Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းမှ ဧည့်သည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အချိန်တွေက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ နှစ်လပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နှစ်လဆိုသော အချိန်သည် ကမ္ဘာကြီးအတွက် များစွာသော ပြောင်းလဲမှုများကို မဆောင်ကြဉ်းနိုင် သော် လည်း သာမန်လူသားတို့နေထိုင်ရာ ဖျင်ကျင်းမြို့လေးအတွက်မူ ထူးခြားမှုအချို့ ရှိနေသည်။ မြို့အတွင်း၌ ယခင်ကကဲ့သို့ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနေသော သခင်လေးတစ်ယောက် မရှိတော့ဘဲ ပြောစမှတ်ပြု စရာ သတင်း  စကားများသာ ပိုမိုများပြားလာခဲ့သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်လနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ‘ထျန်အာဖုန်း’ ဆိုသည့် အမည်မှာ ပြောဆိုသူ နည်းပါးသွားခဲ့ပြီ။ အကြောင်းမှာ သူသည် သေဆုံးသွားသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဟုန်မိသားစုကမူ သူတို့အပေါ် အဆုံးမရှိသော အရှက်ခွဲမှုများကို ပေးခဲ့သည့် ထိုယုတ်မာ သောကောင်ကို မေ့နိုင်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။</p> <p>ဟုန်ထော့မှာ ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေရပြီး သူ၏ မျိုးဆက်ပြန့်ပွားရေး အင်္ဂါကို အကန်ခံလိုက် ရသည့် မြင်ကွင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်မြင်နေရသည်။ ထျန်အာဖုန်းမှာ သူ၏ဘဝအတွက် တကယ့်ကို အိပ်မက်ဆိုးကြီး ဖြစ်လာခဲ့ချေ၏။</p> <p>သခင်မကြီး ဟုန်လင်းရှီမှာလည်း နေ့ရက်တိုင်းကို မျက်ရည်များနှင့် ဆဲဆိုခြင်းများဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးနေပြီး မည်သူ့အပေါ်မှ ကြင်နာမှု မပြတော့ပေ။ အိမ်တော်အတွင်းရှိ အစေခံများမှာ သူမ၏ ဒေါသပုံချခြင်းကို အမြဲတစေ ခံနေကြရသည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာမူ ကလေးရရန်အတွက် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။ အသက် (၅၀) ကျော်မှ မိသားစု မျိုးဆက်ကို ဆက်ခံရန်ဟူသော လေးလံသည့် တာဝန်ကြီးကို ထမ်းဆောင်နေရသော်လည်း သူသည် ထိုအလုပ်ကို ပျော်မွေ့နေပုံရပေသည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းကမူ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိသည်။ ဟုန်ထော့မှာ အသုံးမကျတော့သလို သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူမှာလည်း ဤအသက်အရွယ်တွင် ကလေးရနိုင်ပါဦးမည်လားဟု သူ သံသယဝင်နေ မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏သားသမီးများသာ ဟုန်မိသားစု၏ လုပ်ငန်းများကို ဆက်ခံရဖွယ် ရှိနေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူသည် ထျန်အာဖုန်းက သူ၏အစ်ကိုကြီးကိုပါ အဲဒီတုန်းက အနည်းငယ် ကန်ကျောက်သွားခဲ့လျှင် ပိုကောင်းမည်ဟုပင် တွေးမိနေသေးသည်။</p> <p>*ခင်ဗျား အသက်ကြီးမှ ကလေးရဖို့ ဒီလောက်ကြိုးစားနေတာ... ခါးနာကုန်ဦးမယ်….*</p> <p>ဟုပင် သူ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ လှောင်ပြောင်နေမိသည်။</p> <p>ထျန်အာဖုန်း သေဆုံးသွားပြီဟု ယူဆထားသဖြင့် ဟုန်မိသားစုသည် မြို့ကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်းနှင့် စစ်ဆေး မှုများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သေဆုံးပြီး နောက်တစ်နေ့ကတည်းက ဖျင်ကျင်းမြို့မှာ ယခင် က ကဲ့သို့ ပြန်လည်သက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် နှစ်ထပ်အရက်ဆိုင်တစ်ခုအတွင်း၌ ဧည့်သည်များမှာ ခွက်ချင်းတိုက်ကာ ကောင်းကင် အောက်မှ အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>“ဟေ့... မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဟုန်မိသားစုရဲ့ သမီးကြီး မြို့ကို ပြန်လာတော့မယ် တဲ့…။”</p> <p>“သူက မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တစ်ယောက်လေ။ ငါတို့လို သာမန်လူတွေနဲ့ မတူတဲ့ အင်မော်တယ်သခင်မလေး တစ်ပါးပဲ…။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ကြားရသလောက်တော့ သူက အသက် (၂၀) တောင်မပြည့်သေးဘဲ ချီစွမ်းအင်သန့်စင် ခြင်း နှောင်းပိုင်းကို ရောက်နေပြီတဲ့။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ဆိုရင် အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက် ခြင်းအဆင့်တောင်ရောက်တော့မယ်လို့ ပြောကြတယ်…။”</p> <p>“အား... ကျွတ်ကျွတ်... ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၆) ရှိတဲ့သူတောင် ဖျင်ကျင်းမြို့ကို စိုးမိုးနိုင် တာလေ။ သူသာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်နိုင်သွားရင်တော့...”</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... သူလို မြင့်မြတ်တဲ့သူက ဖျင်ကျင်းမြို့လို နေရာသေးသေးလေးမှာ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကြောင့်လည်း ဟုန်မိသားစုကို ဘယ်သူမှ မထိဝံ့ကြတာပေါ့…။”</p> <p>“ဟူး... ‘လူတစ်ယောက် နတ်ဖြစ်ရင် သူ့အိမ်က ကြက်နဲ့ ခွေးတွေတောင် အကျိုးရှိတယ်’ ဆိုတာ တကယ်ပဲ….။”</p> <p>“ဟုတ်ပါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ သိချင်တာက ဟုန်ထော့က သူ့အစ်မ ပြန်လာပြီး မြင်သွားတဲ့အခါ အစ်မ လို့ ခေါ်မလား အစ်ကိုလို့ ခေါ်မလား ဆိုတာပဲ…။”</p> <p>မြို့တစ်ခုလုံးမှာ ဟုန်မိသားစု၏ သမီးကြီးဖြစ်သူ ဟုန်လင်း ပြန်လာမည့် သတင်းဖြင့် ဆူညံနေတော့ သည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်က ထျန်ဖုန်းကြောင့် ဟုန်မိသားစု အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရသဖြင့် လူအချို့က ဟုန်မိသားစုကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း နည်းပါးလာခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခု သတင်းကြောင့် လူတိုင်းက ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားကြပြီး မည်သူမျှ မရဲတင်းဝံ့ကြတော့ပေ။</p> <p>နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။</p> <p>မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ဟုန်ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးနှင့် ဟုန်မိသားစုဝင် အများအပြား အပါအဝင် ဖျင်ကျင်းမြို့ ရှိ ထင်ရှားကျော်ကြားသူအားလုံးမှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ လူတိုင်းက မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး မည်သူ မျှ ထိုင်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p>“အစ်ကိုကြီး... လင်းအာ ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေတာ တစ်နာရီ တောင် ရှိနေပြီ…။”</p> <p>ဟု ဟုန်ကျန့်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း မစောင့်နိုင်ရင်လည်း ထွက်သွားလေ။ ငါ ပြောပြမယ်... ဒီတစ်ခါ လင်းအာ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကိုပါ ခေါ်လာတာ။ မင်း သူတို့ကို စော်ကားမိရင်တော့ ငါလည်း မတတ်နိုင်ဘူး…။”</p> <p>ဟု ဟုန်ကျန့်လင်က စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အသံတိတ်သွားတော့သည်။ နောက်ထပ် အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် လူတိုင်း စိတ်မရှည် ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင်။</p> <p>“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... ကောင်းကင်မှာ ပျံနေတာ ဘာကြီးလဲ…။”</p> <p>မျက်စိရှင်သူတစ်ဦးက ကောင်းကင်ပေါ်မှ အရာတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ…။”</p> <p>“ဒါက... လှေပျံကြီးလား….။”</p> <p>ထိုလှေကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နီးကပ်လာသောအခါ လူတိုင်းက အထဲမှ လူများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ (၁၀) ပေခန့် ရှည်လျားသော လှေငယ်လေးတစ်စင်းပင်ဖြစ်ပြီး လှေ၏ ကိုယ်ထည် မှ စိမ်းဖျော့ဖျော့ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်သခင်တွေ ကြွလာပြီ….။”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်ကာ ဒူးထောက် ဦးချလိုက်တော့သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်သခင်တို့... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးချမှုကို လက်ခံပေးတော်မူပါ…။”</p> <p>အခြားသူများလည်း လိုက်လံ ဦးချကြပြန်သည်။</p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် လူအုပ်ကြီးမှာ အင်မော်တယ်သခင်များဟု အော်ဟစ်နေကြပြီး ဦးချသံများမှာလည်း မပြတ် တောက်တော့ပေ။ လှေကြီးမှာ အရှိန်လျှော့ကာ လူအုပ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p>“အားလုံး ထကြပါ…။”</p> <p>နူးညံ့သောအသံလေးတစ်ခုက ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>လူတိုင်း မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ချောမောသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့နောက်တွင် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသား တစ်ဦး ရှိနေလေသည်။</p> <p>ဒူးထောက်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်ကြသည်။ ဟုန်ညီအစ်ကိုနှင့် အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များမှာမူ ဒူးမထောက်သော်လည်း ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“အဖေ... ဒါက သမီးရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ယွမ်လီ ပါ…။”</p> <p>မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဟုန်ကျန့်လင်တို့ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ယွမ်လီ ကိုလည်း</p> <p>“ဒါက ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေပါ….”