Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၁၁၀</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ညီမလေးက ဘယ်မှာလဲ...”</p> <p>အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်မှာ အံကြိတ်ရင်း စကားပြောရန် ကြိုးပမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“တော်ပြီ”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ဘေးဘက်မှ လျှောက်ထွက်လာပြီး သံလှောင်အိမ်ရှေ့တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချကာ နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“နေကောင်းလား ညီမလေး။ ကိုကို့နာမည်က ချန်ကျီရှင်းပါ။ ငါတို့တွေ အရင်က ဆုံဖူးတယ်</p> <p>လေ မှတ်မိသေးရဲ့လား”</p> <p>မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခုက အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်၏ လည်ပင်းကို တဖြည်းဖြည်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်သည်လည်း သူ၏ လက်ဖမ်းဆုပ်မှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်။ အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး အမောတကော အသက်ရှူရင်း ချန်ကျီရှင်းကို မယုံကြည်နိုင်သလို ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>တတိယသခင်လေးက ဘယ်သူ့ကို စကားပြောနေတာလဲ။</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် မျက်လုံးကို မှေးစင်းလိုက်ပြီး အနက်ရောင်လအဖွဲ့ဝင်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ခဲလိုက်သည်။ ထိုအဖွဲ့ဝင်မှာ အခြေအနေကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားပြီး ဦးညွှတ်ကာ အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p>တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ချန်ကျီရှင်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>“ခင်ဗျား... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ညီမလေးကို မြင်ရလို့လား”</p> <p>ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်၏ မှေးမှိန်နေသော မီးခိုးရောင် မျက်သူငယ်အိမ်များအတွင်း၌ ဝမ်းသာရိပ်အချို့ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>“ညီမလေးက ခင်ဗျားကို မှတ်မိတယ်တဲ့။ ခင်ဗျားဆီမှာ သင်းပျံ့တဲ့ အနံ့လေး ရှိတယ်လို့ သူက ပြောနေတယ်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ကိုယ် သူမကို မမြင်ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမ တကယ်ရှိနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ကိုယ် ယုံကြည်</p> <p>တယ်လေ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p>ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိတ်ပျက်ရိပ် အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း သူသည် ခေါင်းကို ချက်ချင်း ပြန်မော့လိုက်ပြီး ဝေခွဲမရသည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ခေါ်ထုတ်သွားဖို့ လာတာလား”</p> <p>“အင်း ဟုတ်တယ်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းသည် ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်သည်။ ရက်တိုတို သုံးရက်အတွင်းမှာတင် ဤလူငယ်သည် သေခြင်းတရားကျမ်းစာကို ဒုတိယအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤအရှိန်အဟုန်မှာ ချန်ကျီရှင်း မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေသည်။</p> <p>ထို့ပြင် မိသားစု၏ လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို အသုံးပြုထားခြင်းကြောင့် ဤကျိန်စာတံဆိပ်</p> <p>လူငယ်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာလည်း နတ်ဘုရားခရီးသွားနယ်ပယ်သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်သည်ကို ချန်တောက်ယန်က သူ့အား မပြောပြသေးသော်လည်း ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ မိသားစု၏ မျိုးစေ့များအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်းကို လျင်မြန်စွာ ပုံဖော်ပေးနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းမျိုး၏ ပေးဆပ်မှုမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှမည်ဖြစ်ကြောင်း ချန်ကျီရှင်းအနေဖြင့် အထူးတလည် စဉ်းစားနေစရာပင် မလိုပေ။</p> <p>အစောပိုင်းက ဝမ်းသာအားရ သဘောတူခဲ့သော ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်သည် ယခုတစ်ဖန် ပြန်လည်ကြားသိရသောအခါ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပြီးရင် ပြန်စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား”</p> <p>ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်က ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“စွန့်ပစ်မှာ ဟုတ်လား”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့...”