Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူက တကယ်ပဲ သန်မာတာလား (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ရွှီရှင်းကိုယ်တိုင်ပင် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးကို လုံးဝ မလုပ်နိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>သူ့သစ်ပင်အိမ်ရှိ မြှားပစ်စက် တိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်မည်ဆိုပါက နံရံပေါ်ရှိ ထိန်းချုပ်တံ ကိုသာ အသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မြှားပစ်စက်သုံးလက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်ခတ်နိုင်ရန်မှာ သူ့အတွက် မဖြစ်နိုင်သော အရာပင်။</p> <p>မြှားပစ်စက်တစ်လက်နှင့် တစ်လက်ကြားတွင် လိုအပ်သော အကွာအဝေးတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ သူသည် အလင်းကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ကူးလူးလှုပ်ရှားနိုင်လျှင်ပင် ၎င်းတို့ကို တစ်ချိန်တည်း ပစ်ခတ်မိစေရန်နှင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပြိုင်နက် ကျရောက်စေရန် လုပ်ဆောင်ဖို့မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ဒါဟာ... သူ့ရှေ့ကလူ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တစ်ခုပဲ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>စောစောက သူ ထိုသို့ တွေးခဲ့မိ၏။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူကန်ထုတ်လိုက်သဖြင့် သတိလစ်နေသော ထိုလူကို အကဲခတ်ကြည့်သည့်အခါတွင် သူ၏ ခန့်မှန်းချက် မှားယွင်းနေနိုင်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤလူသည် အစိမ်းရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြာရောင်အဆင့်တောင် မရှိပေ။</p> <p>ထို့ပြင် ထိုလူ့ထံမှ သူသိမ်းယူထားသော အစိမ်းရောင်အဆင့် ကျောပိုးအိတ်ကို မွှေနှောက်ကြည့်သည့်အခါတွင်လည်း၊ သူကိုင်ထားသော ဓားရှည်မှာ အပြာရောင်အဆင့် ကျောက်လက်နက် ဖြစ်နေသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည့် ကိရိယာများနှင့် လက်နက်အားလုံးမှာ အစိမ်းရောင်အဆင့်များသာ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် အပြာရောင်အဆင့် အသီးအနှံ တစ်လုံးကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>သူက သာမန် အောက်ခြေအဆင့် ရှင်ကျန်သူတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား..။</p> <p>ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ။</p> <p>ဘာကြောင့် ဒီလို သာမန်ရှင်ကျန်သူတစ်ယောက်က မြှားပစ်စက် တွေကို ထိန်းချုပ်ရာမှာ ဒီလောက်အထိ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်ရှိနေရတာလဲ။</p> <p>ဒါမှမဟုတ် ဒီစွမ်းရည်က သူ့ဟာမဟုတ်ဘဲ...။</p> <p>ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်ပေါ်ရှိ မြှားပစ်စက် များကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဒီမြှားပစ်စက် တွေကပဲ ထူးခြားနေတာလား။</p> <p>သို့သော် ဤမြှားပစ်စက် များမှာ အစိမ်းရောင်အဆင့်များသာ ဖြစ်ကြပြီး အလွန်နိမ့်ကျသော အဆင့်များပင်။</p> <p>ရွှီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့ လျှောက်လာကြ၏။</p> <p>"အီး.."</p> <p>ခဲခဲက ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ သူမ၏ လက်သည်းလေးကို ဝှေ့ယမ်းပြနေ၏။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့သို့ လျှောက်လာကြပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်နေသော ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုလူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ခြစ်ရာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နှစ်ယောက်စလုံး ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားကြ၏။</p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ခဲခဲကို ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှ ချီယူကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သူ သတိလစ်သွားတာလား။ သူ့မျက်နှာက ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ၊ ဒီကောင်မလေး လက်ချက်များလား..."</p> <p>"အီး..."