Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၅)</h2> <h2 style="text-align:center">ဟုန်ထို့အား ကန်ကျောက်ခြင်း။ အရေးတကြီး ပြောစရာရှိလျှင် ပါးစပ်ကို မြန်မြန်ဟလိုက်ပါ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဟုန်အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် မည်သူ့ကိုမှ သံသယမဝင်စေပဲ လှည့်ပတ်လေ့လာ နေခဲ့လေသည်။</p> <p>ဟုန်အိမ်တော်သည် ခမ်းနားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များရှိပြီး ၎င်း၏ ခြံစည်းရိုးတံတိုင်းများကို အဆင့်မြင့် အပြာရောင်အုတ်ချပ်များဖြင့် အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ထားရာ အလွန်ပင် ခန့်ညား ထည်ဝါလှလေသည်။</p> <p>ပင်မတံခါးကြီး၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ သေသပ်လှပစွာ ထုဆစ်ထားသော ခြင်္သေ့ကျောက်ဆင်းတု တစ်ရုပ်စီက  အသက်ဝင်နေသည့်အလားပင်ရှိနေ၏။</p> <p>ဟုန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် ဧရိယာအားဖြင့် ဧကတစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး သေမျိုးကမ္ဘာတွင် အထူး သဖြင့် ဖျင်ကျန်းမြို့ကဲ့သို့ နေရာသေးသေးလေးတစ်ခု၌ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ကြီးကျယ်မြင့်မြတ် လှပေသည်။</p> <p>"တောက်... ဒီ ဟုန်မိသားစုက သာမန်ပြည်သူတွေကို အမြတ်ထုတ်နေတာပဲ။ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အိမ်တော်ကြီးကို ဆောက်ဖို့ ပြည်သူတွေဆီက သွေးထွက်အောင်ရှာထားတဲ့ ငွေကြေးတွေ ဘယ်လောက် တောင် ညှစ်ထုတ်ထားလိုက်မလဲ မသိဘူး…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက တွေးမိလေလေ ဒေါသထွက်လာလေလေဖြစ်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ နေရာကြီးကို အများသုံး အိမ်သာအဖြစ် မသုံးလိုက်ရတာ နှမြောစရာပဲ…။"</p> <p>သူသည် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန် ဟုန်အိမ်တော်အတွင်းသို့ မဝင်ခဲ့ဘဲ အပြင်ဘက်မှသာ လေ့လာ စောင့်ကြည့်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်လာပြီး ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်ရီပျိုးစပြုလာပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒီည တရားမျှတမှုကို စီရင်ဖို့ ငါ ပြန်လာခဲ့မယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက တည်းခိုခန်းဆီသို့ လှည့်ပြန်သွားခဲ့ပြီး မနက်မလင်းမီ ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်ထိ ကျင့်ကြံနေခဲ့ လေသည်။</p> <p>အချိန်ကျပြီဟု ခံစားရသောအခါ သူသည် အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ် ကို အသုံးပြုကာ ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ညအမှောင်ထုထဲတွင် ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လမ်းသွယ်လေးများထဲတွင် လျှင်မြန်စွာ ရွေ့လျားသွား လာနေ၏။</p> <p>ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ်သည် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် အတွေ့များသော နည်းစနစ် မဟုတ်ဘဲ ကျွမ်းကျင်စွာတတ်မြောက်ရန်မှာလည်း အလွန်ခက်ခဲပေသည်။</p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်(၈) သို့မဟုတ် (၉) ရှိသော ကျင့်ကြံသူများပင် ထိုနည်းစနစ်ကို သိချင်မှ သိပေမည်။ ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ် ၏ အဆောင်ကို ရရှိရန်နှင့် ကျွမ်းကျင်ရန်မှာ လူအများစုအတွက် ခက်ခဲသောကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ် မှာ သေးငယ်သော ဖျင်ကျန်းမြို့လေးအတွင်း၌ ရေထဲရောက်သွား သော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသုံးဝင်လှပေသည်။ သူသည် ဟုန်အိမ်တော်အတွင်းသို့ အားစိုက်ထုတ်စရာ သိပ်မလိုဘဲ ဝင်ရောက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>အိမ်တော်အတွင်း၌ မီးရောင်များ မှိန်ဖျော့နေပြီး ကျောက်တောင်တုများ၊ စီးဆင်းနေသော ရေတံခွန်ငယ် များနှင့် အထပ်ထပ်တည်ဆောက်ထားသော မျှော်စင်များ ရှိနေသည်။ ညချမ်းအချိန်သည် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေပြီး ရေစီးသံကိုသာ ကြားနေရလေသည်။</p> <p>လုံခြုံရေးက သိပ်ပြီး မတင်းကြပ်လှပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဖျင်ကျန်းမြို့တွင် ဟုန်မိသားစုကို သေသည် အထိ ရန်စရဲသူ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဟုန်မိသားစုကို မကြောက်လျှင်တောင်မှ မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်း၏ မျက်နှာကိုတော့ ထောက်ထားရပေမည်။</p> <p>အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဟုန်မိသားစုကို ရန်စရဲသူများက မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းကို မရန်စရဲကြပေ။ မြစိမ်း တောင်ဂိုဏ်းကို ရန်စရဲသူများကလည်း ဟုန်မိသားစုလို အသေးအမွှားကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ရာ ပျင်းရိ ကြလေသည်။</p> <p>ကင်းလှည့်နေသော အိမ်တော်အစေခံများကို ရှောင်ကွင်းရင်း ထျန်ဖုန်းက အတွင်းဆောင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီ ခွေးကောင် ဟုန်ထို့ရဲ့ အဆောင်က ဘယ်အဆောင်လဲဟ…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ရင်း အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားသည်။</p> <p>"ထားလိုက်တော့... တစ်ယောက်ယောက်ကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်တော့မယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မရှိသော အစောင့်အစေခံတစ်ဦးကို အမြန်ဆုံး ပစ်မှတ်ထားလိုက် သည်။ သူသည် ထိုသူ့ကို အလွယ်တကူပင် ဖမ်းဆီးထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး နေရာကို မေးမြန်းပြီးနောက် သတိလစ်သွားအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ့ထံမှ တစ်တုံးတည်းသော ငွေစကို ယူကာ ချုံပုတ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်သွင်းလိုက်လေ သည်။ သူက ဆက်လက်၍ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ရှေ့ဆက်သွားခဲ့ရာ ဟုန်ထို့၏ အဆောင်သို့ ချောမွေ့စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>အခန်းတွင်း၌ မီးများ လင်းထိန်နေပြီး အမျိုးသမီးများ၏ ရယ်မောသံနှင့် ညည်းတွားသံများကို တစ်ချက် တစ်ချက် ကြားနေရလေသည်။</p> <p>*ဒီ ခွေးကောင်ကတော့ ဇိမ်ကျနေတာပဲ…။*</p> <p>ထျန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p>*ဒီလောက် ညနက်နေတာတောင် မအိပ်သေးဘဲ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ကျင့်ကြံချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်နေတယ်။ ကြည့်ရတာ သူ အဲဒီအကျင့်ကို ဖျောက်သွားအောင် ငါကပဲ ကူညီပေးရတော့မယ် ထင်တယ်…။*</p> <p>သူက ခပ်လှမ်းလှမ်း နေရာရှိ အစောင့်အနည်းငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက် က ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ( ၂) တွင် ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ဟုန်ထို့၏ အခန်းတံခါးနှင့် ဆယ်မီ တာကျော် ကွာဝေးသောနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။</p> <p>"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်။ ဒီ ဟုန်ထို့ ခွေးကောင်က သူ ကိစ္စလုပ်နေတဲ့အချိန် အသံကြားသွားမှာစိုးလို့ လူတွေကို တမင်တကာ အဝေးကို ပို့ထားတာပဲ…။"</p> <p>"ငါ့အကြိုက်ပေါ့လေ…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ တံတိုင်းနံရံတစ်လျှောက် ကိုယ်ဖျောက်လျက် တိတ် တဆိတ် ရွေ့လျားသွားခဲ့ရာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ သတိမထားမိခြင်းမရှိကြချေ။</p> <p>သူသည် ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>"ဟဲ ဟဲ... ဟုတ်ပြီလေ…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အခန်းတွင်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးတို့ မြူးထူး ပျော်ရွှင်စွာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူက အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ကျော်ဝင်လိုက်သည်။ ဟုန်ထို့နှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ လုပ်ရပ် များတွင် နစ်မြောနေကြသဖြင့် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။</p> <p>"ဘုန်း…"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဟုန်ထို့ကို လွင့်ထွက်သွားအောင် ကန်လိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ဖျောက်ခြင်းကို ရုပ်သိမ်းလိုက် ကာ ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်သည်။</p> <p>"တောက်... မင်းတို့ကောင်တွေ ညသန်းခေါင်ကြီး ကျင့်ကြံအားထုတ်မှု မလုပ်ဘဲ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေကြတယ်။ မင်းတို့မှာ အရှက်ဆိုတာ မရှိဘူးလား။ တံခါးတောင် ပိတ်ထားသေးတယ်။ လူမိမှာ ကြောက်လို့လား…။"</p> <p>"အား..."