</p> <p>ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အားငယ်သံ သက်ဝင်လာပြီး “အရင်ဆုံး မေမေက ကျွန်တော်တို့ကို မလိုချင်တော့ဘူး။ နောက်တော့ ဖေဖေကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို ထားခဲ့ပြန်တယ်။ သူတို့က ခဏလေး အပြင်သွားလိုက်မယ်။ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော့်ကိုရော ညီမလေးကိုရော ဗီရိုထဲမှာ ပုန်းနေခိုင်းခဲ့တာ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ညီမလေးက ဗီရိုထဲမှာ ရပ်ပြီး အကြာကြီး အကြာကြီး စောင့်ခဲ့ကြပေမဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ပြန်မလာခဲ့ဘူး”</p> <p>“ညီမလေးက အရမ်း…အရမ်း ဗိုက်ဆာလာတဲ့အထိပဲ။ အိမ်က သိုးငယ်လေးကိုလည်း စားပစ်လိုက်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ညီမလေးကို ခေါ်ပြီး အိမ်ကနေ ထွက်ခဲ့ရတယ်”</p> <p>“ရွာထဲက ကြင်နာတတ်တဲ့ ဦးလေးက ပြောတယ်။ ဖေဖေနဲ့ မေမေက ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်သွားပြီ။ မလိုချင်တော့လို့တဲ့”</p> <p>ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးလံသွားတော့သည်။ ချန်တောက်ယန် ပြောခဲ့သော စကားများအရဆိုလျှင် ဤကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်၏ ညီမဖြစ်သူမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက သိုးငယ်တစ်ဝက်နှင့် အလဲအလှယ် လုပ်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒါဆိုရင် သူက ဘယ်သူနဲ့အတူတူ ဗီရိုထဲမှာ အဲ့လောက်ကြာအောင်ပုန်းနေခဲ့တာလဲ။</p> <p>ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ် ပြောသလို သူ့မိဘတွေက စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာဆိုရင် အိမ်က သိုးငယ်လေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ ပြီးတော့ လူအချင်းချင်း ပြန်စားနေကြရတဲ့ ဒီလို ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးထဲမှာ ရွာထဲမှာ တကယ်ပဲ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဦးလေးဆိုတာ ရှိနိုင်ပါ့မလား။ ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမရှိဘူး။</p> <p>ထိုသို့ တွေးတောရင်း ချန်ကျီရှင်းသည် ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>“ဒါကြောင့်... ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနဲ့အတူ လိုက်သွားရင် ခင်ဗျားကော ကျွန်တော်တို့ကို စွန့်ပစ်ဦးမှာလား”</p> <p>ကျိန်စာတံဆိပ်လူငယ်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ချန်ကျီရှင်းကို ကြည့်နေသည်။ ချန်ကျီရှင်းဘက်မှ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက တိုးညှင်းစွာပင် ဆက်လက်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော်နဲ့ ညီမလေးက နည်းနည်းပဲ စားတာပါ။ ကျွန်တော့်အတွက် အစားအသောက် အားလုံးကိုလည်း ညီမလေးကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>“ဒါ့အပြင် ကျွန်တော့်ညီမလေးက အရမ်း လိမ္မာပါတယ်။ အပြင်ကို ထွက်လာတဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ သူက ငြိမ်ငြိမ်လေးပဲ နေတာ ဘာပြဿနာမှလည်း မရှာတတ်ဘူး”</p> <p>ထူးဆန်းလှစွာပင် ချန်ကျီရှင်း၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စို့စို့ ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လူငယ်လေး၏ ဆံပင်များကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“အခုကစပြီး... ကိုယ် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ မင်းတို့ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်ပစ်မှာ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်ပြီလား”</p> <p>“တကယ်လားဟင်”</p> <p>လူငယ်လေးက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p>“ဒါပေါ့”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ နာမည်တွေကိုရော မှတ်မိသေးရဲ့လား”</p> <p>“နာမည်တွေလား...”</p> <p>လူငယ်လေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် မင်းက ငါ့ရဲ့ ချန်မျိုးရိုးကို ခံယူပြီး နာမည်ကိုတော့ ပုချီလို့ မှည့်ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p>“ချန်ပုချီ...”</p> <p>လူငယ်လေးက အကြိမ်အနည်းငယ် ရေရွတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပုံပင်။</p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော့်ညီမလေးကရော”</p> <p>“ညီမလေး နာမည်ကတော့... ချန်ပုလီလို့ ခေါ်ရအောင်”</p> <p>ချန်ကျီရှင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ချန်ကျီရှင်းသည် ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသော ဝင်းငယ်လေးအတွင်းမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏နောက်တွင်မူ နေရောင်ခြည်နှင့် ကင်းကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် မျက်စိစူးနေဟန်ရှိသော ချန်ပုချီ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>“နေဝင်ရိုးရီ နေရောင်ခြည်က ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ နေကြာပန်းကို ကယ်တင်နိုင်ပါ့မလား...”