Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘောလုံးကစားရတာ ဝါသနာပါတဲ့ ခဲခဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အီး"</p> <p>ရွှီရှင်း၏ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခဲခဲ လန့်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ လီဝမ်ရှီး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ထိုသတ္တဝါလေးသည် အလောင်းမှ ပန်းထွက်လာသော သွေးများကို မထိမိစေရန် လျှပ်တစ်ပြက် ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး၊ သွေးများ ရပ်တန့်သွားသည်အထိ စောင့်ကာ ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ပြန်တက်လာတော့၏။</p> <p>ရုတ်တရက် ဖြစ်ပျက်သွားသော အခြေအနေကြောင့် လီဝမ်ရှီးနှင့် ချီရွှယ်ဖေးတို့ နှစ်ဦးစလုံး မှင်သက်သွားကြ၏။</p> <p>ရွှီရှင်းသည် စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ရုတ်တရက် လှံပုဆိန်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မာဟုန်ယွီကို သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>ထို့ပြင် သတ်ပုံသတ်နည်းမှာလည်း မြင်ရသူအဖို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်တာပဲ။</p> <p>ခေါင်းက ပြတ်ထွက်သွားတာလေ။</p> <p>ခေါင်းမရှိတော့သော အလောင်းမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး အနားရှိ လူသုံးယောက်လုံးကို စင်သွားတော့သည်။</p> <p>ပြတ်ထွက်သွားသော ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်သွားပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် လူသုံးယောက်ရှိရာဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် နာကျည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများမှာ ပြူးလျက်သား ရှိနေပြီး၊ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသလိုမျိုးပင်။</p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က သွေးစက်များကို လက်ဖြင့် အသာအယာ သုတ်လိုက်၏။</p> <p>"အော့..."</p> <p>စောစောကတော့ မာဟုန်ယွီရဲ့ နောက်လက်တစ်ဖက်ကိုပါ ချေမွပစ်ဖို့ ရွှီရှင်းကို အားပေးခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု မြင်ကွင်းကိုတော့ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မတောင့်ခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမသည် သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ ပြေးသွားကာ သစ်ပင်ပင်စည်ကို ကိုင်ပြီး "ဝေါ့" ကနဲ အန်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>"အီး.."</p> <p>ခဲခဲက ရွှီရှင်း၏ ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ ခေါင်းလေးကို စောင်းကာ လီဝမ်ရှီးကို တစ်လှည့်၊ မြေပြင်ပေါ်က ခေါင်းမရှိတဲ့ အလောင်းကို တစ်လှည့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လီဝမ်ရှီး ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တုံ့ပြန်မှု ပြင်းထန်နေရတာလဲဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်ရှာချေ။</p> <p>ခဲခဲအတွက်တော့ လူသေလောင်းနဲ့ တိရစ္ဆာန်အသေကောင်ဆိုတာ ဘာမှမထူးခြားချေ။</p> <p>ဒါကြောင့် သူမအတွက် ဘာမှမဖြစ်ပေ။</p> <p>ရွှီရှင်းက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို ရုတ်တရက် သတ်လိုက်သလိုမျိုးပဲ သူမ ခံစားရ၏။</p> <p> ရွှီရှင်းရဲ့ ဘေးမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ ခဲခဲအတွက်တော့ ဒါဟာ နေ့စဉ်မြင်နေကျ ကိစ္စတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးကတော့ လီဝမ်ရှီးလောက် တုံ့ပြန်မှု မပြင်းထန်ချေ။</p> <p>သူမက မြေပြင်ပေါ်က အလောင်းကို ငေးကြောင်ကြည့်နေရုံသာ ရှိသည်။</p> <p>ခေါင်းပြတ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကို မြင်ရတာက လူအတော်များများအတွက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လက်မခံနိုင်စရာ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမက ဆေးဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်တာကြောင့် ဒီထက်ဆိုးတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို မြင်ဖူးထားပြီးသားပင်။</p> <p>ကျား၊ မ၊ ကြီး၊ ငယ်မရွေး အလောင်းပေါင်းများစွာကို ခွဲစိတ်ခဲ့ဖူးသလို ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကိုလည်း တစ်ခုချင်းစီ လေ့လာခဲ့ဖူးတာကိုး။</p> <p>ခေါင်းပြတ်တာလောက်ကတော့ သူမအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။</p> <p>ဆေးဆရာဝန်တွေတင်မကဘဲ ဆေးကျောင်းသားတွေဆိုရင်တောင် လူသေလောင်းကို မြင်ရလို့ ပျို့အန်တာမျိုး၊ ကြောက်တာမျိုး မရှိကြတော့ပါဘူး။</p> <p>ဆေးကျောင်းသား အတော်များများဟာ အသားကျသွားပြီဆိုရင် အလောင်းခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာတောင် အသားပေါက်စီကို ဘာမှမဖြစ်သလို စားနိုင်ကြ၏။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ရွှီရှင်းရဲ့ ရုတ်တရက် လုပ်ရပ်ကတော့ သူမကိုတောင် မှင်သက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>လူသတ်တာနဲ့ အလောင်းကို ခွဲစိတ်တာက လုံးဝ တခြားစီပင်။</p> <p>"နင်..."</p> <p>သူမက ရွှီရှင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>"ဘာလို့... ရုတ်တရက်ကြီး သတ်လိုက်ရတာလဲ... ငါ... ငါက ပြောရုံပဲ..."</p> <p>"အင်း... အစ်မပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား၊ သူ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်ကိုပဲ ယူမယ်၊ သူ့ကိုတော့ မယူဘူးဆိုတာလေ။ သစ်ပင်အိမ် မရှိဘဲနဲ့ သူလည်း အသက်မရှင်နိုင်ပါဘူး၊ အဲဒါကြောင့် သတ်ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်"</p> <p>ရွှီရှင်းသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသော သူ၏ ရင်ခုန်သံကို အနည်းငယ် ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး၊ သစ်ပင်အောက်မှာ အန်နေတဲ့ လီဝမ်ရှီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ချီရွှယ်ဖေးကို ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p>ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး လူသတ်မှုလို့ ပြောလို့ရ၏။</p> <p>ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က လုဖေးအာကို သတ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့၊ သူမက ချက်ချင်း ပြန်ရှင်လာခဲ့တာမို့ သတ်လိုက်တာနဲ့ မတူချေ။</p> <p>ဒါဟာ သူ့ရဲ့ တကယ့် ပထမဆုံး လူသတ်မှုဖြစ်ပြီး၊ ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သားရဲပေါင်းများစွာကို အမဲလိုက်ခဲ့ဖူးတဲ့ သူ့အတွက်တောင် အနည်းငယ်တော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူ ခေါင်းဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပေ၊ လည်ပင်းကိုပဲ လှီးဖို့ ကြံခဲ့တာပင်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ရှိခွန်အားရယ်၊ ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိ လှံပုဆိန်ရဲ့ အလွန် ထက်မြက်မှုရယ်ကြောင့် ဘာခုခံမှုကိုမှ မခံစားရဘဲ ခေါင်းက ပြတ်ထွက်သွားတာမို့ သူကိုယ်တိုင်တောင် လန့်သွားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ရှင်ကျန်သူ တစ်ယောက်ကို လှံနဲ့ တစ်ချက်တည်း သတ်လိုက်တဲ့အခါ စုပ်ယူလိုက်ရတဲ့ အသက်စွမ်းအားကတော့ တကယ်ကို များပြားလှသည်...