Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သင်္ချိုင်းမှာ သေခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်လှသော ထျန်အာဖုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“မင်း သေချင်နေတာပဲ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်သည် ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေတော့သည်။ ဤယုတ်မာသောကောင်သည် ဦးစွာ သူ၏သားဖြစ်သူကို ဒုက္ခိတဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းမှာပါ လာရောက် ပြဿနာရှာနေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဤနာကျည်းချက်ကို သူ မည်သို့မျှ သည်းခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူကို သတ်ပစ်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ဒေါသက ပြေပျောက်သွားမည်မဟုတ်။</p> <p>“ဝိုင်းထားလိုက်ကြစမ်း…။”</p> <p>အစောင့်များမှာ ထျန်ဖုန်းကို ဝိုင်းထားပြီး ဖြစ်သလို ဟုန်ကျန့်ချင်းကလည်း ထျန်ဖုန်း၏ နောက်ကျော ဘက်မှ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်လေသည်။ ထျန်ဖုန်းမှာမူ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့နေခြင်းမရှိပေ။ ယနေ့တွင် သူသည် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရန် အစီအစဉ်မရှိတော့ပေ။</p> <p>သူသည် ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓားမှာ လွန်ခဲ့သော ခဏက အစောင့်တစ်ဦးထံမှ တိတ် တဆိတ် ငှားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ သေသွားချိန်မှသာ ပြန်ပေးရန် စိတ်ကူးထားလေသည်။</p> <p>“သွား... သူ့ကို ဖမ်းကြစမ်း…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လိုက်သည်။ အစောင့်များနှင့် ဟုန်ကျန့်ချင်းတို့ သည်လည်း လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာကြတော့သည်။</p> <p>“ဟာ... ခင်ဗျားတို့ကလည်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ညစ်ပတ်နေရတာလဲ…။”</p> <p>တံမြက်စည်းမှာ အီးပေနေလျှင် လူဘူ ဝင်စားသလို ဘယ်သူမှ မထိဝံ့သကဲ့သို့ ယခုအခါ ဟုန်ကျန့်လင် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာလည်း လူဘူတစ်ရာ ပူးကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ထျန်ဖုန်းမှာ တိုက်ခိုက်ရသည် မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲနေခဲ့သည်။</p> <p>ဟုန်ညီအစ်ကိုမှာ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှ ညစ်ပတ်သောအရာများကို ခါချနေသဖြင့် ထျန်ဖုန်းမှာ ကာကွယ်ရန်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။</p> <p>“တောက်... ငါတော့ ကိုယ့်တွင်းကိုယ်တူးမိပြီထင်တယ်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ မိမိလုပ်ခဲ့သော အကျိုးဆက်ကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်ခံစား နေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟေ့... ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်နဲ့ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းစရာရှိတယ်။ မင်းတို့ အိမ်ပြန်ပြီး အရင် ရေချိုးလိုက်ကြ ပါလား။ ပြီးမှ ငါတို့ နောက်ထပ် အချီပေါင်း (၃၀၀) လောက် ဆက်တိုက်ကြတာပေါ့…။”</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း….။”</p> <p>“ဒီနေ့က မင်းရဲ့ သေနေ့ပဲ….။”</p> <p>ဟုန်ညီအစ်ကိုမှာ နံစော်နေသော အနံ့ဆိုးများနှင့်အတူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ တရားခံ က သူတို့ကို အိမ်ပြန်ရေချိုးရန် အကြံပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားမိပေ။ ဒါက တကယ့်ကို အတင့်ရဲလွန်းနေသည်ပင်။</p> <p>“ငါ ထွက်ပြေးမှာကိုတော့ စိတ်မပူနဲ့။ မင်းတို့ ရေချိုးပြီးတဲ့အထိ ငါ သေချာပေါက် အသင့်စောင့်နေ ပေးမယ်...