Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒေါသထွက်နေသော ဟုန်မိသားစု၊ လူသတ်သမားသည် ထျန်အာဖုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို လုံးဝ အလေးအနက် မထားခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူ အနည်းငယ်ပင် အံ့ဩ မိသွားခဲ့သေးသည်။</p> <p>"ဒီလှည့်ကွက်ကို နောက်ပိုင်း လူတွေအပေါ် သုံးဖို့ ခက်သွားပြီထင်တယ်။ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၅) လောက်ရှိတဲ့သူကတောင် ကာကွယ်နိုင်နေပြီဆိုတော့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပိုမြင့်တဲ့သူတွေဆိုရင် နောက်ပိုင်း အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်သွားလောက်တယ်….။"</p> <p>သို့သော်လည်း ထျန်ဖုန်း သိပ်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်မိပေ။ သူ့တွင် လူများကို ဒေါသထွက် စေမည့် နည်းလမ်းပေါင်းမြောက်မြားစွာ ရှိနေသေးသဖြင့် ဤတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်းမှာ ကြီးကျယ် သောကိစ္စ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြေးရင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလဲ... ခင်ဗျားအတွက် မလတ်ဆတ်လို့လား။ စားစရာရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်သင့်တာကို ဘာလို့ ဒီလောက် ဂျီးများနေရတာလဲ…။"</p> <p>"ဒီသူခိုးလေး... မင်းရဲ့ အဲဒီပါးစပ်က မင်းကို သေတွင်းပို့လိမ့်မယ်…။"</p> <p>"ဒါဆို လာသတ်လေ…။"</p> <p>"သတ္တိရှိရင် မပြေးနဲ့…။"</p> <p>"ငါ့မှာ သတ္တိမရှိလို့ ပြေးနေတာပေါ့။ သတ္တိရှိရင် မင်းကို သတ်ပြီးနေလောက်ပြီ…။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းမှာ ခေတ္တမျှ ဘာပြန်ပြောရမှန်းဖြစ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည် ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးတဲ့အတွက် လောကကြီးရဲ့ လှောင်ပြောင်မှာကို မင်း မကြောက် ဘူးလား…။"</p> <p>"ငါ မကြောက်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အစကတည်းက ငါ့မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားမှ မရှိတာ…။"</p> <p>"မင်း... မင်း... မင်း..."</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းမှာ ဆွံ့အသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နောက်မှ လိုက်ဖမ်းရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပို၍အံ့သြလာသည်မှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်(၅)  ရှိနေသော သူက ဤလူငယ်ကို အမီမလိုက်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"သူ့ဆီမှာ အဆင့်မြင့် လှုပ်ရှားမှု လျှို့ဝှက်နည်းစနစ် တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား….။"</p> <p>ဤသို့တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ လောဘစိတ်မှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှု လျှို့ဝှက်နည်း စနစ်မှာ သာမန်အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး အဝါရောင်အဆင့် အလယ်အလတ်တန်းစားသာ ရှိသေးသည်ပင်။</p> <p>ဤသို့တွေးရင်း သူက ထျန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ လေသံကိုလျှော့၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လူငယ်လေး... မင်းဆီက လှုပ်ရှားမှု လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကိုသာ ပေးမယ်ဆိုရင် မင်းကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါ ကတိပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ငါတို့ ဟုန်မိသားစုကြားက နားလည်မှုလွဲတာတွေကို ဖြေရှင်းပေး မယ်။ ငါတို့ကြားက ရန်ငြိုးတွေအားလုံး ကျေအေးသွားလိမ့်မယ်။ ဘယ်လိုလဲ….