Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြင့်မြတ်နယ်မြေကို တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီး ခိုလှုံရာရှာခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီဟောင်သည် လူတိုင်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းမှာ မပျော်ရွှင်နိုင်ကြဘဲ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခု လက်ခံနိုင်သော လူဦးရေမှာ အမှန်တကယ်ပင် အကန့်အသတ် ရှိနေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လီဟောင်သည် သူ တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။</p> <p>အမိန့်တစ်ချို့ပေးပြီးနောက် လီဟောင်သည် သူတို့ကို လူစုခွဲစေလိုက်သည်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို တည်ဆောက်ရန် အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခု လိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မြင့်မြတ်နယ်မြေ တည်ဆောက်ပြီးသည်နှင့် လီဟောင်သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းများကို ခေါ်ဆောင်ရန် သေမျိုးလောကသို့ သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟုတ်ပါက ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများ ကျူးကျော်လာသည့်အခါ သေမျိုးလောကမှာလည်း ကပ်ဘေး ခံရနိုင်သည်။</p> <p>နတ်ဘုရားမင်းဆက်အကြောင်းကို တွေးမိရင်း လီဟောင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ကျယ်ပြောသော 'မဟာယု နတ်မင်းဆက်' မှ လူအားလုံးကို မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခုတည်းတွင် နေရာချရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>သူသည် ဧကရာဇ်ယုနှင့် အခြား ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများကိုသာ မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ နတ်ဘုရားမင်းဆက်တွင် နေထိုင်ကာ မည်မျှကြာအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်မည်ကို မသေချာသော်လည်း ကြိုးစားသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လီဟောင် သတိထားမိသည်မှာ - အစစ်အမှန် နယ်မြေရှိ ရှေးဟောင်းလမ်းစဉ်ပေါ်မှ အချိန်စီးဆင်းမှုမှာ သူတော်စင်နယ်မြေနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း သေမျိုးလောက၏ အချိန်မှာမူ ဆယ်ဆ ပို၍ မြန်ဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ တွက်ချက်ကြည့်လျှင် သေမျိုးလောကတွင် နှစ်ပေါင်း ၁၅၀ ကျော်ပင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမျှ ရှည်လျားသော အချိန်ကာလအတွင်း ဒုတိယဦးရီးတော်နှင့် အခြားသူများ မည်သို့ရှိနေကြမည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>လီဟောင်သည် ထိုအတွေးများကို ခဏမေ့ထားလိုက်ပြီး ခေါင်းခါယမ်းကာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ‘ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ သွေးကြောကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခု ဖန်တီးရန် များပြားသော စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>သူ၏ တာအိုနယ်မြေအတွင်းရှိ စည်းမျဉ်းဥပဒေသများ လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ကျောက်ခဲများနှင့် မြေကြီးများမှာ လေဟာနယ်ထဲမှ အလိုအလျောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လီဟောင် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို တည်ဆောက်နေစဉ်အတွင်း...</p> <p>ရှေးဟောင်းခန်းမ၌ -</p> <p>ကြယ်တာရာ အင်မော်တယ်တံခါး ရှေ့တွင် သူတော်စင်များမှာ စုပေါင်း၍ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နေကြသည်။</p> <p>လီဟောင် ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး နှစ်ကောင်မှာ အက်ကြောင်းမှ တစ်ဆင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်နေရင်း သူတို့နှင့် လီဟောင်ကြားရှိ ကွာဟချက်ကို သူတော်စင်များ နားလည်လာခဲ့ကြသည်။ ဤရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများသည် သူတော်စင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်းရှိကြပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ မဟာသူတော်စင်များထက်ပင် ပို၍ ဒုက္ခပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးနှင့် နတ်ဘုရားဘုရင်တို့မှာ ထိုရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများ၏ ထူးခြားမှုနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားမိကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ အလွန်လေးနက်နေကြသည်။</p> <p>ကျူးကျော်လာသော ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူတော်စင်များမှာ အင်မော်တယ်တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လီဟောင်၏ စကားများကို ပြန်လည်ကြားယောင်ကာ ထိတ်လန့်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>အကယ်၍ အင်မော်တယ်တံခါးသာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပါက ထိုတံခါးကို ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော တည်ရှိမှုမှာ သူတို့ကိုလည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုတ်သင်နိုင်မည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>သေခြင်းတရားမှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ရောက်လာနိုင်သော်လည်း အတိအကျ မသိရခြင်းမှာ သူတော်စင်များကို နောက်ဆုတ်ချင်စိတ် ပေါက်လာစေခဲ့သည်။</p> <p>“ငါတို့က ဒီနေရာမှာပဲ တစ်သက်လုံး စောင့်နေရမှာလား”</p> <p>“တကယ်လို့ အဲဒီရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးက စစ်ကူသွားခေါ်ရင်ကော။ ဟောင်ထျန်းသူတော်စင် ပြောတဲ့ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး စစ်သူကြီး ဆိုတာက စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ်ထက်တောင် ပိုကြောက်ဖို့ ကောင်းနေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”</p> <p>သူတော်စင်များ၏ မျက်နှာများမှာ ညှိုးငယ်နေကြသည်။ စကားပြောနေသော သူတော်စင်များမှာလည်း အလွန်ပင် မသက်မသာ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>ဤစကားများမှာ တာဝန်ယူလိုစိတ် ကင်းမဲ့မှုကို ဖော်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်တွင် ဤကပ်ဘေးမှာ သူတို့၏ လက်ချက်ပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် ဤသေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းတွင် ဤသို့ စွန့်ခွာသွားခြင်းမှာ အရှက်ရစရာ ကောင်းမှန်း သိသော်လည်း အသက်ရှင်ရန် ပို၍ အရေးကြီးနေသည်။</p> <p>“ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်က ငါတို့ကို ပုန်းစရာနေရာ ရှာခိုင်းတယ်။ ဒီကိစ္စမှာ ငါတို့မှာ အမှားရှိတယ်ဆိုပေမယ့် သူလည်း တာဝန်ရှိတာပဲ။ ဒါက ဒီလောက် အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိနေရင် သူကိုယ်တိုင် ဒီနေရာကို ကာကွယ်ထားသင့်တာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒီလို အမှားမျိုး လုပ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အမြင်အရတော့ ငါတို့လည်း ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားသင့်တယ်”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ငါတို့လည်း မျိုးဆက်သစ်တွေကို ထိန်းသိမ်းထားရမယ်”</p> <p>တစ်ဦးက စတင် ပြောလိုက်သည်နှင့် ကျန်သူများကလည်း သူတို့၏ သဘောထားများကို ထုတ်ဖော်လာကြတော့သည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သူတော်စင်များ၏ စိတ်မှာ ဤနေရာတွင် မရှိတော့ကြောင်းနှင့် ဆက်လက် စောင့်ကြပ်နေခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ကြောင်း သူ သိသည်။</p> <p>“တကယ်လို့ ခိုလှုံရာနေရာ ရှာမယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ထျန်းယွမ် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို လိုက်ချင်တဲ့သူ ရှိလား” ဟု အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အင်အားစုစည်းထားခြင်းကသာ ကပ်ဘေးကို ရှောင်ရှားနိုင်မည့် သော့ချက်ဖြစ်ကြောင်း၊ လူစုကွဲနေပါက ကျူးကျော်လာသော နတ်ဆိုးများ၏ တစ်ဦးချင်း အနိုင်ယူခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးက ကမ်းလှမ်းသည်ကို ကြားသောအခါ သူတော်စင်များစွာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်ကြသည်။</p> <p>သူတို့သည်လည်း ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို နားလည်ထားကြပြီး အကယ်၍ တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရပါက ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>မဟာသူတော်စင်များ ဖြစ်ကြသော ဥပဒေ မဟာသူတော်စင်နှင့် အမည်နာမ သူတော်စင်တို့မှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အခြားသူတော်စင်များကို သူတို့ဘက်ပါအောင် စည်းရုံးရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည်လည်း ခုခံနိုင်ရန်အတွက် စည်းလုံးမှု လိုအပ်ကြောင်း သိသော်လည်း၊ မဟာသူတော်စင်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေး၏ လက်အောက်တွင် မနေချင်ကြပေ။</p> <p>မကြာမီ လူတိုင်း ဆွေးနွေးမှု ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် နောက်ထပ် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင် ကျူးကျော်လာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးသည် သူတော်စင်များကို ဦးဆောင်၍ ၎င်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရှေးဟောင်းခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတော်စင်များအားလုံး ထွက်သွားကြပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်နေသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်အောက်တွင် ရှေးဟောင်းတံခါးကြီးမှာ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အနက်ရောင်မြူခိုးများမှာ တံခါးကို ဖုံးလွှမ်းထားပြီး၊ မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး တစ်ကောင် ဆင်းသက်လာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ဤရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးမှာ ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး အက်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ရှေးဟောင်းခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရှေးဟောင်းခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းသည် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပျံသန်းနေရင်း အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လွင့်ပျံလာသော ဝိညာဉ်များ၏ မွှေးရနံ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်း၏ နီရဲသော မျက်လုံးများအတွင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လောဘရိပ်များ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းသည် အနီးဆုံးရှိ ထူထပ်သော မွှေးရနံ့များရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p>…</p> <p>…</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း လီဟောင်သည် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို တည်ဆောက်နေသည်။</p> <p>သူ တည်ဆောက်နေသော မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးမားပြီး၊ နတ်ဘုရားမင်းဆက် တစ်ခု၏ ထက်ဝက်ခန့်၊ လူဦးရေ သန်းပေါင်း ထောင်ချီကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>သို့သော် ဤမျှ လူများပါက ပြည့်ကျပ်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကပ်ဘေးမှ ခိုလှုံရန်အတွက် ဖြစ်သဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤနယ်မြေမှာ လီဟောင်၏ လောကဦးနတ်ဝိညာဉ်မှ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော ဖုံးကွယ်ပေးနိုင်သော နှင့် သီးခြားခွဲထုတ်ပေးနိုင်သော အမြင့်ဆုံး အကန့်အသတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ နယ်မြေမှာ ယခုထက် ပိုကြီးသွားပါက သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်က လွှမ်းခြုံနိုင်သော်လည်း ဒုတိယအဆင့်နှင့် တတိယအဆင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးများ၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို မခံရစေရန် သူ အာမခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မြင့်မြတ်နယ်မြေ တည်ဆောက်ပြီးသွားပါက ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး စစ်သူကြီး ကိုယ်တိုင် ဤလောကသို့ ရောက်မလာသရွေ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ကာကွယ်ရန် မခက်ခဲကြောင်း လီဟောင် ခံစားရသည်။</p> <p>သို့သော် ဤမြင့်မြတ်နယ်မြေတွင် လူသန်းပေါင်း သောင်းချီ ခိုလှုံနိုင်လျှင်ပင်၊ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီး၏ ပျက်စီးမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရေအတွက်မှာ တစ်ထောင်ပုံ တစ်ပုံခန့်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင် လောကငယ်တစ်ခုစီတိုင်း၌ နတ်ဘုရားမင်းဆက်ပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လီဟောင်သည် မြင့်မြတ်နယ်မြေ တည်ဆောက်ရေးကို တစ်ညလုံး အပြင်းအထန် လုပ်ဆောင်နေစဉ်တွင်၊ ရုတ်တရက် သူ၏ ‘ပန်းပွင့်အမိန့်တော်’မှာ အနည်းငယ် ပူနွေးလာခဲ့သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို သတင်းပို့နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း လီဟောင် သိလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ နတ်အာရုံ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို အမိန့်တော်ပြားအတွင်းသို့ ပို့လိုက်သောအခါ၊ ၎င်းမှာ အစိမ်းရောင် ဘိုးဘေးထံမှ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်... မကောင်းတော့ဘူး၊ ချင်းဟော့ လောကငယ်ကျဆုံးသွားပြီ”</p> <p>“အဲဒီမှာ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ခြေရာကို တွေ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း ရှိတဲ့ မီးတိမ်တိုက် မြင့်မြတ်နယ်မြေလည်း ကျဆုံးသွားပြီ။ အဲဒီက ‘နီရဲသော တိမ်တိုက် သူတော်စင်’ တောင်မှ လူအများရှေ့မှာတင် နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်”</p> <p>***</p> <p> </p>


Save