Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">စနစ်ကို အပြတ်ရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာကြစို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တိုက်ခတ်လာသော လေညင်းလေးက သစ်တောအတွင်းသို့ အေးမြခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။ သို့သော်လည်း ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ လေထုမှာမူ ကြည်နူးစရာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ရှိမနေခဲ့ပေ။</p> <p>"မင်းက ငါ့ကို မြင်တာတောင် နှုတ်မဆက်ရဲအောင် ဘယ်က သတ္တိတွေ ရနေတာလဲ…။"</p> <p>သားနားသပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသူကို ဆဲရေးတိုင်း ထွာရင်း အားပြင်းစွာ ကန်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဗုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ထျန်ဖုန်း၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ပြင်းထန်စွာ အကန်ခံလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ရေအနည်းငယ် လိမ့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>"အဟွတ်... အဟွတ်..."</p> <p>သူသည် ပိန်ချုံးနေပြီး နွမ်းပါးလှသော အဝတ်အစားများကြောင့် သူတောင်းစားတစ်ဦးနှင့် မခြားနားပေ။ ယခုအခါ သူသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဝမ်းဗိုက်ကို ဖိထားရင်း ခွေခေါက်နေရသည်။</p> <p>​ထျန်ဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြားမှ ခေါင်းကို အားယူကာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ရှေ့တွင် မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ ရပ်နေသော လူငယ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ထိုသူ၏အမည်မှာ ဟုန်ထို့ဖြစ်ပြီး ဒေသခံ ဟုန်မိသားစုမှ အလိုလိုက်ထားသည့် သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် စိတ်သဘောထားသေးသိမ်ပြီး အငြိုးအတေး ကြီးသူလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>*ငါ ဒီလိုအခြေအနေ ရောက်နေရတာ လမ်းမှာတွေ့တုန်းက သူ့ကို ဦးညွှတ်နှုတ်မဆက်မိလို့တဲ့လား...။*</p> <p>ဤအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ထျန်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နာကျည်းမှုများ ပြည့်လျှံလာသည်။ သူသည် မူလက ဤကမ္ဘာမှ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာသူ ဖြစ်သည်။ သူ့မှာ ကူညီပေးမည့် နတ်ဘုရားဆရာအိုကြီးလည်း မရှိ၊ အရာ ရာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မည့် နတ်ဘုရားလက်ချောင်းများလည်း မရှိပေ။</p> <p>နောက်ခံအင်အားကောင်းကောင်းလည်း မရခဲ့ဘဲ သူတောင်းစားနှင့်မခြားသည့် နိမ့်ကျသူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့သာ ရောက်ရှိလာခဲ့ရလေသည်။</p> <p>"ဝိုး... မင်းကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စိတ်ဆိုးနေတဲ့ပုံပဲ…။"</p> <p>ဟုန်ထို့သည် ထျန်ဖုန်း၏ အကြည့်ကို ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် သူ့ကို မုန်းတီးသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်သည့် အခြေခံလူတန်းစားတစ်ယောက်၏ အားကိုးရာမဲ့ အကြည့်ကို ကြည့်ပြီး သဘောကျ နေပုံရလေသည်။</p> <p>သူက ထျန်ဖုန်းကို တစ်ချက်ကန်ပြီးနောက် ငြီးငွေ့သွားဟန်ဖြင့် မောက်မာစွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ မင်း တတ်နိုင်သလောက် မြန်မြန်ပြေးစမ်း။ ငါ့ရဲ့ 'ဝမ်ချိုက်' ရဲ့ လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်ရင် မင်းအသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်…။"</p> <p>သူသည် ထျန်ဖုန်းကို မြို့ပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာရခြင်းမှာ သူ၏ခွေးကို အမဲလိုက်ခိုင်းသည့် ကစားပွဲကို ကစားစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက ဘေးရှိ ခွေးနက်ကြီးကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဝမ်ချိုက်... ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ကစားစမ်း၊ တစ်ခါတည်း သေအောင် မလုပ်နဲ့ဦး…"</p> <p>"ဝုတ်... ဝုတ်... ဝုတ်..."