။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်ကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်သလို၊ ယခုအချိန်မှာ နောက်ပြောင်ရမည့်အချိန် မဟုတ် သည်ကိုလည်း သတိမထားမိပေ။</p> <p>ကြည့်ရှုနေသူအားလုံးမှာ ဆွံ့အကုန်ကြသည်။</p> <p>*သူတို့က မင်းကို သတ်တော့မှာလေ... အဲဒါကို မင်းက သူတို့ကို အိမ်ပြန်ရေချိုးခိုင်းပြီးမှ ပြန်လာတိုက်ဖို့ ပြောနေတာလား။*</p> <p>“ချွမ်း... ချွမ်း... ချွမ်း... ”</p> <p>ဓားချင်းရိုက်ခတ်သံများနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲများအကြားတွင် ထျန်ဖုန်းမှာ လူအင်အား မမျှသဖြင့် နောက်ဆုံး၌ အရေးနိမ့်လာခဲ့တော့သည်။ ဟုန်ကျန့်လင်မှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၆) တွင် ရှိနေပြီး ထျန်ဖုန်းမှာမူ အဆင့် (၅) သာ ရှိသေးသဖြင့် ခဏအတွင်းမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ ဒဏ်ရာ များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>အခြေအနေက တော်တော်လေး ဆိုးရွားလာချိန်တွင် ထျန်ဖုန်းက နောက်ဆုံးစကားကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တောက်... ငါ သေသွားရင်တောင် မင်းတို့ကိုတော့ ဒုက္ခပေးသွားဦးမှာပဲ….။”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်မိသားစုဝင်များက သူ သေနတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်တော့မည်ဟု ထင်မှတ် ကာ အရှိန်လျှော့လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ငါ မင်းတို့ ဘိုးဘွားတွေရဲ့ ကျောက်စာတိုင်ပေါ်မှာပဲ သေပြမယ်။ ဒါမှ မင်းတို့ ဘိုးဘွားတွေကို ကန်တော့ တိုင်း ငါပါ အပူဇော်ခံရမှာ…။”</p> <p>သူသည် ကျောက်စာတိုင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>“တောက်... သူ့ကို တားကြစမ်း….။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က စိုးရိမ်တကြီး အော်လိုက်သော်လည်း ထျန်ဖုန်းမှာ သူတို့နှင့် အလှမ်းဝေးနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါ့ညီ ထျန်ဆန်းဖုန်းက ငါ့အတွက် လက်စားချေလိမ့်မယ်။ ဟုန်ထော့က ငါ့အစ်ကိုကြီးကို သတ်ခဲ့တယ်၊ အခု မင်းတို့က ငါ့ကို ထပ်သတ်ပြန်ပြီ။ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက နောက်မှ မွေးတဲ့သူက ပိုပြီး ပါရမီပါ တာကွ။ ဟားဟားဟား... ဟုန်မိသားစုတော့ ပျက်စီးတော့မှာပဲ…။”</p> <p>“ငါ ဒီမှာပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးရှို့သတ်မယ်။ ငါ့ရဲ့ အရိုးပြာတွေက ဒီသင်္ချိုင်းနဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွား လိမ့်မယ်။ နောက်ဆို မင်းတို့ ဘိုးဘွားတွေကို လာကန်တော့ရင် ငါပါ ဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့ဦး။”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကျောက်စာတိုင်ကို ဦးခေါင်းဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ဆောင့်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ခွပ်...။”</p> <p>ကျောက်စာတိုင်၏ အစွန်းတစ်ဖက်မှာ ကျိုးထွက်သွားပြီး ထျန်ဖုန်း၏ ဦးခေါင်းခွံမှာလည်း ကြေမွသွား လေတော့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မီးတောက်များဖြင့် ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ စက္ကန့်  အနည်းငယ်အကြာတွင် မီးတောက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အရိုးပြာ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့ လေသည်။</p> <p>တကယ့်ကို ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဤအရိုးပြာများမှာ ထျန်ဖုန်း၏ အရိုးပြာများ မဟုတ်ဘဲ သူ မသေဆုံးမီ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သော ပြာများသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“မုန်းစရာကောင်းလိုက်တာကွာ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ ထိုအရာများကို ကြည့်ကာ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောယှက်နေတော့သည်။ ထျန်ဖုန်း သေသွားသော်လည်း သူ စိတ်သက်သာရာ မရခဲ့ပေ။ သူသည် ထျန်ဖုန်း သေသွားသည့်အတွက် ဝမ်းနည်း နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူက လွယ်လွယ်ကူကူ သေသွားသဖြင့် သူ၏ အလောင်းကိုပင် မဖျက်ဆီး လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“သူကတော့ လွယ်လွယ်လေး လွတ်သွားတာပဲ….