။</p> <p>လှံရိုးကနေ စီးဝင်လာတဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စွမ်းအင်တွေက သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားအင်တွေကိုပါ အထွတ်အထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားစေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ရှင်ကျန်သူတွေက ထူးခြားလို့လားဆိုတာကိုတော့ သူ မသိသေးချေ။</p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ ဒီလှံကို လုပ်ပြီးကတည်းက သစ်ပင်အိမ် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သားရဲတွေ ပျောက်နေတာကြောင့် တခြား တိရစ္ဆာန်တွေကို သတ်ပြီး မနှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရသေးလို့ပင်။</p> <p>"ငါ..."</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် ရွှီရှင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်လေး တုန်သွားရပြီး မြေပြင်ပေါ်က အလောင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"ငါက ခုနက..."</p> <p>ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အနားမှာ ပျို့အန်နေသော လီဝမ်ရှီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ချီရွှယ်ဖေးကို ပြုံးလျက်.. </p> <p>"ဒါကြောင့် ဒီလူကို ကျွန်တော်နဲ့ အစ်မ အတူတူ သတ်လိုက်တယ်လို့ပဲ သတ်မှတ်လို့ ရတယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ငေးကြောင်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ရွှီရှင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>"နင် တမင်လုပ်တာပဲ။ ငါမ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲ ပေးမဝင်ဘူးဆိုတာ နင်သိနေတယ်၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့ဆီက အဖြေကိုယူပြီးမှ သူ့ကို သတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား"</p> <p>"အဲဒါကြောင့် အစ်မရွှယ်ဖေး"</p> <p>ရွှီရှင်းက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မဟာ ဒီကမ္ဘာမှာ လူသတ်ဖူးတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ ရပါတယ်။ နောက်နောင် ရန်သူတွေကို သနားမနေပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ နောက်ဆုံးမှာ ခံရမှာက အစ်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးမှာ ဤကမ္ဘာ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ဆေးဆရာမ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် သနားစိတ်ဝင်မိခြင်း သို့မဟုတ် လူမသတ်ချင်ခြင်းကြောင့် ပြဿနာများနှင့် ကြုံတွေ့ရမှာကို ရွှီရှင်း မလိုလားပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် သူ ယခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် သူ့ကို ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း ပြောမထွက်ခဲ့ပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် စိတ်ပျက်သလိုဖြင့် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည် ။</p> <p>"ငါက နင်တို့ထက် နှစ်အနည်းငယ် ပိုကြီးပါတယ်၊ ဒီကိစ္စတွေကို ငါ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ခုနက... အစ်မ သူ့ကို ကုပေးချင်နေတာ မဟုတ်လား"</p> <p>ရွှီရှင်းက ချီရွှယ်ဖေးကို နောင်တစ်ချိန်မှာ ရန်သူတွေကို ကုသပေးမိတာမျိုး မဖြစ်စေချင်တာကြောင့် ထပ်မံ ဖိပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့အပေါ် သနားစိတ်တွေ ဖြစ်နေတာ ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို မသတ်ခဲ့ရင် အစ်မ သူ့ကို ကျိန်းသေပေါက် ကုပေးမိမှာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p>"ငါ..."</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး ငြင်းချင်သော်လည်း ပြောမထွက်ခဲ့ချေ။</p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမ တကယ်ပဲ ထိုသို့ တွေးမိခဲ့လို့ပါပဲ။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘာမှမတတ်နိုင်သလို ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"နောင်ကျရင် ဒီလို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တာတွေ၊ နယ်မြေချဲ့ထွင်တာတွေမှာ ငါ မပါတော့ဘူး။ ငါက နင်တို့အတွက် နောက်ကွယ်ကနေ ဆေးဝါးတွေနဲ့ ကုသမှုတွေပဲ လုပ်ပေးမယ်။ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်တာက ငါနဲ့ မအပ်စပ်ပါဘူး"</p> <p>"ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတွေကတော့ အမြဲ ရှိနေမှာပဲလေ"</p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးရှိရာသို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြန်ပြီး ချီရွှယ်ဖေးကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ အစ်မရွှယ်ဖေးအနေနဲ့ လက်တွန့်မနေဖို့ပဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p>"အင်း... ငါ သိပါပြီ"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးက ရွှီရှင်းကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ဟိုဘက်ကို ခဏခဏ ရောက်နေတာကို သူမ သတိပြုမိသွားတာကိုး။</p> <p>သူမက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့်... </p> <p>"နင် ဝမ်ရှီးဆီပဲ သွားကြည့်ပါတော့။ ငါ့ကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လာဆွေးနွေးပေးနေရင်းနဲ့လည်း နင့်ရဲ့ ရည်းစားလေးဆီကို မျက်လုံးက ရောက်နေတာ ဘယ်နှစ်ခါရှိပြီလဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>ရွှီရှင်း ရယ်မောလိုက်ပြီး သစ်ပင်အိမ်ရှိရာသို့ အပြေးသွားလိုက်သည်။</p> <p>လီဝမ်ရှီးကတော့ အန်နိုင်သမျှ အကုန်အန်ထားပြီး ဖြစ်ကာ မျက်ရည်တွေလည်း စီးကျနေရှာသည်။</p> <p>သူမသည် သစ်ပင်ပင်စည်ကို ဖက်ထားရင်း ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးနေသေး၏။</p> <p>"ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီး၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"သက်သာသွားပြီလား။ ငါ့အမှားပါ၊ ငါက ရုတ်တရက်ကြီး လုပ်လိုက်မိတာကိုး"</p> <p>"အီး..."</p> <p>ခဲခဲကလည်း လီဝမ်ရှီး ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ နားမလည်ပေမဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရှာသည်။</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းပြသည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း... ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက ညံ့လွန်းလို့ပါ။ အရင်က သားရဲတွေ အများကြီး သတ်ခဲ့ဖူးတာတောင် အခုထိ ဒီလို ဖြစ်နေတုန်းပဲ... လူသတ်တာကို မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ပါ..."</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ခေါင်းပြတ်ထွက်သွားသည့် မြင်ကွင်းနှင့် မြေပြင်ပေါ်က သွေးစွန်းနေတဲ့ ဦးခေါင်းရဲ့ မျက်နှာပေးကို ပြန်မြင်ယောင်လာပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပျို့အန်သွားပြန်သည်။</p> <p>ရွှီရှင်းက သူမကို ရေတစ်ပုလင်း ပေးလိုက်ရာ၊ သူမသည် ချက်ချင်းပင် ရေသောက်လိုက်ပြီး ပလုတ်ကျင်းကာ ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်မှ မျက်နှာလေး အနည်းငယ် ပြန်ကြည်လာတော့သည်။</p> <p>"ကဲ... ကျွန်မ အဆင်ပြေသွားပါပြီ"</p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီးကို ဖက်ထားပေးပြီး ကျောကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်သွားမှ လီဝမ်ရှီး၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p>"အီး..."