Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၆)</h2> <h2 style="text-align:center">အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့က နှစ်ယောက်တည်းလေ၊ ဘာလို့ သုံးယောက်မှာတာလဲ…</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ဒါက..."</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝူလေး၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ကျေးဇူး တင်စိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်ပေါက်လာလေတော့သည်။</p> <p>ယွမ်လီက သူ၏ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ​ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟူး... ကောင်းပြီလေ၊ မင်း မသွားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ အမှန်တော့ ငါလည်း မသွား ချင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ညီမလေးဟုန်လင်းသာ သိသွားရင် ငါ့ကို အထင်လွဲသွားမှာလည်း စိုးရိမ်မိတယ်…။"</p> <p>*တောက်…. ငါက ဘယ်တုန်းက မသွားချင်ဘူးလို့ ပြောမိလို့လဲ….* </p> <p>ဝူလေးတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ ဆဲမိတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>*ငါက အလိုက်သင့်လေး ငြင်းချင်ယောင်ဆောင်မလို့ ကြံကာရှိသေးတာ...။ ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်သွား တာကို ချက်ချင်းကြီး ထခုန်နေရင် ကြည့်မကောင်းမှာစိုးလို့လေ….။*</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်အပေါ် အခုလို စဉ်းစားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စေတနာ ကို ကျွန်တော် မပယ်ရှားဝံ့ပါဘူး... အဲ... ညီမလေးဟုန်လင်း ကိစ္စကတော့ အစ်ကိုကြီးလည်း မပြော၊ ကျွန်တော်လည်း မပြော၊ နောက်ပြီး ဟိုဘက်ကလူကလည်း မပြောဘူးဆိုရင် ဘယ်သူသိမှာမို့လို့လဲ…"</p> <p> ဝူလေးက ရိုးရိုးသားသားပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ညီလေးက တကယ့်ကို လူတော်ပဲ…။"</p> <p>ယွမ်လီက ကျေနပ်သည့် အကြည့်များဖြင့် ဝူလေး၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။</p> <p>*မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒီကောင်က အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူသစ်လေးပဲ….*</p> <p>ယွမ်လီ၏ အမြင်တွင်တော့ ထိုကိစ္စမျိုးကို တစ်ယောက်တည်းသာ လှုပ်ရှားရမည်ဟု ဝူလေးက ထင်နေပုံ ရသည်။</p> <p>စီမံကိန်းကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် နှာခေါင်းသွေးယိုမတတ် ပြုံးဖြီးဖြီးမျက်နှာများဖြင့် ဟုန်အိမ်တော်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့တွင် ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ်များ မရှိသော်လည်း မည်သူ၏ အာရုံစိုက်မှုကိုမျှ မခံရဘဲ ဟုန်အိမ်တော်မှ အလွယ်တကူ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ထျန်ဖုန်း ကတော့ ချွင်းချက်ပေါ့…။</p> <p>"ဒီကောင်စုတ်နှစ်ယောက် လှုပ်ရှားနေပြီလား… ညကြီးမင်းကြီး ဘယ်သွားကြမလို့လဲမသိဘူး….။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် သူတို့နောက်မှ အဝေးကနေ ခပ်မြန်မြန် လိုက်ပါသွားသည်။ ဒီညတော့ သူတို့အတွက် နွေးထွေးမှု တစ်ခုခု ပေးရမည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ သံသယဖြစ်ဖွယ် အပြုအမူများကို ကြည့်ပြီး သူတို့ မကောင်းမှုတစ်ခုခု လုပ်တော့မည်ကို ထျန်ဖုန်း သိလိုက်သည်။</p> <p>"ငါက အဲဒီလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်တဲ့သူတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ….