Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်ကြံခြင်းခရီးလမ်းသည် ကြမ်းတမ်းလှ၏</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“လိုက်ကြ... မြန်မြန်လိုက်ကြ...”</p> <p>မြို့စောင့်တပ်သားများမှာ ဆီပူအိုးထဲမှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ပျာယာခတ်နေကြလေတော့သည်။ ထျန်အာဖုန်းမှာ သူတို့မျက်စိရှေ့တင် လွတ်မြောက်သွားခြင်း ဖြစ်ရာ အထက်မှ အပြစ်ပေးခြင်း ခံရပါက မည်သူမျှ တာဝန်ယူနိုင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့ မြို့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ထျန်ဖုန်း၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ထျန်ဖုန်းမှာ မိုးတိမ်ခြေလှမ်း ကို အသုံးပြုကာ သာမန်လူသားများ မမြင်နိုင်လောက်သော ခြေရာများသာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ဝေးရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အပြင်လောကကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှ သည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ခွေးများဖြင့် နောက်ယောင်ခံမလိုက်နိုင်စေရန် လမ်းခုလတ်ရှိ မြစ်တစ်ခုတွင် ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်ပြီး မူလအဝတ်အစားများကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်ကာ ဝတ်စုံသစ်တစ်စုံ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက် လေ သည်။ ထို့ပြင် နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ခန္ဓာ ၏ အစွမ်းဖြင့် သူ၏ ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများကို အနည်းဆုံးဖြစ် အောင် လျှော့ချထားလိုက်လေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်တွင် ကြယ်တာရာများ စုံလင်နေပြီး ညအမှောင်ထုက မြေပြင်ပေါ်တွင် ငွေရောင်လွှမ်းနေစဉ် ထျန်ဖုန်းသည် နက်ရှိုင်းသောတောကြီးထဲ၌ လေးပင်စွာ လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ အနည်းငယ် လမ်းပျောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဤကမ္ဘာတွင် သူ့အတွက် ကိုပိုင်အိမ်ဟူ၍ မရှိ သေးပေ။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လှိုင်ဂူတစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့သွားသည်။ မြင့်မားသော တောင်တန်းများနှင့် ထူထပ်သော တောအုပ်များရှိရာ ဤနေရာမှာ ပုန်းအောင်းရန် အကောင်းဆုံးနေရာပင် ဖြစ်သည်။ ဂူအဝင် ဝကို နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားရာ ထျန်ဖုန်းသာ မျက်စိမရှင်ပါက ရှာတွေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ခြေရာလက်ရာမကျန်စေရန် နွယ်ပင်များကို ဂရုတစိုက်ဖယ်ရှားကာ အတွင်းသို့ တိုးဝင် လိုက်သည်။ သူဝင်ပြီးနောက် နွယ်ပင်များမှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားရာ အတွင်း၌ လူတစ်ယောက် ပုန်းနေသည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဂူအတွင်းမှာ မှောင်အတိကျနေသဖြင့် ထျန်ဖုန်းက မီးတုတ်တစ်ခု ထွန်းလိုက်ချိန်မှသာ ဂူအတွင်းပိုင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဂူမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး စတုရန်းမီတာ (၂၀) မှ (၃၀) ခန့် ရှိလေသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒီမှာပဲ ခဏလောက် အခြေချရမှာပေါ့…”</p> <p>ထျန်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ချောင်ကျသော နေရာတွင် ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်မှအပ အခြားဘာမှ ရှိမနေပေ။ စီနီယာကြီးများ၏ ရုပ်ကြွင်းများလည်း မရှိ၊ အဖိုးတန် ကျင့်စဉ်များလည်း မရှိ သလို၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်စမ်းရေများလည်း မရှိပေ။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် သန့်ရှင်းသော နေရာတစ်ခုကို ရွေးကာ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်၍ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက် သည်။ မီးတုတ်ကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့ သည်။ ဖျင်ကျန်းမြို့နှင့် ဟုန်မိသားစု မည်မျှပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေပါစေ သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>......