</p> <p>ဘယ်နေရာကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ထျန်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦး မှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဟုန်ထို့မှာမူ အတော်လေး ကြောင်အမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>*ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…။*</p> <p>သူက သူ့ပစ္စည်းလေး တိုတောင်းနေသည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့မဟုတ်ပါက စောစောက အကန်ခံရမှုကြောင့် သေချာပေါက် ကျိုးသွားနိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဘယ်သူလဲ။ သေချင်နေတာလား။ လာကြစမ်း..."</p> <p>သူ အဆုံးထိ မအော်နိုင်ခင်မှာပင် ထျန်ဖုန်းက သူ့ခြေထောက်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"သေလိုက်စမ်း... ခွေးကောင်... မင်းက ပညာရှိကျမ်းစာတွေကို ဖတ်ပြီး ခွေးဗိုက်ထဲ ထည့်ထားတာလား။ ညနက်သန်းခေါင် ကျင့်ကြံမှုမလုပ်တာဟာ လူငယ်ဘဝကို ဖြုန်းတီးရာရောက်ပြီး အစားအသောက်တွေ ကို အလဟဿ ဖြစ်စေတာပဲ….။"</p> <p>ဟုန်ထို့မှာမူ လုံးဝကို ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>*ဘယ်က ပညာရှိကျမ်းစာလဲ။ ပညာရှိကျမ်းစာဆိုတာ ဘာလဲ…။*</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူ၏ တွေဝေမှုများကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ဟုန်ထို့၏ ပေါင်ခြံကို အားကုန် ကန်ချလိုက် လေ တော့သည်။</p> <p>"မင်းလားကွ... ငါ့အစ်ကိုကို သတ်ရဲတဲ့ ခွေးကောင်က…"</p> <p>သူက ကျိန်ဆဲရင်း ပြင်းထန်စွာ ဆက်တိုက် ကန်ကျောက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>ကန်ချက်တိုင်းက ပစ်မှတ်ကို အတိအကျ ထိမှန်သွားပြီး ဟုန်ထို့၏ အော်ဟစ်သံများကလည်း တရစပ် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို 'ဖောက်' ခနဲ ကြက်ဥတစ်လုံး ကွဲသွားသကဲ့သို့ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"အား... မလုပ်ပါနဲ့... အား…။"</p> <p>ဟုန်ထို့က သူ၏ ပေါင်ခြံကို အုပ်ထားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေသည်။ မျက်ရည်များ၊ သွားရည်များ စီးကျလာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေကာ သူ၏ ယခင်က ရှိခဲ့သော မောက်မာသည့်ဟန်ပန်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>"သခင်လေး တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ…။"</p> <p>"လာကြပါဦး... သူခိုး... သူခိုး…။"</p> <p>"မြန်မြန်... သခင်လေးကို ကယ်ကြပါဦး….။"</p> <p>အခန်းထဲမှ ဆူညံသံများက အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်များ၏ အာရုံကို အလိုလို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ သည်။ ခဏချင်းအတွင်း ဟုန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားပြီး လူအများအပြားက ဤနေရာ ဆီသို့ ဦးတည် ပြေးလာကြလေသည်။</p> <p>"ဒါက အတိုးပဲ ရှိသေးတယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ပြောအပြီးတွင် ဝမ်ချိုက်နှင့် ဝမ်အားကော်တို့၏ ခေါင်းများကို ပစ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>"မှတ်ထား... ငါ့အစ်ကိုက ထျန်ဖုန်း။ ငါက ထျန်အာဖုန်းပဲ။ ငါ မင်းကို လွှတ်မပေးဘူး…။"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းက မိုးတိမ်ခြေလှမ်း ကို အသုံးပြုကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာ သွားခဲ့လေသည်။ ဟုန်မိသားစုကို အချိန်အကြာကြီး ဒေါသထွက်စေရန်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်များ နှင့် အပြေးဒင်္ဂါးများ ပိုမိုရရှိနိုင်ရန်အတွက် ဟုန်ထို့ကို သူ မသတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး အစောင့်အများအပြားက အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ဝင်လာသည်နှင့် သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော ဟုန်ထို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ချွေးစေးများ ပျံလာကြသည်။</p> <p>*သခင်လေး ဟုန်ထို့က တကယ်ကြီး ဘဝပျက်သွားပြီလား…။*</p> <p>"မင်းတို့ သခင်လေးကို ပြုစုထားပြီး သမားတော် သွားပင့်ကြ။ ငါ နောက်က သွားလိုက်ဖမ်းမယ်…။"</p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်( ၂) တွင်ရှိသော အစောင့်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ခြေလှမ်းကို အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး ထိုအစောင့် အမီလိုက်နိုင်ရန် စောင့်နေလိုက်သည်။</p> <p>"သူခိုး... အေးအေးဆေးဆေး