။"</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို မယုံကြည်မည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက ဟုန်အိမ်တော်သခင်ရဲ့ ညီ ဟုန်ကျန့်ချင်းပဲ။ ငါ့မှာ ဒီကိစ္စကို လုပ်နိုင်တဲ့ အာဏာရှိတယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့်</p> <p>"တကယ်လား။ ငါ့ကိုလိမ်ရင် ခွေးလေးပဲနော်…။"</p> <p>"သေချာတာပေါ့။ ဒီကိစ္စသေးသေးလေးက ငါ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး…။"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျန့်ချင်းမှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်သွားမှန်း လုံးဝ မသိသေးပေ။ ရန်သူရှိသည်ဟု ကြား သည်နှင့် ပြေးထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထျန်ဖုန်းက ပစ္စည်းဝင်ခိုးသည်ဟုသာ သူ ထင်နေခဲ့သည်ပင်။</p> <p>ပစ္စည်းအနည်းငယ် ခိုးယူခြင်းမှာ သူ စကားတစ်ခွန်းပြောရုံဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက မျှော်လင့်နေဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျား မလုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ခင်ဗျား မလုပ်နိုင်ရင် ခင်ဗျားက ခွေးပဲလား…။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်ပါ… ငါ မလုပ်နိုင်ရင် ငါက ခွေးပဲ….။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သိပ်မယုံကြည်သေးဟန်ဖြင့် စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အဲဒီ ဟုန်ထို့ ဆိုတဲ့ကောင်လေးက ဒီလောက် သဘောကောင်းပါ့မလား…။"</p> <p>"ဒါက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ…။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရ လေသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အရပ်သားတစ်ဦး၏ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက သူ့ရဲ့ မျိုးဆက်ပွားအမြစ်ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် နင်းခြေခဲ့တာလေ။ အဲဒါတောင် သူက ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ဦးမလား။ ခင်ဗျားက သူ့အဖေလား။ သူက ခင်ဗျားစကားကို အဲဒီလောက်တောင် နားထောင် တာလား…။"</p> <p>"မင်း... ဘာပြောလိုက်တယ်….။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ပူထူသွားတော့သည်။ ဟုန်ထို့သည် သူ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ တစ်ဦး တည်း သော သားဖြစ်ပြီး မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသော သူ၏ တူမဖြစ်သူ၏ အစ်ကိုလည်း ဖြစ် သည်။ ဤမျှကြီးမားသော ရန်ငြိုးကြီးကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ သူ သာ ဝင်ပြောရဲလျှင် သူကိုယ်တိုင်လည်း အခြေအနေ ကောင်းမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>"မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား….။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားသည်။ တစ်ဖက်လူသည် ဤရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်း၍မရကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေလျက်နှင့် သူ့ကို ဤကဲ့သို့ လှည့်စားခဲ့သေးသည်ပေါ့။</p> <p>"ဒါက ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားက တကယ့်ကို လည်တဲ့ ခွေးကြီးပဲ…။"</p> <p>[ ဒင်... ရန်သူ၏ ဒေါသများ တစ်ဖန် တိုးပွားလာပြီး အသည်းများ တစစ်စစ် နာကျင်လာသည်ကို ထောက်လှမ်းသိရှိရပါသည်။ ပိုင်ရှင်... ဆက်လက် ကြိုးစားပေးပါa။]</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးရောင်လွှမ်းနေတော့သည်။ သူက အသည်းကို ဖိထားပြီး အံကို ကြိတ်ကာ</p> <p>"မင်း သေလမ်းရှာနေတာပဲ။ ငါ မင်းကို သေချာပေါက် တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်မယ်….