Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၁၀၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အရည်အချင်းတွေလား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းမှာ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ဝေခွဲမရသည့် လေသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>“သန်မာရမှာလား... အစွန်းကုန် သန်မာနေဖို့လားခင်ဗျာ”</p> <p>“ဒါက အပေါ်ယံ အယူအဆသက်သက်ပဲ”</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်</p> <p>ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးရွှမ်ဖုန်းလို သန်မာနေရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ။ ငါတို့ ဇီဝေချန်မိသားစု အထွတ်အထိပ် ရောက်ခဲ့စဉ်တုန်းက ဘိုးဘေးကြီးရွှမ်ဖုန်း ကျဆုံးသွားတာနဲ့ ငါတို့မိသားစုက ချက်ချင်းဆိုသလို အရှိန်အဟုန်နဲ့ ဆုတ်ယုတ်သွားခဲ့တာပဲ။ တကယ်လို့ ဘိုးဘေးကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အရန်အစီအစဉ်တချို့သာ မရှိခဲ့ရင် မိသားစုကြီးတစ်ခုလုံး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြိုကွဲသွားနိုင်တယ်”</p> <p>“မိသားစုတစ်ခု သန်မာဖို့ဆိုတာ လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေလို့မရဘူး။ မဟုတ်ရင် အဲဒီမိသားစုက သန်မာတဲ့သူကို ကပ်ပါးရပ်ပါး လုပ်နေတဲ့သူတွေ၊ အသုံးမကျတဲ့ နောက်လိုက်တွေအဆင့်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်”</p> <p>“နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ရပ်တည်နေပြီး အရှိန်အဝါ မမှိန်ဖျော့သွားတဲ့ ထာဝရရှင်သန်ခြင်း မိသားစုကြီးတွေကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ သူတို့မိသားစုရဲ့ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းအဆင့် ဘိုးဘေးကြီးတွေ မရှိတော့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ။ သူတို့ဟာ အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိနေဆဲပဲ။ အစွမ်းထက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက တိမ်တိုက်တွေလို စုဝေးနေပြီး မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေကလည်း မိုးအကုန် မြေအောက်က ထွက်လာတဲ့ ဝါးမျှစ်တွေလို အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး မိသားစုရဲ့ အလံကို လွှင့်ထူထားနိုင်ကြတာပဲ”</p> <p>“သူတို့တွေက တကယ့်ကို နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် မဆုတ်မယုတ် သန်မာနေကြတာ။ ထာဝရရှင်သန်ခြင်းနယ်ပယ်အဆင့်ရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားရင်တောင် နောက်ထပ် သန်မာတဲ့သူတစ်ယောက်က အဲဒီနယ်ပယ်ကို မကြာခင်မှာပဲ တက်လှမ်းလာနိုင်ကြတာပဲ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကျိုးကြောင်းပြချက်မှာ ခိုင်လုံလှသော်လည်း ပြောသလောက် မလွယ်ကူပေ။</p> <p>“ဒါကြောင့် မိသားစုတစ်ခု ထွန်းကားစည်ပင်ဖို့ဆိုတာ ဒီစကားလုံးလေးလုံးကို ကျော်လွှားလို့ မရဘူး”</p> <p>ချန်တောက်ယန်သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျင့်စဉ်၊ အဖော်၊ ဥစ္စာ၊ နယ်မြေ”</p> <p>“ကျင့်စဉ်ဆိုတာက သာမန် ကျင့်ကြံခြင်း နည်းစနစ်တွေနဲ့ နတ်ဘုရားအတတ်ပညာတွေကိုပဲ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“စစ်မှန်တဲ့ကျင့်စဉ်ဆိုတာ ခဏတာ အသုံးချနိုင်တဲ့ အတတ်ပညာ ရာစုနှစ်တစ်ခုစာ တရားမျှတမှုနဲ့ ထာဝရတည်တံ့မယ့် တာအိုဖြစ်ရမယ်”</p> <p>“အဖော်ဆိုတာကလည်း တာအိုအဖော်လောက်ပဲ ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ငါ့အမြင်မှာတော့ အဖော်ဆိုတာ လူသားတွေပဲ မိသားစုတစ်ခုမှာ လူဦးရေ ထွန်းကားပြီး အခြေခံအင်အားစု ကြီးမားမှသာ မိုးအကုန်မှာ ထွက်လာတဲ့ ဝါးမျှစ်တွေလို ထူးချွန်တဲ့ တပည့်သာဝကတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်လာနိုင်မှာ”</p> <p>“ဥစ္စာဆိုတာကတော့ သဘာဝအတိုင်းပဲ အရင်းအမြစ်တွေပေါ့”</p> <p>“ဘယ်မိသားစုမဆို ဆုတ်ယုတ်မှုမရှိဘဲ ထွန်းကားချင်တယ်ဆိုရင် မိသားစုဆိုတဲ့ ဧရာမ ယန္တရားကြီးကို အရှိန်အဟုန်နဲ့ လည်ပတ်နိုင်ဖို့ ကြွယ်ဝတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ လိုအပ်တယ်”</p> <p>“နယ်မြေဆိုတာကတော့ ကျင့်ကြံအားထုတ်ရာနေရာနဲ့ ကံကြမ္မာ အထောက်အပံ့တွေကို ဆိုလိုတာပဲ”</p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံလို သာယာတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံလိုဏ်ဂူနဲ့ ကောင်းချီးပေးခံရတဲ့ နယ်မြေမျိုးကို ကျင့်ကြံရာနေရာအဖြစ် ရွေးချယ်နိုင်မှသာ မိသားစုတစ်ခုက ကံကြမ္မာအထောက်အပံ့ကို အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီး တခြားသူတွေထက် ခြေတစ်လှမ်း သာနေမှာ”</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ရှင်းပြနေသည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းမှာမူ ဘာမှဝင်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။ ချန်တောက်ယန်သည် သူ၏ အသိပညာနှင့် အတွေ့အကြုံများကို အသုံးချ၍ ချန်ကျီရှင်း၏ အနာဂတ်အတွက် လမ်းခင်းပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။</p> <p>“ကျီရှင်း... အခုအချိန်မှာ မင်းမှာ ပါရမီ၊ ခွန်အားနဲ့ နည်းပရိယာယ်တွေ အားလုံး ရှိနေပြီ”</p> <p>“မင်းမှာ လိုအပ်နေတာက တခြားသူတွေကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ”</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ဆက်လက်၍  “အခုကစပြီး မိသားစုအတွင်းမှာ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ သြဇာတိက္ကမကို မြှင့်တင်ဖို့ ငါ စဉ်းစားထားတယ်။ ဘယ်လိုသဘောရသလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက မျက်လွှာချလျက် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ရင်း  “ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>ချန်တောက်ယန်က ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး  “ငါတို့ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက အဓိကအားဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောဆယ်ခုအပေါ်မှာ မှီခိုနေရတာ။ မကြာသေးခင်က အဲဒီထဲက တစ်ခုမှာ ပြဿနာတချို့ တက်နေတယ်။ မင်း သွားရောက်ဖြေရှင်းပေးရင် ဘယ်လိုလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟင်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းမှာ မျက်မှောင်ပင့်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန် ရှိသည်။</p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် ချန်မိသားစုထက် အင်အားကြီးသောအဖွဲ့အစည်းများသည် ဝိညာဉ်</p> <p>ကျောက်တုံးကြောများကို လုယူရန် ဂရုမစိုက်ကြသလို အင်အားနည်းသောအဖွဲ့အစည်းများကလည်း ချန်မိသားစုကို ရန်စရန် မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအတွင်း ဇီဝေချန်မိသားစု၏ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောများတွင် ပြဿနာတက်ခဲလှသည်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြဿနာတက်ခဲ့သည်မှာ လွန်ခဲ့သော အနှစ်ခြောက်ဆယ်ခန့်က ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်မှ မိစ္ဆာတစ်ဦးသည် အကြပ်အတည်းနှင့် တွေ့ကြုံနေရသဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ တင်ဆောင်လာသော လွင့်ပျံသင်္ဘောကို လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ရတနာခန်းမဆောင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော အကြီးအကဲမေ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်မှာလည်း ထိုစဉ်ကပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုမိစ္ဆာသည် ချန်မိသားစု၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူ၏အလောင်းကိုပင် အခြားသူများအား သတိပေးရန်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကြောပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့သည်။</p> <p>“အခု အခြေအနေက ဘယ်လိုမျိုးလဲခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အင်အားအကြီးဆုံးသူက စစ်မှန်သောကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်အဆင့်မှာပဲ ရှိတဲ့ မိသားစုလေးတစ်ခုက ငါတို့ ချန်မိသားစုရဲ့ ကျောက်တုံးကြောတွေကို ခဏခဏ တိုက်ခိုက်နေတာ။ အစောင့်အရှောက် အတော်များများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကိုလည်း