Book List

<h2 style="text-align:center">အပိုင်း(၄၄၁)</h2> <h2 style="text-align:center">အမဝမ်က အခုဆို လူတောင် မရှောင်တော့ဘူး</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>"ဆိပ်ကမ်းဘက်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ... လူတွေအများကြီး အဲ့ဒီဘက်ကို သွားနေကြတာ တွေ့လိုက်တယ်"</p> <p>"မင်း မသိသေးဘူးလား... ဆရာလင်း ပြန်လာပြီလေ... ပြီးတော့ သင်္ဘောကြီးတွေ အများကြီး ယူလာတယ်... အဲ့ဒီထဲမှာ စူပါအပျော်စီးသင်္ဘောကြီး တစ်စီးတောင် ပါတယ်တဲ့"</p> <p>"ဟာ... ဆရာလင်း ပြန်လာပြီလား... ဆရာလင်း ဘယ်တုန်းက ထွက်သွားတာလဲ"</p> <p>"ဝိုး... ဆရာလင်းက ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ထပ်ယူလာပြန်ပြီပေါ့"</p> <p>"ဆရာလင်းဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ် လိုက်ဖက်တာပဲ... ဆရာလင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ အပြင်ထွက်သွားတိုင်း ဒီလို အပြည့်အဝ ပြန်သယ်လာနိုင်တာနေမှာ"</p> <p>"သွားမယ် သွားမယ်... ငါတို့ ဆိပ်ကမ်းဘက်သွားပြီး အဲ့ဒီ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p>...</p> <p>ထိုက်ယန်တောင်၊ မိန်တောင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာသော လင်းယွင်တောင်စောင်း ဘက်တွင်ပင် ဆိပ်ကမ်းဘက်မှ သတင်းများကို လူအများက ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ်က အစွမ်းပိုင်ရှင် ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် သင်္ဘောကြီး အများအပြားကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ဟူသော သတင်းက အတောင်ပံပေါက်လာသည့်အလား ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်း တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>လူအားလုံးက ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ ပြေးသွားကြပြီး စူပါအပျော်စီးသင်္ဘောကြီး ဆိုသည်ကို သွားရောက် ငေးမောကြည့်ရှုကြသည်။</p> <p>ထိုအချိန်အတွင်း ဆိပ်ကမ်းရှိ လမ်းဘေးဈေးသည်များမှာ ဝင်ငွေများစွာ ရရှိခဲ့ကြပြီး လူတိုင်းက ဆရာလင်း၏ ကြီးမြတ်မှုကို ချီးကျူးနေကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်ကမူ ယခုအချိန်တွင် သားသတ်ရုံသို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား သွားရောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သားသတ်ရုံတွင် သူ သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ သောင်းနှင့်ချီ၍ စုပုံနေသည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအခါ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်က အလွန်တရာ အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သန္ဓေပြောင်း သားရဲများကို သတ်ဖြတ်ရသည်မှာ အလွန် လွယ်ကူနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လင်းယွမ်က အလွန် ခေါင်းခဲစရာကောင်းသော ပြဿနာတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူ ထွက်သွားသည့် ရက်များစွာအတွင်း သူ ပြန်လာမှ သန္ဓေပြောင်း သားရဲများကို သတ်ရန် အထပ်ထပ် အခါခါ မှာကြားခဲ့သော်လည်း...</p> <p>သန္ဓေပြောင်း ငါးနှင့် ပုစွန် အများအပြားမှာ သူ ပြန်လာသည်အထိ မစောင့်နိုင်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p>သားသတ်ရုံတွင် အပူချိန်နိမ့် အအေးခန်းနှင့် အောက်ဆီဂျင်စက်များကို အထူး တည်ဆောက်ထားသော်လည်း တစ်ဝက်ကျော်ခန့် သေဆုံးသွားခဲ့သေးသည်။</p> <p>ဤအရာက လင်းယွမ်ကို အလွန် နှမြောတသ ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာမှ ရမယ်... မဟုတ်ရင် ငါ ထိုက်ယန်တောင်မှာပဲ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေတော့မှာ"</p> <p>လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဤငါးများကို ရှင်းလင်းလိုက်ရာ ငါးကောင်ရေ သုံးသောင်းကျော်ခန့်က သူ့အား အမှတ် သုံးသိန်းနီးပါး ရရှိစေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် ဤအရာက လင်းယွမ်ကို ဝမ်းသာစေခြင်း မရှိဘဲ ပို၍ပင် နှမြောတသ ဖြစ်စေခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုသေဆုံးသွားသော ငါးများကိုသာ သူ ကိုယ်တိုင် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပါက သူ ရရှိမည့် အမှတ်များက အနည်းဆုံး နှစ်ဆခန့် ပိုများလာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှတ် ခြောက်သိန်း... အကယ်၍ ၎င်းတို့အားလုံးကို မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေးမှတ်များ မြှင့်တင်ရန် အသုံးပြုပါက အနည်းဆုံး