။"</p> <p>"ငါ့ကို သတ်လိုက်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို မြန်မြန် လာသတ်လိုက်ပါ…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ထိုးချင်စရာကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဟုန်ကျန့်ချင်းကို ရန်စသလို လှမ်းကြည့်လိုက် လေသည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းမှာ သူ၏ အံသွားများကိုပင် ကိုက်ခွဲမိမတတ် ဖြစ်သွားသော်လည်း စကားဆက်မပြော တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဆက်ပြောနေလျှင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေသွားနိုင်ကြောင်း သူ သိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူကို ဆက်၍ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ယနေ့ညအတွက် သူ၏ ရရှိမှုများမှာ လုံလောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ခါနီး ဖြစ်နေသဖြင့် ရပ်တန့်ရန် စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှေ့ရှိ 'မု' အိမ်တော်၏ တံတိုင်းကို ကြည့်ကာ သူက အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် တံတိုင်း ကို ကျော်ဖြတ်သွားလိုက်သည်။</p> <p>အထဲမှ မည်သူမျှ သူ့ကို သတိမထားမိသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ် ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်ပြီး ဆယ်မီတာကျော်ခန့် ပြေးသွားကာ တံတိုင်းအပြင်ဘက်သို့ ပြန်ခုန်ထွက် လိုက်လေသည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် ဟုန်ကျန့်ချင်းက တံတိုင်းကို ကျော်တက်လာဆဲဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ် ကို အသုံးပြုထားသော ထျန်ဖုန်း မုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။</p> <p>"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ…။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများက ထျန်ဖုန်းလောက် မညင်သာသဖြင့် မုအိမ်တော်မှ အစောင့်များက ချက်ချင်း သတိထားမိသွားခဲ့ပြီး သူတို့က သူ့အား ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>"အဲဒါ ဘယ်သူလဲ။ နာမည်ပြောစမ်း…။"</p> <p>သို့သော် ဟုန်ကျန့်ချင်းက ထိုလူများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ထျန်ဖုန်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့တစ် ကောင်ကဲ့သို့ ချက်ချင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီ ခွေးသူခိုး... အခု ထွက်ခဲ့စမ်း….။"</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်ဖုန်းကတော့ မုအိမ်တော်နှင့် ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်နိုင် တော့ပေ။</p> <p>မုအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူသည် မှောင်မိုက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော နေရာဘက်သို့ ဦးတည် သွားလိုက်သည်။ ဤခေတ်တွင် လမ်းမီးတိုင်များ မရှိသဖြင့် နေရာအများစုမှာမှောင်မည်းနေသည်ပင်။</p> <p>*အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာက အလုံခြုံဆုံး နေရာပဲ….*</p> <p>ကောင်းမွန်သော အကြံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p>သူသည် ကိုယ်ဖျောက်ထားသည့် အခြေအနေကို ချက်ချင်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းကာ ဟုန်အိမ်တော် ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ သူက ထွက်ပြေးသွားပြီးနောက် ပြန်လာရဲလောက်အောင် ကြောက်ရွံ့ မှုကင်းမဲ့နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူကများ ထင်မှတ်ထားမည်နည်း။</p> <p>ဟုန်အိမ်တော်သည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအများအပြားမှာ ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်နေကြသည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်သည် သွေးသံရဲရဲဖြစ်နေသော ဟုန်ထို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို နီရဲနေသော မျက်လုံး များဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးလား…။"</p> <p>သူသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားသဖြင့် သူ၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>သူ၏ ဟုန်မိသားစုက ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို အရှက်ခွဲခံရဖူးလို့လဲ။ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ် သူပင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်တဲ့လား။</p> <p>"သခင်ကြီးဟုန်... ကျွန်တော့်ရဲ့ နုံချာလှတဲ့ ပညာစွမ်းက သခင်လေးကို ကုသပေးဖို့ မလုံလောက်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပိုတော်တဲ့ သမားတော်ကို ရှာဖွေလိုက်ပါ….