လုယူသွားကြတယ်လေ”</p> <p>ချန်တောက်ယန်က မျက်မှောင်ကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး</p> <p>“ဒါက တော်တော်ထူးဆန်းတယ်။ အန်းကျန်းမြို့က ကျန်းမိသားစုဆိုတာ ငါတို့ ဇီဝေချန်မိသားစုအပေါ် အမြဲတမ်း ရိုရိုသေသေနဲ့ ရိုးရိုးသားသား ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့လကစပြီး သူတို့က ရုတ်တရက် သတ္တိတွေ ကောင်းလာပြီး ကျောက်တုံးကြောတွေကို အကြိမ်ကြိမ် ကျူးကျော်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အတင်းအဓမ္မ လုယူနေကြတော့တာပဲ”</p> <p>သူက ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီးမှ  “ဒီကျန်းမိသားစုက ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြိုတင်သိနေသလိုပဲ။ ငါ ချန်ထျန်းချန်နဲ့ အကြီးအကဲတွေကို သူတို့ကို သွားရောက်နှိမ်နင်းဖို့ စေလွှတ်ခဲ့ပေမဲ့ ကျန်းမိသားစုက ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ကြိုသိနေသလိုမျိုး အမြဲတမ်း အချိန်မီ ရှောင်တိမ်းသွားနိုင်ကြတယ်” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျန်းမိသားစုရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အရာအားလုံးကို ညွှန်ကြားပြသပေးနေတဲ့ ပညာရှိတစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ကျီရှင်း၏ ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးစင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ကြိုတင်မြော်မြင်မှုများလား။</p> <p>နောင်ဖြစ်မည့်အရေးကို ကြိုတင်သိမြင်နေတာလား။</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးမှာ ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံ ဇာတ်</p> <p>လိုက်တစ်ဦး၏ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။</p> <p>“ကျီရှင်း... မင်းကိုယ်တိုင် အဲဒီကိုသွားပြီး ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးရင် ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>ချန်တောက်ယန်က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် သူ၏ အတွေးများကို ပြန်လည်စုစည်းကာ ပြုံးလျက် သဘောတူလိုက်သည်။ မိသားစု၏ အကျိုးစီးပွားအတွက်ဖြစ်စေ၊ ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံ ဇာတ်လိုက်တစ်ဦး၏ ကြားဝင်နှောင့်ယှက်မှု ဖြစ်နိုင်ခြေအတွက်ဖြစ်စေ သူသည် အန်းကျန်းမြို့သို့ ခရီးတစ်ခု သွားရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>“ဒါနဲ့... ဟိုကလေးလေးရဲ့ ကျိန်စာတံဆိပ်နဲ့ ကြီးထွားမှုပိတ်ပင်ချက်တွေကိုတော့ ဖြေရှင်းပေးပြီးပြီ။ သူ့ကို မင်းဆီသွားဖို့ ငါပြောပေမဲ့ အဲဒီကလေးက တော်တော်ခေါင်းမာတာပဲ။ မင်းကလွဲရင် ဘယ်သူ့စကားမှ နားမထောင်ဘူး။ အချိန်ရရင် သွားပြီး သူ့ကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့လိုက်ဦး”</p> <p>ချန်တောက်ယန်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရဟန်ဖြင့် အသာအယာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းမှာ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး မှောင်မည်းနေသော သံလှောင်အိမ်ထောင့်တွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေခဲ့သည့် လူငယ်လေးကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားမိသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>...</p> <p>...</p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ဇီဝေတောင်တန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး ၎င်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသော မုဆိုးရွာလေးတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသော ဝင်းအတွင်းသို့ တည့်တည့်လျှောက်လှမ်းသွားပြီးနောက် ဝဲကယက်ပုံစံ ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် မှောင်မည်းသော စင်္ကြံလမ်းအတွင်းသို့ တစ်ဖန် ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>“တတိယသခင်လေး”</p> <p>မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော ခမောက်နှင့် ကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံနက်ကို