Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၇)</h2> <h2 style="text-align:center">ဟုန်ထို့၏ အဖြစ်ဆိုး.. မိန်းမစိုးတွေတောင် ဝတ်စရာ အဝတ်အစား မရှိတော့ဘူး</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းက လက်တစ်ဖက်တွင် ယွမ်လီနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ အဝတ်အစားများကို ကိုင် ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က သိုလှောင်နေရာထဲမှ ကျောက်ခဲငယ်များကို ထုတ်ကာ သူဖြတ် သွားသည့် အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်သို့ မကြာခဏ ပစ်ချနေလေသည်။</p> <p>"ဘန်း…."</p> <p>ကျောက်ခဲတစ်လုံးက ခေါင်မိုးကို ထိမှန်သွားပြီး အိမ်နီးချင်းအတော်များများကို နိုးသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲကွ။ ညကြီးမိုးချုပ် ပြဿနာလာရှာနေတာလား…"</p> <p>"ညဘက်တောင် ကောင်းကောင်းအိပ်ခွင့်မပေးတော့ဘူးလား…။"</p> <p>သူတို့က ကျိန်ဆဲရင်း အခန်းထဲမှ နှစ်ယောက်တစ်စု သုံးယောက်တစ်စု ထွက်လာကြလေသည်။</p> <p>အပြင်ကို ထွက်လိုက်သည်နှင့် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အမည်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော လူတစ် ယောက် အရူးအမူး ပြေးလွှားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုလူ့နောက်တွင် အိပ်ရာခင်းကို ဖြစ်သလို ပတ်ထားသော လူတစ်ယောက်က လိုက်ဖမ်းနေခဲ့သည်။ လရောင်အောက်တွင် ဖြူဖွေးသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရံဖန်ရံခါ မြင်တွေ့နေရ လေသည်။</p> <p>"ဒါဘယ်သူလဲဟ….။"</p> <p>"ရှင် မရှက်ဘူးလား…။"</p> <p>"အသားဖြူတိုင်း လုပ်ချင်တိုင်း လုပ်လို့ရလား….။"</p> <p>"အရှက်မရှိတဲ့ကောင်….။ အဝတ်အစားမပါဘဲ ဒီလောက်မြင့်တဲ့နေရာမှာ ပြေးနေရလား…။"</p> <p>အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသမီးအချို့က မျက်လုံးများကို ကွယ်ထားရင်း လက်ချောင်းကြားမှ ချောင်းကြည့် ကာ ကျိန်ဆဲနေကြလေသည်။</p> <p>ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ထိုအရှက်မရှိတဲ့ကောင်က ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား တော်တော်လေး ကြည့် ကောင်းနေသည်ပင်။</p> <p>"ဟူး... နှမြောစရာပဲ….။ မှောင်နေလို့ သေချာမမြင်ရဘူးရှင်…။"</p> <p>ယွမ်လီက အကြားအာရုံ ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ အဆိုပါစကားများကို သဘာဝကျကျ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဤလူယုတ်မာက သူ၏အဝတ်အစားများကို ခိုးယူသွားသည်မှာ ဆိုးရွားလှ ပြီဖြစ်သော်လည်း ညနက်ပိုင်း လူသူကင်းမဲ့ချိန်ဖြစ်၍ အံကြိတ်ကိုက်ကာ သည်းခံနိုင်သေးသည်။</p> <p>သို့သော် ဤလူယုတ်မာက အော်ဟစ်ရုံသာမက သူ၏ရှေ့တွင် ကျောက်ခဲများကိုပါ ပစ်ပေါက်နေသေး သည်။</p> <p>"မင်းတို့ သေချာမမြင်ရဘူး မဟုတ်လား။ မင်းတို့ဆန္ဒကို ငါဖြည့်ဆည်းပေးမယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူ၏နောက်သို့ မီးတောက်များ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လင်းထိန်သွားပြီး ယွမ်လီ၏ ပုံပန်း သဏ္ဍာန်ကို အတော် လေးမြင်သာထင်သာရှိသွားစေခဲ့ သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ယွမ်လီ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မှောင်မိုက်နေသော ညကောင်းကင်ယံတွင် ပိုးစုန်းကြူးတစ် ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသွားလေတော့သည်။</p> <p>"ခွေးကောင်…။ မင်း... ခွေးကောင်…။"</p> <p>ယွမ်လီမှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရပ်တန့်ကာ ပုန်းအောင်းချင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ သိုလှောင်အိတ်နှင့် လှေပျံကို လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။</p> <p>ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သူက အိပ်ရာခင်းဖြင့် ခေါင်းကိုသာ ပတ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်သည်ကို လျစ်လျူရှု ထားလိုက်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူတိုင်းက အတူတူလောက်သာဖြစ်ရာ သူ၏မျက်နှာကို မမြင်ရ သမျှ အဆင်ပြေသည်ပင်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ချီးတဲ့မှပဲ…။ ဒါက လရောင်အောက်မှာ ငှက်လေးလွှတ်ပြီးပြေးတဲ့ ကစားပွဲများလားကွ…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူ့ရှေ့တွင် လုံးဝပွင့်လင်းနေသော ယွမ်လီကို ကြည့်ကာ အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဟုန်အိမ်တော်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အချိန်ကျပြီဟု မြင်လိုက်သောအခါ ထျန်ဖုန်းက တံတိုင်းကို ကျော်တက်ကာ ဝင်သွားပြီး ယွမ်လီက လည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာခဲ့လေသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံကိုသွားဖို့ လမ်းရှိရက်နဲ့ မင်းက ငရဲပြည်သွားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ….။"</p> <p>ယွမ်လီက မျက်နှာပျက်ရမည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှေပျံကို အရင်ပြန်ရချင်နေသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာ ညီမလေးနှစ်ယောက်စလုံး ဟုန်အိမ်တော်တွင် ရှိနေသဖြင့် ဤမျက်နှာဖုံးရှင်မှာ လွတ်မြောက်ရန် အခွင့် အရေး မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဟုန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဂျူနီယာညီမလေး နှစ်ယောက် ကို အသိပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် ထျန်ဖုန်းက ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ဘဲ ပို၍ပင် မြန်ဆန်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူက ကျင့်သားရနေသော အမူအကျင့်ဖြင့် ဟုန်ထို့၏ အခန်းတံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>ဟုန်ထို့၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာနှင့် သက်တော်စောင့်၏ တည်ကြည်သော အကြည့်များကြားတွင် သူက အခန်းထဲရှိ တစ်ဦးတည်းသော ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၃) သက်တော်စောင့်အား ဓား တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>သူက မျက်နှာဖုံးကို ခွာချလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေသော ဟုန်ထို့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မလေး ဟုန်ထို့ …။ ငါက ထျန်ဆန်းဖုန်း ပဲ…။"</p> <p>သူ၏ လက်များက တစ်ခဏမျှ မရပ်တန့်ဘဲ အလွန်ပြောင်မြောက်လှသော ဓားပညာဖြင့် ဟုန်ထို့ကို အနည်းငယ်မျှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရစေဘဲ သူ၏ အဝတ်အစားများကို "ရွှစ်၊ ရွှစ်၊ ရွှစ်" ဟူသော အသံနှင့် အတူ အစအနများဖြစ်အောင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟုန်ထို့တစ်ယောက် ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ဟုန်ထို့ သခင်မလေး၊ ဒီအဝတ်အစားတွေက မင်းလို မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သင့်တော်ပါတယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူ၏လက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ချလိုက်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ယွမ်လီနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်၏ အဝတ်အစားများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက လက်တစ်ချက် ထပ်ဝှေ့ရမ်းလိုက်ပြီး စောင်များအားလုံးကို စနစ်သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက် သည်။</p> <p>ပြောရလျှင် ဇာတ်လမ်းရှည်သော်လည်း အခန်းထဲသို့ သူဝင်လာချိန်မှစ၍ တစ်ခဏသာ ကြာသေးသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွမ်လီက အခန်းရှေ့ရှိ ကွက်လပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထျန်ဖုန်းက ထွက်မပြေးတော့ပေ။ သူက မျက်နှာဖုံးကို ပြန်စွပ်လိုက်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကိုကိုင်ကာ ယွမ်လီဆီသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ဟုန်ထို့အတွက် အချိန်ဆွဲပေးရန် သူ လိုအပ်သည်။ သူ၏အသက်ကို ပေးရမည်ဆိုလျှင်တောင် လူတိုင်းရှေ့တွင် ဟုန်ထို့ မျက်နှာမပျက်စေရန် သူ ကာကွယ်ရမည်။</p> <p>"ငါ ထျန်ဖုန်း... ဟုန်ထို့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ကာကွယ်ပေးရမယ်…။"</p> <p>"ဟေ့ကောင် သူခိုးလေး… ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်း လွတ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်း ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်လီက အံကိုကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်သင်္ကေတများ ဆက်တိုက်လုပ်ကာ မီးလုံးအမြောက်အများ ကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး မည်သူကမျှ အသာစီး မရနိုင်ပေ။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲကြောင့် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ သက်တော်စောင့်များမှာ အနီးသို့ချဉ်းကပ်ရန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေပြီး ဟုန်ထို့ကို ကာကွယ်ရန် မည်သူ့ကိုမျှ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် မပေးပေ။</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ ထပ်မံချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက် ဟုန်ထို့က နောင်တွင် ပြဿနာမဖြစ်စေရန် ပြတင်း ပေါက် များကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားရန် သူ၏လူများကို အမိန့်ပေးထားခဲ့လေသည်။</p> <p>ကိုယ်လုံးတီးဖြစ်နေသော ဟုန်ထို့ကလည်း တံခါးအပြင်ဘက်မှ တိုက်ပွဲကို မြင်သော်လည်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ….။"</p> <p>သူ လုံးဝ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော်လည်း ဝတ်စရာ အဝတ်အစားတစ်ခုခု ရှာရမည်ကိုတော့ သိပေသည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက တစ်ယောက်ယောက် ဝင်လာပြီး သူ့ကို မြင်သွားလျှင် ဘာဖြစ်သွားမည်နည်း။</p> <p>ဟိုဟာက မရှိတော့ဘူးလေ။ တစ်ယောက်ယောက်များ မြင်သွားရင် အလွန်ရှက်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထျန်ဆန်းဖုန်းဆိုသော ကောင်က အဝတ်အစား အချို့ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ လေသည်။</p> <p>*လူယုတ်မာ ထျန်အာဖုန်း၊ လူယုတ်မာ ထျန်ဆန်းဖုန်း….။*</p> <p>သူ့အဝတ်အစားတွေကို ဖျက်ဆီးပြီး တခြားအဝတ်အစားတွေကို ဘာအတွက် ချန်ထားခဲ့ရလဲ ဆိုသည် ကို သူ နားမလည်နိုင်သေးချေ။</p> <p>"ဟမ်... ဘာလို့ မိန်းမဝတ်တွေ ဖြစ်နေရတာလဲ….။"</p> <p>ဟုန်ထို့ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>"ဒါဆို ဒီခွေးကောင်က ငါ့ကို လှည့်စားပြီး မိန်းမဝတ်တွေ ဝတ်ခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့….