Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၁၀၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဘုန်းးးး</p> <p>ပြင်းထန်လှသော လေတိုးသံတစ်ခုမှာ သူ၏နားစည်ဘေးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>ဟွာလင်းဟောက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဧရာမခြေဖဝါးကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏မျက်သူငယ်အိမ်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး လျင်မြန်စွာ ဖိနင်းချလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>"ဒီလောက် မြန်လှချည်လား"</p> <p>ဟွာလင်းဟောက်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း တုန်လှုပ်နေသည့်ကြားမှ သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားဆဲပင်။ သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ကျုံ့လိုက်ပြီး မဖြစ်နိုင်လောက်သော ထူးဆန်းသည့် ထောင့်ချိုးတစ်ခုမှနေ၍ ထိုတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ရယ်စရာပဲ... ငါ ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲမှာ ဒီလောက်နှစ်အကြာကြီး လှည့်လည်ခဲ့တာ။ ဘယ်လို အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူကမှ ငါ့ကို အလဲမထိုးနိုင်ခဲ့ဘူး။  မင်းလိုကောင်ကများ...</p> <p>သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် လှောင်ပြောင်နေမိသည်။</p> <p>ဒုန်းးး</p> <p>ဧရာမတူကြီးတစ်လက်နှင့် ထုရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ဦးခေါင်းခွံပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>"အားးး"</p> <p>ဟွာလင်းဟောက်သည် သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲတော့မတတ် ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရကာ အော်ဟစ်သံပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး မျက်စိထဲတွင် ကြယ်များ လွင့်စင်ကုန်ကာ သူ၏ကျောပြင်မှာလည်း ချွေးအေးများဖြင့် ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအခဏ၌ပင်...</p> <p>ဘုန်းးး</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ ညာဘက်ခြေထောက်မှာ ဧရာမနှင်တံကြီးတစ်ခုအလား ဟွာလင်းဟောက်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကို ဟင်းလင်းပြင်ပေါ်မှနေ၍ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဟွာလင်းဟောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားပြီး သူ ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီမှာပင်...</p> <p>ချန်ကျီရှင်းမှာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး သူ၏အထက်သို့ ခုန်တက်ကာ ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏ၌ ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ခေါင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်၏။</p> <p>"မင်းက အကြောလျှော့ချင်တာ မဟုတ်လား ငါကိုယ်တိုင် မင်းကို ကူညီပေးပါ့မယ်"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် လက်ချောင်းငါးချောင်းဖြင့် ဟွာလင်းဟောက်၏ ဦးခေါင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဘေးနားရှိ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>ဒုန်းးး…..</p> <p>ဟွာလင်းဟောက်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိုကျောက်တုံးနှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားတော့သည်။</p> <p>"အကြော လျော့သွားပြီလား"</p> <p>ဒုန်းးး</p> <p>"ဒီလောက်ဆိုရင်ကော လောက်ပြီလား"</p> <p>ဒုန်း ဒုန်း</p> <p>"ငါ မင်းကို မေးနေတယ်လေ... အခုရော အကြော လျော့သွားပြီလား"</p> <p>ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း</p> <p>"အားးး"</p> <p>စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ချန်ကျီရှင်းက သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>ဟွာလင်းဟောက်မှာ ဆောင့်မိထားသော ဒဏ်ကြောင့် ခေါင်းမူးဝေနေပြီး ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။ ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းပြန်မော့လာသည်ကို မြင်လျှင်...</p> <p>"လျော့ပြီ လျော့ပြီ တကယ့်ကို အကြောတွေ လျော့သွားပါပြီ"</p> <p>ဟွာလင်းဟောက်က ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေတော့သည်။</p> <p>ဘုန်းးး…</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ဟွာလင်းဟောက်၏ ဦးခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"ဆောရီးပဲ... ခဏလေး လက်လွန်သွားလို့"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး အနည်းငယ် နောင်တရဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>ဟွာလင်းဟောက်မှာ မြေကြီးထဲ စိုက်ဝင်နေသော သူ၏ဦးခေါင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ချန်ကျီရှင်းကို ကြောင်တောင်တောင်လေး ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ငါ့ခေါင်းက တူလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့... လက်လွန်သွားတယ် ဟုတ်လား။</p> <p>"နောက်ထပ် အကြောလျှော့ချင်သေးလား"</p> <p>ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟွာလင်းဟောက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ဘာတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p>လုံးဝ ယဉ်ပါးသွားပြီဖြစ်သော ဟွာလင်းဟောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချန်ကျီရှင်းသည် သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်ကာ ခြေတစ်လှမ်းဖြင့် ယခင်နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဟွာလင်းဟောက်သည် ချန်ကျီရှင်း၏ အနောက်တွင် နေပူလှန်းခံထားရသော ခရမ်းသီးညှိုးကလေးအလား ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် ရပ်နေပြီး တူကူးနီကို မကျေမနပ် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>သေနာလေး အကြံပေးတာက မင်း... အရိုက်ခံရတာက ငါ…</p> <p>တူကူးနီကမူ ဟွာလင်းဟောက်၏ အကြည့်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ချန်ကျီရှင်းကိုသာ စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>အရှိန်အဟုန်မှာရော အစွမ်းသတ္တိမှာပါ မည်သည့်နေရာမှ ဆင်းသက်လာမှန်းမသိဘဲ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုလည်း ခန့်မှန်းရခက်လှသော ဤလူငယ်လေးမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ ထို့ပြင် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုထဲတွင် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် တိုက်ခိုက်သည့် နည်းစနစ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေပုံပင်။ မဟုတ်လျှင် ခွန်အားနှင့် အရှိန်သက်သက်ဖြင့် ဟွာလင်းဟောက်ကို ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ အလဲထိုးနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ကြီးမြတ်တဲ့ စိတ်စွမ်းအင်ရှင်တစ်ယောက်လား။</p> <p>တူကူးနီ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။ ယခုမှပင် ချန်တောက်ယန်က ဤလူငယ်လေးအပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အလေးထားရသည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။ ဤတတိယသခင်လေးအတွက် လမ်းခင်းပေးရန် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အကျဉ်းထောင်ထဲမှ လွှတ်ပေးခဲ့သည်အထိ ရင်းနှီးခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ထူးချွန်ထက်မြက်လွန်းသော မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက် ရှိနေပြီး သူသာ ချန်တောက်ယန်၏ နေရာမှာဆိုလျှင်လည်း ဤလူငယ်အတွက် လမ်းခင်းပေးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p>သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင်...</p> <p>"ဓားမိစ္ဆာ... ဟုတ်တယ်မလား။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ငါလည်း ဓားတာအိုကို အနည်းငယ် လေ့လာထားတာရှိတယ်။ ငါတို့တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ကြမလား"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပသွားပြီး တူကူးနီကို လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် စိန်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူကိုယ်တိုင် လက်ခံထားသော အယူအဆများကို လက်တွေ့စမ်းသပ်ရန်နှင့် ဓားတာအို၏ မဟာဆရာကြီးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန်အတွက် ပြင်းထန်သော ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုကို အရေးတကြီး လိုအပ်နေခြင်းပင်။ ရှေ့တွင်ရှိနေသော တူကူးနီမှာ ထိုသို့စမ်းသပ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံးသော ပြိုင်ဘက်ပင်။</p> <p>"အို... သခင်လေးက ဓားတာအိုမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တာလား"</p> <p>တူကူးနီ အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားရသည်။ လူတစ်ယောက်၏ စွမ်းအင်မှာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။ မည်မျှပင် ပါရမီထူးပါစေဦးတော့ တာအိုတစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ရန်မှာပင် အလွန်ခက်ခဲလှသောအလုပ် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခု ဤတတိယသခင်လေးမှာမူ ခွန်အားတာအိုတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေရုံသာမက ဝိညာဉ်တာအို၏ ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းမှုများကိုလည်း ထူးခြားသော အဆင့်တစ်ခုအထိ ပိုင်ဆိုင်ထားပုံပင်။</p> <p>အခု သူက ဓားတာအိုကိုပါ ထူးချွန်နေသေးတာလား။</p> <p>"နည်းနည်းပါးပါး လေ့လာထားရုံပါ"</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... သခင်လေးက စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုမှတော့ ဒီအဘိုးကြီးက အဆုံးထိ လိုက်ပါယှဉ်ပြိုင်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>တူကူးနီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ သဘောထားမှာ ယခင်ကထက် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘုန်းးး</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပထမဆုံး ပျံတက်သွားပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ တိမ်တိုက်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သံချေးများ တက်နေသော ရှေးဟောင်းဓားတစ်လက်မှာ သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ဟားဟားဟား... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလိုက်တာ"</p> <p>တူကူးနီ၏ ရဲစွမ်းသတ္တိများမှာ ဝုန်းခနဲ မြင့်တက်လာပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ဂျောက်...</p> <p>သူ၏ကျောပေါ်ရှိ ခေါင်းတလားမှာ ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲအက်သွားတော့သည်။ ဓားရိုးတွင် နီရဲသော မျက်လုံးအိမ်ပါရှိသည့် အနက်ရောင် မိစ္ဆာဓားတစ်လက်မှာ ကောင်းကင်သို့ ဒုံးပျံကဲ့သို့ တက်သွားပြီး သူ၏လက်ချောင်းများကြားတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဝုန်းးးးး</p> <p>မြူခိုးများအလား ပြင်းထန်လှသော အနက်ရောင် ဓားချီများမှာ ကမ်းခြေကို ရိုက်ခတ်သည့် ဒီလှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဗဟိုချက်မှနေ၍ ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p>"လာစမ်း"</p> <p>တူကူးနီသည်လည်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အဝေးမှနေ၍ အချင်းချင်း ရင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုရသေးမီမှာပင် အဖြူနှင့်အမည်း ဓားချီ ဖိအားနှစ်ခုမှာ သူတို့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆက်မပြတ် တိုးဝှေ့တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဖန်သားပြင်အက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ တဂျိဂျိအသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"အိုး..."