ဆင်မြန်းထားသည့် အမှောင်ဌာနခွဲအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် ချန်ကျီရှင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီးနောက် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်​သည်။</p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးက ကျွန်တော်မျိုးကို ဒီမှာ စောင့်နေဖို့ အမိန့်ပေးထားတာ ကြာပါပြီခင်ဗျာ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခေါင်းအသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်၏ နောက်သို့လိုက်ကာ ပထမအလွှာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး လမ်းဘေးဝဲယာရှိ သံလှောင်အိမ်များအတွင်းမှ ဝေဝါးနေသော အကြည့်များကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>ဒေါက်... ဒေါက်...</p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော စင်္ကြံလမ်းအတွင်း၌ ခြေသံများမှာ ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံး သံလှောင်အိမ်အတွင်း၌ လူငယ်တစ်ဦးသည် ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အမာရွတ်များစွာဖြင့် ရှိနေသည်။ သူ၏လည်ပင်းတွင်မူ အနက်ရောင် စက်ဝိုင်းပုံစံ ကျိန်စာတံဆိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများမှာ မီးခိုးရောင်သန်းနေပြီး မည်သည့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုနှင့် လူသားဆန်သော ခံစားချက်မျိုးမျှ ကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p>“နံပါတ် ၁၉... သခင်လေးက မင်းကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ ရောက်လာပြီ”</p> <p>အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်သည် သံလှောင်အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး သော့ကို အတွင်းသို့ ပစ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရှေ့တည့်တည့်ကိုသာ ငေးမောကြည့်နေဆဲပင်။</p> <p>“ဟင်း... ငါပြောတာ မင်းကို အပြင်ထွက်လို့ရပြီလို့ ပြောတာလေ မကြားဘူးလား...”</p> <p>အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏အသံကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဗုန်းးး</p> <p>မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခုက ထိုအဖွဲ့ဝင်၏ လည်ပင်းကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး အတွင်းဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲယူလိုက်တော့သည်။ သူ၏မျက်နှာမှာ သံတိုင်များနှင့် အားရပါးရ ရိုက်မိသွားတော့၏။</p> <p>ဂျောက်... ရှဲ</p> <p>သံကြိုးများ၏ စူးရှသော အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုလူငယ်သည် ခါးကို ကိုင်းလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်၊ ခြေနှစ်ဖက်လုံးကို အသုံးချကာ ခုန်အုပ်လိုက်ရာ သူ၏ပုံရိပ်မှာ အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် ချက်ချင်းပေါ်လာတော့သည်။ ဖြူဖျော့ပြီး ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်က ထိုအဖွဲ့ဝင်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို အုပ်မိုးကာ ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>စူးရှလှသော လက်သည်းနက်များမှာ အသားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။ သွေးစက်အချို့မှာ ထိုအဖွဲ့ဝင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း... မိစ္ဆာကောင်...”</p> <p>အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်အောင် ကြောက်ရွံ့သွားရသည်။ သူ၏ရှေ့မှောက်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသည့် ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်ကို ကြည့်ရင်း သူသည် လုံးဝ မလှုပ်ဝံ့တော့ပေ။</p> <p>“တိုးတိုးနေစမ်း”</p> <p>ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်က မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ တုံးတိတိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ညီမလေးကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save