။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက နောက်မှနေ၍ ကျိန်ဆဲနေခဲ့သည်။</p> <p>"ငါ့အမြင်မှာတော့ ညဘက်ကြီး ဒီလို လျှောက်သွားနေတဲ့သူတွေဟာ လူကောင်းတွေ မဟုတ်ကြဘူး…။"</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူတို့သည် စည်ကားလှပသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သန်းခေါင်ကျော် နေပြီဖြစ်သဖြင့် မကြာမီ လင်းကြက်တွန်တော့မည့် အချိန်ပင် ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟိုက်ရှားပါး... ဒီကောင်စုတ်နှစ်ယောက်က ကြည့်တော့ဖြင့် လူကြီးလူကောင်းလိုလိုနဲ့၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုး လုပ်ကြတာလား…. အတူတူတောင် ထွက်လာကြသေးတယ်…။"</p> <p>ယွမ်လီနှင့် သူ၏နောက်လိုက်သည် သူတို့နောက်တွင် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ အမိုးများပေါ်မှ ဆက်လက် ခုန်ကူးနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆိတ်ငြိမ်သော နေရာတစ်ခု၌ ရပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက် ကြလေသည်။ ယွမ်လီက သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ မျက်နှာဖုံး အမည်းရောင်စနှစ်ခုကို ထုတ်လိုက်လေ သည်။</p> <p>"သိုးကြီးကဝဖြီးနေတာပဲဟေ့…။ သူက သိုလှောင်အိတ်တောင် ရှိတာလား…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ထိုသိုလှောင်အိတ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ပစ္စည်း အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ယွမ်လီနှင့် ဝူလေးတို့သည် မျက်နှာဖုံးများ စွပ်လိုက်ကြပြီး ယီချွန်း ပြည့်တန်ဆာဆောင် ထဲသို့ အတူတူ လျှောက်ဝင်သွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>အဆောင်၏ အပြင်ဘက်တွင် စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု စီးဆင်းနေပြီး တံတားလေးတစ်ခုက နှစ်ဖက်ကို ဆက်သွယ်ပေးထားလေသည်။ အနီရောင် မီးအိမ်များက စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဖန်တီးပေးထားပြီး တံတားပေါ်တွင် လူများ သွားလာလျက် ရှိ၏။</p> <p>တံတား၏ တစ်ဖက်ကမ်းမှာတော့ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည်။ မိန်းမလှလေးများက အမျိုးမျိုး သော ပုံစံများဖြင့် မြူဆွယ်နေကြပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်သော စကားများကို ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>ဝူလေးသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ အစ်ကိုကြီးယွမ်လီကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိ သွားလေသည်။</p> <p>*ဒီလိုကောင်းတဲ့ အစ်ကိုကြီးမျိုးကို ဘယ်မှာ သွားရှာလို့ ရမှာလဲ…။*</p> <p>"အို... မြင့်မြတ်တဲ့ ဧည့်သည်တော်တို့… ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မကြိုဆိုနိုင်ခဲ့တာ ခွင့်လွှတ်ပါနော်….။"</p> <p>အသက် (၅၀) အရွယ် မိန်းမကြီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများကို သေချာမမြင်ရသော် လည်း ထိုမိန်းမကြီးလူကဲခတ်ကောင်းလှပေသည်။ သူတို့၏ အနေအထားနှင့် အဝတ်အစားများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သာမန်လူများ မဟုတ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ... မင်းတို့ဆီက အတော်ဆုံး နတ်မိမယ်ကို ငါ့အတွက် စီစဉ်ပေး….။"</p> <p>ယွမ်လီက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါက... ဒါက... သခင်လေး။ တခြားတစ်ယောက်ကို ပြောင်းရွေးလို့ မရဘူးလားဟင်…။"</p> <p>မိန်းမကြီးက အားနာနေသည့် ပုံစံဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>"ဟင်… တစ်ယောက်ယောက်က မှာထားပြီးပြီလား….