</p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ဂူအတွင်း၌ နှင်းခဲဓား မှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်ကာ လေပြင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေသည်။ ထျန်ဖုန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးအတွင်း၌ လှုပ်ရှားနေပြီး တိုက်ကွက်တိုင်းတွင် သတ်ဖြတ် လိုသော စိတ်ဆန္ဒများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ဆေးလုံးများနှင့် ထာဝရစိမ်းလန်းခြင်းအတတ်၏ အကူအညီကြောင့် ယခုအခါ သူသည် ချီစွမ်းအင် သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၅) သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ နက်နဲသတ်ဖြတ်ခြင်းဓားကျင့်စဉ်မှာလည်း အနည်းငယ် ပေါက်မြောက်သွားပြီဖြစ်လေသည်။</p> <p>အကြိမ်ကြိမ် အလိုက်ခံရခြင်းကြောင့် သူ၏ မိုးတိမ်ခြေလှမ်းမှာလည်း အနည်းငယ် ပေါက်မြောက်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ယနေ့တွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းနှင့် ထွက်ပြေးနိုင်စွမ်း နှစ်ခုစလုံး တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ပြဿနာရှာနိုင်စွမ်းမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်မားလာခဲ့လေသည်။</p> <p>မကြာမီ ဖြစ်ပျက်လာမည့် အဖြစ်အပျက်များကို အကြီးအကျယ် ဖြစ်အောင်လုပ်ပြီး သူ၏ လုပ်ငန်း များကို ချဲ့ထွင်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။ ငြိမ်သက်နေသော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖျင်ကျန်းမြို့ က သူ့ကို မေ့သွားလောက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မနက်ဖြန်သည် ဟုန်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲနေ့ ဖြစ်သည်။ ဟုန်မိသားစုနှင့် ရန်သူတော်ဖြစ်နေသော သူက ထိုပွဲအတွက် ကြီးကျယ်သော လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဂူအတွင်းကို ကြည့်ရင်း ထျန်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။ ဤ သုံးရက်မှာ သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်လာကတည်းက အငြိမ်သက်ဆုံးနှင့် အအေးချမ်းဆုံး အချိန်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်တစ်ကြိမ် ဤနေရာသို့ သူ ပြန်လာဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာလေးသည် သူ၏ မှတ် ဉာဏ်ထဲ၌သာ ကျန်ရစ်တော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက် သည်နှင့် တစ်သက်လုံး ကြုံတွေ့ရမည့်အရာမှာ ခွဲခွာခြင်းနှင့် ထာဝရနှုတ်ဆက်ခြင်းများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားလေသည်။</p> <p>သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချကာ ထျန်ဖုန်းသည် ဂူအပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။ သူသည် ဂူအတွင်းရှိ မည်သည့် အရာကိုမျှ မထိခိုက်စေရန်နှင့် မပြောင်းလဲစေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာစဉ်က အတိုင်း ဖြစ်နေသော ဂူအဝင်ဝကို ကြည့်ရင်း သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သာမန်လူသားတစ်ဦးမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲချိန်တွင် ဖြတ်သန်းရမည့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခရီးစဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် သာမန်လူသားဘဝမှ လာခဲ့သော်လည်း အဆုံးသတ်က မည်သည့်နေရာမှန်း သူ မသိပေ။</p> <p>လေပြေလေးက တောအုပ်အတွင်း ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားပြီး သစ်ကိုင်းများနှင့် ထျန်ဖုန်း၏ ဆံပင် ရှည် များကို လှုပ်ခတ်သွားစေသော်လည်း သူ၏ ဝမ်းနည်းမှုကိုမူ တိုက်ထုတ်မသွားနိုင်ခဲ့ပေ။ ပြဿနာ ရှာခြင်း ဖြင့်သာ သူ၏ သောကများကို မေ့ပျောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>......</p> <p>[ မင်း တကယ့်ကို ရူးနေတာလား ပိုင်ရှင်။ စိတ်မနှံ့ရင် ဆရာဝန်သွားပြပါလား... ဘာလို့ ငါ့ကို လာပြီး နှောင့်ယှက်နေတာလဲ]</p> <p>စနစ်၏ အသံမှာ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ စနစ်သာ လှုပ်ရှားနိုင်ပါက ထျန်ဖုန်းကို သေချာပေါက် လည်ပင်းညှစ်သတ်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p>“သိုလှောင်ခန်းဆိုတာ ပစ္စည်းတွေ ထည့်ဖို့ မဟုတ်ဘူးလား…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ဒါပေမဲ့ မင်းထည့်နေတာက ပစ္စည်းမှ မဟုတ်တာ။ ငါ့ကိုဖြေစမ်း... ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဒါက မစင်တွေ လေ... အီးတွေလေ…။]</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ထျန်ဖုန်းမှာ ကျေးရွာတစ်ခုရှိ အိမ်သာတစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေပြီး ညစ်ပတ်သောအရာ များကို သူ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါက ဒါတွေကို ထွက်ပြေးခြင်းစနစ်ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲ ထည့်နေတာလေ... မင်းက ဘာလို့ ပျာယာ ခတ်နေတာလဲ။ ဒါကို မင်းအိမ်နားက အိမ်သာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အိမ်သာရှိတဲ့ အိမ်တွေ အများကြီးပဲ... သူတို့တောင် မင်းလို ဒီလောက် ဒေါသတကြီး မဖြစ်ကြဘူး။ မင်းက ဇီဇာ ကြောင်လွန်းတာပါ….