။။"</p> <p>အကြံအစည်ကို သူရိပ်မိသွားပြီဟု ထင်လိုက်သောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် ထိုမိန်းမဝတ်များကို မဝတ်တော့ဘဲ ယွမ်လီ၏ အဝတ်အစားများကို ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>*ငါတို့ နည်းနည်းလောက် ထပ်ဆွဲထားလိုက်ရင် ဂျူနီယာညီမလေးတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီကောင် လွတ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး…။*</p> <p>ခံစစ်ကို မဖောက်နိုင်သော ယွမ်လီကလည်း ဤအကြံကို စတင်စဉ်းစားမိလေသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ စွမ်းအားကိုလည်း သူ အံ့သြနေမိသည်။ သူလို ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) ရှိသူ တစ်ယောက်က ဤသူခိုးကောင်၏ ခံစစ်ကို ဤမျှလောက်ကြာသည်အထိ ဖောက်နိုင်ရပါသနည်း။</p> <p>*ဟုန်ထို့ အဝတ်အစားဝတ်ပြီးလောက်ပြီ ထင်တယ်…*</p> <p>ထျန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို….။"</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို….၊ ကျွန်မတို့ ရောက်လာပြီ…။"</p> <p>ယွမ်လီက ထိုအသံကို ကြားတော့ အလွန်ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူများမှာ တကယ်ပင် ဟုန်လင်းနှင့် အခြားတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။</p> <p>ဟုန်လင်းနှင့် အခြားအမျိုးသမီးမှာလည်း ယွမ်လီ၏ ဖော်လွင်နေသော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့် လုံးဝ မျက်လုံးများ ပြူးသွားကြပြီး မျက်နှာများ အနည်းငယ် နီရဲသွားကြလေသည်။</p> <p>"အိုး... မင်းမှာ သိမ်မွေ့တဲ့ ကူညီဖော်လေး နှစ်ယောက်တောင် ရှိနေတာပဲ…။"</p> <p>​မိန်းကလေးနှစ်ယောက် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်ပြီး ဟုန်ထို့၏အခန်းထဲသို့ ပြန်ဆုတ်သွားလေသည်။</p> <p>ယွမ်လီ၏ အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟုန်ထို့ကို မြင်သောအခါ ထျန်ဖုန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>ရပ်တန့်နေခြင်းမရှိဘဲ ပြတင်းပေါက်တစ်ခုဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားကာ ဓားချက်နှစ်ချက်ဖြင့် ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး ချိုးဖျက်လိုက်ပြီး အပြင်သို့ လစ်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>"ဟေ့ကောင် သူခိုး…၊ မပြေးနဲ့….။"</p> <p>ယွမ်လီလည်း အခန်းထဲသို့ ကပ်လျက် လိုက်ဝင်လာပြီး ဟုန်ထို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျိုးပျက်​နေ သော ပြတင်းပေါက်ကြားမှ တိုးထွက်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ လိုက်ဖမ်းချိန်တွင် ထျန်ဖုန်း၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့ပေ။</p> <p>"ကျက်သရေတုံးလေး… ငါ့သိုလှောင်အိတ်ထဲမှာ လှေပျံ ပါသွားသေးတယ်ကွ….။"</p> <p>ယွမ်လီ၏ နှလုံးသားမှာ သွေးထွက်မတတ် နာကျင်နေပြီး အလွန်အမင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဟုန်ထို့ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ သူ၏ အဝတ်အစားများ ဖြစ်ပုံရသည်ကို သတိရလိုက်သဖြင့် ဟုန်ထို့၏ အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွားလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ထို့၏ အခန်းထဲတွင် ဟုန်လင်းနှင့် သူမ၏ ဂျူနီယာညီမလေး၊ ဟုန်ကျန့်လင်နှင့် သူ၏ဇနီး၊ ထို့ပြင် ဟုန်ကျန့်ချင်းတို့ အပါအဝင် လူအများအပြား ရပ်နေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လူတိုင်းက ယွမ်လီ၏ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟုန်ထို့ကို နားမလည်နိုင်သော အမူ အရာများဖြင့် လုံးဝ ဇဝေဇဝါဖြစ်စွာ ကြည့်နေခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ယွမ်လီက ပွင့်လင်းသော အဝတ်အစားများဖြင့် ပြန်ရောက်လာသောအခါ လူတိုင်းက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေး သွားကြသည်။ ဟုန်လင်းနှင့် အခြားအမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အနည်းငယ် နီရဲနေသော မျက်နှာများဖြင့် လှည့်ထွက်သွားကြပြီး ဟုန်သခင်မ၏ မျက်နှာမှာလည်း နီမြန်းနေလေသည်။</p> <p>"မင်းအဝတ်အစားတွေ ချွတ်လိုက်စမ်း….