။"</p> <p>ယွမ်လီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်…။"</p> <p>"ဒါဆို မင်းက အဲဒီလူကိုတော့ မစော်ကားရဲဘဲ ငါ့ကိုကျတော့ စော်ကားရဲတယ်ပေါ့လေ….။"</p> <p>ယွမ်လီ၏ အသံက အေးစက်သွားသည်။</p> <p>မိန်းမကြီးက စိတ်ဒုက္ခရောက်နေပုံရသော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ၏အပြုအမူက သဘောတူသည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ဟား..ဟား…။"</p> <p>ယွမ်လီက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ညာဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်မှ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး နွားခေါင်းခန့်ရှိသော မီးလုံးကြီးတစ်ခု သူ၏လက် ထဲတွင် ပေါ်လာကာ အပူရှိန်များ ဖြာထွက်လာတော့သည်။</p> <p>ကာမစိတ်က နှိုးဆော်နေသည့်အပြင် အထင်သေးခံရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူသည် သူ၏ အထောက် အထား ပေါ်သွားမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>*နောက်ပြီး မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားတာကို ဘယ်သူက မင်းကို သိမှာလဲ…။*</p> <p>*စိုးရိမ်စရာဆိုလို့ ဟုန်လင်း သိသွားမှာပဲ ရှိတာ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် သူ့ကို အရင်ဆုံး ခေါ်ထုတ်သွားမှာပဲလေ။ သူရော ဝူလေးရော ထွက်သွားချင်တယ်လို့ ပြောနေမှတော့ သူက တစ်ယောက် တည်းကျန်ခဲ့ပြီး နောက်မှ ပြန်ပြေးလာမှာတဲ့လား။*</p> <p>*ပြီးတော့ သိသွားရင်ရော ဘာဖြစ်သေးလဲ…။ ယောက်ျားတွေ ဒီလိုလုပ်တာက သဘာဝပဲ မဟုတ် လား..။*</p> <p>*နောက်ပြီး အဲဒီမိန်းကလေးကို ပိုးပန်းနေတာကိုလည်း ရပ်လိုက်တော့မယ်။ သူက မက်မွန်သီးတွေသာ ကြီးပြီး ရုပ်ချောတာကလွဲလို့ ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့အပြင် အမြဲတမ်း မျက်နှာကဆူပုတ်နေတာ…။*</p> <p>"အခုကော ဘယ်လိုလဲ…။"</p> <p>ယွမ်လီက ကြောင်အသွားသော မိန်းမကြီးကို ကြည့်ကာ ဝင့်ကြွားစွာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါက... သခင်ကြီး... ကြွပါ ခင်ဗျာ၊ အားလုံးကို အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးပါ့မယ်…။"</p> <p>မိန်းမကြီးမှာ ဆွံ့အသွားပြီး အလွန်ပင် ရိုကြိုး သွားလေတော့သည်။</p> <p>"သုံးယောက်။ တစ်ယောက်ကတော့ ငါ့ဘေးက လူအတွက်။ ဘယ်သူကများ ပြဿနာရှိသေးလဲ ရှိရင် ငါ့ကို လာပြောလို့ရတယ်…။"</p> <p>ယွမ်လီက လက်သုံးချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ အံ့သြမှင်တက်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ယွမ်လီသည် မီးလုံးကို ပြန်ရုပ်သိမ်း လိုက်ပြီး သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးကို ခေါ်ကာ အတွင်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဝူလေးက ယွမ်လီ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့က နှစ်ယောက်တည်းလေ ဘာလို့ သုံးယောက်မှာတာလဲ…။"</p> <p>"ကလေးကလား မေးခွန်းတွေ မမေးစမ်းနဲ့။ ဒါတွေက မင်း ကိုင်တွယ်ဖို့ အရမ်းနက်နဲလွန်းတယ်…။"</p> <p>ယွမ်လီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ဝူလေးမှာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးရဲတော့ပေ။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ဝူလေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရင်ခုန်ကာ လှပသော အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွား လေသည်။ ယွမ်လီကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>*ဒီနေ့တော့ ကြက် တွေ အနားမရကြတော့ဘူး….