</p> <p>ခဲခဲက ခေါင်းလေးကို ညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဟုတ်ပါတယ် သူမလက်ချက်ပါဟု အဖြေပေး၏။</p> <p>"ဒါက နင့်ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးလား"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ခဲခဲကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ကျေးဇူးတင်ရိပ်များ ပါနေသော လေသံ၊ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်လေးများနှင့်အတူ ရွှီရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ...</p> <p>"ဟို... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွှီရှင်း၊ နင်တို့သာ ရောက်မလာခဲ့ရင် ငါကတော့ တကယ်ကို..."</p> <p>သူမ အမှန်တကယ်ပင် ရှက်မိနေသည်။</p> <p>ယနေ့ သူတို့ သုံးယောက် ပထမဆုံးအကြိမ် တကယ့်လက်တွေ့မှာ ဆုံကြခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ အကြိမ်ကြိမ် လဲကျနေရသည်ကို သူတို့ မြင်သွားခဲ့ကြသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူမသည် ရှေ့က လူနှစ်ယောက်ထက် အသက်အရွယ်အရ နှစ်အနည်းငယ် ပိုကြီးသဖြင့် သူတို့က သူမကို မမရွှယ်ဖေးဟု ခေါ်ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှာတော့ သူမမှာ အလွန်ပင် သိက္ခာကျစရာ ဖြစ်ခဲ့ရ၏...။</p> <p>တကယ့်ကို ရှက်စရာပဲ...။</p> <p>ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ တွေးနေမိသည်။</p> <p>"ငါက ဆေးဆရာမ အလုပ်နဲ့ပဲ သင့်တော်တာထင်တယ်၊ တိုက်ခိုက်တာတွေ နယ်မြေချဲ့ထွင်တာတွေက ငါနဲ့ လုံးဝ မအပ်စပ်ပါဘူး..."</p> <p>"ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါ"</p> <p>ရွှီရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မရွှယ်ဖေး၊ ဘာလို့ ဒီလောက် မြှားပစ်စက်ကြီး တွေ အများကြီး ဝိုင်းနေတဲ့ သစ်ပင်အိမ်နားကို ချဉ်းကပ်ခဲ့တာလဲ"</p> <p>"ဟို..."</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး အားနာနာနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ဒီနေ့ အပြင်ထွက်လာပြီးနောက် သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်ပြောပြ၏။</p> <p>သူမ ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာသနည်းနှင့် ဤအခြေအနေသို့ဘယ်လို ဆိုက်ရောက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်များ အပါအဝင်ပင်။</p> <p>"ဟာ... မမရွှယ်ဖေးက မျက်စိမှုန်တာကိုး"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် မျက်စိမှုန်နေသဖြင့် မြှားပစ်စက်ကြီး များကို မမြင်ရဘဲ ချဉ်းကပ်မိခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသည့်အခါ၊ လီဝမ်ရှီးသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်မိရာ ခဲခဲမှာ နှစ်ခါမျှ အော်သွားရ၏။</p> <p>မူလကမ္ဘာမှာဆိုလျှင် မျက်စိမှုန်ခြင်း မှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဟုတ်သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ ခြားနားလှ၏။</p> <p>သူတို့ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာသည့်အခါတွင် အစပြုသူ  ဝတ်စုံနှင့် သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့ကိုသာ ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ ထိုဆန်းကြယ်သော အသံက သူတို့၏ မျက်မှန်များကိုပါ စေတနာရှေ့ထားပြီး ယူဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သူတို့အနေဖြင့် မျက်မှန် မည်သို့လုပ်ရမည် သို့မဟုတ် မှန်ဘီလူး မည်သို့ သွေးရမည်ကိုလည်း လုံးဝ မသိကြပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာတွင် မျက်စိမှုန်ခြင်းမှာ အတော်လေး ကြီးမားသော အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>"ငါတို့နိုင်ငံမှာ အထက်တန်းကျောင်းသား ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်က မျက်စိမှုန်ကြတယ်၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေဆိုရင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း နီးပါးရှိတယ်။ ဒါကြောင့် နင်တို့နှစ်ယောက် မျက်စိမမှုန်တာက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ကိစ္စပဲ"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက စာရင်းဇယားတစ်ခုကို ပြောပြရင်း၊ သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်သည့်အနေဖြင့် ပါးပြင်လေးများ နီရဲကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟင် အဲဒီလောက်တောင် များတာလား"</p> <p>လီဝမ်ရှီး မျက်လုံးပြူးသွားပြီး စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ... တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်တွေထဲမှာ မျက်မှန်မတပ်တဲ့သူ သိပ်မရှိချေ။</p> <p>တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ နည်းသွားသလို ထင်ရပေမဲ့၊ အဲဒါက လူတွေက ရုပ်ရည်ကို ပိုဂရုစိုက်လာကြလို့ပင်။</p> <p>အချို့က လိုအပ်မှ တပ်ကြသလို အချို့က မျက်ကပ်မှန် ပြောင်းတပ်ကြကာ အချို့ကတော့ လေဆာဖြင့် မျက်စိပြင်ခြင်း လုပ်လိုက်ကြတာကြောင့် မျက်စိမှုန်သူ နည်းသွားသလို ထင်ရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>လေဆာဖြင့် မျက်စိပြင်ခြင်းအကြောင်း စဉ်းစားမိလိုက်သည့်အခါ လီဝမ်ရှီးက ရုတ်တရက် လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး...</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ မမရွှယ်ဖေးရာ၊ ဟိုဘက်ကမ္ဘာမှာ မျက်စိမှုန်တာကို ကုလို့ရမှတော့၊ ဒီကမ္ဘာမှာလည်း ကျိန်းသေပေါက် ဖြစ်နိုင်မှာပါ။ ဖြစ်နိုင်တာက မမက မျက်စိမှုန်တာ ပျောက်စေတဲ့ ဆေးတစ်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်မှာလား မသိဘူးနော်"</p> <p>မျက်စိမှုန်တာ ပျောက်စေတဲ့ဆေး တဲ့လား...။</p> <p>ရွှီရှင်း အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားမိသည်။</p> <p>တစ်ခုခု စားလိုက်ရုံနဲ့ မျက်စိမှုန်တာ ပျောက်သွားနိုင်ပါ့မလား။</p> <p>သို့သော် ဤကမ္ဘာ၏ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို ထည့်တွက်မည်ဆိုပါက ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိ၏။</p> <p>"ဟို..."</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးလည်း ထိုဖြစ်နိုင်ချေက သိပ်မများဘူးဟု ထင်ပုံရသော်လည်း ပြုံးလျက် "နောင်ကျရင် ရှိလာနိုင်တာပေါ့"</p> <p>သူမကိုယ်တိုင် မျက်စိမှုန်ပျောက်ဆေး ဖန်တီးနိုင်ခြေထက် အမှတ်ဆိုင် မှာ မျက်စိမှုန်တာကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ရောင်းလာနိုင်ခြေက ပိုများ၏။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်မှာက ထူးထူးဆန်းဆန်း လုပ်ဆောင်ချက်တွေပါတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရောင်းနေတာကိုး။</p> <p>"အစ်မရွှယ်ဖေး၊ ကျိချောင်းယန်ကို ဆက်သွယ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ သူက အရှေ့ဘက်က ရှင်ကျန်သူကို ခေါ်လာနေပြီဆိုတော့၊ အခုလောက်ဆို အစမရဲ့ သစ်ပင်အိမ်နား ရောက်နေလောက်ပြီ"</p> <p>ရွှီရှင်းက မျက်စိမှုန်ခြင်းကိစ္စကို ဂရုမထားဘဲ ချီရွှယ်ဖေးကို သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>"ကျိချောင်းယန်က အရှေ့ဘက်ကို ဖြေရှင်းပြီးပြီလား။ အခုပဲ ငါ ဆက်သွယ်လိုက်မယ်"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် သူမ၏ နာရီကို ပွတ်လိုက်ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အဖွဲ့ထဲတွင် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို စတင်ရှင်းပြတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျိချောင်းယန်က ပြန်လည်ဖြေကြားလာသည်။</p> <p>"ငါ အဲဒီလူကို ခေါ်ပြီး နင့် အိမ်နားကို ရောက်နေပြီ။ အဲဒီဘက်မှာ အကူအညီ လိုဦးမလား"</p> <p>ရွှီရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"မလိုတော့ဘူး၊ ဒီမှာ အားလုံးနီးပါး ပြီးသွားပါပြီ။ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာရတာ အဆင်မပြေနိုင်လို့၊ ငါတို့ မကြာခင် လာခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p>ကျိချောင်းယန်က - "ကောင်းပါပြီ၊ ချီရွှယ်ဖေးရဲ့ သစ်ပင်အိမ်မှာပဲ ငါ စောင့်နေပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"ဟင်း... အင်း..."</p> <p>မြေပြင်ပေါ်က လူက ရုတ်တရက် ညည်းတွားသံ ထွက်လာသည်။</p> <p>"ဟာ ဒီလူ နိုးလာပြီ"</p> <p>မြေပြင်ပေါ်က လူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ၊ သူ၏ စောစောက စကားလုံးများနှင့် လုပ်ရပ်များကို ပြန်တွေးမိပြီး လီဝမ်ရှီး ဒေါသထွက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်က လူကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ ပက်လက်လန်သွားတော့၏။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ထိုလူကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကန်ချင်ပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ စိတ်ကို