Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖျန်ကျန်းမြို့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝမ်အားကော် ဘာလို့ ခုထိပြန်မလာသေးတာလဲ…။”</p> <p>တောအုပ်ထဲတွင် ဟုန်ထို့သည် လက်ပိုက်ကာ ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်မရှည်မှုများက အထင်းသားပေါ်လွင်နေပေသည်။ ဝမ်အားကော် သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ သူဂရုမစိုက်ပေ။ မြို့ထဲပြန်ပြီး ပျော်ပါးရန်သာ စိတ်လောနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ဝမ်အားကော်ကြောင့် အချိန်ကြန့်ကြာနေရသဖြင့် သူ အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p>“ငါတို့ အရင် ပြန်ကြမယ်။ အဲဒီ ခွေးကောင်သာ ဒီည ဝမ်ချိုက်ကို ပြန်ခေါ်မလာနိုင်ရင် သူပါ ပြန်လာစရာ မလိုတော့ဘူး….။”</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဦးဆောင်လျှက် မြို့ဘက်ဆီသို့ ထွက်သွားလိုက်လေသည်။ ဝမ်အားကော်နှင့် ထျန်ဖုန်းတို့၏ အသက်အန္တရာယ်ကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>သူ့အမြင်တွင် ထျန်ဖုန်းဆိုသည်မှာ အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သည့် အောက်ခြေလူတန်းစား သာမန်လူ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက် သေသွားသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်နေသည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် ဘာခြိမ်းခြောက်မှုမှ မဖြစ်စေနိုင်ပေ။</p> <p>ဝမ်တကော်နှင့် ဝမ်ဆန်းကော်တို့ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ ၎င်းတို့၏ ညီဖြစ်သူ အတွက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသော်လည်း သက်ပြင်းချကာ ဟုန်ထို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ကြရလေ တော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ဗိုက်တင်းအောင် စားသောက်ပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းလည်း ဖျင်ကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော ထျန်ဖုန်းက ဝမ်အားကော်ကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဟုန်ထို့ လုံးဝ မထင် ထားခဲ့သဖြင့် မြို့တံခါးအစောင့်များကိုလည်း အကြောင်းကြားထားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် အရင်ကလည်း ဖျင်ကျန်းမြို့သို့ ရောက်ဖူးသဖြင့် ယခုတစ်ခေါက်တွင် လုံးဝကြီး အစိမ်း သပ်သပ်တော့ ဖြစ်မနေခဲ့တော့။</p> <p>စုတ်ပြတ်ပေရေနေသော သူ့အား မြို့စောင့်တပ်သားများနှင့် သာမန်ပြည်သူများက ရွံရှာအထင်သေး သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း ဖျင်ကျန်းမြို့ထဲသို့ သူ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကျယ်ဝန်းသော လမ်းမကြီးများ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံများနှင့် လှပသေသပ်သော မျှော်စင်ကြီးများက စီတန်းလျက်ရှိနေကြသည်။</p> <p>လမ်းမများပေါ်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဈေးသည်များက ပစ္စည်းများကို အော်ဟစ်ရောင်းချနေကြ သဖြင့် အထူးပင် စည်ကားနေလျှက်ရှိလေသည်။</p> <p>ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူ အများစုမှာ ပိုးသားအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ဆင်းရဲ နွမ်းပါးသူ အချို့ကမူ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဟိုဟိုဒီဒီ သိပ်မကြည့်တော့ဘဲ အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သူ့ကို မောင်းမထုတ်ရသေးခင်မှာပင် ငွေတစ်တေးလ်ကို ကောင်တာပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပစ်တင်လိုက်သဖြင့် ဝန်ထမ်း၏ နှင်ထုတ်မည့်စကားများ လည်ချောင်းထဲတွင် တိမ်မြုပ်ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“ဧည့်သည်တော်ကြီး... ဘာများ ဝယ်ယူချင်ပါသလဲ ခင်ဗျာ။”</p> <p>ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ဖော်ရွေစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“မင်းတို့ဆီမှာ အသင့်ဝတ်လို့ရတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ရှိလား…။”</p> <p>“ရှိပါတယ်…”</p> <p>“ငါနဲ့ တော်မယ့်အဝတ်စား သုံးစုံနဲ့ ဖိနပ် သုံးရန် ပေး…။”</p> <p>“အာ... ပြီးတော့ အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံတစ်စုံပါ ပေးဦး….