အမှတ် ခြောက်ဆယ်ခန့် ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>အရည်အသွေး အသီးသီးတွင် မျှတစွာ ခွဲဝေပေးလျှင်တောင်မှ အရည်အသွေး တစ်ခုစီအတွက် ဆယ့်ငါးမှတ်အထိ ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>"တခြားသူတွေ ငါးသတ်တာကိုပါ ငါ့အကောင့်ထဲ ထည့်တွက်ပေးလို့ရရင်... ငါ ထိုက်ယန်တောင်ကနေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်သွားလို့ ရပြီ"</p> <p>"စနစ်ထဲမှာရော ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး ရှိမလား မသိဘူး"</p> <p>လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ထိုအကြံအစည်ကို မှတ်သားထားလိုက်ကာ အိမ်သို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>အိမ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။ ရန်မေနှင့် တင်းယန်တို့ အပြင်ဘက်တွင် အလုပ်များနေကြပုံရသည်။</p> <p>ဆုန့်ဝမ်လည်း အပြင်ရောက်နေမည်ဟု ခန့်မှန်းရပြီး တုံယန်ပင်လျှင် အိမ်တွင် မရှိပေ။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ အံ့သြသွားပြီး လူတိုင်း ဤမျှလောက် အလုပ်များနေကြလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူက အိမ်ရှိ ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ စားစရာအချို့ကို ရှာဖွေပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စားသောက်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် တံခါးပွင့်လာကာ အလောတကြီး ဝင်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အစ်ကိုလင်း... အစ်ကိုလင်း... ပြန်ရောက်ပြီလား"</p> <p>ဝင်လာသူက ကပျာကယာဖြင့် ရေချိုးခန်း တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် နုပျိုသွက်လက်သော တုံယန်က ဝမ်းသာအားရ ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မမြင်သင့်သော မြင်ကွင်းကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူ၏ တောင့်တင်းသော ကြွက်သားများနှင့်အတူ ရေပန်းအောက်တွင် ရေချိုးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကောင်မလေးက ဤမျှ ရမ်းကားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အလိုအလျောက်ပင် မြစ်တစ်ရာ ပင်လယ်ပေါင်းဆုံ အစွမ်း ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ရေစီးကြောင်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် လျင်မြန်စွာ စုရုံးလာပြီး ရှက်ရွံ့ဖွယ် မြင်ကွင်းကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အို... ညီမ... ညီမ ဘာမှ မမြင်လိုက်ရဘူး... ဘာမှ မမြင်ဘူးနော်"</p> <p>ထိုအခါမှ တုံယန်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကို အမြန်လွှဲကာ ရေချိုးခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားရာ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p>ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်သာ ရှိသေးသော သူမအနေဖြင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးကို မည်သည့်နေရာတွင် မြင်ဖူးခဲ့မည်နည်း။ သူမ တကယ်ပင် မျက်နှာပူပြီး ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။</p> <p>ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူမက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် နောင်တရသွားသည်။</p> <p>"အာ... ခုနက ငါ သတ္တိနည်းနည်းလေး ပိုကောင်းလိုက်ရင်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပေးအပ်ပြီးသား ဖြစ်သွားမှာများလား"</p> <p>တုံယန်၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် ဝင်လာပြီး ထူးဆန်းသော အတွေးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အိမ်တံခါးဝမှ လူရိပ်တစ်ခု ထပ်မံ ပြေးဝင်လာပြန်သည်။</p> <p>ဆုန့်ဝမ်က ဖုန်တလူးလူးဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး တုံယန်ကို မြင်သောအခါ အမြန် မေးလိုက်သည်။ "ယန်ယန်... အစ်ကိုလင်း ပြန်ရောက်ပြီလား... သူ ဘယ်မှာလဲ"</p> <p>တုံယန်က ရေချိုးခန်းကို အမြန် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း ရေချိုးနေတယ်"</p> <p>ဆုန့်ဝမ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူ တကယ် ပြန်ရောက်လာတာပဲ... ငါက အပြင်က လူတွေ လျှောက်ပြောနေတယ် ထင်နေတာ"</p> <p>တုံယန်က အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ် ပြန်ရောက်လာတာပါ"</p> <p>ဆုန့်ဝမ်က အလိုအလျောက် ဝင်သွားရန် ပြင်လိုက်သဖြင့် တုံယန်က အမြန် တားလိုက်သည်။</p> <p>"အမဝမ်... အစ်ကိုလင်း