</p> <p>ခဲခဲကလည်း သူမ၏ လက်သည်းလေးဖြင့် လီဝမ်ရှီး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးနေ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် စိတ်တည်ငြိမ်သွားသောအခါ လီဝမ်ရှီးသည် ရွှီရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခေါင်းမော့လာပြီး၊ ရွှီရှင်းကို လက်သီးဖြင့် အသာအယာ ထိုးလိုက်ကာ ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောတော့သည်။</p> <p>"မသတ်ခင် ကြိုပြီး သတိပေးလို့ မရဘူးလား။ ရှင်က တကယ်ပဲ လူကို လန့်အောင် လုပ်တာပဲ၊ ကျွန်မ ဘာမှ ပြင်ဆင်မထားမိဘူး"</p> <p>'မင်းတင် လန့်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါကိုယ်တိုင်တောင် လန့်သွားတာပါ' ဟု ရွှီရှင်း စိတ်ထဲကတွေးရင်း မရယ်မိအောင် အတင်းအောင့်ထားရသည်။</p> <p>"ရှင်က ရယ်နေသေးတယ်။ ရှင့်ရဲ့ သတ်ပုံသတ်နည်းက တကယ်ကို ရက်စက်လွန်းတယ်။ လူသတ်တာ မြင်ဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲလေ။ ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင် ခေါင်းဖြတ်သတ်တာကို မြင်လိုက်ရတာ တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီး"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် အလောင်းရှိရာဘက်ကို မကြည့်ရဲသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ နှစ်ခါလောက် ခိုးကြည့်မိသေးသည်။</p> <p>ကြည့်ပြီးတိုင်းလည်း မျက်နှာကို အမြန်ပြန်လွှဲလိုက်၊ နောက်တစ်ခါ ထပ်ခိုးကြည့်လိုက်နှင့် သူမ၏ သတိထားနေသော ပုံစံလေးက ရွှီရှင်းကို ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်စေ၏။</p> <p>"ဒီနေ့က ငါ့အတွက်လည်း ပထမဆုံး လူသတ်တာပဲလေ။ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားကို ငါကိုယ်တိုင် မသိလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာပါ"</p> <p>ရွှီရှင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ သူလည်း အသစ်မို့လို့ အပြစ်မရှိကြောင်း အမူအရာပြလိုက်၏။</p> <p>"ဝါး... ရှင်ကတော့ ဒီဘက်မှာ တကယ့်ကို ပါရမီပါတာပဲနော်..."</p> <p>လီဝမ်ရှီးက အံ့သြသလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချီရွှယ်ဖေးသည် လီဝမ်ရှီး စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လျှောက်လာ၏။</p> <p>"ရွှီရှင်းက နင့်ကို ချော့နိုင်သွားပြီလား"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လီဝမ်ရှီး မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး၊ ရွှီရှင်းကို အမြန်တွန်းထုတ်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကဲပါ... ညီမ အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ။ ဒါနဲ့ မမရွှယ်ဖေးက ဘာလို့ ဘာမှမဖြစ်တာလဲ။ မမလည်း လူသတ်ဖူးလို့လား"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး လူသတ်တာကိုတော့ လီဝမ်ရှီး စိတ်ကူးထဲမှာတောင် ထည့်လို့မရချေ။</p> <p>"ငါ တစ်ခါမှ လူမသတ်ဖူးပါဘူး"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေး ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ လက်ကို ခွဲစိတ်ဓားကိုင်ထားသလိုမျိုး မြှောက်ပြသည်။</p> <p>"ငါ ဘာအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ နင်မေ့နေပြီလား။ ငါကတော့ ဒါမျိုးတွေကို ကျင့်သားရနေပါပြီ"</p> <p>"အာ"</p> <p>လီဝမ်ရှီး ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆေးကျောင်းသားတွေ အားလုံးက အလောင်းခွဲစိတ်ရတာကို ဒီလောက်အထိ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်နိုင်ကြတာလား"</p> <p>"အင်း... ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းမှာတော့ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတာ ရှိတာပေါ့"</p> <p>ချီရွှယ်ဖေးသည် သူမ၏ ပထမဆုံး အလောင်းခွဲစိတ်မှု သင်တန်းတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ယှက်ခတ်ခဲ့သလဲဆိုတာနဲ့၊ တစ်ပတ်လောက် အသားမစားနိုင်ခဲ့တာကို ပြန်သတိရပြီး ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>"တချို့လူတွေဆို ဖားတစ်ကောင် ခွဲစိတ်တာတောင် ပျို့အန်ကြတာ။ နင်ကတော့ တော်တော်လေး တောင့်ခံနိုင်တာပဲ"</p> <p>"ဟီးဟီး... တကယ်လား"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက သူမ၏ ခေါင်းကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>ရွှီရှင်းသည် မာဟုန်ယွီ၏ သစ်ပင်အိမ်ကို စတင်စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p>မာဟုန်ယွီ သေဆုံးသွားပြီးနောက် ဤသစ်ပင်အိမ်၏ အမိုးအကာမှာ သိသိသာသာကို ဝါကျင့်ကျင့် ဖြစ်လာသည်။</p> <p>သစ်ရွက်တွေ အကုန်ကြွေကျသွားတာမျိုး မဟုတ်သော်လည်း အရင်လို စိမ်းလန်းမနေတော့ဘဲ သေဆုံးတော့မည့် သစ်ပင်တစ်ပင် ဖြစ်လာသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p>ရွှီရှင်းသည် သစ်ပင်အိမ်၏ ပင်စည်ကို ကိုင်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>[သေဆုံးခါနီး အောက်ခြေအဆင့် သစ်ပင်အိမ် (အစိမ်းရောင်): အိမ်ရှင် ဆုံးရှုံးသွားသော သစ်ပင်အိမ်။ အိမ်ရှင်မရှိတော့သော သစ်ပင်အိမ်သည် ၂၄ နာရီအတွင်း ခြောက်သွေ့သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော ရှင်သန်ချိန် - ၂၃ နာရီ ၅၁ မိနစ်။]</p> <p>မှန်ပေသည်၊ ဤသစ်ပင်အိမ်မှာ သေဆုံးတော့မည့် အိမ်ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p>သူသည် ၂၄ နာရီအတွင်း သစ်ပင်အိမ်ထဲကို ဝင်ရမည်၊ ကြမ်းပြင်အလယ်ကို ဖောက်ရမည်၊ ပင်စည်အောက်ခြေက အမြုတေကို တူးထုတ်ရမည်၊ ပြီးမှ သစ်ပင်အိမ်မျိုးစေ့ကို ထုတ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒီနည်းနဲ့မှသာ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို သူ ရရှိနိုင်မှာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီသစ်ပင်အိမ်ထဲကို သူ ဘယ်လိုဝင်ရမလဲ။</p> <p>သူက သစ်ပင်အိမ်ပိုင်ရှင် မဟုတ်တာကြောင့် သူ့ဘာသာသူ အပေါ်ကို ဆွဲတင်လို့ မရချေ။</p> <p>အောက်ခြေအဆင့် သစ်ပင်အိမ်ဆိုပေမဲ့ ပထမထပ် ပြတင်းပေါက်က လေးမီတာကျော် အမြင့်မှာ ရှိ၏။</p> <p>တကယ်လို့ နံရံသာဆိုရင် သူ တွယ်တက်လို့ ရပေမဲ့၊ သစ်ပင်အမိုးအကာအောက်မှာ ခြေကုပ်စရာ မရှိတာကြောင့် ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူက ဒီအတိုင်း လေးမီတာလောက်ကို ခုန်တက်နိုင်တဲ့သူမျိုးမဟုတ်ပေ။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ပေါက်ကွဲမြှား တွေကို သုံးပြီး သစ်ပင်အိမ်အောက်က ကြမ်းပြင်ကို ဖောက်ကာ ပင်စည်အတိုင်း တွယ်တက်သွားရမှာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အရင်က သူ ပျက်စီးနေတဲ့ သစ်ပင်အိမ်ထဲကို ဝင်ခဲ့သလိုမျိုးပေါ့။</p> <p>"ဟာ ခဲခဲ... နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p>လီဝမ်ရှီးက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ကို ပြေးထွက်သွားသည်။</p> <p>ဘာဖြစ်တာလဲ။</p> <p>ရွှီရှင်း ခုမှ သတိဝင်လာသည်၊ သူ့ပုခုံးပေါ်က ခဲခဲဟာ သူ မသိလိုက်ဘဲ အောက်ကို ခုန်ဆင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ဘာပြောရမှန်းမသိအောင် မှင်သက်သွားရတော့သည်။</p> <p>ဒီကောင်မလေးကတော့... အဲဒီဦးခေါင်းကို ဘောလုံးလုပ်ပြီး ထပ်ကစားချင်နေပြန်ပြီ။</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၅၅ ပြီး</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save