Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၁၀၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မှောင်မည်းနေသော သံလှောင်အိမ်အတွင်း၌ အသက် ၁၂ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၃ နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိမည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ အရိုးပေါ်အရေတင် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လက်ကောက်ဝတ်နှင့် ခြေကျင်းဝတ်များတွင် သံခြေချင်းများ ခတ်နှောင်ခံထားရလျက် သံလှောင်အိမ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပွေ့ဖက်ကာ ကုပ်ကုပ်လေး ထိုင်နေသည်။</p> <p>ကောင်လေး ဝတ်ဆင်ထားသော အင်္ကျီအဖြူမှာ အလွန်အမင်း ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး သွေးကွက်များ စွန်းထင်းနေ၏။ အချို့သော သွေးကွက်များမှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်သဖြင့် ခြောက်သွေ့ကာ အနက်ရောင် အကွက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီဖြစ်သည်။ အချို့မှာမူ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရဲရဲနီလျက် စူးရှနေဆဲပင်။</p> <p>သူ့မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေသည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူကလည်း ချန်ကျီရှင်းကို မော့ကြည့်လာသည်။ ထိုအဖြူအမည်း သဲသဲကွဲကွဲ ရှိလှသော မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် အသက်ဓာတ် သို့မဟုတ် မျှော်လင့်ချက်ဟူ၍ ဘာတစ်ခုမှ ချန်ကျီရှင်း မတွေ့ရပေ။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ထိုကောင်လေးကို ကြည့်နေရင်းနှင့် သူ၏စိတ်ထဲတွင် တိရစ္ဆာန်တစ်မျိုး၏ ပုံရိပ်မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ခွေးတစ်ကောင်...</p> <p>လောကကြီးတစ်ခုလုံးအပေါ် ရန်လိုမုန်းတီးစိတ်များ ကိန်းအောင်းနေသော လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်အလားပင်။</p> <p>"တကယ်ကို ချီးကျူးထိုက်တဲ့ အကြည့်ပဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ထိုကောင်လေးကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" ဟု အမှတ်မထင် မေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးက ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်သော်လည်း ပြန်မဖြေပေ။</p> <p>ထိုအစား သူက ခေါင်းကို ပြန်ငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ဘေးနားရှိ ဗလာဖြစ်နေသော နေရာတစ်ခုကို ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ညီမလေး... ငါတို့နာမည်တွေက ဘယ်လိုခေါ်လဲဟင်"</p> <p>ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ကျီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p>အနားတွင်ရှိသော ချန်တောက်ယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီကလေးရဲ့ မိသားစုက ကြီးမားတဲ့ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဘေးဒဏ်ကို ခံခဲ့ရတာ။ ရွာတစ်ရွာလုံးကလူတွေ အကုန်သေဆုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ သူတစ်ယောက်တည်းပဲ လွတ်မြောက်လာခဲ့တယ်။ ချန်</p> <p>မိသားစုက သူ့ကိုတွေ့တဲ့အချိန်မှာ ဒီကလေးက အတိတ်မေ့နေပြီ။ သူ့မှာ ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်ဆိုတာပဲ မှတ်မိတော့တယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်လေးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းညီမလေးကို အပြင်ထွက်ပြီး နှုတ်ဆက်ခိုင်းလို့ ရမလား"</p> <p>ကောင်လေးက ခေါင်းမော့လာပြီး မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိသော ဗလာမျက်နှာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်ညီမလေးက ခင်ဗျားရှေ့တည့်တည့်မှာ ရပ်နေပြီး ခင်ဗျားကို စိုက်ကြည့်နေတာလေ... ခင်ဗျား မမြင်ဘူးလား"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက သူ၏ရှေ့မှ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး "မင်း ငါနဲ့အတူ အပြင်ကို လိုက်ခဲ့မလား။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားချင်လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကောင်လေးက ပြန်မဖြေဘဲ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသော အရှိန်ဖြင့် ခြေလေးဖက်ထောက်ကာ ချန်ကျီရှင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုးကပ်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပွေ့ဖက်ထားသကဲ့သို့ အမူအရာလုပ်ကာ နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားပြန်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်ညီမလေးက ပြောတယ်... ခင်ဗျားဆီက ရတဲ့ အနံ့ကို သူသဘောကျတယ်တဲ့"</p> <p>ကောင်လေးက ချန်ကျီရှင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေကာ  "ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနဲ့ လိုက်ခဲ့ရင်... ဝအောင် စားရမှာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သေချာတာပေါ့"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်ညီမလေးကို အရင်မေးကြည့်ရဦးမယ်"</p> <p>ကောင်လေးက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ဘေးနားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုင်ပင်နေဟန်ရှိသည်။ တော်တော်ကြာအောင် စောင့်ပြီးနောက် သူက ခေါင်းမော့လာကာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာအားရဟန်ဖြင့်  "ညီမလေးက သဘောတူတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ရောက်ရင် ဆိတ်သားစားချင်တယ် ရမလားဟင်"</p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ထပ်မံခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ကောင်လေးမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး အသက်ဓာတ် ကင်းမဲ့နေသော သူ၏မျက်ဝန်းများတွင်ပင် အလင်းရောင်အချို့ လက်လာတော့သည်။</p> <p>"ဒါဆို... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ အပြင်ထွက်ရမှာလဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ညာလက်ကို မှောက်လိုက်ရာ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ် ပေါ်လာသည်။ ထိုအနက်ရောင် ရှေးဟောင်းစာအုပ်၏ မျက်နှာဖုံးပေါ်တွင် စာလုံးသုံးလုံး ရေးထိုးထားသည်။</p> <p>"သေမင်းကျမ်းစာ"</p> <p>"မင်းကို ခုနစ်ရက် အချိန်ပေးမယ်။ ဒီကျင့်စဉ်ကို ပထမအဆင့်အထိ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားပါ။ အဲဒီအခါကျရင် မင်းကို လာခေါ်မယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြုံးလျက် လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက်တောက်လိုက်ရာ ထိုကျင့်စဉ်စာအုပ်မှာ သံလှောင်အိမ်အတွင်းသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ ကောင်လေးက သေမင်းကျမ်းစာကို လျင်မြန်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ဂရုတစိုက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်၏။</p> <p>"သူက ငါ့ရဲ့ အမှောင်ဌာနခွဲအတွက် ပထမဆုံး အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏အကြည့်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းကာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသံလှောင်အိမ်ကို ကျော်လွန်လာပြီးနောက် ချန်တောက်ယန်က အနည်းငယ် စနောက်လိုသော အသံဖြင့် "အဲဒီကလေး စားချင်တယ်ဆိုတဲ့ ဆိတ်သားက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p>ဒီစကားထဲမှာ အခြားအဓိပ္ပာယ် ရှိနေလို့လား။</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီကလေးရဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းတုန်းက သိခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းလေးတစ်ခု ပြောပြမယ်"</p> <p>"ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ နှစ်မှာ... ဒီကလေးရဲ့ အဖေက သူ့ရဲ့ ညီမလေးကို ကောက်ပဲသီးနှံအချို့ရယ် ဆိတ်သား တစ်ခြမ်းရယ်နဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တယ်"</p> <p>"အဲဒီနောက် ငတ်မွတ်မှုက ပိုဆိုးလာတော့ သူ့အဖေက သူ့ကို ကိုယ့်ဘာသာ အသက်ရှင်ဖို့ အပြင်ကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်"</p> <p>"နောက်ပိုင်းမှာတော့ ငါတို့ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ အမှောင်ဌာနခွဲက လူသစ်ရှာဖွေရေး အဖွဲ့ဝင်တွေက သူ့ကို တွေ့ပြီး ခေါ်လာခဲ့ကြတာပေါ့"</p> <p>"ကလေးက အရမ်းငတ်နေတာ မြင်တော့ သူ့ကို ဆိတ်သားတစ်တုံး ချက်ကျွေးခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီမှာ ဒီကလေး ဘာပြောခဲ့လဲ မင်းခန့်မှန်းမိလား"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် မသိပါဘူး"</p> <p>"ဒီကလေးက ပြောတယ်..."</p> <p> ချန်တောက်ယန်က ဆက်၍ "သူက ပြောတယ်... ဒါက ဆိတ်သားမဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဆိတ်မှာက ခွာပဲ ရှိတာ လက်ချောင်းတွေ မရှိဘူးတဲ့"</p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ သိမ့်ခနဲ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ချန်ကျီရှင်းမှာ ခေါင်းယမ်းရင်း "သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ" ဟုသာ ရေရွတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ချန်ကျီရှင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဒီကလေးက ကောင်လေးကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း မဆိုးဘူး"</p> <p>"အမှောင်ဌာနခွဲက သူ့ကို ကျိန်စာတံဆိပ်ခတ်နှောင်ပြီး ကြီးထွားဆေးရည်တွေနဲ့ အရှိန်အဟုန်မြှင့် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးလိုက်ရင် အစွမ်းထက်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p>"အဲဒီအခါကျရင် သူက မင်းအတွက် အားကိုးရတဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်လာမှာပါ"</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ပထမအဆင့်တွင် ဆက်လက်လှည့်လည်ကြည့်ရှုကြသော်လည်း ချန်ကျီရှင်းမှာ စိတ်တိုင်းကျသူ ထပ်မတွေ့သဖြင့် ဒုတိယအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ဆက်လက်ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ပထမအဆင့်တွင် သံလှောင်အိမ်များစွာ ရှိနေခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤကမ္ဘာငယ်၏ ဒုတိယအဆင့်တွင် သံလှောင်အိမ် စုစုပေါင်း ခုနစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။ သံလှောင်အိမ်တစ်ခုနှင့် တစ်ခုမှာလည်း အတောင်တစ်ရာခန့်စီ ကွာဝေးလှ၏။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းနှင့် ချန်တောက်ယန်တို့ ဒုတိယအဆင့်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါ အချို့က သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တင်းကျပ်စွာ ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>စင်္ကြံလမ်းဘေးတွင် အနက်ရောင် မြူခိုးများ တလိမ့်လိမ့် တက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ သံခြေချင်းများ တရွတ်တိုက်ဆွဲသံများကလည်း ကြားညှပ်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် စင်္ကြံလမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။</p> <p>"ချန်တောက်ယန် ငါ့ကို အခုချက်ချင်းလွှတ်စမ်း။ မင်းကို အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် မလုပ်နိုင်ရင် ငါက ယောက်ျားမဟုတ်ဘူး"</p> <p>"ချန်တောက်ယန် မင်း ငါ့ကို အကျဉ်းချထားတာ နှစ်ပေါင်း သုံးရာရှိပြီ။ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ"</p> <p>"ချန်တောက်ယန် ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့်ပေးမယ်ဆိုရင် အခုကစပြီး ဇီဝေချန်မိသားစုအပေါ် သစ္စာစောင့်သိပါ့မယ်"</p> <p>"ချန်တောက်ယန် မင်းက ငါ့ကို သတ်လည်းမသတ်၊ လွှတ်လည်းမလွှတ်ဘူး။ တကယ်တော့ မင်း ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ"</p> <p>စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အမျိုးမျိုးသော ဟိန်းဟောက်သံများ၊ ထုရိုက်သံများနှင့်အတူ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရုန်းကန်နေသကဲ့သို့ ဆူညံသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။</p> <p>"ဆူညံလိုက်တာ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး ညာဘက်ခြေထောက်ဖြင့် မြေပြင်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် နင်းချလိုက်ရာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေသံများမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>"လာ... အဘိုး မင်းကို ပြစရာရှိတယ်"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က အသာအယာပြုံးရင်း ချန်ကျီရှင်းကို ပထမဆုံး သံလှောင်အိမ်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။</p> <p>ပထမဆုံးသော မှောင်မည်းနေသည့် သံလှောင်အိမ်အတွင်း၌...</p> <p>ဖြူဖွေးသော ဆံနွယ်များ ဖားလျားချထားပြီး ကြမ်းတမ်းသော သားရေအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေလျက် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မည်သည့် သံခြေချင်းမျှ ခတ်နှောင်ထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏ ကျောပေါ်တွင်မူ အနက်ရောင် သံကြိုးများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသော အနက်ရောင် ခေါင်းတလားကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။</p> <p>ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးအိုမှာ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဝါးနေသော မျက်သူငယ်အိမ်များကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>"တူကူးနီ... မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ"</p> <p>ချန်တောက်ယန်က အေးအေးလူလူပင် ပြောဆို လိုက်သည်။</p> <p>ချန်တောက်ယန်၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ချန်ကျီရှင်းသည် တူကူးနီဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူ၏ မျက်မှောင်များကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ပင့်လိုက်မိပြီး အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်</p> <p>"ဓားမိစ္ဆာ တူကူးနီလား"</p> <p>ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"အို... ငါ ဒီနေရာမှာ နေလာတာ နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်ရှိပြီ ငါ့နာမည်ကို သိနေတဲ့ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေး ရှိနေသေးတာပဲလား"</p> <p>"တကယ်ကို သူပဲ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ဓားမိစ္ဆာ တူကူးနီက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်က ဓားတာအို၏ မဟာဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်ကတည်းက စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့် ၈ သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ်က ချန်းလန်</p> <p>ပင်လယ်တိုက်ပွဲတွင် သူ၏ ဓားတစ်လက်တည်းဖြင့် စီကုန်းအထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုမှ စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်ရှိ အကြီးအကဲ ကိုးဦးကို သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့ပြီး ဓားတာအို၏ ထိပ်တန်းအဆင့်များအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် စီကုန်းမျိုးနွယ်စုက တူကူးနီအပေါ် ကောင်းကင်ဘုံ လုပ်ကြံမိန့်ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် လူ့လောကအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာပေါ်တွင် တူကူးနီနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်ဟူ၍ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ ဇီဝေချန်မိသားစု၏ အမှောင်ဌာနခွဲထဲတွင် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ဓားမိစ္ဆာ တူကူးနီမှာ ဤမျှလောက် ကြာမြင့်စွာ အကျဉ်းချခံထားရလိမ့်မည်ဟု ချန်ကျီရှင်း လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save