Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၀)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက် တောင်တန်းများဆီသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ကြီးမှာ လိမ္မော်ရောင်သန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>နေဝင်ဆည်းဆာသည် နေ့လယ်ခင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်မှု မရှိတော့ဘဲ မှေးစက်ချင်စရာကောင်းပြီး အသက်ဝင်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဟုန်လင်းသည်လည်း အနားယူချင်နေပြီဖြစ်ပြီး ထိုင်ရလွန်းသဖြင့် သူမ၏ တင်ပါးများပင် နာကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမသည် ထျန်ဆန်းဖုန်းကို ယခုတိုင် မတွေ့ရသေးပေ။</p> <p>သူမက အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျိန်ဆဲခဲ့ပြီး ခွေးကိုလည်း အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ခဲ့ သဖြင့် ခွေးလေးမှာ ဒဏ်ရာတွေ ဗရပွဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>စောင့်ကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ လာလိုက် ပြန်လိုက်ဖြင့် မပြတ်တမ်း လည်ပတ်နေပြီး စပ်စုချင် သော လူအသစ်များ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p>ယွမ်လီမှာမူ လွန်ခဲ့သော နှစ်ညက အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခဲ့သဖြင့် ပြခန်းထဲတွင် အိပ်ငိုက်နေလေ သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ညက ဂျူနီယာညီလေးဝူသည် တားမြစ်သစ်သီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းခွင့်ရခဲ့ ပြီး မနေ့ညကတော့ စကားတွေ ထစ်အကာ တွေဝေနေခဲ့သည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတွေ လှည့်ပတ်ပြောဆိုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ရည်ရွယ်ချက် ကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p>ဟုန်လင်းက ဤကိစ္စကို သိပြီးသားဖြစ်သဖြင့် အစကတည်းက လက်လျှော့ထားခဲ့သော်လည်း ယွမ်လီ ကမူ သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါ်သွားပေးရန် တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p>သူသည် ဟုန်ကျန့်လင်ထံမှ ငွေအချို့တောင်းယူကာ ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ သည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် သိုသိုသိပ်သိပ်သာ နေခဲ့ပြီး ထိုပြည့်တန်ဆာရုံသို့ မသွား တော့ဘဲ အလားတူ အရည်အသွေးရှိသော အခြားနေရာတစ်ခုသို့ သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် သင်ခန်းစာရသွားပြီဖြစ်ရာ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်အားလုံးကို သော့ခတ် ထားပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများအားလုံးကို ခုတင်အောက်တွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေး က သူ့ကို တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟုပင် ထင်သွားခဲ့သေးသည်။</p> <p>"ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ အဲဒီလူယုတ်မာ မရှိတော့ တကယ့်ကို သာယာတဲ့ညလေးပဲ….။"</p> <p>ပြခန်းထဲရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း ယွမ်လီသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ မနေ့ညက အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း နှုတ်ခမ်းသပ်နေမိသည်။</p> <p>ယနေ့ညတွင် ဂျူနီယာညီလေးကို မည်သို့ စကားပြောလာအောင် လုပ်ရမည်ကို သူ စိတ်ကူးယဉ်နေ မိသည်။ ထို့နောက် သူက တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ သဘောတူယောင်ဆောင်ပြီး တည်ကြည်လေးနက် စွာဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆုံးမစကားပြောကာ နောက်ဆုံးတွင် မတတ်သာသည့်အလား ခေါ်သွား ပေးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဂျူနီယာညီလေးဝူက ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။ သူသည် သူ၏ စီနီယာအစ်ကိုကို တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကျေးဇူးတင်လာမိသည်။ မည်သည့် အကြီးအကဲကမျှ သူ့အပေါ် ဤမျှ မကောင်းခဲ့ ဖူးသလို အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ့ကို အစားအသောက်များပင် ကျွေးမွေးနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဟုန်လင်းမှာမူ ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။ သူမ၏ တင်ပါးများမှာ ထိုင် ရလွန်းသဖြင့် ထုံကျင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးကောင်းတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် အတွက် သူမ ပွတ်သပ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>သူမသည် သွေးပတ်လည်မှု ကောင်းစေရန် အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ရန် ရည်ရွယ်ကာ မတ်တတ်ရပ် လိုက်လေသည်။ အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သူမက နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက်... စင်မြင့်အောက်မှ လူတစ်ယောက် ခုန်တက်လာခဲ့၏။ သူက ဟုန်လင်းကို တိုက်ခိုက်မည့် အစား ဘေးနားရှိ ခွေးကို ဓားဖြင့် အလျင်အမြန် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ဘယ်လောက်တောင် သတ္တိရှိလို့လဲ…။"</p> <p>အစပိုင်းတွင် ဟုန်လင်း အံ့သြသွားသော်လည်း ထျန်ဆန်းဖုန်းသည် သူ၏ ဒုတိယအစ်ကို ထပ်မံအရှက်ခွဲ မခံရစေရန် ခွေးကို လာသတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အမြန်သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူ့ကို အလိုကျ အခွင့် အရေးပေး၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>သူမသည် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ရှည်လျားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ကာကွယ်လိုက် သည်။</p> <p>အောင်မြင်မှု မရနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်ခိုက်သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်း လိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံဆွဲထုတ်ကာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ လည်ချောင်းကို ချိန်ရွယ်လိုက် သည်။</p> <p>ဟုန်လင်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် အသက်ရှူမှန်မှန်ထားကာ ဓားကို အပေါ်သို့ အားကုန်ခုတ်ချ လိုက်လေသည်။</p> <p>"ချွင်…"</p> <p>လာရောက်တိုက်ခိုက်သူ၏ ဓားသည် သူမ၏ ရိုက်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ အံ့သြဝမ်းသာမဖြစ်ခင်မှာပင် သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် တင်းကျပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မို့မောက်နေသော မက်မွန်သီးနှစ်လုံးကို သန်မာသော လက် နှစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူ့လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုနှင့် ခွန်အားကို သူမ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုအချိန်တွင် သူမ လုံးဝ မှင်တက်သွား လေသည်။</p> <p>"အား……"</p> <p>သူမတစ်ယောက်တည်း မှင်တက်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျန့်လင်လည်း မှင်တက်သွားသလို ကူညီရန် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းတော့မည့် ယွမ်လီ သည်လည်း မှင်တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်း တစ်ယောက်တည်းသာ အေးခဲမသွားခဲ့ပေ။ သူ၏လက်ထဲမှ နူးညံ့မှုကို ခံစားရင်း သူက ပို၍ အားစိုက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဟုန်လင်းထံမှ မသိမသာ ညည်းတွားသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သုံးစက္ကန့်ခန့်သာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက် လွှတ်ပေးကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်ထိပင် ဟုန်လင်းသည် အံ့သြမှင်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် လာရောက်တိုက်ခိုက်သူ၊ သူမရှေ့ရှိ နှာဗူးကောင်ကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူမရှေ့ရှိ လူသည် ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများ၊ တောက်ပသော မျက်လုံးများနှင့် အလွန်ကောင်းမွန် သော အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း သူ၏မျက်နှာမှာ ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား မှောင်မိုက်နေ သဖြင့် ဟုန်လင်းမှာ လုံးဝ ခေါင်းရှုပ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမတင်သာမကဘဲ အခြားလူတိုင်းကလည်း ထျန်ဖုန်း၏ မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>*မင်းက သာယာနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား…။*</p> <p>ယွမ်လီက ထျန်ဖုန်း၏ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသဖြင့် ဤသူသည် သူ၏ သိုလှောင် အိတ်ကို ခိုးယူသွားသူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>"ရှင်... ရှင် လူယုတ်မာ နှာဗူးကောင်၊ ရှင့်ကို ကျွန်မ သတ်ပစ်မယ်….။"</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်လင်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသ ကြောင့် နီရဲသွားပြီး တစ်ဖက်လူကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲပစ်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း…။"</p> <p>ထိုအမျိုးသားက ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မည်ဟု မည်သူကမျှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ သဖြင့် လူတိုင်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး ဟုန်လင်းကို အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာ ထားဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မြစိမ်းတောင်ဂိုဏ်းက နတ်မိမယ်တွေက လူတိုင်းကို မလှည့်စားတတ်တဲ့ ရိုးသားတဲ့သူတွေလို့ ငါ အရင် က ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် မင်းက လူတိုင်းကို လှည့်စားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး…။"</p> <p>"ဘာ... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ…။"</p> <p>ဟုန်လင်းမှာ လုံးဝ ခေါင်းရှုပ်သွားပြီး သူမ လူသတ်တော့မည်ကိုပင် မေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>"ငါဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်း သိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါက အတိအလင်း ပြောပြဖို့ လိုသေးလို့လား…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဟုန်လင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"သူက ထန်..."</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်သည် ထျန်ဖုန်းကို အရင်က မြင်ဖူးသဖြင့် ချက်ချင်း သတိပေးရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ ထျန်ဖုန်းက သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားလည်း ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ ခင်ဗျားသမီးအတွက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲချင်နေတာလား…။"</p> <p>လူတိုင်း အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>*ဟုန်လင်းက ဘာများ ဖြစ်ထားလို့လဲ…။*</p> <p>"ရှင် ပြောချင်တာကိုသာ ပြောလိုက်စမ်းပါ။ ငါ ဟုန်လင်းက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်တဲ့လူ တစ်ယောက်ပါ။ ငါက ဘာလို့ တခြားသူတွေကို လှည့်စားရမှာလဲ….။"</p> <p>ဟုန်လင်းသည်လည်း မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး အကြောင်းရင်းကို သိချင်နေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး လူတိုင်းက သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ ခဲ့ကြသည်။ ထျန်ဖုန်းက လှည့်ထွက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ မပြောသင့်ပါဘူးလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာအတွက် တကယ် မကောင်းဘူး….။"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ လူတိုင်းက မျက်လုံးများ ပင့်သွားလိုက်ကြသည်။</p> <p>*မင်းက သူ့..... ကိုင်ထားပြီးမှ သိက္ခာအကြောင်း ပြောရဲသေးတာလား…။*</p> <p>ဟုန်လင်း တစ်ယောက်သာ အံကြိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ လှည့်စားမှုကို တစ်လောကလုံး ခံနေရတာကိုတော့ ငါ ကြည့်မနေနိုင်ဘူး….။"</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ အသံမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရပုံပေါ်ပြီး ကြီးလေးသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုကို ထမ်းပိုး ထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူက ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး ဟုန်လင်း၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းရဲ့ တွေက... အတုတွေပဲ…။" </p> <p>ဤသတင်းက ကြီးမားသော လှုပ်ခတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ လုံးဝကို အံ့သြစရာပင်….။</p> <p>"ဘာ…။"</p> <p>"အိုဘုရားရေ... ဒါတကယ်ကြီးလား…။"</p> <p>'ငါတို့အားလုံး လိမ်ညာခံခဲ့ရတာလား…။'</p> <p>"နတ်မိမယ်ဟုန်လင်းရဲ့ မက်မွန်သီးတွေက ဘယ်လိုလုပ် အတုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…။"</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ မယုံဘူး။ သူ လိမ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်…။"</p> <p>ဟုန်လင်း နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်သွားပြီး သူမ၏ ဒေါသများက ဒြပ်ထုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမက ဓားရှည်ဖြင့် ထျန်ဖုန်းကို ချိန်ရွယ်ကာ အေးစက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ၊ နင်က ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောရဲရတာလဲ။ နင့်ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်…။"</p> <p>"သူ့ကို သတ်လိုက်၊ သူက ထျန်ဆန်းဖုန်းပဲ….။" ထိုအချိန်တွင် ဟုန်ကျန့်လင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာ... သူက ထျန်ဆန်းဖုန်းလား။ ငါ့ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို ခိုးသွားတဲ့ကောင်လား။ သူက သေချင်နေ တာပဲ….