အဖမ်းခံလိုက်စမ်း…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဘာမှမပြောဘဲ အနီးဆုံး တံတိုင်းဘက်သို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် သတင်းကြားပြီးနောက် အစောင့်များ ပိုမိုများပြားစွာ ပြေးလာကြသည်။</p> <p>"မိုက်ရိုင်းတဲ့ လူယုတ်မာကောင်... သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့…။"</p> <p>စူးရှသော မျက်လုံးများရှိသည့် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက မာန်မဲလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် လေကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှပြီး ထျန်ဖုန်းဆီသို့ 'ဝှစ်' ခနဲ ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p>"ဒုတိယ သခင်ကြီးပဲ…။"</p> <p>"ဒုတိယ သခင်ကြီးက ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့်(၅) မှာ ရှိတယ်။ ဒီ လူယုတ်မာလေးကို သေချာ ပေါက် ဖမ်းမိမှာပဲ…။"</p> <p>*ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၅) ဟုတ်လား…။*</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဒုတိယသခင်ကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤအမြန်နှုန်းသည် သူ မိုးတိမ်ခြေလှမ်း ကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုထားသည့် အမြန်နှုန်းနှင့် အတူတူလောက်ရှိပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူက လုံးဝ တုန်လှုပ်မသွားဘဲ ဟုန်မိသားစု၏ တံတိုင်းကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်သွား လိုက်သည်။</p> <p>နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဒုတိယသခင်ကြီးလည်း တံတိုင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက် ရသည်။</p> <p>တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ထျန်ဖုန်းက ပါးစပ်ဟကာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒုတိယ သခင်ကြီး... ကျွန်တော့်မှာ အရေးတကြီး ကိစ္စလေးရှိလို့ မြန်မြန် ပါးစပ်လေး ဟပေးပါဦး။ အရမ်းကို အရေးကြီးနေလို့ပါ…။"</p> <p>"ဟင်..."</p> <p>ဒုတိယသခင်ကြီးမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဤကောင်လေးက သူ့ကို ဘာကြောင့် ပါးစပ် ဟခိုင်းနေမှန်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူ၏ စနစ်သိုလှောင်ခန်း​ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို အလျင်အမြန် ဆွဲထုတ်ပြီး ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကလေးကလားအကွက်တွေ…"</p> <p>ဒုတိယသခင်ကြီးက လျှို့ဝှက်လက်နက်ဟု ထင်ကာ သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဝင်လာသော အရာဝတ္ထုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ထဲမှ အများအပြားမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာ ပေါ်သို့ လွင့်စင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက….။"</p> <p>အပုပ်နံ့က အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ့ကို အန်ချင်စိတ်ပေါက်သွားစေပြီး ၎င်းအရာက ဘာလဲဆိုတာကို သူ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းသည် ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး သူ၏ ဆံပင်များပင် ထောင်မတ်သွားလေသည်။ ဒီနှစ် တွေတစ်လျှောက်လုံး သူ ဘယ်တုန်းကများ ဒီလိုမျိုး စော်ကားမှုမျိုး ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ။</p> <p>အထူးသဖြင့် သူ၏ တူမဖြစ်သူအား မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက ကိုယ်ပိုင်တပည့် အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီးသည့်နောက်ပိုင်း ဟုန်မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းမှာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီး ဖျင်ကျန်း မြို့တွင် သူတို့စိတ်တိုင်းကျ လိုသလို ခြယ်လှယ်နိုင်လုနီးပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မည်သူကမှ သူ့ကို မျက်နှာ မပျက် စေရဲကြပေ။</p> <p>ယခုမူ မည်သူက သူ့ကို ဤမျှ အရှက်ခွဲရဲသနည်း။</p> <p>"အား... မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို အမှုန့်ကြိတ်ပြီး မင်းရဲ့ အရေခွံကို ဆုတ်ပစ်မယ်…။"</p> <p>[စနစ်: "ရန်သူ၏ ဒေါသများ တိုးပွားလာသည်ကို ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်။ ပိုင်ရှင်... ဆက်ပြီး ကြိုးစားပေးပါ။]</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save