Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်မော်တယ်သခင်တွေ အသုံးပြုပြီးနောက်မှာ ဈေးတက်သွားတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဖျင်ကျင်းမြို့တစ်မြို့လုံးသည် မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေး ပြောဆိုနေခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မနေ့ညက ထျန်ဖုန်းသည် ယွမ်လီကို ဖျင်ကျင်းမြို့ တစ်ဝက်နီးပါးခန့် လှည့်လည်ပြသစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လမ်းမများပေါ်တွင်သာမက အရက်ဆိုင်များ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များနှင့် တည်းခိုခန်းများတွင်ပါ ထိုအကြောင်းများကို ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>လူတိုင်းက မနေ့ညက ဝတ်လစ်စလစ်ဖြစ်နေသော လူတစ်ယောက် ဖျင်ကျင်းမြို့ထဲတွင် ပတ်ပြေးခဲ့ သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူကများ အဲဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိတာလဲ…။"</p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောစမ်းပါနဲ့။ သူတို့မှာလည်း သိက္ခာဆိုတာ ရှိသေးတယ်၊ သူတို့ မျက်နှာတွေကို ဖုံးထားကြတာပဲလေ…။"</p> <p>"သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ သာမန်လူ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်….။"</p> <p>"အနောက်ကနေ လိုက်ဖမ်းနေတာ။ အရှေ့ကလူက အဝတ်အစားတစ်ပုံကြီးကို သယ်သွားတယ်လို့ ထင်ရတာပဲ…။"</p> <p>"မနေ့က ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြည့်တန်ဆာရုံကို သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီပြဿနာကောင်က ပြည့်တန် ဆာရုံကနေ ထွက်ပြေးသွားတာလို့ ကြားတယ်…။"</p> <p>"မင်းသူငယ်ချင်းဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်….။"</p> <p>"အရှေ့ကလူက ပြည့်တန်ဆာရုံထဲက အဲဒီကိုယ်လုံးတီးပြရတာကို ဝါသနာပါတဲ့ကောင်ဆီကနေ အဝတ် အစားတွေကို ခိုးသွားတာများ ဖြစ်နိုင်မလား…။"</p> <p>"ဝိုး... အဲဒါက တော်တော်လေး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်သူကများ အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးသွမ်းရက်စက်ရတာလဲ…။"</p> <p>"ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိတဲ့အကြောင်း ပြောမှ လူတစ်ယောက်ကို သွားသတိရမိတယ်…။"</p> <p>"ထျန်အာဖုန်းလား…။"</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ပို၍စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>"မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား။ မနေ့ညက ယီချွန်းပြည့်တန်ဆာရုံကို အင်မော်တယ်သခင် နှစ်ယောက် ရောက် လာတယ်တဲ့။ သူတို့က လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ဧရာမ မီးလုံးကြီးတစ်လုံးကို ဖန်တီးနိုင် တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူတို့က အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေလို့ သံသယရှိရပြီး တချို့က တော့ မြစိမ်း တောင်ဂိုဏ်းကလာတာလို့တောင် ပြောနေကြတယ်…။"</p> <p>ညစာစားပွဲတစ်ခုတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ အဖော်များကို တိတ်တစိတ်ပင် ကြွားလုံးထုတ် နေခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤဒေသရှိ လူများအတွက်မူ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်(၇) သည်ပင်လျှင် လှမ်းမမီနိုင်သော ပန်းတိုင်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ပင်။</p> <p>"ငါ အဲဒီအကြောင်း အရင်ကတည်းက ကြားဖူးပါတယ်ကွာ….။"</p> <p>သူ၏အဖော်က ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ပြည့်တန်ဆာရုံက ထုတ်ပြန်လိုက်တဲ့ သတင်းကိုရော မင်း သိပြီးပြီလား….