။"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်လီက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဟုန်လင်း၏ ဓားကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။ ဟုန်ကျန့်လင်၊ ယွမ်လီနှင့် ဂျူနီယာ ညီလေးဝူတို့ တိုက်ခိုက်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူက အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းတို့အားလုံး ဒီကိစ္စကို သိထားပုံရတယ်နော်။ ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့အတွက် ငါ့ကို သတ်ပစ်ဖို့ စီစဉ် နေတာလား။ ကောင်းပြီလေ... ဒီကိစ္စကို ငါနဲ့ ကမ္ဘာကြီးပဲ သိထားရမယ်ထင်တယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာ အမူအရာမှာ အထီးကျန်ဆန်နေပုံရလေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ ပရိသတ်များ ချက်ချင်း နားလည်သွားကြသည်။</p> <p>"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ ဒါက ကိစ္စကို ဖုံးကွယ်ဖို့ လူသတ်တာပဲ…။"</p> <p>"ဒီလူတွေက အားလုံး သိထားကြပုံရတယ်နော်…။"</p> <p>"သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ…။"</p> <p>"ဟက်... အဲဒါက မေးစရာ လိုသေးလို့လား…။"</p> <p>ပရိသတ်များ၏ မှတ်ချက်စကားများကို ကြားသောအခါ ဟုန်လင်းမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"အားလုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်း…။"</p> <p>သူမက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ထိုလူကို သတ်လိုက်လျှင် သက်သေပြစရာ လမ်းစရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်ကျန့်လင်နှင့် ဂျူနီယာညီလေးဝူတို့ ရပ်တန့်သွားကြပြီး ယွမ်လီက ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် သူလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"ရှင်းပြစမ်း….။" ဟုန်လင်းက ထျန်ဖုန်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်း အဲဒီထဲမှာ တစ်ခုခု ထည့်ထားတာပဲ…။"</p> <p>"ငါမလုပ်ဘူး၊ နင် လိမ်နေတာ….။"</p> <p>ဟုန်လင်း၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး ငိုတော့မလို ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့် အမျိုးသမီးက လူပုံအလယ် တွင် ထိုကဲ့သို့ ပြောဆိုခံရခြင်းကို သည်းခံနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူအတော်များများက သံသယဖြစ်လာကြပြီး ဟုန်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မလွတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်ပင်လျှင် ယိမ်းယိုင်လာခဲ့သည်။</p> <p>ယွမ်လီက ဟုန်လင်း၏ မက်မွန်သီးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး တွေးလိုက် သည်။</p> <p>*ဒါတွေက ဒီလောက်ကြီးနေတာကို ငါသိသားပဲ… မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ကိုင်ခွင့်မပေးရတာလဲ…*</p> <p>"ဒါကြောင့်ကိုး... ဒါကြောင့် ဒီလောက်ကြီးနေတာကိုး…"</p> <p>"တကယ်ကြီးလား…"</p> <p>"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါ ကိုင်ကြည့်ရမှပဲ သိမယ်…။"</p> <p>"ငါကတော့ နတ်မိမယ်လင်းကို ယုံကြည်တုန်းပဲ…။"</p> <p>"ငါလည်း အတူတူပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်မိန်းမကမှ အဲဒီလောက်ထိ အရှက်မမဲ့ပါဘူး…။"</p> <p>အောက်ဘက်ရှိ စကားများကို ကြားရသောအခါ ဟုန်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်သွားပြီးနောက် ခရမ်း ရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p>သူမက လုံးဝ သက်သေမပြနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သက်သေပြရန်အတွက် သူမက  ချွတ်ပြရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သက်သေပြရန်အတွက် ချွတ်ပြရမည်ဆိုလျှင် လုံးဝ သက်သေမပြသည်က ပိုကောင်းပေသည်။</p> <p>အခြားအမျိုးသမီးများကို စစ်ဆေးခိုင်းမည်ဆိုလျှင်လည်း လူနည်းလွန်းပါက အရှက်ရစရာဖြစ်ပြီး လူများလွန်းပါကလည်း ထိုနည်းတူပင် ရှက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဟုန်လင်းသည် မြစ်ဝါမြစ်ထဲသို့ ခုန်ချလိုက်လျှင်တောင်မှ သူမ၏ နာမည်ကို ရှင်းလင်း၍ မရနိုင်တော့ ကြောင်း ထိုအချိန်မှသာ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထျန်ညီအစ်ကိုများသည် ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသော ထိုသားကောင်များ၏ ခံစားချက်ကို သူမ ထိုအချိန်မှသာ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p>အရင်က သူမသည် ထျန်ညီအစ်ကိုများမှာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပြီး သူမက သူတို့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားရလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူမကို အခွင့်အရေး နောက်တစ်ကြိမ်သာ ထပ်ပေးမည်ဆိုလျှင် သူမသည် ဖျင်ကျင်းမြို့သို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော လူယုတ်မာမျိုးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် ရင်ဆိုင်နိုင် သောလူမျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမ အလုပ်ချင်ဆုံးအရာမှာ ဟုန်ထို့ကို ပါးရိုက်ချင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>*နင်က ဘာလို့ သူ့အစ်ကိုကို သွားရန်စရတာလဲ။ ပြီးတော့ နင်က သူ့ကိုတောင် သတ်ပစ်လိုက်သေး တယ်လေ….။*</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save