</p> <p>ဝမ်ချိုက်မှာ သန်မာသော ခြေလက်များနှင့် ထက်မြက်သော အစွယ်ကြီးများ ရှိသည်။ ၎င်း၏ သခင်က နှိပ်စက်ထား၍လား မသိသော်လည်း ၎င်းသည် ထျန်ဖုန်းကို အထင်အမြင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>*ဒီတိရစ္ဆာန်ကောင်... နောက်မှ အခွင့်အရေးရရင် အဲ့ဒီခွေးကို အရင်သတ်ပစ်မယ်…*</p> <p>ထျန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဟုန်ထို့ကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ လှည့်၍ပြေးတော့လေသည်။</p> <p>"အသက်ရှင်နေသရွေ့ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးတယ်" ဆိုသည့်အတိုင်း သူသည် ဟုန်ထို့ကို သတ်ချင် နေသော်လည်း ဟုန်ထို့ဘေးရှိ သန်မာသော လူမိုက်များကို မြင်သောကြောင့် ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ အံကြိတ်၍ ပြေးရုံသာ ရှိပေတော့သည်။</p> <p>လူနှင့် ခွေးမှာ ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားရာ ဟုန်ထို့၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေသည်။ ထျန်ဖုန်း၏ နှလုံးခုန်သံမှာ မြန်ဆန်လာပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း လေးလံလာကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော်လည်း ရင်ထဲမှ နာကျည်းမှုမှာမူ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်နေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် အေးစက်သော အသံတစ်ခု ထျန်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>[ဂုဏ်ယူပါသည် ပိုင်ရှင်'ထွက်ပြေးခြင်းစနစ်'သည် သင့်အား အရှင်သခင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ အသိ အမှတ်ပြုလိုက်ပါပြီ။]</p> <p>"ဘာ..."</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>*ငါ့မှာ စနစ် ရှိလာပြီပေါ့… ငါ့ရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ အဆုံးသတ်တော့မှာလား…*</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထျန်ဖုန်းသည် စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် ဘဝ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိတော့ မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သို့သော် အေးစက်လှသော စနစ်၏ အသံက သူ၏ စိတ်ကူးများကို ချက်ချင်း ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။</p> <p>[ကျေးဇူးပြု၍ ဟုန်ထို့ရှိရာသို့ ချက်ချင်း ပြန်သွားပြီး သူ့ကို ကန်ကာ ပြန်ပြေးပါ။]</p> <p>သူ ကြောင်သွားသည်။ နားကြားမှားသလားဟုပင် ထင်လိုက်မိသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ့နောက်မှာ ခွေးက လိုက်နေတာလေ ပြီးတော့ ဟုန်ထို့ဘေးမှာလည်း လူတွေ အများကြီးပဲ။ ငါ ပြန်သွားရင် သေသွားမှာပေါ့…"</p> <p>"ဒါကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ်ရှာခိုင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား…။"</p> <p>[တာဝန် မပြီးမြောက်ပါက... အမှုန့်ခြေဖျက်ဆီးခံမည်။]</p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ…။"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ထျန်ဖုန်း၏ ဒေါသမှာ ငယ်ထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။ ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေရချိန်တွင် စနစ်ကို တွေ့လိုက်ရ၍ ဘဝပြောင်းပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မဖြစ်နိုင်သည့် တာဝန် ကို ပေးပြီး တာဝန်မကျေပါက သတ်ပစ်မည်ဟု ဆိုလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>*နောက်ဆုံးတော့ စနစ်ရဲ့ ကျွန်ဖြစ်ရတာပဲ မဟုတ်လား။ စနစ် ခိုင်းတာကို ငြင်းပိုင်ခွင့်မရှိဘဲ လုပ်နေရတာ ပဲ...။ ဒီနေ့ ဟုန်ထို့ကို သွားကန်ခိုင်းသလို မနက်ဖြန် ဘာတွေ ထပ်ခိုင်းဦးမလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခိုင်းရင်ရော... ဒါဆိုရင် ကျွန်ခံနေရတာနဲ့ သေတာနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ…။*</p> <p>ဤကမ္ဘာတွင် တွယ်တာစရာ ဘာမှမရှိတော့သည့်အတွက် ထျန်ဖုန်းသည် အဆုံးအစွန်ထိ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"မင်းကို ငါက..."