။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းက တစ်ကိုယ်လုံး နံစော်နေသည့် ကြားမှ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူ့ပြာတွေကို ယူပြီး ခွေးကျွေးလိုက်ကြစမ်း…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က အစေခံများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ပြီးတော့ ဟိုအောက်က အညစ်အကြေးတွေကိုလည်း ချက်ချင်း ရှင်းပစ်ကြ…။”</p> <p>“အစ်ကိုကြီး... နောက်ဆိုရင် ငါတို့ ဒီကို ဘိုးဘွားလာကန်တော့ဦးမှာလား…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းက ထျန်ဖုန်း၏ စကားကို ပြန်သတိရသွားသည်။</p> <p>“ဘာ... ဒါတွေက မင်းရဲ့ ဘိုးဘွားတွေ မဟုတ်လို့လား…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ကျောက်စာတိုင်ကို ညွှန်ပြကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းက တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောရှာသည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ယုတ်မာတဲ့ ထျန်အာဖုန်းကလည်း ဒီမှာ ရှိနေတာလေ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ သူ၏စကားကြောင့် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ထျန်ဖုန်း ပြောသွားသော စကားနှင့် သူ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆိုရင် ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲ လုပ်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်မလဲ။</p> <p>သူတို့က အောက်မှာ ဒူးထောက် ကန်တော့ကြမည်။ တစ်ဖက်က မျိုးဆက်သစ်များ ဟု ဆိုချိန်တွင် အခြားတစ်ဖက်က ဘိုးဘွားများကို ကန်တော့ခြင်း ဟု ဆိုကြလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ထျန်အာဖုန်းဆိုသည့် ကောင်ကလည်း အပူဇော်ခံရာတွင် ပါဝင်နေတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်သည် တွေးရင်းဖြင့် ပို၍ ဒေါသထွက်လာကာ ကျောက်စာတိုင်ခြေရင်းရှိ ပြာပုံပေါ်သို့ တံတွေးဖြင့် ထွေးချလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး...”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>*သူ၏အစ်ကို ရူးသွားပြီလား။ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းရှေ့မှာ တံတွေးထွေးရဲတယ် ဟုတ်လား…။*</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်လည်း သူ ဘာလုပ်လိုက်မိသည်ကို သတိရကာ ပျာယာခတ်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဒီပြာတွေကို မြန်မြန် ဖယ်ပစ်စမ်း။ ငါ ခုနက တံတွေးထွေးလိုက်သလို မင်းတို့အားလုံးလည်း ထွေးကြ။ ပြီးမှ ခွေးကျွေးလိုက်ကြ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ခွေးက ပြာစားလို့လား…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ပြာထဲကို အီးပုံတစ်ပုံလောက် ထည့်ပေးလိုက်ရင် ရပြီမဟုတ်လား။ မင်းက စားဖို့ပဲသိပြီး အီးပါဖို့ မသိတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲလား…။”</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထျန်ဖုန်းမှာ ဤအစီအစဉ်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက သူသည် ထိုပြာ များကို ဟုန်ကျန့်လင်၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြာများနှင့် လဲလှယ်ထားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>“ငါတို့ ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို တခြားတစ်နေရာ ရွှေ့ဖို့ အချိန်တစ်ခုလောက် ညှိနှိုင်းရမယ်…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီး... ခုနက ကောင်လေးပြောတာ သူ့မှာ နောက်ထပ် ညီတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်ဆို တာ... အဲဒါ အဆင်ပြေပါ့မလား….။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် ထျန်အာဖုန်းဆိုသည့် ယုတ်မာသောကောင်ကို တကယ့်ကို ကြောက်လန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“အဲဒီကောင်လို မယုတ်မာသရွေ့တော့ အဆင်ပြေပါတယ်….။”</p> <p>သူသည် သူ၏တုံးအသော သားဖြစ်သူကို တကယ့်ကို ပါးရိုက်ချင်နေမိသည်။</p> <p>*ဘာလို့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို သွားနှိပ်စက်မိတာလဲ၊ အခုတော့ သတ်တောင် သတ်ပစ်လိုက်ရပြီ…။*</p> <p>....................