</p> <p>ချန်ကျီရှင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အန်းကျန်းမြို့အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းသော သစ်တောတစ်ခုအတွင်း၌</p> <p>သားရေဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။ သူ၏အနောက်တွင်မူ ကျန်းမိသားစုအဖွဲ့ဝင်တစ်စုမှာ မကြာသေးခင်က ရရှိထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြားကို ပျော်ရွှင်စွာ ခွဲဝေနေကြသည်။</p> <p>“စီနီယာရွှီ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို စီစဉ်ပြီးပါပြီ။ စုစုပေါင်း သုံးသိန်းရှစ်ထောင် တိတိပါပဲခင်ဗျာ”</p> <p>ကျန်းမိသားစု ခေါင်းဆောင် ကျန်းဟီးသည် သားရေဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို၏ အနောက်တွင် ရိုသေစွာ ရပ်နေပြီး လက်အုပ်ချီ၍ လျှောက်တင်လိုက်သည်။</p> <p>“အင်း... အားလုံးကို ခွဲဝေပေးလိုက်တော့”</p> <p>အဘိုးအိုက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်ချပါ စီနီယာရွှီ... ကျန်းမိသားစုအတွက် ခွဲဝေသင့်တာတွေကို ခွဲပေးပြီးပါပြီ။ အများစုကိုတော့ စီနီယာရွှီအတွက် သိမ်းထားပါတယ်”</p> <p>ကျန်းဟီးသည် ပျော်ရွှင်နေသောအပြုံးကြီးဖြင့် သိုလှောင်လက်စွပ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။ အဘိုးအိုသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် လက်စွပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အသာအယာ တစ်ချက်သာ ကြည့်ကာ သိပ်ပြီး ဂရုတစိုက် မရှိလှပေ။</p> <p>“စီနီယာရွှီ... ဇီဝေချန်မိသားစုဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွင်းကို နောက်တစ်ခေါက် ဘယ်တော့ သွားလုကြမလဲဟင်”</p> <p>ကျန်းဟီးက စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် သူသည်  သူ့ရှေ့ရှိ သားရေဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ကိုးစားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤစီနီယာရွှီ၏ ကျေးဇူးကြောင့်ပင် သူတို့သည် တစ်လအတွင်းမှာတင် ချန်မိသားစုထံမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်းကျော်ကို အလွယ်တကူ သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်းမိသားစု၏ အင်အားကိုလည်း များစွာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။</p> <p>ဤစီနီယာရွှီမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားလှသည်။ ကျောက်တွင်းထဲရှိ မြက်ပင်တစ်ပင်ချင်းစီကို မြင်နိုင်ရုံသာမက ချန်မိသားစု၏ အင်အားနှင့် ဖြန့်ကြက်ထားပုံများကိုပါ အနှံ့အစပ် သိရှိနားလည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ ဇီဝေချန်မိသားစု၏ စတုတ္ထသခင်ကြီးချန်ကိုယ်တိုင် နှိမ်နင်းရန် လာရောက်ခဲ့သော်လည်း စီနီယာရွှီက သူ့ကို ကစားကွင်းထဲတွင် လှည့်ပတ်ဆော့ကစားသကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် စတုတ္ထသခင်ကြီးမှာ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>“အလောတကြီး မလုပ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ချန်မိသားစုက တစ်ယောက်ယောက်ကို ထပ်လွှတ်ဦးမှာပဲ”</p> <p>အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်သူလာမှာလဲ။ ဇီဝေရဲ့ အရှင်သခင် ချန်တောက်ယန် ကိုယ်တိုင် လာမှာလား”</p> <p>ကျန်းဟီးက စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဟက်... ဒီဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလေးတွေအတွက်နဲ့တော့ ဇီဝေရဲ့ အရှင်သခင်က ကိုယ်တိုင်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>အဘိုးအိုက ခပ်သဲ့သဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ဘယ်သူလဲ။ ပထမတောင်ထိပ်သခင် ချန်ထျန်းရှုံလား”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး ချန်ကျီရှင်းဆိုတဲ့သူပဲ။ ဇီဝေချန်မိသားစုရဲ့ တတိယတောင်ထိပ်က သားဖြစ်သူပေါ့”</p> <p>အဘိုးအိုက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>“တတိယတောင်ထိပ်ရဲ့ သား ဟုတ်လား”</p> <p>ကျန်းဟီးမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးမှ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာရွှီ... စတုတ္ထသခင်ကြီးချန်တောင် ကျွန်တော်တို့ကို မယှဉ်နိုင်တာ။ ဒီလို တတိယမျိုးဆက် သားသမီးလေးတစ်ယောက်ကို ဘာကြောက်စရာ ရှိမှာလဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် စီနီယာရွှီက ပရိယာယ်လေး နည်းနည်းသုံးလိုက်ရင် အဲဒီ ချန်ကျီရှင်းကို ကစားစရာတစ်ခုလို ဆော့ကစားဖို့က လွယ်လွယ်လေး မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“ဟက်... ဒီလူက မင်းထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး။ ကဲပါ... စကားအနည်းငယ်နဲ့တော့ မင်း နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ကျရင် ငါ့အစီအစဉ်အတိုင်းသာ လုပ်ပါ”</p> <p>အဘိုးအိုက လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျန်းဟီးမှာလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိစွာဖြင့် ပါးနပ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤသူ၏ အမည်ရင်းမှာ ရွှီဖန်ဖြစ်ပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးသော လူငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ မြင့်မားသော ကောင်းကင်ယံသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>နည်းဗျူဟာတွေလား ကြိုတင်ဟောကိန်းတွေလား မြော်မြင်မှုတွေလား။</p> <p>သူ၏ မျက်နှာတွင် ဖျော့တော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ငါက ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်က ငါကိုယ်တိုင်နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save