။”</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ပစ္စည်းများအားလုံး ထုပ်ပိုးပေးပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းက ငွေတစ်တုံးကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအမ်းမည့်အချိန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ... ထျန်ဖုန်းနှင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းတို့ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် စိုက်ကြည့် နေခဲ့ကြ၏။</p> <p>ဆိုင်ဝန်ထမ်း : “ဧည့်သည်တော်ကြီး... ငွေတစ်တုံးလိုနေသေးလို့ပါ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်ဘဲ လက်မထောင်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး... မင်းရဲ့ သတ္တိကို ငါ လေးစားသွားပြီ…။”</p> <p>ကျင့်ကြံခြင်းလောကပီပီ ဒီနေရာမှာ ငွေဆိုတာ သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိလှချေ။</p> <p>သူက နောက်ထပ် ငွေတစ်တုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုဆင်းရဲလှသော ခွေးကောင် ဝမ်အားကော်ကို ကျိန်ဆဲနေမိခဲ့၏။</p> <p>ယိုကျန်း တည်းခိုခန်း ထဲသို့ ထျန်ဖုန်း ဝင်သွားသည်နှင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သူ့ကို မောင်းထုတ်လေတော့ သည်။</p> <p>“သွား သွား သွား... ဒီသူတောင်းစားက ဘယ်ကရောက်လာတာလဲ…။”</p> <p>ဝန်ထမ်း၏ ရွံရှာမှုနှင့် စိတ်မရှည်မှုများက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်း ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>*တောက်... သူတို့တွေက ငါ့ကို ငွေထုတ်ပြဖို့တောင် အချိန်မပေးကြဘူးလား…။*</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အထည်ဆိုင်က သူ့ကို ပေးဝင်ခဲ့သေးသည်။</p> <p>“ဘုန်း…”</p> <p>ငွေတုံးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ထျန်ဖုန်း၏ လက်သည်​ ကောင်တာပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သဖြင့် ခိုင်ခံ့သော ကောင်တာကြီးပင် တုန်ခါသွလေသည်။</p> <p>သူက ချီစွမ်းအင်ကို တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်လိုက်ရာ ငွေတုံးမှာ ကောင်တာပေါ်သို့ တစ်လက်မခန့် နစ်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>လက်ဝါးပြင်မှ စူးကနဲ နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံရင်း ထျန်ဖုန်းက ဟန်မပျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးတာလား။ ငါနဲ့ အရောင်းအဝယ် မလုပ်ချင်ဘူးပေါ့လေ…။”</p> <p>“ဒါက...”</p> <p>ဆိုင်ဝန်ထမ်းမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေသွားတော့သည်။ ငွေတုံးကို ခဏဖယ်ထားဦး ဒီလို ခွန်အားမျိုးရှိတဲ့လူက တည်းခိုခန်းမှာ မတည်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p>ကောင်တာနောက်တွင် ထိုင်နေသော ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူသည်လည်း လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။ ကောင်တာပေါ်တွင် နစ်ဝင်နေသော ငွေတုံးကို ကြည့်ပြီး သူ့ရှေ့မှလူသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သူ မဟုတ်လောက်သော်လည်း သာမန်လူတော့ မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>သူက အလျင်အမြန် မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် ဧည့်သည်တော်ကြီး ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော့်တပည့်က လူကဲခတ်ညံ့လို့ပါ။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး…။”</p> <p>ထို့နောက် ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို ဒေါသတကြီး ငေါက်ငမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဒီ ခွေးမျက်စိနဲ့ကောင်... ဧည့်သည်တော်ကြီးကို အခုချက်ချင်း တောင်းပန်လိုက်စမ်း…။”</p> <p>တစ်လက်မခန့် နစ်ဝင်နေသော ငွေတုံးကို မြင်သောအခါ သူ ပြဿနာရှာမိပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုင်ဝန်ထမ်း သိလိုက်သည်။ ဤသို့သောသူသည် အစွမ်းကုန် မထက်မြက်လျှင်တောင်မှ သူ ရန်စလို့ရမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>*ဒီလောက် အစွမ်းအစရှိတာကို အဝတ်အစားလေး သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်လို့မရဘူးလား။ ခင်ဗျားဘာ  တွေရူးကြောင်ကြောင် လုပ်နေတာလဲ…။*</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် ဧည့်သည်တော်ကြီး…။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ…။”</p> <p>ဆိုင်ဝန်ထမ်းမှာ အကြောက်လွန်ပြီး ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။ ထျန်ဖုန်းက အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးလျှင် သူ အရိုက်ခံရဖို့ သေချာသလောက်ရှိနေသောကြောင့် စိုးရိမ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဆက်ပြီး အငြင်းပွားမနေချင်တော့ပေ။ သူက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ</p> <p>“ငါ့ကို အခန်းတစ်ခန်း ပေး…။”</p> <p>ကောင်တာနောက်မှ ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူက ဓားမြှောင်ဖြင့် ငွေတုံးကို ကလော်ထုတ်နေသည်ကို လျစ်လျူရှု ကာ အခန်းသော့ကိုယူပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ရေချိုးပြီးနောက် အဝတ်အစားသစ်များကို လဲလှယ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာသူဖြစ်သောကြောင့် ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ မူလပိုင်ရှင်၏အရာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ၏အရာ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာချိန်တွင် မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်အချို့နှင့် သူ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မူလပိုင်ရှင်မှာ သူတောင်းစားတစ်ပိုင်းဖြစ်နေသော သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ အသိအကျွမ်းမရှိ၊ အံ့ဖွယ်နောက်ခံမရှိ၊ ဆွေမျိုးမရှိ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိသော တကယ့်ကို သူတောင်းစားတစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤခန္ဓာကိုယ်က ထျန်ဖုန်း၏ မူလရုပ်ရည်နှင့် ခပ်ဆင်ဆင်တူလေသည်။ မူလပိုင်ရှင်၏ နာမည် က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ထျန်ဖုန်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ယခုမှစ၍ သူသည် ထျန်ဖုန်း ဟူသော အမည်ဖြင့်သာ နေထိုင် သွားမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်အရှည်တို့ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကြေးမုံပြင်ထဲမှ သူ၏ ရုပ်သွင် ကို ကြည့်ရင်း သူသည် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၂) သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်ကလည်း အတော်လေး ကြည့်ကောင်းပေသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“နှမြောစရာပဲ... ဒီလို ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်လေးနဲ့ နောက်ကျရင် ချေးလိုက်ကော်ပြီး အရှက်ကွဲရဦး မယ်…။”</p> <p>ပြဿနာမရှာဘဲနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြဿနာရှာမှသာ သူ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ လား။</p> <p>လုပ်စရာအလုပ် မရှိတော့သဖြင့် ထျန်ဖုန်းသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သူက ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်း​နည်းစနစ်ကို ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။</p> <p>စနစ် က သူ့ကို စတင်ကျင့်ကြံနိုင်ရန် ကူညီပေးထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထျန်ဖုန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ချီစွမ်းအင် အမျှင်တန်းလေးများသည် သူ၏ မရီဒါန် များအတွင်း စီးဆင်းသွားစဉ် သူသည် အခြားသော နည်းစနစ်များကို မကျင့်ကြံဖူးသော်လည်း ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်း နည်းစနစ် ၏ စွမ်းအားနှင့် နက်နဲမှုကို ခံစားသိရှိနိုင်နေလေသည်။</p> <p>“မြေကမ္ဘာအဆင့် နည်းစနစ် ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ…။”</p> <p>“ဒီကမ္ဘာမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေများ ရှိမလား မသိဘူး…။”</p> <p>အချိန်ကုန်သွားမှန်း မသိတော့ဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းတွင် သူ နစ်မြောသွားခဲ့တော့သည်။ ကြက်တွန်သံများ ကြားရပြီး ကောင်းကင်ယံ တဖြည်းဖြည်း လင်းထိန်လာချိန်အထိပင်။ ထိုအချိန်မှသာ တစ်ညတာသည် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ထျန်ဖုန်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>“ဟာ ဒုက္ခပဲ... ဟုန်မိသားစုဆီကို ခွေးခေါင်း သွားပို့ဖို့ မေ့သွားတယ်…။”</p> <p>သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အာရုံခံကြည့်ပြီးနောက် ထိုကိစ္စကို ခေါင်းထဲမှ ချက်ချင်း ထုတ်ပစ်လိုက် သည်။</p> <p>“ငါ တကယ်ကြီး ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၃) ကို ရောက်သွားတာလား…။”</p> <p>ဝမ်အားကော်တို့သည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်မှ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် - အဆင့် (၂) တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူက သူ့ကိုယ်သူ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ဟု မသတ်မှတ်ထားပေ။ သူတို့တွေ ဘယ်အချိန်က စပြီး ကျင့်ကြံခဲ့လဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာတဲ့လဲ။</p> <p>သူတို့က အဝါရောင်အဆင့် နည်းစနစ်လောက်ကိုပဲ ရထားပြီး အသက် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ရောက်မှ စတင်ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူ့မှာက မြေကမ္ဘာအဆင့် နည်းစနစ် ရှိနေသည်ပင်။ ထို့အပြင် စနစ် က သူ့ကို အစပျိုးပေးထားပြီး မရီဒါန်အချို့ကို ရှင်းလင်းပေးထားသေးသည်။</p> <p>တခြားလူတစ်ယောက်သာ မြေကမ္ဘာအဆင့် နည်းစနစ်ကို ရခဲ့မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ စတင်မကျင့်ကြံရဲခင် အချိန်အကြာကြီး လေ့လာရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လမ်းညွှန်ပြသပေးမည့် ဆရာတစ်ယောက်လည်း လိုအပ်ပေသေးသည်။</p> <p>သူ့လို မဟုတ်ပေ။ အခြေခံအစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သော်လည်း စနစ် က တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဒါ ကောင်းတာပေါ့။ ငါ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာလေ... ပြဿနာရှာတဲ့အခါ အောင်မြင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလာလေပဲ…။”</p> <p>“ဒါနဲ့ ပြောရရင်... ငါ့မှာ အပြေးဒင်္ဂါးတွေ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်တွေ လုံလုံလောက် လောက်ရှိရင် ဆေးလုံးတွေ၊ ပိုသန်မာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံတွေ နဲ့ လဲလှယ်လိုက်လို့ရတယ်။ အဲဒါဆို ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အမြန်နှုန်းက အများကြီး တိုးတက်လာမှာပဲ။ ကြည့်ရတာ ပြဿနာရှာပြီး သေလမ်းရှာမယ့် အလုပ်ကို တော့ ရပ်လို့မရတော့ဘူး ထင်တယ်….။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ကျင့်ကြံခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူက ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို အစားအသောက်များ လာပို့ခိုင်းပြီး စားသောက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။မွန်းတည့်ချိန်ရောက်မှသာ သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။</p> <p>နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် သူက ဟုန်မိသားစုအား လေ့လာစုံစမ်းရန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ မြို့ထဲတွင် ဟုန်ထို့နှင့်ဆုံပြီး မှတ်မိသွားမည်ကို သူ မစိုးရိမ်တော့ပေ။ ယခုအခါ သူသည် အရင်က သူတောင်းစား လေးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ မှတ်မိသွားလျှင်ရော ဘာဖြစ်သေးလဲ။</p> <p>အလွန်ဆုံးရှိ သေသွားရုံပေါ့... စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာရင် ချေးလိုက်ကော်နေတဲ့ အထာကျကျ သူရဲကောင်းကြီးတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်လာမှာပဲလေ….။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save