။"</p> <p>ယွမ်လီက အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း လန့်သွားကာ အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>"ငါလား။ ငါ့ကို ပြောတာလား….။"</p> <p>ဟုန်ထို့ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ ယွမ်လီကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသလို ထိုအဝတ်အစားများမှာ သူ့အဝတ်အစားများမှန်းလည်း သူမသိပေ။</p> <p>"မင်းမဟုတ်ရင် ဘယ်သူဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ…။"</p> <p>ယွမ်လီမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>"ငါက ဘာလို့ ချွတ်ရမှာလဲ။ ဒါက မင်းအဝတ်အစားတွေလား။ ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ…။"</p> <p>ဟုန်ထို့က စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေပြီးသားပင်။ သူက ထျန်အာဖုန်း၏ ညီဖြစ်သူ ထျန်ဆန်းဖုန်း နှင့် တွေ့ကာ အဝတ်အစားများ ဖျက်ဆီးခံရပြီး စောင်ကိုပါ အခိုးခံလိုက်ရသည်။ ယခုလည်း နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက်က ရောက်လာပြီး ဒီအဝတ်အစားတွေက သူ့ဟာလို့ လာပြောနေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ဒါပေါ့ ဒါက ငါ့ဟာလေ။ မင်း ချွတ်မှာလား၊ မချွတ်ဘူးလား…။ မချွတ်ရင် မင်းကို ငါသတ်မယ်…။"</p> <p>ဤအချိန်တွင် ယွမ်လီမှာ တကယ်ပင် လူသတ်ရန် စီစဉ်နေပြီဖြစ်သည်။ ဤလူသာ ဟုန်လင်း၏ အစ်ကို အရင်း မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူ တခါတည်းတန်း၍ တိုက်ခိုက်မိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ကိစ္စရှင်းနေစဉ် အရှက်ခွဲခံရပြီး ဖျင်ကျင်းမြို့ တစ်ဝက်လောက် လှည့်လည်ပြသခံခဲ့ရသည်။ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်နှင့် လှေပျံတို့ အခိုးခံရရုံသာမက သူ၏ အဝတ်အစားများကိုပင် အခြားသူတစ်ယောက် က ဝတ်ဆင်ထားသေးသည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏အနောက်၌ ဟုန်လင်းနှင့် သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးတို့ ရှိနေသည်ကို သူ အနည်းငယ်မျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်လည်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့သားက ယွမ်လီ၏ အဝတ်အစားများကို အဘယ် ကြောင့် ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သူ မသိသော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ အဝတ်အစားများကို အရင်ပြန်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤလူများမှာ စကားပြောရလွယ်ကူသူများ မဟုတ်သော ကြောင့်ပင်။</p> <p>"ထို့အာ.. ပြဿနာမရှာနဲ့တော့။ အဝတ်အစားတွေကို မြန်မြန် ပြန်ပေးလိုက်….။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p>"သူက ဒီအဝတ်အစားတွေကို သူ့ဟာလို့ ပြောရုံနဲ့ သူ့ဟာဖြစ်သွားရောလား။ ဒီမှာ တခြား မိန်းမဝတ်စုံ နှစ်စုံလည်း ရှိသေးတယ်။ အဲ့ဒါတွေကမှ သူ့ဟာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်….။"</p> <p>ဟုန်ထို့က လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။</p> <p>"မင်း... မင်း သေချင်နေတာပဲ…။"</p> <p>ယွမ်လီမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားချင်သွားသည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ဟုန်ကျန့်လင်က သူ့ထက်အရင် လက်ဦးသွားသည်။</p> <p>"ဖြန်း…"</p> <p>ပြတ်သားသော ပါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟုန်ကျန့်လင်က အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မြန်မြန် ချွတ်ပြီး သူတို့ကို ပြန်ပေးလိုက်။ ငါ့ကို လက်ပါရအောင် ဖိအားမပေးနဲ့…။"</p> <p>"အဖေ..."