Book List

<h2 style="text-align: center;">ထာဝရရှင်သန်ခြင်းမိသားစုကို တည်ထောင်မဲ့ဗီလိန် (စာစဉ်-၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၁၀၁</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အင်း... မင်းက နောင်တစ်ချိန်မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် တာဝန်ကို ယူရမယ့်သူဆိုတော့ အခုကတည်းက မင်းအတွက် မင်းပြင်ဆင်တာတွေ လမ်းခင်းတာတွေ စလုပ်သင့်ပြီ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ ဇီဝေချန်မိသားစုကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားတယ်။ အဲဒါက နေ့ဖက်နဲ့ အနက်ရောင်လဖက်ပဲ။ နေ့ဖက်က မိသားစုအကျိုးအတွက် အလုပ်ကျွေးပြုတယ်ဆိုရင် အနက်ရောင်လဖက်ကတော့... မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ရဲ့ သီးသန့်အင်အားစုပဲ"</p> <p>"ဒီအနက်ရောင်လဖက်က လူတွေ ဘယ်ကလာသလဲဆိုတာ မင်းသိလား"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။ ဤအချက်မှာ သူ တကယ်ပင် မသိရှိထားသော အချက်ဖြစ်၏။</p> <p>"လာ... အဘိုး မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားမယ်"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ချန်ကျီရှင်းကို ဇီဝေတောင်တန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်ခြေ ဒါဇင်အနည်းငယ်သာရှိသော ရွာကလေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရွာတစ်ခုလုံးကို တောင်စောင်းတွင် မှီ၍ တည်ဆောက်ထားပြီး ထိုနေရာတွင် နေထိုင်သူများမှာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အမဲလိုက်ခြင်းဖြင့် အသက်မွေးကြသော မုဆိုးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရွာသားများမှာ အိပ်စက်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။ သစ်သားအိမ်ကလေးများအတွင်းမှ ဆီမီးရောင်များ လင်းထိန်နေဆဲပင်။ အိမ်များအတွင်း၌ အမျိုးသမီးများသည် သူတို့၏ ခင်ပွန်းနှင့် သားသမီးများ တောင်ပေါ်မှ ဖမ်းဆီးလာသော သားကောင်များ၏ သားရေများကို ရောင်းချရန်အတွက် အဝတ်အထည်နှင့် စောင်များအဖြစ်သို့ စေ့စေ့စပ်စပ် ရက်လုပ်နေကြသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>ရွာထိပ်တွင် ရွာသားအချို့ စုဝေးကာ နေ့စဉ်လူမှုရေးကိစ္စများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြ၏။</p> <p>ချန်တောက်ယန် ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း ရွာထိပ်ရှိ ရွာသားများက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>"ဆရာကြီးချန်... ဒီအချိန်ကြီး ရွာကို အလည်လာတာလား။ ကျွန်တော် မနေ့က တောကြောင်</p> <p>အချို့ ဖမ်းမိထားတယ်။ သားရေကတော့ အရှယ်ပဲဗျ။ ဆရာကြီး ဝယ်ချင်သေးလား"</p> <p>"အဘိုးကြီးလီ... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ မင်းခြေထောက် ဒဏ်ရာရထားတာ မဟုတ်လား အခု တောင်ပေါ် ပြန်တက်နေပြီလား"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"တောင်ပေါ်မတက်လို့ ဘယ်သွားရမှာလဲ ဆရာကြီးရယ်။ ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ်သားတွေက တောင်ကိုမှီပြီး စားနေကြရတာလေ။ တောင်ကပေးတဲ့ အရာတွေနဲ့ပဲ အသက်ဆက်နေကြရတာ"</p> <p>ထိုရွာသားက ရယ်မောရင်း  "ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားနိုင်တုန်း လှုပ်ရှားထားရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ကလေး အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ သူ့ကို ပညာသင်လွှတ်ဖို့၊ အလုပ်သင်သွားလုပ်ဖို့အတွက် ငွေဘယ်လို စုမိပါ့မလဲ"</p> <p>"ဟားဟား... ဒါကတော့ ဒီလိုပါပဲ။ ငါတို့မျိုးဆက်တွေက ပင်ပန်းဆင်းရဲဖို့ မွေးဖွားလာကြတာပဲလေ။ တစ်သက်လုံး ဟိုပြေးဒီလွှားနဲ့ ဘာအတွက်လဲဆိုတာတောင် မသိဘဲ ကိုယ့်သားသမီး မြေးမြစ်တွေအတွက်ပဲ ရုန်းကန်နေကြရတာပါပဲ"</p> <p>"အင်း... ဒါကတော့ ငါတို့ ပြောင်းလဲလို့ မရနိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါပဲလေ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ချန်ကျီရှင်းကို ညွှန်ပြကာ  "ကြည့်စမ်း ဒါက ငါ့မြေးပဲ။ သူ့ကို အတွေ့အကြုံရအောင် ခေါ်လာတာ။ နောက်ကျရင် ငါလည်း အိုမင်းလာပြီး မိသားစုကိစ္စတွေကို မနိုင်နင်းတော့တဲ့အခါ သူပဲ အားလုံးကို လွှဲပြောင်းယူရမှာလေ"</p> <p>"အို... ဒါ သခင်လေးလား တကယ့်ကို ရုပ်ဖြောင့်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ"</p> <p>"ဒါနဲ့ သခင်လေးရဲ့ အဝတ်အစားတွေမှာ ဘာလို့ သွေးတွေ ပေကျံနေရတာလဲ။ တောင်ပေါ်မှာ တောသားရဲတွေနဲ့ တိုးခဲ့လို့လား"</p> <p>မုဆိုးများက ချန်ကျီရှင်းကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ချန်ကျီရှင်းကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ထိုသူများကို ဦးလေးဟု တစ်ဦးချင်း တပ်ခေါ်ကာ ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ် ဒီကောင်လေးက တော်တော်ဆိုးတာ။ ဒီနေ့ တောင်ပေါ်မှာ ဝက်ဝံသွားဖမ်းချင်</p> <p>တယ်ဆိုပြီး တစ်ယောက်တည်း တက်သွားတာ ကြည့်ပါဦး... အခုတော့ ဘယ်လိုအခြေအနေ ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ..."