Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာယုစစ်နတ်ဘုရား၊ သေမျိုးလောကမှ အမျိုးသမီး ဓားအင်မော်တယ် (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သို့သော် ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးမှာမူ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသည့် ဧည့်သည်၏ ရောက်ရှိလာမှုကို အာရုံခံမိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ(မ)၏ စုတ်တံပေါ်မှ မင်ရည်မှာ ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ(မ)သည် စုတ်တံလက်ကိုင်ကို အနားရှိ မင်အိုးပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ခပ်ဖွဖွချကာ ခေါင်းကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လီစစ်သူကြီး... ရှင်က စစ်ရေးစစ်ရာတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ၊ ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့”</p> <p>သူ(မ)၏ အသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဖျင်အန်း၏ အမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့ပြီး “ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်လောက်ပဲ သောက်ချင်တာပါ ဆရာ”</p> <p>“ကျွန်မကို ဆရာလို့ မခေါ်ပါနဲ့။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်ကတည်းက ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆရာ၊ တပည့် ပတ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်ပြီးသားပါ။ အဲဒီတုန်းက ရှင့်ရဲ့ နောက်ခံကို မသိလို့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာပါ၊ ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲ”</p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တစ်နေ့ ဆရာ၊ တစ်သက် ဆရာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဆရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆရာ အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာပါ”</p> <p>လီဖျင်အန်းက ပြုံးလျက် ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော်က လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် သောက်ဖို့ လာတာတင်ပါ။ ဧကရာဇ်ယုတောင် ကျွန်တော့်ကို မငြင်းပါဘူး။ ဆရာ... ခင်ဗျားက တကယ်ကို ရက်စက်တာပဲ”</p> <p>“ရှင် ခုနတင် နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ပြီး အောင်ပွဲရလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီ ‘တာအိုနားလည်ခြင်းနယ်ပယ်’ နတ်ဆိုးတွေက ‘မဟာကောင်းကင်ရိုင်း’ရဲ့ အလယ်ဗဟို နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာကနေ လာကြတာ။ အဲဒီနေရာမှာ သူတော်စင်တွေရဲ့ သင်ကြားမှုတွေ ရှိနေတာမို့ အဲဒီနတ်ဆိုးတွေမှာလည်း အဲဒီလို ပညာတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတိုက်ပွဲက မလွယ်ကူခဲ့မှာ အသေအချာပဲ။ ရှင် အမြန်ပြန်ပြီး အနားယူသင့်တယ်။ ကျွန်မမှာလည်း လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်” ဟု အမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဖျင်အန်းမှာ ပို၍ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဆရာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ”</p> <p>“ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စတွေကတော့ တံခါးပိတ်နေရင်တောင် ငါ့နားထဲ ရောက်လာတာပေါ့” အမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ဧကရာဇ်ယုက ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော့်ကို ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက လောကီရတနာတွေပါပဲ။ ကျွန်တော် တကယ် လိုချင်တဲ့ အရာကိုတော့ သူ အခုထိ မပေးနိုင်သေးဘူး”</p> <p>လီဖျင်အန်းက သူ့ဘာသာသူ ပြောနေသကဲ့သို့ ဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော အရောင်အဝါများ လက်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “ဒီ 'တာအိုအကြေးခွံ'ကို သွန်းလုပ်လိုက်ရင် ်အကောင်းဆုံး ဓားလက်ကိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါကို လက်ခံပေးပါ”</p> <p>“ရှင် ကျွန်မကို ဆရာလို့ ထပ်ခေါ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ရိုင်းပျမိတာကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့”</p> <p>ယခုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး၏ လေသံမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းသည် အကြေးခွံကို ကမ်းပေးနေသည့် သူ၏ လက်မှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “ဆရာ... ခင်ဗျား ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျွန်တော့်ကို ငြင်းပယ်နေတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးရိုးက ‘လီ’ ဖြစ်နေလို့လား”</p> <p>သူ ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အသံထဲ၌ ဖိနှိပ်ထားသော ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>အမျိုးသမီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက ရှင့်ရဲ့ မျိုးရိုးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ အတိတ်က ကိစ္စတွေက ကြာခဲ့ပါပြီ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊ ကျွန်မလည်း ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မမှန်ကန်ဘူး”</p> <p>“ရည်ရွယ်ချက် မမှန်ဘူး ဟုတ်လား၊ ဆရာ့ကို ချစ်မြတ်နိုးတာက ရည်ရွယ်ချက် မမှန်ကန်တာလား”</p> <p>လီဖျင်အန်းသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ တာအိုအကြေးခွံကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်”</p> <p>အမျိုးသမီးက ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ‘အင်မော်တယ်တံခါး’ ပျက်စီးသွားချိန်တွင် သူ(မ)သည် ဧကရာဇ်ယုထံမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိခဲ့ရပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာဖြင့် သေမျိုးလောကတွင် လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သည်။</p> <p>ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခု၊ သုံးခုခန့် ကြာပြီးနောက် သူ(မ)၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး ‘ရပ်တည်မှုလေးခု နယ်ပယ်’ သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။</p> <p>တစ်နေ့တွင် သူ(မ)သည် နာမည်ကျော် တောင်တန်းတစ်ခုပေါ်၌ လှည့်လည်ရင်း တောင်ထိပ်တွင် တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ စိမ့်စမ်းသံများကို နားထောင်နေစဉ် မကျေနပ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူငယ်လေးတစ်ဦး တောင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>သူတို့ ခဏတာ အတူရှိနေစဉ်အတွင်း ထိုလူငယ်လေးမှာ မိသားစုအပေါ် မကျေနပ်၍ အိမ်မှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ(မ) သိခဲ့ရသည်။ လူငယ်လေးသည် သူ(မ)၏ ဓားသိုင်းပညာကို မြင်သောအခါ အားကျသွားပြီး ဆရာအဖြစ် တင်မြှောက်ရန် အတင်း တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သူ(မ) သဘောတူခဲ့သည်။</p> <p>သူ(မ)၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် သင်ကြားပေးမှုအောက်တွင် ထိုလူငယ်လေးမှာ ထူးခြားသော ပါရမီကို ပြသခဲ့သည်။ သင်ကြားပေးသမျှ ဓားသိုင်းနည်းစနစ်တိုင်းကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အလွယ်တကူ နားလည်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေးသည် သိုင်းလောကတွင် တဖြည်းဖြည်း နာမည်ရလာခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူသည် သူ(မ)ကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။</p> <p>သူ(မ)သည် ၎င်းကို သတိထားမိသဖြင့် လူငယ်လေးကို ပညာစုံပြီဟု ပြောကာ လောကီလောကထဲတွင် အတွေ့အကြုံရှာရန် လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ထိုလူငယ်လေး၏ ကျော်ကြားမှုမှာ ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့ပြီး လူငယ်လေး၏ နောက်ခံအမှန်ကို သူ(မ) ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ထိုလူငယ်လေးမှာ ‘မဟာစစ်သူကြီးအိမ်တော်’ မှ လီမိသားစု၏ သွေးမျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုလင်မယား၏ သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်နေကြောင်း သူ(မ) သိလိုက်ရသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် ထိုလူငယ်လေးကို မဟာစစ်သူကြီးအိမ်တော်က ပြန်တွေ့သွားပြီး တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အောင်မြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ထိုလူငယ်လေး တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လာပြီး သူ(မ)ကို ရှာဖွေချိန်တွင် သူ(မ)သည် သူနှင့် ဆရာ၊ တပည့် ပတ်သက်မှုကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအဖြစ်အပျက်အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်အရ အိုမင်းမှုမှာ အလွန်နှေးကွေးပြီး သူတို့ အလိုရှိပါက နုပျိုသော ပုံစံကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ကြသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်က လူငယ်လေးသည် ယခုအခါတွင်လည်း လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ သူ(မ)သည်လည်း ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ(မ)၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ပို၍ ရင့်ကျက်ပြီး တည်ငြိမ်သည့် အရိပ်အယောင်များသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p>“သူက တကယ်ပဲ တစ်လောကလုံးက ချီးမွမ်းနေကြသလို ကြီးကျယ်တဲ့သူ ဟုတ်လို့လား”</p> <p>လီဖျင်အန်းက သွားကြိတ်ရင်း မုန်းတီးမှုအပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အမျိုးသမီးမှာ သူ၏ လေသံကို အာရုံခံမိပြီး မျက်နှာ အေးစက်သွားကာ “ရှင် အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားသင့်ပြီ”</p> <p>“ဒါက တန်လို့လား၊ အင်မော်တယ်တံခါး ဖြစ်ရပ်တုန်းက သူ သေသွားတာ ကြာလောက်ပြီလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်” ဟု လီဖျင်အန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထက်ရှသော ဓားချီတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ပါးပြင်ကို ဖြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သွေးစအချို့ ထွက်လာပြီး အေးစက်သော အထိအတွေ့နှင့်အတူ သွေးနွေးနွေးများ တဖြည်းဖြည်း စီးကျလာခဲ့သည်။</p> <p>“ထပ်ပြီး တစ်ခွန်းပဲ ပြောကြည့်... ရှင် ခေါင်းပြတ်သွားမယ်လို့ ကျွန်မ အာမခံတယ်”</p> <p>အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးမှာ ယခုအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ(မ)၏ အလွန်လှပသော မျက်နှာမှာ အလွန် အေးစက်နေသည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းသည် သူ(မ)၏ မျက်လုံးထဲမှ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် အတိတ်က ဆရာနှင့် တပည့်ကြားရှိ နွေးထွေးမှုများ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ သူ၏ အမူအရာမှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ ထပ်ပြောပါက သူ(မ) တကယ်လုပ်မည်ကို သူ သိသည်။</p> <p>သူ(မ)၏ ပြတ်သားမှုကို သူ အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ တာအိုအကြေးခွံကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချလိုက်ပြီး၊ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် တောင်ခြေသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ လှေကားထစ်များမှ ခုန်ဆင်းကာ တောင်ခြေသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူ၏ ပါးပေါ်မှ ဒဏ်ရာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် လေကို တိုးဖြတ်သံ တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ပစ်ချခဲ့သော တာအိုအကြေးခွံမှာ လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲလာပြီး သူ၏ ခြေရင်းသို့ ကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏ အမူအရာမှာ ပို၍ သုန်မှုန်သွားခဲ့ပြီး ဘေးရှိ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးမှာလည်း မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>လီဖျင်အန်းသည် လက်ကို ဆုပ်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “တစ်နေ့ကျရင် ခင်ဗျား နောင်တရစေရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p>


Save