ရေချိုးနေတယ်လေ"</p> <p>ဆုန့်ဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်တောင်တဖျပ်ဖျပ် ခတ်ကာ တုံယန်အား ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ယန်ယန်... အမလည်း လယ်ထဲကနေ အခုလေးတင် ပြန်လာတာဆိုတော့ ကိုယ်တွေ ညစ်ပတ်နေပြီ... အမလည်း ဝင်ပြီး ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း တုံယန် မည်သို့ တွေးမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အဝတ်အစား တစ်စုံကို ယူ၍ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>တုံယန်က ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နုနယ်သော နှလုံးသားလေးမှာ ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အမဝမ်... အမ... အမတို့တွေ... ဟွန့်... ဟွန့်"</p> <p>သူမက အလောတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ အရင်တုန်းက အမဝမ်က ရှက်တတ်သေးပြီး လူကိုတောင် နည်းနည်း ရှောင်တတ်သေးသည်။</p> <p>အခုတော့... သူမကိုတောင် မရှောင်တော့ဘူးပဲ။</p> <p>တုံယန်မှာ ငိုချင်သော်လည်း မျက်ရည်မထွက်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမက အရင် အိမ်ပြန်ရောက်တာလေ။</p> <p>အချိန်သိပ်မကြာမီ ရေချိုးခန်းထဲမှ ရေကျသံများ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တုံယန်က ကြားရသည်နှင့် မျက်နှာများ နီရဲလာပြီး မိမိအခန်းထဲသို့ အမြန် ပြေးဝင်ကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်း အနည်းငယ်မျှသာ လျှောက်လိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးမှာ တဒုတ်ဒုတ် ခုန်နေပြီး အသက်ရှူနှုန်းများလည်း များစွာ မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရေကျသံများက ဖယ်ရှားပစ်၍ မရနိုင်အောင် တွယ်ကပ်နေသည်။</p> <p>"ဟာ... အမဝမ်က အရမ်း ရဲတင်းတာပဲ"</p> <p>သူမက ကုတင်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ပြီး သွယ်လျသော ခြေတံရှည်နှစ်ချောင်းဖြင့် ကန်ကြောက်ကာ ခေါင်းကို စောင်ထဲတွင် ဖွက်ထားလိုက်သည်။ ဤသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် ထိုထူးထူးဆန်းဆန်း မြင်ကွင်းများက သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာမည် မဟုတ်သည့်အလားပင်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် လင်းယွမ်က ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ဆုန့်ဝမ် တစ်ယောက်တည်း ရေချိုးကန်ထဲတွင် တသိမ့်သိမ့် တုန်ရီကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်လေးအတွင်း လင်းယွမ်က တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ကြာရှည်စွာ ခွဲခွာနေရပြီးနောက် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ချိန်တွင် ဆုန့်ဝမ်၏ တိုက်ခိုက်ရေးအစွမ်းက များစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>နာရီဝက်လေးနဲ့တင် သူမ မခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>လင်းယွမ်မှာ တပ်ဆုတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် စားစရာ အနည်းငယ် လုပ်နေစဉ် ရန်မေလည်း အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>"မောင်လေး... မောင်လေး"</p> <p>ရန်မေ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် လင်းယွမ်ကို နေရာအနှံ့ အမြန် လိုက်ရှာတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ပြုံးကာ ခေါ်လိုက်သည်။ "အမမေ"</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိပြီး အလိုလို ပြုံးလိုက်မိကြသည်။</p> <p>အမမေက တောအုပ်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသော ပျံလွှားငှက်ငယ်လေးပမာ လင်းယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က သူမ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ခေါင်းလျှော်ရည် ရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း သူမ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ခံစားကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အမမေ... ဒီရက်ပိုင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p>ရန်မေက ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်ရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "အမ အရမ်း အဆင်ပြေပါတယ်... မောင်လေးကို လွမ်းနေတာကလွဲရင် ကျန်တာ အကုန် အဆင်ပြေတယ်... မောင်လေးရော"</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း အတူတူပါပဲ"</p> <p>ရန်မေက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မီးမွှေးထားသည်ကို