။"</p> <p>ထိုအမျိုးသားက အဓိပ္ပါယ်မျာစွာပါသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့်ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာသတင်းလဲ"</p> <p>သူ၏အဖော်ဖြစ်သူမှာလည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြသွားခဲ့သည်။</p> <p>"စဉ်းစားကြည့်လေကွာ... အင်မော်တယ်သခင်တစ်ယောက်က ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ ဘာများ သွားလုပ် မှာလဲ…။"</p> <p>"အဲဒါက... ဟုတ်သားပဲ…။"</p> <p>"မနေ့ညက အဲဒီ အင်မော်တယ်သခင်နှစ်ယောက်က နာမည်ကြီး ပြည့်တန်ဆာ သုံးယောက်ကို ခေါ်သွား တယ်တဲ့။ အခု အဲဒီ နာမည်ကြီး ပြည့်တန်ဆာ သုံးယောက်က ဈေးတက်သွားပြီလေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အင်မော်တယ်သခင်တွေနဲ့ အတူတူ နေခွင့်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်သလဲ….။"</p> <p>အမျိုးသားက သူ၏အဖော်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဆိုင်ရှင်... ကျသင့်ငွေ ရှင်းမယ်…။"</p> <p>"ဆိုင်ရှင်... ပိုက်ဆံ စားပွဲပေါ်မှာ တင်ခဲ့တယ်နော်…။"</p> <p>"အိုဘုရားရေ... ငါ့ရဲ့ ဝက်မကြီး မွေးတော့မယ်၊ ငါ သွားမှဖြစ်တော့မယ်…။"</p> <p>"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာကွာ၊ ငါ့ဝက်မကြီးလည်း မွေးတော့မှာ…။"</p> <p>"ငါက အင်မော်တယ်သခင်တွေနဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံဖက်တွေ ဖြစ်ချင်တာကွ…။"</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုသတင်းကို ကြားလိုက်ရသော ဘေးနားရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ မိသားစု များတွင် တစ်ခုခု အရေးပေါ်ဖြစ်နေပုံရသည့်အလား အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။</p> <p>ရုပ်ဖျက်ထားသော ထျန်ဖုန်းသည် လူများအားလုံး ငှက်များနှင့် သားရဲများကဲ့သို့ လူစုကွဲသွားသည်ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဤသတင်းမှာ သူ ပေါက်ကြားစေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် အရည်အချင်းပြည့်ဝသူ တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုး ကို ဘယ်သောအခါမျှ လုပ်ဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤသတင်းမှာ ပြည့်တန်ဆာခေါင်းမကြီးထံမှ ပေါက်ကြားလာခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>…………</p> <p>တစ်မြို့လုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေချိန်တွင် ဟုန်မိသားစုကလည်း သဘာဝကျကျပင် သိရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဟုန်ညီအစ်ကိုများသည် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ထိုသတင်းက မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းမှ လူ(၄) ယောက် ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဖွီ… ငါ့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုးဖြစ်နေမယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်ကိုယွမ်က ပိုပြီးတောင် ဆိုးသေးတယ်...။"</p> <p>ဂျူနီယာညီမငယ်က မျက်နှာရဲရဲဖြင့် တံတွေးထွေးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဟုန်လင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ မဲ့သွားသည်။ သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဂိုဏ်းမှ ထွက်လာပြီးပြီးချင်း ဤမျှလောက် အပျော်အပါး မက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမက ယွမ်လီကို မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သဘောမကျသည့်အပြင် အထင်ပင်သေးနေသေး သဖြင့် ဤကိစ္စကို ဘာမှမဟုတ်သလို သဘောထားလိုက်သည်။</p> <p>ယွမ်လီသည် မိသားစုနောက်ခံ ပိုကောင်းကောင်း ကောင်းနိုင်သော်လည်း သူ၏ အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံ ခြင်း စွမ်းရည်မှာမူ သူမလောက် မကောင်းပေ။</p> <p>"ဟွန့်... ယောက်ျားတွေ အားလုံးက