Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြင့်မြတ်နယ်မြေကို တည်ဆောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီး ခိုလှုံရာရှာခြင်း (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>“သူတို့ ပုန်းပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးရဲ့ အာရုံခံမှုကို ရှောင်ရှားဖို့ဆိုရင် နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးထက် သာလွန်နေဖို့ပဲ လိုတာ”</p> <p>ဆေးသူတော်စင်မှာ ဤစကားကို ကြားသောအခါ မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ လီဟောင်၏ ပုန်းအောင်းခြင်းနည်းလမ်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ(မ) မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ‘အကန့်အသတ်အဆင့်’ တွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ကျော်လွန်ရန်ဆိုလျှင်... လီဟောင်မှာ ‘လောကဦးနတ်ဝိညာဉ် အဆုံးစွန်အဆင့်’သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိနေသည်လား။</p> <p>ဆေးသူတော်စင်မှာ ရင်ထဲတွင် အေးစိမ့်သွားခဲ့ပြီး ဤသတင်းကို အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးထံသို့ တစ်ဆင့်ပေးပို့လိုက်သည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးသည်လည်း သတင်းကို ကြားသောအခါ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါက တကယ်ပဲလား၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အကန့်အသတ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတာတောင် ပိုပြီး အားကောင်းလာနိုင်သေးတာလား”</p> <p>“တကယ်လို့ အဲဒါထက် ပိုအားကောင်းလာမယ်ဆိုရင် အကန့်အသတ်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်သွားတာပဲ။ ဟောင်ထျန်းက အကန့်အသတ်အဆင့်ကို တကယ်ပဲ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့တာလား”</p> <p>“သူ့စကားကို ငါတို့ ယုံလို့ရပါ့မလား”</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သံသယဝင်နေသော သူတော်စင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ၊ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဿိမ်မွေ့သော ဝမ်းနည်းမှုများ ပေါ်လွင်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီအချိန်မှာ သူ ငါတို့ကို လိမ်ညာဖို့ မလိုတော့ဘူး။ ပြီးတော့ သူ ကျင့်ကြံလာတာ ဘယ်လောက်ပဲ ကြာသေးလို့လဲ။ ငါတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ အစီအရင်တွေတောင် အသုံးမဝင်ဘူးဆိုရင် သူက ငါတို့ထက် ပိုပြီး ဘာတွေများ ကျွမ်းကျင်နေမှာလဲ”</p> <p>ထိုသူတော်စင်၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အခြားသူတော်စင်များမှာလည်း မည်သည့်စကားမှ မပြောနိုင်ကြပေ။ အမှန်တကယ်လည်း လီဟောင် ကျင့်ကြံသည့် အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းသည်။ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် အစီအရင်အတတ်တို့တွင် သူတို့နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း လီဟောင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီမှာမူ သမိုင်းတစ်လျှောက် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ သူသည် အကန့်အသတ်အဆင့်ကို အမှန်တကယ်ပင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါတို့ သူ့ဆီမှာ အတူတူ ခိုလှုံဖို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ကမ်းလှမ်းရင် ဘယ်လိုလဲ” ဟု သူတော်စင်တစ်ပါးက အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p>“သူက လက်ခံပါ့မလား။ အစောပိုင်းက ငါတို့ သူနဲ့ အသေအကြော တိုက်ခိုက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာလေ” ဟု အခြားသူတော်စင်တစ်ပါးက ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“ထာဝရရန်သူဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အခု ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးတွေ ရောက်လာပြီဆိုတော့ သူ့ဘက်မှာလည်း ကူညီမယ့်သူ လိုနေမှာပဲ။ ငါတို့တွေ ပေါင်းလိုက်ရင် သူ့အတွက်လည်း အကျိုးရှိနိုင်တာပဲ” ဟု ထိုသူတော်စင်က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေး၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုကမ်းလှမ်းချက်ကို သူ မငြင်းပယ်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် မတင်မကျ ဖြစ်နေသည်။ ထိုလူငယ်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အချိန်မှာ နည်းပါးသော်လည်း လူငယ်၏ ကြည်လင်သော အကြည့်များကို သူ စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမျက်လုံးများမှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ မာန်မာနများကြောင့် တစ်ဖက်သူကို အလွယ်တကူ ဦးညွှတ်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။</p> <p>သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့ ကြိုးစားကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးမှာ ချက်ချင်းပင် သတင်းပို့ကာ သူတော်စင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး အခြေအနေမှန်ကို အတည်ပြုရန် လီဟောင်ရှိရာသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေး၏ သတင်းကြောင့် သူတော်စင်များမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဆေးသူတော်စင် တစ်ဦးတည်းသာ ပြောလျှင် သူတို့ သံသယရှိနိုင်သော်လည်း အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးကိုယ်တိုင် ပြောလာသဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထိုသတင်းမှာ သူတို့ကို ခုခံလိုစိတ် ကင်းမဲ့သွားစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေပြီး မြင့်မြတ်နယ်မြေအသီးသီးမှ သူတော်စင်များမှာလည်း အံ့အားသင့်ကာ မှင်တက်နေကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးသို့ အမှန်တကယ်ပင် ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကို ယူဆောင်လာမိကြသည်လား။</p> <p>မကြာမီ သူတော်စင်များမှာ ပြန်လည်စုစည်းမိကြသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အရေအတွက်မှာ လေး၊ ငါးဦးခန့် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ရက်အတွင်းမှာတင် သူတော်စင် လေး၊ ငါးပါးခန့် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နတ်ဆိုးများ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် အခြားသူတော်စင်များမှာလည်း အလျင်လိုသည့် ခံစားချက်များ များပြားလာခဲ့သည်။</p> <p>လီဟောင်၏ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ တည်ဆောက်ပြီးစီးရန် တစ်ဝက်ခန့် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးနှင့် နတ်ဘုရားဘုရင်တို့မှာ သူတော်စင်များကို ဦးဆောင်၍ လီဟောင်ရှိရာသို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>လီဟောင်မှာ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤနေရာ၏ တည်နေရာကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးမှာ လီဟောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သိမ်မွေ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်... အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ငါတို့က မင်းရဲ့ တည်နေရာကို တွက်ချက်ပြီး လာခဲ့တာပါ”</p> <p>လီဟောင်သည် အစီအရင်အတတ်ကို မတတ်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း ပြင်ဆင်ထားသည်များမရှိပေ။ သူသည် ဤနေရာကို မြင့်မြတ်နယ်မြေ တည်ဆောက်ရန် ယာယီနေရာအဖြစ်သာ ရွေးချယ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်းတစ်ကျွန်းကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သူအလိုရှိရာသို့ လွင့်မျောနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီဟောင်မှာ ဘာမှမပြောဘဲ သိသိကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည် -</p> <p>“ခင်ဗျားတို့အားလုံး ဒီကို ရောက်လာကြပြီဆိုတော့... ဟိုက အက်ကြောင်းကို ဘယ်သူ စောင့်နေတာလဲ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်အနေရခက်သွားကြသည်။ ထိုအက်ကြောင်းမှာ သူတို့ကြောင့် ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကပ်ဘေးမှ ထွက်ပြေးချင်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ငါတို့ရဲ့ အရင်က လုပ်ရပ်တွေက မှားယွင်းခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ မင်း ငါတို့ကို ခွင့်မလွှတ်ရင်လည်း ငါတို့ နားလည်ပါတယ်။ အခု ငါတို့ လာတာက မင်းနဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ပါ။ ငါတို့ မင်းရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံပြီး အတူတူ ခိုလှုံကြရအောင်။ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ” ဟု အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးက အေးဆေးသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်မှာ သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ပုံစံကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသဖြင့် ထူးဆန်းမနေဘဲ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ခင်ဗျားတို့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးက ဝိညာဉ်တွေကတော့ ခင်ဗျားတို့ကို ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး။ မဟာမိတ် ကိစ္စကတော့... ငါ မလိုအပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ သဘောရှိသလိုသာ လုပ်ကြပါ”</p> <p>အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးနှင့် အခြားသူများမှာ မျက်နှာများ တောင့်တင်းသွားကြသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင် နှိမ့်ချပြီး လာပြောသော်လည်း လီဟောင်မှာ သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှပင် မျက်နှာသာမပေးဘဲ ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ ငါတို့ကို အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား” ဟု သူတော်စင်တစ်ပါးက မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူတို့သည် စကား သုံးခွန်းလောက်ပဲ သည်းခံနိုင်ကြပြီး မာန်မာနများ ချက်ချင်း ပြန်ပေါ်လာကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“အသေအကြေ တိုက်ခိုက်မယ် ဟုတ်လား၊? ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်လိုက်လေ”</p> <p>လီဟောင်သည် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ထိုသူတော်စင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသူတော်စင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လီဟောင်၏ အကြည့်ကြောင့် သူ၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ လီဟောင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ဤမျှအထိ ကြောက်စရာကောင်းနေမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းကြပါနဲ့။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အစီအရင်တွေ အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ငါ ပြောပြခဲ့တဲ့တာကို ခင်ဗျားတို့ ကျေးဇူးတင်သင့်နေပြီ၊ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာပဲ လူမိုက်လို စောင့်နေကြရင် ခင်ဗျားတို့ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက်က သေနေကြလောက်ပြီ” ဟု လီဟောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတော်စင်များမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့ကြသည်။ သူပြောသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိသည်။</p> <p>လူအုပ်ထဲတွင် ဓားသူတော်စင်လည်း ပါဝင်သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် စကားပြောချင်သော်လည်း သူနှင့် လီဟောင်မှာ သိကျွမ်းရုံသာ ရှိပြီး လီဟောင်နှင့် ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းဖြစ်သည့် သူ၏ စီနီယာအစ်ကို ဓါးဆရာသခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save