မြင်သောအခါ အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေး ဘာမှ မစားရသေးဘူးလား... အမ ထမင်း နည်းနည်း လုပ်ပေးမယ်လေ"</p> <p>လင်းယွမ်က ပြောလိုက်သည်။ "စောစောက နည်းနည်း စားထားတယ်... ဒါပေမဲ့ ပြန်ဆာလာလို့... ကျွန်တော့်ဘာသာ လုပ်စားလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>ရန်မေက သူ့ကို တားလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ရောက်နေတာကို ဘယ်လိုလုပ် မောင်လေးကို ထမင်းဟင်း ချက်ခိုင်းလို့ ဖြစ်မလဲ... မောင်လေး သွားနားနေလိုက်... အမ လုပ်လိုက်မယ်"</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမနှင့် ဘာမှ မလုတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူမ ထမင်းချက်သည်ကို သွားထိုင်စောင့်မနေဘဲ မီးဖိုချောင် တံခါးဝတွင် မှီကာ သူမနှင့် စကားစမြည် ပြောနေလိုက်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒီ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို မောင်လေး ဘယ်ကနေ ယူလာတာလဲ... တကယ်ကို အကြီးကြီးပဲနော်"</p> <p>"အဲ့ဒါက သမ္မတ ၇ သင်္ဘောလေ... ရေကြီးမှုကြီး မဖြစ်ခင်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ နိုင်ငံမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ထိပ်တန်း အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးပဲ"</p> <p>"ထိပ်တန်း အပျော်စီးသင်္ဘောကြီး"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ကြားဖူးတာကတော့ တစ်ညကို သောင်းဂဏန်းလောက် ပေးရတယ်တဲ့... အဲ့ဒါတောင် သာမန်အခန်းပဲ ရှိသေးတာ... တကယ့် ပိုက်ဆံရှိတဲ့ လူတွေမှ သွားပြီး ဇိမ်ခံနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးလေ"</p> <p>ရန်မေက လျှာလေးသပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ညကို တစ်သောင်းတဲ့လား... အမလေး... အမတို့အိမ်က နောက်ထပ် အိမ်နှစ်လုံးလောက် ဖျက်ခံရပြီး လျော်ကြေးရရင်တောင် သွားမနေနိုင်ဘူး"</p> <p>(မြန်မာငွေနဲ့ဆို သိန်း၃၀ကျော်)</p> <p>လင်းယွမ်က အလိုလို ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "အမတို့လို အိမ်ဖျက်ခံရလို့ လျော်ကြေးရတဲ့သူတွေက ချမ်းသာတဲ့အထဲ ပါနေပြီလေ... ကျွန်တော်တို့လို အိမ်ဝယ်ဖို့ ချေးငွေယူရတဲ့ သူတွေကမှ တကယ့် အောက်ခြေလူတန်းစားတွေပါ"</p> <p>"ရေကြီးမှုကြီးသာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်... ကျွန်တော့် တစ်သက်မှာ အဲ့ဒီ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးပေါ် တက်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"မဟုတ်သေးဘူး... အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်တော့် အသိုင်းအဝိုင်းနဲ့ဆိုရင် အဲ့ဒီသင်္ဘောကြီးရဲ့ သတင်းကိုတောင် ကြားရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရန်မေက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "မောင်လေးက အရည်အချင်းရှိတဲ့သူပါ... အမ မောင်လေးကို ယုံတယ်... ရေကြီးမှုကြီး မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင် မောင်လေးက တစ်နေ့ကျရင် အောင်မြင်လာမယ့် သူပါ"</p> <p>လင်းယွမ်မှာ အလိုလို ပြုံးလိုက်မိသည်။ ၎င်းက နှစ်သိမ့်စကားမှန်း သူ သိသော်လည်း သူ့ကို တကယ် ဝမ်းသာစေခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် စကားတပြောပြောဖြင့် ရှိနေစဉ် အချိန်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ဆုန့်ဝမ်လည်း အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာတွင် နီရဲသော အရောင်အဆင်းများဖြင့် ပြေးထွက်လာပြီး စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p>တုံယန်လည်း အပြင်မှ အသံများကို ကြားသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ခဏချင်းအတွင်း အိမ်ထဲတွင် စကားသံများဖြင့် ဆူညံသွားကာ အလွန် စည်ကားသွားတော့သည်။</p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ကြာသွားပြီး မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ခါနီးတွင် တင်းယန်လည်း အလောတကြီး ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်နှင့် ရန်မေတို့ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ စိုးရိမ်တကြီး ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အလိုလို အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ပြန်ရောက်ပြီလား"</p> <p>လင်းယွမ်က ပြုံးရင်း ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း... ပြန်ရောက်ပြီ"</p> <p>ရန်မေက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "တင်းယန်... မြန်မြန် လက်ဆေးပြီး