</p> <p>“စနစ်... ဆုလာဘ်က ဘယ်မှာလဲ…။”</p> <p>[ ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... ပိုင်ရှင်သည် အပြေးဒင်္ဂါး (၅၀) ရရှိပါတယ်။]</p> <p>[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... ပိုင်ရှင်သည် လူအများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲနိုင်ခဲ့ပါသည်။ သင်္ချိုင်းမှာ အညစ် အကြေးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေပြီး ဟုန်မိသားစု ဘိုးဘွားများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင် ခဲ့ပါသည်။ ဘိုးဘွားများကို ပူဇော်ခြင်းသည် သင့်ကို ပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆုလာဘ် တိုက်ပွဲဝင် အမှတ်(၅၀၀)။ ]</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် သူ၏ လက်ကျန်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။<br />  </p> <p>[အပြေးဒင်္ဂါး: (၃၅၀) ]<br />  </p> <p>[တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်: (၅၅၀) ]</p> <p>ထျန်ဖုန်း မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သူသည် အပြေးဒင်္ဂါး (၅၀) သာ ရရှိခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ထွက်မပြေးဘဲ ရှောင်တိမ်းရုံသာ လုပ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲဝင်အမှတ် (၅၀၀) မှာမူ လုပ်ရသည်နှင့် တန်ပေသည်။</p> <p>သူသည် တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်များကို စုဆောင်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောင်တွင် လိုအပ်မည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ သို့မဟုတ် ရှားပါးရတနာများအတွက် အသုံးပြုရပေမည်။</p> <p>ပြဿနာကြီးကြီးမားမား ရှာရန်မှာ အချိန်၊ နေရာနှင့် လူ အခြေအနေများ ကိုက်ညီရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>[ ဝိုး... ထန်လေး... မင်းကတော့ တကယ့်ကို ပြဿနာရှာတဲ့နေရာမှာ ဆရာကြီးပဲ။ ဟုန်မိသားစုတော့ တော်တော် ဒေါသထွက်နေမှာပဲ။ ဟားဟားဟား...]</p> <p>စနစ်မှာ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p>“ဒါပေါ့... ငါက ပါရမီရှင်ပဲလေ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ခြေတစ်ဖက်တင်ကာ ဂုဏ်ယူနေစဉ် လေပြေလေးက သူ၏ ဝတ်စုံကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p>*ဟင်... ငါ့အဝတ်အစားတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ…။*</p> <p>ခဏအကြာတွင် ထျန်ဖုန်းသည် အဝတ်အစားများ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ယနေ့တွင် လူအများ အပြားက သူ့ကို မြင်တွေ့ခဲ့သဖြင့် မြို့ထဲသို့ ချက်ချင်းပြန်ဝင်ရန် မသင့်တော်ပေ။ သူသည် ဆေးလုံးများ လုံလောက်စွာ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် ခဏတာ တောထွက်ကာ ကျင့်ကြံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ နောက်တစ်နေ့တွင် ဖျင်ကျင်းမြို့တစ်ခုလုံးသို့ ပြန့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဘုရားရေ... ဟုန်မိသားစုကတော့ တကယ့်ကို ကံဆိုးတာပဲ…။”</p> <p>“ဟုန်မိသားစုက သင်္ချိုင်းကို ရွှေ့ဖို့ စီစဉ်နေတယ်လို့ ကြားတယ်….။”</p> <p>“ဒါပေါ့... မဟုတ်ရင် နောက်ဆို ဘိုးဘွားပူဇော်တိုင်း ထျန်အာဖုန်းကိုပါ ဒူးထောက်နေရမှာလေ…။”</p> <p>“ဒီထျန်အာဖုန်းကတော့ တကယ့်ကို မကြောက်ရွံ့တတ်တဲ့သူပဲ။ ဟုန်မိသားစု သင်္ချိုင်းမှာတောင် ဒီလို လုပ်ရဲတယ်…။”</p> <p>“ကြားရသလောက်တော့ ထျန်အာဖုန်းက ဒါတွေအားလုံးကို သူ၏အစ်ကိုကြီးအတွက် လုပ်ပေးတာတဲ့။ သူ၏အစ်ကိုကြီး ထျန်ဖုန်းက ရိုးသားအေးဆေးတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟုန်ထော့ကို နှုတ်မဆက်မိလို့ မြို့ပြင်ကို ဆွဲထုတ်ခံရပြီး နှိပ်စက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တာ။ အဲဒါကို သိသွားတဲ့ ထျန်အာဖုန်းက သူ၏အစ်ကိုကြီးအတွက် လက်စားချေဖို့ ကတိပြုခဲ့ရာကနေ အခုလို ဖြစ်လာတာတဲ့..။”</p> <p>“ဟုန်ထော့က ဘာလို့ ထျန်ဖုန်းကို နှိပ်စက်ရတာလဲ။ ထျန်ဖုန်းက သူ့အစ်ကိုအပေါ် တကယ့်ကို သစ္စာ ရှိတာပဲ…။”</p> <p>“ဟူး... ဒီလိုညီမျိုး တစ်ယောက်ရှိရင်ပဲ ဒီဘဝအတွက် လုံလောက်ပါပြီ…။”</p> <p>“ထျန်အာဖုန်း... ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်လှတဲ့ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ ဒီဘွဲ့နဲ့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်….။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save