</p> <p>တူကူးနီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး ပို၍ပင် အလေးအနက်ထားလာသည်။ ဓားတာအို၏ မဟာဆရာကြီးတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း ရိုးရှင်းသော ဓားဖိအားချင်း ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့် သူ ခံစားသိရှိနိုင်၏။ ဤတတိယသခင်လေးသည် ဓားတာအိုတွင် အခြေခံကျွမ်းကျင်ရုံမျှ မကသည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>"သခင်လေး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ"</p> <p>တူကူးနီ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားပြီး သူ၏ပုံရိပ်မှာ နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခုအလား အနက်ရောင်ဓားအလင်းတန်းအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားကာ ချန်ကျီရှင်းထံသို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပိုင်းခုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"လာစမ်း"</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ အနက်ရောင်ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေပြီး သူ၏မျက်ဝန်းများတွင်လည်း တိုက်ပွဲဝင်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ ရှေ့တွင်ရှိနေသော ဓားမိစ္ဆာ တူကူးနီမှာ သူ ကောင်းကင်မြစ်တောင်တန်းတွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ဓားဂိုဏ်း၏ အစောင့်အရှောက် ကျောက်ချိန်ရှန့်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသန်မာသည်ကို သူ အာရုံခံမိနေ၏။</p> <p>ဒုန်းးး</p> <p>ဓားနှစ်လက်မှာ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားပြီး နားကွဲလုမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တူကူးနီသည် ဓားချက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ပိုင်းခုတ်လိုက်တော့၏။ ဓားချက်တိုင်းမှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အစွမ်းသတ္တိမှာလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။</p> <p>ချလွင် ချလွင် ချလွင် ချလွင် ချလွင်….</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ဓားကို အားပါပါ ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး မိုးပေါက်များအလား စိပ်လှသော ထိုတိုက်စစ်များကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ခုခံလိုက်သည်။ မသိမသာမှာပင် မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်ယံ၌ ဖြူစင်တောက်ပသော ပန်းပွင့်ဖတ်ကလေးများ ပေါ်ပေါက်လာတော့၏။</p> <p>"လွင့်ပျံနေတဲ့ ပန်းပွင့်တာအို...."</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားကာ အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်သည်။</p> <p>"ကပြစမ်း"</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုဖြူစင်သော ပန်းပွင့်ဖတ်လေးများသည် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားသည့် လွင့်ပျံပန်းပွင့် ဓားချီသည် ဒီလှိုင်းကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စူးရှလှသော အရှိန်ဖြင့် တူကူးနီရှိရာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဤလွင့်ပျံပန်းပွင့် ဓားချီမှာ ချန်ကျီရှင်း ယခင်က ဓားတာအိုကျင့်စဉ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ လေ့လာဆန်းစစ်မှုမှတစ်ဆင့် ရရှိလာသော အသိဉာဏ်များဖြင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်ရာ ကောင်းကင်မြစ်တောင်တန်းအချိန်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုထက်မြက်လှသည်။</p> <p>ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ် ရွှပ်…</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လွင့်ပျံပန်းပွင့် ဓားချီများက ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက်သွားပြီး တူကူးနီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ဓားချီများကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော ဒဏ်ရာငယ်လေးများ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။ တူကူးနီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှ သွေးစအချို့ စိမ့်ထွက်လာ၏။</p> <p>"ဟင် ဒီဓားတာအိုက တော်တော်လေး ဆန်းပြားတာပဲ..."</p> <p>တူကူးနီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ဒီရေတက်လာသည့် မြစ်ကြီးတစ်စင်းအလား အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ စီးဆင်းနေသော ဓားအရှိန်အဝါများကို ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ကျဉ်းလိုက်မိသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>"ဓားကျင့်စဉ်  ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကို ခွင်းခြင်း"</p> <p>တူကူးနီ၏ လက်ထဲရှိ မျက်လုံးအိမ်ပါ မိစ္ဆာဓားမှာ ကျွမ်းကျင်စွာ ဝေ့ယမ်းသွားပြီး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အနက်ရောင် ဓားသက်တံ့ကြီးတစ်ခုမှာ တစ်ဟုန်ထိုး ဘေးတိုက် ပိုင်းခုတ်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save