</p> <p>ဟု မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သူမမှာ အသက် (၁၆) နှစ်အရွယ် လှပချောမောသော ဟုန်လင်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကိုယ်ဟန်မှာလည်း ပြေပြစ်လှပသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ သူမ သည် နူးညံ့သော ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နတ်မိမယ်လေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ကျော့ရှင်းလှသည်။</p> <p>“နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် သခင်ကြီး ယွမ်လီ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ မဝံ့မရဲဖြင့် သူ၏ဇနီးကို ဆွဲကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>စီနီယာအစ်ကို ယွမ်လီက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး</p> <p>“နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေး…။”</p> <p>ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် လမ်းမှာ လှပတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု တွေ့လို့ ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ခေါ်ပြီး ခဏကြည့်နေတာနဲ့ နောက်ကျသွားတာပါ။ စောင့်ခိုင်းမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်…။”</p> <p>ယွမ်လီ က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ လေသံတွင် တောင်းပန်သည့် အရိပ်အယောင် မရှိဘဲ အထက်စီးဆန်နေမှုသာ ရှိနေသည်။</p> <p>​ေဟုန်ကျန့်လင်မှာမူ မာန်မာန မပြရဲပေ။ သူသည် ရှေ့မှ လူလေးဦး၏ စွမ်းအားကို မခံစားနိုင်သဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိထလေသည်။</p> <p>“ရပါတယ်…။ အင်မော်တယ်သခင်တို့က အဝေးကလာရတာ ဆိုတော့ ပင်ပန်းနေကြမှာပေါ့။ ခရီးပန်း တာတွေ ပြေပျောက်ဖို့ အစားအစာနဲ့ ဝိုင်တွေကို ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ထားပါတယ်…။”</p> <p>“အင်း”</p> <p>ယွမ်လီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>သူတို့ လှမ်းထွက်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြေအနေမသိသော လူတစ်ဦးက လူအုပ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။ ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလူမှာ ဒူးထောက်လျက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်သခင်တို့... ကျွန်တော့်ရဲ့ သားကို ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်ခွင့်ပြုပါဦး။ ကျွန်တော့်သားက ပါရမီ အရမ်းပါ တာမို့ ကျင့်ကြံရင် သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ…။”</p> <p>“မင်း...”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး တစ်ခုခုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>စီနီယာအစ်ကို ယွမ်လီ က လက်ကာလိုက်ပြီး အေးစက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အော်... ဒါဆိုလည်း ငါ့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးဦးလေ….။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း မတားဝံ့ပေ။</p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ ယွမ်လီ၏ လေသံအတွင်းမှ အေးစက်မှုကို သတိမပြုမိဘဲ (၁၅) နှစ် (၁၆) နှစ်အရွယ် ခပ်မိုက်မိုက် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ဆွဲထုတ်လာလေသည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်သခင်... ဒါ ကျွန်တော့်သားပါ။ သူက ပါရမီ အရမ်းပါတာပါ…။”</p> <p>ယွမ်လီ က စိတ်ထဲမှ ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>*ပါရမီ ပါတယ် ဟုတ်လား…။ဒီလို အမှိုက်ကောင်ကို ပါရမီပါတဲ့သူလို့ ခေါ်တာလား…*</p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားပြီး လက်ချောင်းတစ်ချက် တောက်လိုက်ရာ အလင်းစတစ်ခုမှာ ထို ကောင်လေး၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွက်သွားလေတော့သည်။ ကောင်လေးမှာ ဘာမှမသိလိုက်ခင်မှာပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“ကြည့်ရတာ သူက ပါရမီ မရှိတဲ့ပုံပဲ…။”</p> <p>ယွမ်လီ က ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက…”</p> <p>ထိုဝဝဖိုင့်ဖိုငံ အမျိုးသားမှာ ကြက်သေသေသွားတော့သည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်က ရုတ် တရက် လူသတ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားမိခြင်းပေ။</p> <p>သူ၏ အမြင်တွင် သူ၏သားကို ခေါ်လာပြီး ကံစမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်ပါက သူ သည် ချမ်းသာသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဟုန်မိသားစုကိုလည်း ကြောက်စရာမလိုတော့ပေ။ အကယ်၍ မအောင် မြင်ပါကလည်း အိမ်ပြန်ရုံသာ ရှိသည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။ ကံဆိုးစွာဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း လောက က သာမန်လူများကို မည်သို့မြင်သည်ကို သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p>“ဒီ... ဒီကျင့်ကြံမှု အဆင့်က…။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခပ်တည်တည် မျက်နှာထားနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူသည် ဖျင်ကျင်းမြို့ရှိ ကျောက်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး ဟုန်မိသားစုထက်ပင် အခြေခံ ပိုမို