်။ မြှားကြီး တွေနဲ့ ထပ်မပစ်ပါနဲ့တော့"</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမသည် ကျောပိုးအိတ်ကို မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး၊ သံမဏိချပ်ဝတ် အစိတ်အပိုင်းများကို တစ်ခုချင်းစီ စတင်ချွတ်လိုက်တော့၏။</p> <p>သံမဏိပြားများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသည့်အသံမှာ "ချလွင်... ချလွင်" နှင့် မြည်နေ၏။</p> <p>သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ အားလုံးကို ချွတ်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ သူမ၏ အတွင်းက အပြာရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို အထင်သား မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သူမ၏ အလှအပကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ ပုခုံး၊ ခြေထောက်နှင့် ဝမ်းဗိုက်နေရာများတွင် သွေးစွန်းကွက်များ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သံမဏိချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ထားသော်လည်း သူမ ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာများမှာ အမှန်တကယ်ပင် မပေါ့လှပေ။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ ယခုအခါ ပြန်လည်သက်သာလာပုံ ရ၏။</p> <p>ဤမျှ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာများကို တစ်ချက်ကလေးမှ ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ အောင့်အီးသည်းခံနိုင်ခဲ့သည်မှာ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပင်။</p> <p>"အော်... မင်း တကယ်ပဲ လက်လျှော့လိုက်ပြီပေါ့ ဟုတ်လား။ ကဲ... လက်မြှောက်ပြီး ငါ့နားကို တိုးလာခဲ့စမ်း၊ ငါ သေသေချာချာ ကြည့်ချင်လို့"</p> <p>အပေါ်ထပ်မှ အမျိုးသား၏ လေသံမှာ သိသိသာသာကို စိတ်လှုပ်ရှားနေချေပြီ။</p> <p>သူပြောသည့်အတိုင်း ချီရွှယ်ဖေးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပြီ... ဟုတ်ပြီ... ပိုပြီးနီးအောင် လာခဲ့။ ဝါး... ဒီကိုယ်လုံး၊ ဒီမျက်နှာ... ငါတော့ ကံထူးပြီဟေ့"</p> <p>"ထပ်တိုးလာခဲ့ဦး"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ အပေါ်ထပ်ကလူမှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အော်လိုက်သည်။</p> <p>"မုတ်ဆိတ်ပျားဆွဲပြီဟေ့။ အလှလေးရေ... ငါ အခုပဲ ဆင်းလာခဲ့မယ်"</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သစ်ပင်အောက်ခြေမှ အမြစ်များ ပွင့်သွားပြီး၊ သစ်ပင်အမြစ်များဖြင့် ပတ်ထားသော အရပ်ပုပု အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းလာခဲ့၏။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချီရွှယ်ဖေးထံသို့သာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>"အခုပဲ"</p> <p>ရွှီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲမှ လှံပုဆိန်ရှည် ကြီးကို လေထဲတွင် ရှိနေသော ထိုလူဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ လွှဲယမ်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၅၀ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save