။"</p> <p>သမားတော်၏ မျက်လုံးများတွင် ထိန်းချုပ်မရသော အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟုန်ထို့ ၏ လက်ရှိ ဒဏ်ရာများအရ ဆိုလျှင် သူသည် တစ်သက်လုံး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍သာ ဆီးသွားနိုင်တော့ မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်…။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က ကျိန်းဝါးလိုက်ပြီး သူ့အား ကန်ချလိုက်လေသည်။ အကယ်၍ သမားတော်သည် အနည်းငယ် အသုံးဝင်နေသေးသည် မဟုတ်ပါက သေချာပေါက် အကန်ခံရပြီး သေသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ့သားလေး... ဘယ်ကျိန်စာသင့်မယ့်ကောင်က ဒါကို လုပ်ခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မ သူ့မိသားစုတစ်စုလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။ သူတို့ရဲ့ အရိုးတွေကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်မယ်။ မဟုတ်ဘူး... ပထမဆုံး သူ့မိသားစုတစ်စု လုံးကို အစေခံ ကျွန်တွေ ဖြစ်အောင် အရင်လုပ်ပစ်မယ်…။"</p> <p>ဟုန်ထို့၏ မိခင်ဖြစ်သော ဟုန်လင်းသခင်မက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ရုပ်ရည်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ တွင်မူ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် အဆိပ်ပြင်းသော မိန်းမကြမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ လူသတ်သမားရဲ့ မိသားစုတစ်စုလုံးကို အရေခွံခွာပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်။ သူတို့ကို သေတဲ့အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပစ်မယ်…။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က သူ၏ ဇနီးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူ၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော အကြည့် များက လူအားလုံးအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားသည်။</p> <p>"လူသတ်သမား ဘယ်မှာလဲ။ မင်းတို့ သူ့ကို မရှာတွေ့သေးဘူးလား….။"</p> <p>"အိမ်တော်သခင်... ဒုတိယသခင်ကြီးက သူ့ကိုဖမ်းဖို့ လူတွေ ခေါ်သွားပါပြီ ခင်ဗျာ…။"</p> <p>"သခင်ကြီး... တရားခံကို လွတ်သွားခွင့် ပေးလို့မဖြစ်ဘူးနော်။ ဖျင်ကျန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးမှာ ဟုန်မိသားစု ကို မကြောက်တဲ့သူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ။ ဘယ်သူက ဟုန်မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ရဲလို့လဲ။ လင်းအာကလည်း အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်းမှာရှိတဲ့ မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းက ယွမ်ရှို့နတ်သခင်ရဲ့ တပည့် ဖြစ်နေပြီလေ။ ဘယ်သူက သူ့ကို ရန်သူလုပ်ရဲမှာလဲ….။"</p> <p>အမြင်ကျဉ်းမြောင်းသော ဟုန်လင်းသခင်မက အခြေခံအုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကို အလွန်အစွမ်းထက်သူဟု ယူဆထားပြီး ဤအဆင့်ကို နတ်သခင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကိုမူ သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ငိုထားသဖြင့် ဖောင်းအစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဒေါသအာဃာတများနှင့် ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိပေသည်။</p> <p>"ဒီ ခွေးကောင်လေးက ငါတို့ကို တကယ်ကြီး ရန်စရဲတယ်ပေါ့။ သူ့မိသားစုတစ်စုလုံး အသက်မရှင်ချင် တော့ဘူး ထင်တယ်…။"</p> <p>သူမ၏ သားဖြစ်သူ ထို့အာက မကောင်းမှု ဒုစရိုက်မျိုးစုံကို ကျူးလွန်ခဲ့ပြီး လူများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ သည်ဆိုသော်လည်း ဘာဖြစ်သေးသနည်း။ သူတို့က သာမန်ပြည်သူတွေသာပင်။ သူမ၏ ထို့အာ၏ ဆံပင်တစ်မျှင်နဲ့တောင် ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>သူမ၏ အမြင်တွင် သမီးဖြစ်သူ၏ ဆရာသည် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဟုန်မိသားစုကို မည်သူက ပြစ်မှားရဲမည်နည်း။</p> <p>"ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ စုံစမ်းပြီးပြီလား။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က ဝမ်ချိုက်နှင့် ဝမ်အာကော်တို့၏ ခေါင်းများကို ကိုင်ထားရင်း ဝမ်ဆန်းကော်အား မေး လိုက်သည်။</p> <p>"ဆန်းကော်... ဒါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုလား….။"</p> <p>ဝမ်ဆန်းကော်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေသည်။</p> <p>"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ် ခင်ဗျာ…။"</p> <p>"မင်းသိထားသမျှ အကုန်ပြောပြစမ်း…။"</p> <p>ဝမ်ဆန်းကော်သည် ဘာကိုမျှ မဖုံးကွယ်ရဲတော့ဘဲ အသေးစိတ်ကအစ အားလုံးကို ပြောပြလိုက်လေ တော့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူ့ကို နှုတ်မဆက်သောကြောင့် ဟုန်ထို့က ဖျင်ကျန်းမြို့အပြင်ဘက်တွင် ထျန်ဖုန်းကို ဖမ်းဆီး ခဲ့ပုံ၊ ထို့နောက် တောရိုင်းထဲတွင် ရိုက်နှက်ခဲ့ပုံနှင့် ထျန်ဖုန်းအား ခွေးလွှတ်၍ ကိုက်ခိုင်းခဲ့ပုံများ ပါဝင်လေ သည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု မခံစားရပေ။ ဟုန်ထို့၏ ဆိုးသွမ်းမှုများက သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က အံကိုကြိတ်ကာ</p> <p>"ကျိန်စာသင့်မယ့် လူယုတ်မာကောင်။ ငါ့သားက သူ့ကို အရှက်ခွဲရုံလေး အရှက်ခွဲတာကို သူက တကယ် ကြီး ပြန်ခုခံရဲတယ်ပေါ့။ သူက ငြိမ်ငြိမ်လေး ခံမနေနိုင်ဘူးလား…။"</p> <p>သူ၏ သားဖြစ်သူက အရင်မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူ သတိမထားမိဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး သည်းမခံသော ထျန်ဖုန်းကိုသာ အပြစ်တင်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>"ဒါဆို... တရားခံက ဒီလူငယ်လေးပေါ့…။"</p> <p>"အဖေ... အဲဒီလူငယ်လေးက သေသွားပါပြီ။ လက်စားချေဖို့ ရောက်လာတာက သူ့ရဲ့ ညီပါ။ သူ့ညီ နာမည်က ထျန်အာဖုန်းလို့ ခေါ်ပြီး သေသွားတဲ့သူက ထျန်ဖုန်းပါ…။"</p> <p>ဟုန်ထို့သည် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံနေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ ဖြင့်ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>အမျိုးသမီးများနှင့် ထပ်မံ၍ မပျော်ပါးနိုင်တော့မည့်အပြင် ဆီးသွားရန်ပင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရမည် ဟူသော အတွေးက သူ့ကို ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။</p> <p>"အဖေ... သားအတွက် လက်စားချေပေးရမယ်နော်။ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းပေးပါ။ သား သူ့ကို ဖြည်းဖြည်း ချင်း သေတဲ့အထိ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ချင်တယ်။ သူ့ရဲ့ အဲဒီပစ္စည်း ကို တစ်စစီ ဖြတ်ပစ်ချင်တယ်…။"</p> <p>"ထို့အာ... စိတ်မပူနဲ့။ မင်းအဖေ သူ့ကို လွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်၏ ကျားမျက်လုံးကဲ့သို့သော  မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ဝမ်ချိုက်နှင့် ဝမ်အားကော်တို့၏ ပါးစပ်များထဲတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးစီထံမှ 'ဖုန်း'ဟူသော စာလုံးရေးသားထားသည့် စက္ကူဖြူတစ်ရွက်စီကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို သူ မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p>သူက စားပွဲကို ထုကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ထျန်အာဖုန်း... မင်းက လွန်လွန်းသွားပြီ။ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်…။"</p> <p>"အဖေ... သူ့ကို မသတ်လိုက်နဲ့နော်။ သား ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ဖို့ သူ့ကို ချန်ထားပေးပါ။"</p> <p>ဟုန်ထို့က တားလိုက်လေသည်။ သူ့ကို တန်းသတ်လိုက်ခြင်းက ထျန်အာဖုန်းအတွက် လွယ်ကူလွန်းသွား ပေမည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်၏ အရှိန်အဝါမှာ ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save