လာစားလှည့်... နင် အကြိုက်ဆုံး ကြက်သားနဲ့ ပဲတောင့်ရှည် ချက်ထားတယ်"</p> <p>တင်းယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို စောင့်ဦး"</p> <p>သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကာ လက်ဆေးလိုက်ပြီး သားရေချပ်ဝတ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ ပြည့်စုံလှပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းက ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>အမြန် မျက်နှာသစ် လက်ဆေးပြီးနောက် သူမ ထမင်းစားပွဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ဆုန့်ဝမ်ကို ပဲတောင့်ရှည်အကြောင်း မေးမြန်းနေသည်။</p> <p>"စိုက်ခင်းက ပဲတောင့်ရှည်တွေတောင် စိုက်ပျိုးနိုင်နေပြီလား" လင်းယွမ်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် သူ ထွက်သွားစဉ်က ဤပဲတောင့်ရှည်မျိုးကို မတွေ့ခဲ့ရသေးပေ။</p> <p>ဆုန့်ဝမ်က ဖြေလိုက်သည်။ "အင်း... ပဲတောင့်ရှည်တင် မကဘူး... ပဲနီလေး၊ ပဲစင်းငုံ၊ ပဲလွန်း အကုန်ရှိတယ်"</p> <p>"ကျွန်မတို့ မိန်တောင်ဘက်က လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ အများကြီး ရှာတွေ့ခဲ့တာလေ... သန္ဓေပြောင်း စိုက်ပျိုးရေး မျိုးစေ့ တော်တော်များများကို ကျွန်မတို့ ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့တယ်... နောက်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ထိုက်ယန်တောင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို အားရပါးရ စားနိုင်ပြီ"</p> <p>လင်းယွမ်က အလိုလို ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "အဲ့ဒါဆိုရင် နင့်ကို အကြီးကြီး ဂုဏ်ပြုရမှာပေါ့"</p> <p>ဆုန့်ဝမ်က ဟားဟားဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွန် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။</p> <p>နေ့လယ်စာက အလွန် စုံလင်လှသဖြင့် လင်းယွမ်က ပန်းကန်များစွာ စားလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မိန်းကလေးများကို သူ၏ ယခုအကြိမ် အပြင်ထွက်ခဲ့သည့် အခြေအနေများကို စတင် ပြောပြတော့သည်။</p> <p>"ဘာ... ရှင် ပြောချင်တာက အဲ့ဒီ ရေပေါ်ကျွန်းဆိုတာက သက်ရှိတစ်ကောင်ကောင်ရဲ့ အလောင်းကြီးပေါ့" တင်းယန်က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရန်မေကလည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကျွန်းကြီးက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလို့လဲ... အရင်တုန်းက အမတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ လိပ်ကျွန်းကြီးနဲ့ သိပ်မကွာဘူးလား"</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီ လိပ်ကျွန်းကြီးထက် အများကြီး ပိုကြီးတယ်... ခန့်မှန်းရမယ်ဆိုရင် မြို့လယ်ခေါင်လောက်ကို ကြီးတယ်"</p> <p>"အပေါ်မှာ သစ်တောတွေ ရှိရုံတင်မကဘူး... ရေခဲပြင်တွေတောင် ရှိသေးတယ်"</p> <p>"အို... အဲ့ဒီလောက် ကြီးတဲ့ ဧရိယာကြီးလား... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သန္ဓေပြောင်း သားရဲကြီး ရှိနိုင်မှာလဲ"</p> <p>"ဟုတ်ပါ့... ရေဘေးကြီး ဖြစ်တာ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူး... ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သတ္တဝါကြီး ရှိနေပြီလား"</p> <p>မိန်းကလေးများက အဆက်မပြတ် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်နေကြသည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ "ဒီသတ္တဝါကြီးက ရေဘေးကြီး ပြီးမှ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတာ မဟုတ်လောက်ဘူး... ကျွန်တော် သံသယရှိတာက အဲ့ဒါက သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သတ္တဝါ ဒါမှမဟုတ် အပြင်ဘက်ကနေ လာတာများလားလို့"</p> <p>"အပြင်ကနေ လာတာ"</p> <p>"သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သတ္တဝါ"</p> <p>မိန်းကလေးများ အားလုံး ကြက်သေ သေသွားကြပြီး ခဏချင်းအတွင်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် လင်းယွမ်က ရေပေါ်ကျွန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ မည်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကာ နှလုံးအမြူတေနှင့် ဦးနှောက်အမြူတေတို့ကို မည်သို့ သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့ပုံ အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြလေသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော အလောင်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှ အကြောင်းအရာများကို ဖော်ပြချက်က မိန်းကလေးများကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားစေပြီး အဆက်မပြတ် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်စေခဲ့သည်။</p> <p>မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အကြောင်းကို ရောက်လာသောအခါ တင်းယန်၊ ဆုန့်ဝမ်နှင့် ရန်မေတို့ သုံးယောက်စလုံး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း လေးနက်သွားကြသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေရဲ့ အသွေးအသားကို လျှော့ပြီးစားတာက... ကောင်းတဲ့ကိစ္စ ဖြစ်သွားတာပေါ့" တင်းယန်က အံ့သြဝမ်းသာစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါလိုက်သည်။ "ကောင်းတယ် ဆိုးတယ်လို့တော့ ပြောလို့မရပါဘူး... ရွေးချယ်မှု မတူတာလောက်ပါပဲ"</p> <p>"သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေရဲ့ သွေးသားကို မစားရင် အစွမ်း တိုးတက်တာ အရမ်း နှေးလိမ့်မယ်... သန္ဓေပြောင်း သားရဲတွေရဲ့ သွေးသားကို စားရင် အစွမ်း တိုးတက်တာ မြန်တယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို စုစည်းတဲ့အခါမှာ... မသက်ဆိုင်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇတွေရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံရတာလည်း ပိုများလာလိမ့်မယ်"</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ ရထားတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင်တော့ အဓိက အရည်အသွေးက အမှတ် ၅၀ ပြည့်သွားရင်... မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို စုစည်းတဲ့နေရာမှာ အခြေခံအားဖြင့် အောင်မြင်နိုင်ခြေက ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း အထက်မှာ ရှိတယ်"</p> <p>"ဒါနဲ့... ထမင်းစားပြီးရင် နင်တို့ရဲ့ လက်ရှိ အဓိက အရည်အသွေး အမှတ်တွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်"</p> <p>တင်းယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထမင်းပင် ဆက်မစားနိုင်တော့ဘဲ ထမင်းပန်းကန်နှင့် တူကို ချက်ချင်း ချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လို စမ်းရမှာလဲ... ကျွန်မကို အရင် စမ်းပေး"</p> <p>သူမက ဇွဲလုံ့လကြီးမားသော မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး လေ့ကျင့်ရာတွင် တစ်ခါမှ ပေါ့လျော့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>မိန်းကလေးများထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ နေ့စဉ် ထိုက်ယန် မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ် ကို ကြိုးကြိုးစားစား လေ့ကျင့်နေပြီး သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ကင်းလှည့်အဖွဲ့ထဲတွင် နေကာ မိမိ၏ အစွမ်းကို သွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယွမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ စွမ်းအားအပေါ် တောင့်တမှုကိုလည်း နားလည်သွားသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ထဲမှ စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန် ကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ပဲ... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဓိက အရည်အသွေး အမှတ်တွေကို တိုင်းတာပေးနိုင်တယ်"</p> <p>တင်းယန်က မျက်မှန်ကို အမြန် လှမ်းယူလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် တပ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမက ပထမဆုံး အနေဖြင့် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကြီးမားသော ရင်ဘက်ပေါ်တွင် ဂဏန်းတစ်တန်း ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။</p> <p>"၄၈"</p> <p>တင်းယန်၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း တောက်ပသွားပြီး အံ့သြဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ အဓိက အရည်အသွေးက ၄၈ မှတ်တောင် ရောက်နေပြီပဲ။</p> <p>ထို့နောက် သူမက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး လင်းယွမ်ကို အမြန် ခေါင်းမော့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အမြဲတမ်းလိုလို သူမက လင်းယွမ်ကို လိုက်မီရန် ကြိုးစားနေခဲ့ပြီး လင်းယွမ်၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်၏ အဓိက အရည်အသွေးက ယခု ဘယ်လောက်အထိ ရောက်နေပြီလဲ ဆိုသည်ကို သူမ အလွန် သိချင်မိသည်။</p> <p>ဆက်ရန်...</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save