</p> <p>ဟုန်ထို့က ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော နာကြည်းမှု ခံစားချက်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် ချွတ်ပေးမယ်၊ ကျွန်တော် ချွတ်ပေးပါ့မယ်…။"</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ယွမ်လီကို အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေး ယွမ်၊ ကျွန်တော်တို့ အပြင်ထွက်ပြီး စောင့်နေကြရအောင်…။"</p> <p>"ငါ ဒီမှာပဲ စောင့်မယ်…။"</p> <p>သို့သော် ယွမ်လီက အနည်းငယ်မျှ ကျေးဇူးမတင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သိုလှောင်အိတ်ကို မတွေ့သေး ဘဲ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ အဝတ်အစားများတွင်သာ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်း..."</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူကသာ လှုပ်ရှားလိုက်လျှင် ယနေ့တွင် ဟုန်မိသားစုဝင် အနည်းငယ်မျှသာ အသက်ရှင်ကျန် ရစ်လိမ့်မည်ဟု သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။</p> <p>သို့ရာတွင် သူက သည်းခံနိုင်ရုံဖြင့် သူ၏ဇနီးသည်က သည်းခံနိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပေ။</p> <p>"ဘာလို့လဲ။ ရှင်တို့က ကျွန်မရဲ့ ထို့အာ ကို ဘာလို့ အနိုင်ကျင့်နေရတာလဲ…။"</p> <p>ဟုန်သခင်မမှာ ဒေါသထွက်နေသည်။ သူမ ဘယ်တုန်းကများ ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ။</p> <p>"ငါက ဘာလို့ အနိုင်ကျင့်ရမှာလဲ ဟုတ်လား။ ငါက မင်းတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို အလွယ်လေး သတ်ပစ်နိုင်လို့ပဲ…။"</p> <p>ယွမ်လီ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးကို စတင်ရန်ပင် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဟုန်သခင်မက တစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်ကျန့်လင်က သူမကို အမြန်ဆွဲဖယ် လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မကို လွှတ်စမ်းပါ၊ ကျွန်မ ထပ်ပြောချင်သေးတယ်…။"</p> <p>ဟုန်သခင်မက ရုန်းကန်ရင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။</p> <p>"သူက ဘာမို့လို့လဲ...။"</p> <p>"ဖြန်း…"</p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမကို ပါးရိုက်ပြီးနောက် ဟုန်ကျန့်လင်က မာန်မဲလိုက်လေ သည်။</p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ပြီး ထွက်သွားစမ်း…။"</p> <p>*ဒီမိန်းမက မိသားစုတစ်ခုလုံး သေရမယ့်အဖြစ်ကို ဖန်တီးမိတော့မလို့ပဲ…။</p> <p>သူ့သမီး၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားနေရခြင်း မရှိပါက ထိုလူများက လှုပ်ရှားနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။ စွမ်းအားက အရာအားလုံးပင်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ပါးတစ်ချက် အရိုက်ခံရပြီးနောက်တွင်တော့ ဟုန်သခင်မသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>သူမ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဟုန်ကျန့်လင်၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် တစ်ခဏမျှ သူမ လက်မခံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ ဟုန်ကျန့်လင်က သူမကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သူမမှာ လုံးဝ ဝမ်းနည်းဆွံ့အမိနေလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save