။*</p> <p>နောက်ထပ် ဘာတွေဖြစ်မလဲဆိုတာကတော့ အားလုံး သိကြတဲ့အတိုင်းပါပဲ။</p> <p>သို့ပေပေသော်လည်း ထျန်ဖုန်း တစ်ယောက်ကတော့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေခဲ့ရသည်။ သူသည် ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ်ကို သုံးပြီး ယွမ်လီ၏ အခန်းထဲတွင် ပုန်းနေကာ ဘေးခန်းမှ ရယ်သံမောသံများကို နားထောင်ရင်း ဒေါသများ တလိပ်လိပ် ထွက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>သူသည် ထိုတပည့်နှစ်ယောက်ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားချင်စိတ် ပေါက်နေသော်လည်း မလုပ်နိုင်သေးပေ။ သူ၏ စရိုက်နှင့် ပြုစုပျိုးထောင်မှုအရ ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ မှားယွင်းသည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။</p> <p>အခန်းတွင်းမှ အသံများ ပို၍ ကြည်နူးစရာကောင်းလာသောအခါ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ် ထားသော ထျန်ဖုန်းသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာခဲ့သည်။ သူတို့က ပြတင်းပေါက် ကို ဖွင့်ထားပြီး အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>အခန်းထဲတွင် မီးမှိန်မှိန်သာ ရှိသော်လည်း ထျန်ဖုန်း၏ စူးစမ်းတတ်သော အကြည့်များကိုတော့ တားဆီး နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် မအောင့်နိုင်ဘဲ အကြိမ်အနည်းငယ် ခိုးကြည့်မိလိုက်သေးသည်။</p> <p>ယွမ်လီနှင့် သူ၏ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးသည် အဝတ်အစားများကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပစ်ချထားကြပြီး ထိုအထဲ တွင် ယွမ်လီ၏ သိုလှောင်အိတ်လည်း ပါဝင်လေသည်။</p> <p>အဆင့်မြင့် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်သူ တစ်ယောက်က ကိုယ်ဖျောက်နည်းကို သုံးပြီး သူ၏ပစ္စည်းများကို ခိုးယူလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ပေ။ သူ၏အမြင်တွင် ဤမြို့၌ အင်အားအကြီးဆုံးသူမှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၆) သာ ရှိသည်ဟု သူတို့ဝင်လာကတည်းက သိထားပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ လောဘဇောနှင့် ပြဿနာရှာလိုသော စိတ်ဓာတ်ကို မည်သည့်အရာကမျှ တားဆီး၍ မရ နိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် သိုလှောင်အိတ်နားသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်သွားပြီး စနစ်၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယွမ်လီမှာတော့ ဘာမှ မသိသေးဘဲ သူ၏ အတွေးကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြောနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒီကောင်စုတ်…၊ သူက တကယ်ကြီးကို ရေကုန်ရေခမ်း ကြိုးစားနေတာပါလား….။"</p> <p>ယွမ်လီက ဘာမှ သတိမထားမိသေးသည်ကို တွေ့သောအခါ ထျန်ဖုန်း စိတ်မရှည်တော့ပေ။</p> <p>*ငါက ပစ္စည်း ခိုးဖို့ သက်သက်လာခဲ့​ မဟုတ်ဘူး၊ ပြဿနာရှာဖို့ လာတာလေ။ တစ်ဖက်လူက သတိ မထားမိရင် ဘယ်လိုလုပ် ပြဿနာဖြစ်မှာလဲ….။*</p> <p>သူသည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ဖျောက်နည်းကို ဖျက်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစား အားလုံးကို ပွေ့ယူလိုက်သည်။</p> <p>ပြီးနောက် သူက အော်ပြောလိုက်လေသည် -</p> <p>"ကျေးဇူးပဲ အစ်ကိုကြီးရေ… ဆက်ကြိုးစားလိုက်ဦးနော်…။"</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ခုန်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ထိုအသံမှာ ပြည့်တန်ဆာဆောင် တစ်ခုလုံး၏ ထက်ဝက်ခန့်အထိ ကြားသွားရသည်။ တခြားသူများ ဘယ်လိုထင်မလဲတော့ မသိပေမဲ့ ယွမ်လီကတော့ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ သူတို့၏ အဝတ်အစားများ မရှိတော့ကြောင်းနှင့် သိုလှောင်အိတ်ပါ ပျောက်နေကြောင်း သတိထားမိကြတော့သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အသက်မဲ့သကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။</p> <p>"သွားပြီ... ငါ့ရဲ့ လှေပျံကြီး….