</p> <p>သူ ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် နောက်ထပ် အသံတစ်ခု စိတ်ထဲ၌ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>[သင့်တွင် သေလမ်းရှာလိုသည့် ပါရမီနှင့် စိတ်ဓာတ်ရှိကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပါသည်။ သေလမ်းရှာ စနစ် သည် သင့်အား အရှင်သခင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါပြီ။]</p> <p>ယခင်စနစ်၏ အေးစက်သော အသံနှင့်မတူဘဲ ဤအသံမှာ အသက်ဝင်လှပြီး နောက်ပြောင်လိုသော ပုံစံရှိသည်။</p> <p>"တာဝန်မကျေရင် ဖျက်ဆီးပစ်ဦးမှာလား အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ မင်းလည်း လစ်လိုက်တော့…"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p>[ပိုင်ရှင်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ့စနစ်မှာ ဖျက်ဆီးပစ်တယ်ဆိုတဲ့ ပြစ်ဒဏ်မရှိဘူး။ ငါ့ရဲ့စနစ်က ပြဿနာရှာပြီး သေလမ်းရှာဖို့ပဲ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်အသက်ရှင်ဖို့ကိုတော့ ငါ အာမခံပါတယ်။ ပိုင်ရှင်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးချပြီး ပြဿနာရှာဖို့ပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ]</p> <p>ခေတ္တမျှ ရပ်ပြီးနောက် သေလမ်းရှာစနစ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ဘယ်လိုသဘောရပါသလဲ။ ကိစ္စကြီးကြီးမားမားလေး လုပ်ကြည့်ချင်ပါသလား။ ဒီအညံ့စား ထွက်ပြေး ခြင်းစနစ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ကို ဝါးမြိုခိုင်းမလား]</p> <p>"ဘယ်လို… စနစ်ကို ဖျက်ဆီးလို့ ရတယ် ဟုတ်လား…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>[ဒါပေါ့… ငါတို့ လုပ်ကြတာပေါ့]</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဝေခွဲမရနိုင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>*မင်း ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် ငါကလည်း မင်းကို သေအောင်လုပ်မှာပဲ…*</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ…. ပြီးတော့ ငါတို့ စကားပြောနေတာကို ဟိုစနစ်က မကြားဘူးလား…"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ပြေးလွှားရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>[စိတ်မပူနဲ့ ငါ အစပြုပြီး စကားပြောရင် သူ မကြားနိုင်ဘူ။]</p> <p>[ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူ့ဆီက တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်တွေရအောင် လုပ်ပြီး သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်ကို လျှော့ချလိုက်။ ပြီးရင် တစ်ကြိမ်လောက် သေကြည့်လိုက် သေတဲ့ပုံစံက ဆန်းလေလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ ပိုင်ရှင်သေ သွားတဲ့ အချိန်မှာ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရလိမ့်မယ် အဲ့ဒီအခါကျမှ ငါက သူ့ကို အလုံးစုံချုပ် ငြိမ်းအောင် လုပ်လိုက်မယ်]</p> <p>ထျန်ဖုန်း လန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါက ငါ့ကို သေခိုင်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…"</p> <p>[ဘာတွေ စိုးရိမ်နေတာလဲ။ ငါ့အမည်ကိုက သေလမ်းရှာစနစ်ပဲ ပိုင်ရှင်ကို အသေခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပိုင်ရှင်က ပြဿနာရှာရုံပဲ အသက်က တစ်ချောင်းတည်းမှ မဟုတ်တာ]</p> <p>[မင်း သွားလေရာမှာ ပုံရိပ်ထိန်းသိမ်းခြင်း လုပ်ဆောင်ချက် ကို သုံးပြီး ပုံရိပ်ပွားတစ်ခု ထားခဲ့လို့ ရတယ်။ ပိုင်ရှင်သေသွားရင် အဲ့ဒီပုံရိပ်ကနေ ပြန်ရှင်လာလိမ့်မယ်။ ပိုင်ရှင်ရဲ့ ဆံပင်တစ်ပင်တောင် မလျော့စေရဘူး လို့ ငါ အာမခံတယ်]</p> <p>ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းမှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့မှန်း သိလိုက်သည်။ 'ထွက်ပြေးခြင်းစနစ်' ရဲ့ ကျွန်အဖြစ် အသတ်ခံမလား ဒါမှမဟုတ် သေလမ်းရှာစနစ် ရဲ့ စကားကို နားထောင်ကြည့်မလား။</p> <p>တွေဝေမနေတော့ဘဲ သူသည် သေလမ်းရှာစနစ် ၏ ပုံရိပ်ဖမ်းယူခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို အသုံးပြု လိုက်သည်။ အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိနေသဖြင့် စနစ်၏ မျက်နှာပြင်ကိုပင် သူ သေချာမကြည့်နိုင် တော့ပေ။</p> <p>ပုံရိပ်ဖမ်းယူလိုက်သည့် ခဏမှာပင် မှေးမှိန်ပြီး မြင်သာသော ပုံရိပ်တစ်ခု သူရှိနေသည့် နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>ပုံရိပ်ဖမ်းယူခြင်း အောင်မြင်သည်ဟူသော အကြောင်းကြားစာကို မြင်မှ ထျန်ဖုန်း စိတ်အေးသွားရသည်။ ဝမ်ချိုက်၏ အကိုက်ခံရမှုကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ထွက်ပြေးခြင်းစနစ်... ငါ့ကို တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်တစ်ခုခု ပေးဦးလေ။ အခု ငါက ခွေးတစ်ကောင်ကို တောင် မကျော်နိုင်ဘူး။ ဟုန်ထို့ဘေးမှာလည်း လူတွေ အများကြီးပဲ။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ သူ့ကို ငါ ဘယ်လို သွားကန် နိုင်မှာလဲ…။"</p> <p>ထွက်ပြေးခြင်းစနစ်မှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အေးစက်စွာ ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>[သင့်မှာ အချိန် (၅) မိနစ်ပဲ ရှိတယ်။ (၅) မိနစ်အတွင်း မပြီးရင် သင့်ကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်။]<br />  </p> <p>[ဒင်… သင်သည် 'ကြယ်တာယာသဖွယ် အပြေးနှင်ခြင်း' စွမ်းရည်ကို အလိုအလျောက် တတ်မြောက်သွားပါ ပြီ။]</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထျန်ဖုန်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ (၅) မိနစ်ဆိုသည်မှာ ဟုန်ထို့ဆီ ပြန်ရောက်ရန်ပင် မလွယ်ကူသဖြင့် ဤစနစ်ကို ဖျက်ဆီးရန်သာ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>*ကြယ်စင်သဖွယ် အပြေးနှင်ခြင်း ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ...။*</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ပတ်သက်သည့် အသိပညာများ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူသည် ချက် ချင်းပင် ထိုစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူသည် ခြေထောက်များကို အပြင်ဘက်သို့ ကားကာ၊ လက်များကို ဝေ့ယမ်းရင်း ခြေလှမ်းများကို မြင့်မြင့်ကြွကာ ပြေးလေတော့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ပျံတက်တော့မည့် ဘဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေခဲ့သည်ပင်။</p> <p>"ဒါ ဘာကြီးလဲကွာ... ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ…"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ညည်းညူလိုက်သော်လည်း ထိုပြေးနည်းကြောင့် သူ၏ အရှိန်မှာ (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဝမ်ချိုက်ပင် သူ့နောက်သို့ လိုက်မမီတော့ပေ။ သူ့ရှေ့တွင် မြင်နေရသော ကမ်းပါးကြီးကို ကြည့်ရင်း ထျန်ဖုန်း အစီစဉ်တစ်ခု ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဝုတ်..."</p> <p>ဝမ်ချိုက်က သူ့ကို ထပ်မံကိုက်ရန် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းလို တိရစ္ဆာန်ကောင်... ဒီနေ့ သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့…"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အံကြိတ်ကာ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး ဝမ်ချိုက်၏ လည်ပင်းကို ဆွဲဖမ်းကာ ကမ်းပါးပေါ်မှ အတူတူ ခုန်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ကမ်းပါးမှာ မီတာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်မားပြီး အောက်တွင် ကျောက်ဆောင်များ ရှိနေသည်။ လူနှင့် ခွေး မှာ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် အောက်သို့ ထိုးဆင်းသွားကြသည်။ ဝမ်ချိုက်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေပြီး ၎င်း၏ ဘဝတွင် တစ်ခါမျှ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံမျိုး မရှိခဲ့ဖူးလောက်ပေ။</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာလည်း မကြောက်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ သူ မသေနိုင်မှန်း သိသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။</p> <p>"ဗုန်း…"</p> <p>ပြင်းထန်သော မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ ခွေးခေါင်းနှင့် လူခေါင်းမှာ ကျောက်ဆောင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားကြ သည်။ ဝမ်ချိုက်၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားပြီး အသံပင် မထွက်နိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားလေ တော့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာမူ ထူးခြားစွာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>သာမန်လူများ သို့မဟုတ် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံသူများပင် ဤနေရာ၌ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိနိုင် သော်လည်း သေလမ်းရှာစနစ် ကမူ အရာရာကို မြင်နေရသည်။ မရေမရာသော အရာတစ်ခုမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်ရန် ပြင်နေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ 'ထွက်ပြေးခြင်းစနစ်' ပင် ဖြစ်သည်။ ထျန်ဖုန်း သေဆုံးသွားခြင်းက ၎င်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အေးစက်သော အသံမှာ ယခုအခါ တုန်ယင်နေပြီး ဒေါသတကြီး ကြိမ်းမောင်း နေလေတော့သည်။</p> <p>[အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်... ဒီလောက်မြန်မြန် သေသွားရလား...။]"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save