ခိုင်မာသူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျောက်မိသားစုမှာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်သဖြင့် မကောင်းမှုလုပ်သူ နည်းပါးသည်။ သူသည် ဖျင်ကျင်းမြို့၏ နံပါတ်တစ် ကိုယ်ခံပညာရှင်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဟုန်ကျန့်လင်က သူ၏သမီးဆီမှ အကူအညီများ ရရှိခဲ့သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအနက် မည်သူက ပိုစွမ်းသည်မှာ မသေချာတော့ပေ။ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၆) ရှိသော သူပင်လျှင် ရှေ့ မှ လူငယ်များ၏ အဆင့်ကို မခံစားနိုင်သဖြင့် သူတို့မှာ အနည်းဆုံး အဆင့် (၇) ရှိကြမည်မှာ သေချာ ပေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်မှာ အနည်းဆုံး အဆင့် (၈) သို့မဟုတ် အဆင့် (၉) ထိပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အဆင့် (၉) ဆိုသည်မှာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ရန် နီးကပ်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ဖျင်ကျင်းမြို့လေးတွင် အလွန်ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထိုဝဝဖိုင့်ဖိုင့် အမျိုးသားမှာ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး တစ်ဖက်လူမှာ အလွယ်တကူ ဆက်ဆံ၍ရသောသူ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>သူသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ တုန်ရီစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်သားက ပါရမီ မရှိရင်တောင် ခင်ဗျား ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ မသတ်သင့်ဘူးလေ…။”</p> <p>ယွမ်လီ က စိတ်ဝင်စားသွားဟန်ဖြင့်</p> <p>“အော်... ဒါဆို မင်းက ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ…။”</p> <p>“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်သားကို ပြန်တောင်းပန်ဖို့ လိုတယ်…။”</p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ သတ္တိမွေးကာ စကားများ ထစ်အငေါ့လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား….”</p> <p>ယွမ်လီ က လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဝမ်ကြီး... မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်လည်း ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။ သူ၏သမီးက ဂိုဏ်းတူ ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေကို ခေါ်လာချိန်တွင် သူက အားလုံးကို ဖိတ်ကြားပြီး ကြိုဆိုခိုင်းခြင်းမှာ မျက်နှာပွင့်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ဤ ဝဝဖိုင်ဖိုင် လူကြီးကြောင့် အားလုံး ပျက်စီးသွားရလေပြီ။</p> <p>“အင်မော်တယ်သခင်... ကျွန်တော့်ကိုပဲ လုပ်ခွင့်ပေးပါ။ ဒီလို အမှိုက်ကောင်ကို သတ်ရတာ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ ကို ညှိုးနွမ်းစေပါလိမ့်မယ်…။”</p> <p>ယွမ်လီ က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင် လှည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။</p> <p>“ဝမ်ကြီး... မင်း ဒီနေ့ မြင်းသေးတွေ အသောက်များပြီး မူးနေတာလား…။”</p> <p>“ဟုန်ကျန့်လင်... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ။ အနားမလာနဲ့နော်…။”</p> <p>ဝမ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်ကာ နောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ ဆုတ်နေတော့သည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ အမြန်ဆုံး ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤတုံးအသော လူကြောင့် အင်မော်တယ်သခင်များ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မည်ကို သူ မလိုလားသောကြောင့် ဖြစ် သည်။ သူ သည် လေပြေကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော ခြေလှမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်ပြီး ဝမ်ကြီး၏ ဦးခေါင်းကို သူ၏ လက်ဝါးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ဝမ်ကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ ခုနစ်သွယ်မှ သွေးများ စီးကျလာကာ အသက် ပျောက်သွားတော့သည်။ ဟုန်ကျန့်လင်သည် သူ၏ လက်ကို အဝတ်အစားဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ် လူငယ်ကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်သခင်... မျက်စိနောက်စရာတွေကို ရှင်းပြီးပါပြီ။ မြို့ထဲကို ကြွကြရအောင်ပါ….။”</p> <p>ယွမ်လီ က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်ဟန်တစ်ခု လုပ်ကာ လှေပျံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ လှေကြီးမှာ လက်ဝါးခန့် အရွယ်အစားရှိသော လှပသည့် လှေငယ်လေးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခါးရှိ အိတ်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>သူသည် လူအုပ်ကြီး၏ ထိတ်လန့်အံ့ဩနေသော အကြည့်များကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save