။”</p> <p>[ငါက ဇီဇာကြောင်တာ ဟုတ်လား။ ဒါဆို အဲဒီလူတွေကို သူတို့အိမ်သာတွေကို ဖျက်ခိုင်းပြီး အဲဒါတွေကို အိမ်သာပေါ်မှာပဲ ပြန်ဖြန့်ခိုင်းလိုက်ပါလား။]</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့်</p> <p>“အော်... အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့... နောက်တစ်ခါကျရင် ဒါတွေထည့်ဖို့ အိုးအကြီးကြီး တစ်လုံး ဝယ်ထားပါ့မယ်…။”</p> <p>[မင်းက နောက်တစ်ခါတောင် လုပ်ဦးမလို့လား။]</p> <p>စနစ်သာ သွေးရှိလျှင် ယခုအချိန်တွင် သွေးအန်နေလောက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် စနစ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ကြီးကျယ်သောအလုပ်ကို လုပ်မည့်သူမှာ သေးမွှားသော အရာများကို ဂရုစိုက်နေ၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>*မင်းက ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ စနစ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်လေးကို စိတ်ထဲထားနေတာလား…။*</p> <p>အဝတ်အစားများ ပြည့်စုံအောင် စုဆောင်းပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းသည် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေ့က ကျေးရွာအတွင်း၌ ‘မစင်သူခိုး’ ပေါ်နေသည်ဟူသော ကောလာဟလများ ပြန့်နှက်သွားပြီး ရွာသားများမှာ ဒေါသထွက်နေကြသည်။ ဤအရာများမှာ သီးနှံများ အထွက်တိုးစေရန် အဖိုးတန်လှသည် မဟုတ်ပါ လား…။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဟုန်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။ ဤနေရာသည် ဟုန်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းရှိ ရာ နေရာဖြစ်သည်။ မူလက ဟုန်တောင်ဟု အမည်မတွင်သော်လည်း ဟုန်မိသားစု အင်အားကြီးလာချိန် တွင် တောင်၏အမည်ကို ပင်ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဟုန်တောင်မှာ ဖျင်ကျန်းမြို့၏ မြောက်ဘက် မိုင် (၃၀) ခန့်တွင် တည်ရှိသည်။ ဟုန်မိသားစုသည် တောင်ခြေတွင် သာမန်လူသား အစောင့်နှစ်ဦးကိုသာ ထားရှိပြီး သင်္ချိုင်းကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခိုင်းထား သည်။ လူအင်အား အများကြီးသုံးခြင်းမှာ ဖြုန်းတီးရာရောက်သည်ဟု သူတို့က ယူဆထားကြသည်။ ထို့ပြင် ဟုန်မိသားစု၏ အရှိန်အဝါကြောင့် မည်သူကမှ သူတို့၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို လာရောက်၍ နှောင့်ယှက်ဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို ထိပါးခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ရန်ငြိုးဖွဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ မည်သူမျှ အကျိုးအမြတ်မရှိ သော ဤကဲ့သို့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။ အရူးတစ်ယောက်မှလွဲလျှင်ပေါ့။</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော အရူးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ညဉ့်နက်သည်အထိ တောင်ခြေတွင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး အစောင့်များ အိပ်ပျော်သွားချိန်မှသာ ထျန်ဖုန်း သည် စတင်လှုပ်ရှားလေတော့သည်။ အစောင့်များမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘာပြဿနာမှ မကြုံခဲ့ဖူးသဖြင့် သတိမရှိကြဘဲ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ် ကို အသုံးပြုကာ တောင်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် တက်လာခဲ့သည်။ ဟုန်မိသားစု၏ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းမှာ တောင်ကုန်းအလယ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ တည်ရှိနေသည်။ စတုရန်းမီတာ တစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးရှိပြီး မြေပြင်ကို ကျောက်ပြားများ ခင်းကျင်းထားသည်။</p> <p>ရင်ပြင်ရှေ့တွင် (၃) မီတာခန့် မြင့်သော ကျောက်စာတိုင်ရှိပြီး ကွယ်လွန်သူများ၏ အမည်များကို ရေးထိုး ထားလေသည်။ ကျောက်စာတိုင်ရှေ့တွင် အမွှေးတိုင်အိုး တင်ထားသော ကျောက်စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>*တကယ့်ကို ခမ်းနားတာပဲ... အတွင်းထဲမှာ ရတနာတွေ ရှိမလားမသိဘူး…*</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားနေမိသော်လည်း သင်္ချိုင်းတူးရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ အချိန်လည်း မလုံလောက်သလို ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်ပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် သင်္ချိုင်းတူးရန် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့ရှိ ကျောက်ပြား နှစ်ချပ်ကို မလိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပေါက်ပြားနှင့် ဂေါ်ပြားကို ထုတ်ကာ လုပ်ငန်းစတင် လေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save