ထိန်းလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလူကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ချင်လဲ"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ရွှီရှင်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကယ်တင်ခြင်း ခံရသူအနေဖြင့် သူမတွင် ထိုလူကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ဟု တောင်းဆိုရန် အခွင့်အာဏာ မရှိသဖြင့် ရွှီရှင်းကို မေးမြန်းရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဪ... သူ့ကို မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရှိသေးတယ်"</p> <p>ရွှီရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်နေသော ထိုလူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် မေးတာတွေ ပြီးသွားရင်တော့၊ အစ်မရွှယ်ဖေး စိတ်ကြိုက် လုပ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p>ပက်လက်လန်သွားအောင် အကန်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ထိုလူမှာ ညည်းတွားသံ ရပ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်တောင်များမှာ တုန်ခါနေ၏။</p> <p>"ကဲ... မင်း နိုးနေတာ ငါ သိပါတယ်။"</p> <p>ရွှီရှင်းသည် သတိလစ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော ထိုလူကို ခြေထောက်ဖြင့် အသာအယာ ကန်လိုက်၏။</p> <p>အားအများကြီး မပါသော်လည်း ဟန်ဆောင်မနေရန် သတိပေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူ၏ မျက်လုံးများ တုန်ယင်သွားကာ ပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ့အပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော လူသုံးယောက်ကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ သူ စောစောက ကြာမြင့်စွာ ဆော့ကစားခဲ့သည့် အမျိုးသမီး ဖြစ်ပြီး၊ သူမနှင့် အခြား လှပသော မိန်းကလေးမှာ သူ့ကို အလွန်အမင်း ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ရွှီရှင်းက သူ့ကို အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရှိတယ်။ မင်း သေသေချာချာ ဖြေမယ်ဆိုရင်တော့ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်တော့..."</p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူ၏ လက်ထဲက လှံဖြင့် ထိုလူ၏ ခြေထောက်ကို တစ်ချက် ခြစ်လိုက်ရာ၊ အစိမ်းရောင်အဆင့် သားရေချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ချက်ချင်း ပေါက်ထွက်သွားပြီး ဒဏ်ရာတစ်ခု ရသွားစေကာ ထိုလူမှာ အော်ဟစ်သွားရတော့သည်။</p> <p>လှံ၏ အသက်စွမ်းအား စုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းရည်ကြောင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားရ၏။</p> <p>သူသည် သူ၏ ခြေထောက်ဒဏ်ရာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ရင်း နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p>ရွှီရှင်းက သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဒါက အနည်းငယ် ခြစ်မိရုံတင်ပါဟ။ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်ရသလား။</p> <p>အစ်မရွှယ်ဖေးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ဒီထက် အများကြီး ပြင်းထန်တာတောင် အသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ခဲ့ဘူး။</p> <p>ဒီကောင်က... သေချာပေါက် သန်မာတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဒီလိုလူမျိုးသာ အဆင့်မြင့်မြင့် ရနေတယ်ဆိုရင်တော့၊ နယ်မြေ ၁၈၇ က တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းလှချေပြီ။</p> <p>"အားးးးး နာတယ် နာတယ်ကွ"</p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး မျောက်လိုလူမှာ မြေပြင်ပေါ် လူးလှိမ့်နေရာမှ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သနားစရာကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေလျက် ရွှီရှင်းတို့ သုံးယောက်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>"မင်း... မင်း တို့ ငါ့ကို ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး။မဟုတ်ရင် ငါ့ အစ်ကိုကြီးက မင်းတို့ကို ကျိန်းသေပေါက် သတ်လိမ့်မယ်"</p> <p>ဟက်... ရင်းနှီးနေကျ ဗီလိန်တွေရဲ့ စကားတွေပါလား။</p> <p>ဒါပေမဲ့... သူ့ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ဆိုပါလား။</p> <p>အခုတော့ ကိစ္စက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီပဲ။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၅၂ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save