အတူတူပဲ…။"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွမ်လီနှင့် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးတို့လည်း ထိုသတင်းကို ကြားသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ယွမ်လီ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သတင်းများက ဤမျှလောက် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်နှင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့သွားမည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့သလို ပြည့်တန်ဆာရုံကလည်း ဤကိစ္စကို အမှန်တကယ် ပြဿနာကြီးဖြစ်အောင် လုပ်ရဲ မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>*ငါ ဒီလိုလုပ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ…။*</p> <p>*ဟိုလူယုတ်မာ  ခွေးကောင် ထျန်ဆန်းဖုန်းကြောင့် အစကတည်းက အရာအားလုံး ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရတာ ပဲ…။*</p> <p>ယွမ်လီက ဂျူနီယာညီလေးဝူကို မနာလိုစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>*ဟူး... တစ်ခါတလေ အရူးတွေက ကံကောင်းတတ်ကြတယ်ကွာ…*</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုယွမ်...။"</p> <p>ဂျူနီယာညီလေးဝူက အားနည်းသောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်းပြောချင်တာကို ပြောလိုက်၊ မဟုတ်ရင်လည်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း…။"</p> <p>ယွမ်လီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကိုယွမ်... စီနီယာအစ်မတို့ ဒီကိစ္စကို သိလောက်ပြီလို့ ထင်လား….။"</p> <p>ဂျူနီယာညီလေးဝူမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူ လုံးဝ နောင်တမရသည့်အပြင် စီနီယာ အစ်ကိုယွမ်ကိုလည်း အလွန် ကျေးဇူးတင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်းလို အရူးလေးတောင် ဒါကို သိနေမှတော့ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲကွ…။"</p> <p>ယွမ်လီက စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သူတို့က ဂိုဏ်းကို ပြန်ပြောပြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…။"</p> <p>ဂျူနီယာညီလေးဝူ မျက်လုံးပြူးမျက်စံပြူးဖြင့်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ယွမ်လီမှာ ဆက်လက်သည်းခံနိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘဲ ဂျူနီယာညီလေးဝူ၏ ဖင်ကို ကန်လိုက်ပြီး</p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်း သူတို့ကို ရအောင် ယူလိုက်ပေါ့ကွ….။"</p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း….။"</p> <p>"ငါ မင်းကို ပြည့်တန်ဆာရုံကို ခေါ်သွားပေးမိတာ ငါတို့ကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားရုံတင်မကဘဲ ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်လည်း အခိုးခံလိုက်ရသေးတယ်။ ပြီးတော့ ငါက လရောင်အောက်မှာ ငါ့ရဲ့ငှက်ကို ပြစား နေသလိုမျိုးတောင် ဖြစ်သွားလိုက်သေးတယ်လေ…။ ငါ ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး…။"</p> <p>"အဲဒါကို မင်းက ငါ့ကို ဘာလုပ်ရမလဲ လာမေးနေတာလား…။"</p> <p>"ဘာလို့ ငါ့အစား အပြစ်တွေကို ခေါင်းခံမပေးတာလဲ…။"</p> <p>ထိုသို့ဝမ်းနည်း ဒေါသထွက်စွာ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး အနောက်တွင် ကျန်ရစ် ခဲ့သော သူ၏ အရူး ဂျူနီယာညီလေးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>"ငါ တကယ်ပဲ လုပ်နိုင်ပါ့မလား…။"</p> <p>ဂျူနီယာညီလေးဝူသည် သူ၏မျက်နှာကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း ယနေ့နံနက်က ယီချွန်းပြည့်တန်ဆာရုံမှ မိန်းကလေးက သူ မည်မျှ ချောမောကြောင်း ပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည်သတိရသွားသည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် စီနီယာအစ်မလင်းရဲ့ မက်မွန်သီးတွေက အများကြီး ပိုကြီးတာပဲ….။"</p> <p>……………</p> <p>"ဟား ဟား ဟား ဟား….။"</p> <p>ဟုန်ထို့၏ အခန်းထဲမှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော အရိုင်းဆန်သည့် ရယ်မောသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>သူသည် အိမ်ထဲမှ မထွက်ဘဲနှင့်ပင် အချို့သောအရာများကို သိရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p>"သူက ကိုယ်လုံးတီးပြရတာကို ဝါသနာပါတဲ့ကောင် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ဖျင်ကျင်းမြို့တစ်ဝက်လောက်ကို လရောင်အောက်မှာ သူ့ရဲ့ငှက်လေး ပြရင်း လမ်းလျှောက်ခဲ့တာပဲ…။"</p> <p>သူသည် အရေအတွက်နည်းပါးမှုကို မစိုးရိမ်ဘဲ မမျှတမှုကိုသာ စိုးရိမ်တတ်သူဖြစ်သည်။ ထျန်ညီအစ်ကို များ၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို သူ တစ်ယောက်တည်း ခံရစဉ်က အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း အခြားသူ များပါ အနှိပ်စက်ခံရသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် တော်တော်လေး နေသာထိုင်သာ ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ထျန်ညီအစ်ကိုတွေက အရင်တိုင်းပဲကွ….။"</p> <p>"ဒီလို ကလေးမျိုးကို ဘယ်လို မိဘတွေကများ မွေးထုတ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ကို မသိတော့ပါ ဘူး…။"</p> <p>ဟုန်ထို့က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ထျန်ညီအစ်ကိုများ က အခြားသူများကိုပါ ပြဿနာပိုရှာရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ပျော်ရွှင်မှုကို တစ်ယောက်တည်း ခံစားရသည် ထက် မျှဝေခံစားရသည်က ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဒီလိုလူတွေ ပိုများလာရင် ဘယ်သူကများ သူတို့ကို ရယ်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိဦးမှာတဲ့လဲ။</p> <p>…………</p> <p>နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြန်ပြီ…။</p> <p>ဟုန်လင်းမှာ စိတ်မရှည်တော့ပေ။ သူမသည် ထျန်ဆန်းဖုန်းကို ရှင်းလင်းရန် ဖျင်ကျင်းမြို့သို့ ပြန်လာ ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုကိစ္စပြီးပါက ကျင့်ကြံရန်အတွက် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။ ဖျင်ကျင်းမြို့တွင် ဤမျှလောက် အချိန်ဖြုန်းနေရန် သူမတွင် အချိန်ဘယ်မှာ ရှိမည်နည်း။</p> <p>သူမ ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်သေးခင်မှာပင် သူမဘက်မှ လူတစ်ယောက်က တစ်ဖက်လူ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသေးသည်။</p> <p>"သူက ထွက်မလာဘူးဆိုမှတော့ ငါက ပြောင်းပြန်လှည့်စားတဲ့ နည်းပညာကို သုံးရတာပေါ့…။"</p> <p>ဖျင်ကျင်းမြို့အလယ်တွင် အမြင့် တစ်မီတာကျော်နှင့် အကျယ်အဝန်း စတုရန်းမီတာ ရာဂဏန်းမျှရှိသော စင်မြင့်တစ်ခုကို ဆောက်လုပ်ထားလေ၏။</p> <p>ခွေးတစ်ကောင်ကို အလယ်တွင် ခေါ်ဆောင်လာပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုခွေးကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြာပွတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဟုန်လင်းက စင်မြင့်၏ တစ်ဖက်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထိုင်နေပြီး ဟုန်ကျန့်လင် လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>ယွမ်လီနှင့် သူ၏ ဂျူနီယာညီလေးတို့မှာမူ ထိုနေရာတွင် မရှိကြပေ။ သူများ မှတ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်  သဖြင့် သူသည် အနီးအနားရှိ ပြခန်းတစ်ခုတွင် ပုန်းအောင်းကာ အောက်ဘက်ရှိ ဆူညံပွက်လောရိုက် နေမှုများကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ရှုနေခဲ့လေသည်။</p> <p>ဟုန်လင်းသည် ထျန်ဖုန်းကို ထွက်လာစေရန်အတွက် ကောလာဟလအမျိုးမျိုးကို ဖြန့်ထားပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမက စင်မြင့်ပေါ်မှနေ၍ အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p>"ထျန်ဆန်းဖုန်း... မင်းလို သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်က ငါလို မိန်းမတစ်ယောက်လောက်တောင် အဆင့်မရှိ ဘူးလား….