။"</p> <p>သူသည် သူတို့ကို လေထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်ပြီး သူတို့က ကြောက်လန့်တကြား လက်ပစ်ကူးနေစဉ်မှာပင် ယွမ်လီသည် အိပ်ရာခင်းတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ဖြစ်သလို ပတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ချလိုက် လေတော့သည်။</p> <p>ထို လှေပျံမှာ မိန်းကလေးများကို အထင်ကြီးစေဖို့အတွက် သူ ခေတ္တငှားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူ အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်မှ လေအေးများက သူ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ထိုအရသာကို ခံစားဖို့ စိတ်မကူးနိုင်ပေ။ သူသည် ရှေ့နားမှာ စောင့်နေသည့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>"မပြေးနဲ့... ဒီသူခိုး….။"</p> <p>သူ၏ အထောက်အထား ပေါ်သွားမည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နောက်မှနေ၍ အတင်းလိုက်တော့ သည်။</p> <p>"မပြေးဘဲ ရပ်နေတဲ့သူက လိပ်ပဲဟေ့…။"</p> <p>ယွမ်လီ လိုက်လာသည်ကို တွေ့သောအခါ ထျန်ဖုန်းကလည်း သူ၏ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ပြီး အမိုးများပေါ် သို့သာ ဦးတည်ပြေးလေတော့ သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် လိုက်လံနေကြစဉ်တွင် ယွမ်လီမှာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်း အရှက်ရနေမိ သည်။ ဖြူဖွေးနေသော ပေါင်နှစ်လုံးကြောင့်သာမက သူ၏ ဟိုဒင်းကြီးကလည်း လှုပ်ရမ်းနေ သော ကြောင့် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"ဟေ့လူတို့... လာကြည့်ကြပါဦး….။"</p> <p>"ညကြီးမင်းကြီး အဝတ်မပါဘဲ ပတ်ပြေးနေတဲ့သူ ရှိတယ်ဟေ့…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ပြေးရင်း အော်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ဖျင်ကျင်းမြို့အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိသော်လည်း အဝတ်အစား ရောင်းသည့်နေရာ သို့မဟုတ် အဝတ်လှန်းသည့် နေရာများသို့ မသွားပေ။ ရလဒ်အနေဖြင့် ယွမ်လီသည် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထား သူနောက်သို့ အကြာကြီး လိုက်နေသော်လည်း အဝတ်တစ်စပင် မတွေ့ရပေ။</p> <p>သို့သော် သူက ရပ်ပစ်  လိုက်ရန်လည်း မဝံ့ရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ သူရပ်လိုက်သည်နှင့် ထိုမျက်နှာဖုံးစွပ် ထားသူက ထွက်ပြေးပုန်း ရှောင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>"တောက်…. အဲဒီကောင်စုတ်…။"</p> <p>ယွမ်လီက အံကြိတ်ကာ လိုက်နေသော်လည်း တစ်ဖက်လူက ပြေးရင်း လွှားရင်း အော်ဟစ်နေသဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရတော့သည်။</p> <p>သို့သော် ထျန်ဖုန်းကလည်း သူ့ကို အမိဖမ်းနိုင်ခါနီးလေး ပွတ်ခါသီကာလေး ဖြစ်အောင် အမြဲလုပ်ပေး နေသည်။ စနစ်၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် မိုးတိမ်ခြေလှမ်းကြောင့် ထျန်ဖုန်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) ရှိသော ယွမ်လီထက် များစွာ ပိုမြန်နေလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save