</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ခေါင်းယမ်းလျက် "အဘိုးကြီးလီ... မင်းတို့ပဲ ဆက်ပြောကြဦး။ ငါ ဒီကောင်လေးကို လမ်းလျှောက်ရင်း လိုက်ပြလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကြီးချန် ကောင်းကောင်းသွားပါဦး"</p> <p>ထို့နောက် ချန်တောက်ယန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ချန်ကျီရှင်းနှင့်အတူ ရွာကလေးအတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>"ဒီရွာကလူတွေက တကယ့်ကို ရိုးသားဖြူစင်ကြတယ်"</p> <p>"တချို့အချိန်တွေမှာ ငါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေရင် ဒီကိုလာပြီး ရွာသားတွေနဲ့ စကားစမြည် ပြောတတ်တယ်။ သူတို့ပြောတာတွေကို နားထောင်နေရရင် ငါ့ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေက အလိုလို ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရတယ်"</p> <p>"တစ်ခါတလေ ငါစဉ်းစားမိတာက... အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဒီလို သာမန်လူတန်းစားတွေဟာ ကမ္ဘာခြားနေသလို ထင်ရပေမဲ့ သေချာတွေးကြည့်ရင် တကယ်တမ်းတော့ သိပ်မထူးခြားပါဘူး"</p> <p>"သူတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းတွေ ကွဲပြားနေပေမဲ့ အသက်ရှင်နေထိုင်ပုံချင်းကတော့ အတူတူပါပဲ"</p> <p>"အင်း... အသက်ကြီးလာရင်တော့ ဒီလိုပဲ စိတ်နုတတ်လာတာ ထင်ပါရဲ့"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြနေသည်။ ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ ဆံပင်ဖြူ အဘိုးအိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး အရှိန်အဝါကြီးလွန်းသော ဤလူကြီးမှာ ယခုအခါတွင်မူ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"အဘိုးက အခုမှ လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်တဲ့ အရွယ်ပဲ ရှိသေးတာပါ လုံးဝ မအိုသေးပါဘူး"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟားဟား ငါ အိုလား မအိုဘူးလားဆိုတာ ငါ့ဘာသာ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသော အိမ်ဝိုင်းလေးတစ်ခုရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။</p> <p>"လာ..."</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ချန်ကျီရှင်းကို လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြပြီးနောက် ခြံဝင်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>အိမ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ချန်တောက်ယန်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဝဲကယက်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>"ဒါက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုရဲ့ အဝင်ဝလား"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... မင်း မျက်စိလျှံတာပဲ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သွားကြစို့... မင်းအတွက် အမာခံအဖွဲ့ဝင်အချို့ကို မင်းကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လိုက်ပါဦး"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချန်တောက်ယန်သည် ဝဲကယက်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ချန်ကျီရှင်းသည် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ချန်ကျီရှင်း မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစင်္ကြံလမ်းမှာ မှောင်မိုက်နေသော အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာအထိ ရှည်လျားစွာ သွယ်တန်းနေ၏။ စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင်မူ သံမဏိများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံလှောင်အိမ်များ ရှိနေကြသည်။</p> <p>သံလှောင်အိမ်များအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများနှင့် သံခြေချင်းများ မြေပြင်ပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ဆွဲသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p>"ကျီရှင်း... ဒီနေရာမှာ အဆင့်သုံးဆင့်ရှိတယ်။ ငါတို့ ချန်မိသားစုရဲ့ အမှောင်ဌာနခွဲအဖွဲ့ဝင်</p> <p>အားလုံးက ဒီနေရာကနေ ဆင်းသက်လာတာပဲ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောရင်း ချန်ကျီရှင်းကို ရှေ့မှ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။</p> <p>"သွားပါ... မင်းရဲ့ အနာဂတ် အနက်ရောင်လအခြေစိုက်စခန်းအတွက် စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်လိုက်ပါ"</p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူသည်လည်း ကိုယ်ပိုင်အင်အားစုတစ်ခုကို အရေးတကြီး တည်ထောင်ရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက်သွားမည့် ခရီးလမ်းတွင် ကျင့်စဉ်များ၊ အရင်းအမြစ်များနှင့် ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံ ဇာတ်လိုက်များ၏ သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေရန်အတွက် လူအင်အားများစွာ လိုအပ်သည်။</p> <p>ကျူတာလုံက ရွေးချယ်စရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ပါရမီက ပျမ်းမျှလောက်ပဲရှိပြီး အနာဂတ်အောင်မြင်မှုတွေကလည်း သိပ်မြင့်မားမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျူတာလုံ တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ အလုပ်တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ မလုံလောက်ဘူးလေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုက ရှေ့မှာ ရောက်နေပြီ။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက်လှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ သံလှောင်အိမ်များအတွင်း၌ အသက်ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်အရွယ် ယောက်ျားလေးများ ရှိနေကြ၏။ ထိုကလေးများအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ ဗလာဖြစ်နေပြီး မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အလင်းအစအနမျှ မရှိကြပေ။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>"ဒီလူတွေက လမ်းဘေးက သူတောင်းစားတွေ ဒါမှမဟုတ် မိဘမဲ့ကလေးတွေပဲ"</p> <p>"အချုပ်ပြောရရင် သူတို့အားလုံးဟာ ဒီလောကကြီးထဲမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့သူတွေပေါ့"</p> <p>"သူတို့ဟာ တင်းကျပ်လှတဲ့ ရွေးချယ်မှုအဆင့်ဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြတာ။ ဒီနေရာမှာ ကျန်ရှိနေသေးတဲ့သူတွေဟာ ထူးကဲတဲ့ ပါရမီနဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြတဲ့ တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်ပေါ်ထွက်တဲ့သူတွေပဲ"</p> <p>"သူတို့ကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ဟာ မင်းအတွက် အယောင်ဆောင်မဲ့တဲ့ အထက်မြက်ဆုံး ဓားသွားတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က သူ၏ဘေးမှနေ၍ တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြနေသည်။ ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုဝင်လာကာ ရှေးဟောင်းရွှေရောင်စာမျက်နှာတစ်ခုမှာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် ပုံရိပ်ထင်လာတော့သည်။</p> <p>[နက်ပြာရောင်ကံကြမ္မာ: သာမန်ပါရမီ]</p> <p>[တောက်ပသော အဝါရောင်ကံကြမ္မာ: မွေးရာပါ ဉာဏ်ပညာ]</p> <p>[နက်ပြာရောင်ကံကြမ္မာ: သာမန်ပါရမီ]</p> <p>[အနီရောင်ကံကြမ္မာ: မီးတာအို မျိုးစေ့]</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ရှေ့သို့ ဆက်လက်ကြည့်ရှုရင်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်မိသည်။</p> <p>ဒီကလေးတွေရဲ့ ပါရမီတွေက တကယ့်ကို မဆိုးဘူးပဲ။</p> <p>သူသည် မရပ်မနားဘဲ လက်ရှိရောက်ရှိနေသော အဆင့်၏ အဆုံးသတ်အထိ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p>"ဟင်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး အံ့အားသင့်သံ ခပ်သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သီးခြား သံလှောင်အိမ်တစ်ခုရှိရာသို့ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>[တောက်လောင်နေသော အနက်ရောင်ကံကြမ္မာ: မှောင်မိုက်သောည၏ ဘုရင်]</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save