။"</p> <p>"မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ထွက်ခဲ့စမ်း….။ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့ ကိစ္စမျိုးတွေ မလုပ်နဲ့…။"</p> <p>"ဒီခွေးကို မြင်လား။ အဲဒါ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ အရိုးပြာတွေကို စားခဲ့တဲ့ခွေးပဲ….။"</p> <p>"ဟွန့်... မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ယုတ်မာတဲ့ ခွေးကောင်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ အရိုးပြာတွေကတောင် ညစ်ပတ် နေတာပဲ။ ဒီခွေးက မင်းအစ်ကိုရဲ့ အရိုးပြာတွေကို စားထားတာဆိုတော့ အခုဆို သူ့ရဲ့သွေးတွေ စွန်းထင်း နေပြီလေ။ ငါက ဒီကောင်ကို တစ်ခါတလေ ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ပေးရဦးမယ်…။"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ခွေးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်ရာ ခွေးမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ် လေတော့သည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် သတင်းများက ဖျင်ကျင်းမြို့တစ်ဝက်ခန့်သို့ အလျင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွား ခဲ့သည်။</p> <p>စားသောက်ဆိုင်ရှိ ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ထျန်ဖုန်းလည်း ထိုကိစ္စကို သိရှိ သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤကိစ္စက စားသောက်နေစဉ် သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို လုံးဝ မထိခိုက်စေခဲ့သည့်အပြင် သူက အသံထွက်အောင်ပင် ရယ်မောလိုက်သေးသည်။</p> <p>'အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယအစ်ကို... မင်းတို့ တော်တော်လေး ဆိုးဆိုးရွားရွား သေဆုံးခဲ့ရတာပဲ…။'</p> <p>'ဘယ်လောက်တောင် ယုတ်မာလိုက်သလဲ။ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုရဲ့ အရိုးပြာတွေကို ခွေးကျွေး လိုက်တယ်တဲ့လေ…။'</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသာ ထိုအချိန်က သူမ မိသားစု၏ ဘိုးဘွားအုတ်ဂူများကို တူးဖော်ပြီး သူမ၏ ဘိုးဘွားအရိုးပြာများကို ခွေးကျွေးရန် ချန်ထားခဲ့သင့်သည်။</p> <p>*အရိုးပြာတွေကို စားလိုက်ရင် ခွေးက သွေးမျိုးဆက် ရသွားရောလား…။*</p> <p>သူက ဟုန်လင်းကို မက်မွန်သီးသာကြီးပြီး ဦးနှောက်မရှိသော မိန်းမဟုပင် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သေး သည်။</p> <p>သူမပြောပုံအရဆိုလျှင် ခွေးတစ်ကောင်က သူမ၏ မစင်များကို စားလိုက်ပါက သူမ မိသားစု၏ သွေးမျိုးဆက်ကို ရသွားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလော။</p> <p>*ဒါဆိုရင် ငါသာ ကြိုသိခဲ့မယ်ဆိုရင် ဟုန်ထို့ကို အစကတည်းက ကန်မယ့်အစား ဓားကိုပဲ ယူလိုက်သင့် တာပေါ့….။*</p> <p>*သူမက အဲဒါကို ဖြတ်ပြီး ခွေးကို ကျွေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီခွေးက သူမမိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက် ရှိနေပြီလို့ လူတိုင်းကို ပြောလိုက်တာပဲ…။*</p> <p>စားသောက်နေစဉ် ထျန်ဖုန်းသည် ဟုန်လင်းကို မည်သို့လှည့်စားရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ဆူညံသံအများဆုံး ပြုလုပ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ထိုက်တန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို မရရှိသေးပေ။</p> <p>*လူတွေက တရားမျှတပြီး အဂတိကင်းရမယ်လေ။ ဘာလို့ သူမရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုက လရောင်အောက်  မှာ သူ့ရဲ့ငှက်ကို ပြရင်း လမ်းလျှောက်နေရချိန်မှာ သူမကကျတော့ အပြစ်ပေးမခံရဘဲ လွတ်မြောက်နေ ရတာလဲ…။*</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save