Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟုန်ယွိ... မင်းကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ။ ထိပ်တန်း ပညာရှင်ကြီး လေးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။... ဒီထိပ်တန်း ပညာရှင်ကြီး လေးယောက်ဟာ ဒီလောကကြီးကို အုပ်စိုးနေပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ ဧကရာဇ် တွေဖြစ်ပေမယ့်၊ မင်းကတော့ သူတို့လက်ထဲကနေ ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန် နတ်ဘုရား လက်နက်ကိုပါ လုယူနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ။ ဒီလောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ပုဂ္ဂိုလ် မုန့်ရှန်းကျီကိုယ်တိုင် ရောက်လာရင်တောင် မင်းထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်ပါ့ မလား မသိဘူး။”</p> <p>အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ်အတွင်း၌ အရှိန်ဟုန်ဖြင့် လိုက်ပါလာ သည့် ဆုဝေဝေနှင့် ယွမ်ကုန်းမင်တို့မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ခေါင်းများပင် ခါယမ်းနေမိကြ တော့သည်။</p> <p>သူတို့ မည်သို့ပင် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားစေကာမူ သူတို့၏ အံ့ဩမှင်သက်မှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ကြပေ။</p> <p>အခုနက ဟုန်ယွိ၏ အလစ်အငိုက် တိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှ သည်။</p> <p>ဤလောကကို သွေးချောင်းစီး တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နေသည့် ဧကရာဇ်ကြီး လေးပါးစလုံးမှာ ဟုန်ယွိ၏ အလစ်ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ ဖရိုဖရဲ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ရကာ ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်ကိုလည်း အတင်းအဓမ္မ လုယူခြင်း ခံလိုက်ရ သည်။</p> <p>“တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ပညာရပ်ပဲ... နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားဂူက ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ‘ကောင်းကင်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားသတ်ပညာ’ ကတောင် ဟုန်ယွိကို ဘာမှလုပ်နိုင်မှာ မဟုတ် ဘူး။ အဲ့ဒီဘိုးဘေးကြီး အဆင့်ခုနှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ‘ဖန်ဆင်းရှင်’တစ်ဦး ဖြစ်လာရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့...”</p> <p>ယွမ်ကုန်းမင်မှာ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေတော့သည်။ ဧရာမ မျောက်ဝံကြီးမှာ ခုနက တိုက်ပွဲတွင် ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ထွက်လာလျှင်လည်း အသုံးမဝင်ဘဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသာ ဖြစ်နေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သို့သော် ခုနက မြင်ကွင်းအားလုံးကို သူ အစအဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။</p> <p>ထိုနေရာရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဘုန်းတော်ကြီး သို့မဟုတ် ကျိုးထိုက်ကျူတို့ကို မဆိုထားနှင့်၊ ဟွာလျှိုဧကရာဇ် သို့မဟုတ် ယွန်မင်ဧကရာဇ်တို့သည်ပင် သူ့ကို အလွယ်တကူ ချေမှုန်းပစ် နိုင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>သူသည် အထွက်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင် တစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင် ထားသော်လည်း သူ၏သိုင်းဆန္ဒမှာမူ အထွက်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင် များထက် နိမ့်ကျ နေသေးသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုအရာတွင် တူညီသော်လည်း ဤဧကရာဇ်များ ရှေ့တွင်မူ ပြောပလောက်သည့်အရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဧရာမမျောက်ဝံကြီးသည် ဟုန်ယွိနောက်သို့ လိုက်ရန်သာ လုံးဝ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အရှေ့ပင်လယ်ရှိ မြူခိုးတောင် (ယွန်းဝူတောင်) မှ နက်နဲဆန်းကြယ်လှသော ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင်လာ၍ ဒဏ္ဍာရီလာ ‘ကောင်းကင်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားသတ်ပညာ’ ကို အသုံးပြုလျှင် ပင် ဟုန်ယွိကို မည်သို့မျှ မလုပ်နိုင်လောက်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဟုန်ယွိကပင် ပြန်လည်အနိုင်ယူသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>မိုးကြိုးကပ်ဘေး (၇) ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားသည့် ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သရွေ့ ဟုန်ယွိသည် ဤလောကတွင် အစွမ်းထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ကြောင်း ယွမ်ကုန်းမင် ယုံကြည် သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>“ချီလင်... မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p>ဟုန်ယွိက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အံ့သြစရာပဲ... ဒီလူတွေက တကယ်ကို အစွမ်းထက်ကြတယ်။ ခုနက ငါတိုက်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်ဆိုရင် ငါနဲ့ အဆင့်ချင်း တူနေတယ်။ သူက ဟုန်ရွှန်ကျိလောက် မသန်မာပေမဲ့ ငါ သူ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ သူက မိုးကြိုးကပ်ဘေး (၆) ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားသူ မဟုတ်ဘဲ (၅) ကြိမ်လောက်ပဲ ဖြတ်ကျော်ရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ ‘ကမ္ဘာဦး ခွန်ဖန်ပညာ’ က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဆီကနေ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ငါခံစားရတယ်။ ယုဝမ်မူ နဲ့ ယှဉ်ရင် သူက ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ သူ့မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်တဲ့ မှော်လက်နက်တစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်။” ချီလင်က ဆိုသည်။</p> <p>ချီလင်သည် ခုနက ယွန်မင်ဧကရာဇ် နာလန်ယိဟုန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤဧကရာဇ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး (၅) ကြိမ် ကျော်ဖြတ်ထားသည့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ယုဝမ်မူလောက် မသန်မာသော်လည်း ပို၍ နက်နဲ သည်။ လူဦးရေ သန်းလေးရာနီးပါးရှိသော ယွန်မင်အင်ပါယာကြီးကို အုပ်စိုးနေသည့် ဧကရာဇ်တစ်ဦးမှာ သာမန်လူ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>“ဟုတ်လား... အဲ့ဒီဟွာလျှိုဧကရာဇ်ကလည်း သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်ကို မထုတ်ပြရသေးဘူး။ ထုတ်ဖော်ဖို့လည်း အချိန်မရလိုက်ဘူးလေ။” ဟုန်ယွိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက် သည် “ဒါပေမဲ့ သိပ်ပြီးတော့ အပျော်မစောကြနဲ့ဦး။ ငါ အလင်းနဲ့အမှောင် အကာအကွယ်ကို သုံးပြီး ဒီရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်ကို ချိပ်ပိတ်ထားနိုင်တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ ငါ ဒါကို အပိုင်သိမ်းဖို့ မပြောနဲ့၊ အနိုင်ယူဖို့တောင် မနည်းလုပ်နေရတာ။ တကယ်လို့ ငါသာ နည်းနည်းပါးပါး ပေါ့လျော့ လိုက်တာနဲ့ ဒီနတ်ဘုရားလက်နက်က ပျံထွက်သွားမှာပဲ။ ငါ (၆) ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကို အမှန်တကယ် ကျော်ဖြတ်ပြီးမှပဲ လက်နက်ကို လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p>ဟုန်ယွိ၏ စကားကြောင့် ဆုဝေဝေနှင့် ယွမ်ကုန်းမင်တို့မှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားကြ တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>ဝှီး..... ဝှီး... ဝှီး..... ဝှီး….။</p> <p>ဟုန်ယွိ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အချိန်နှင့် လေဟာနယ် ၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ကျော်လွန်နေသည့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် အလင်းတန်းများ ရောက်ရှိ လာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ဟုန်ယွိကို ကျော်ဖြတ်ကာ ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့လိုက်ကြပြီး ထူးဆန်းသော အစီအရင်ပုံစံဖြင့် ဝိုင်းရံလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>“ယဇ်ပုရောဟိတ် ဘုန်းတော်ကြီး၊ အသောကဘုရင်၊ နာလန်ဧကရာဇ်နဲ့ ကျိုးထိုက်ကျူ... ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ‘မဟာမှော်တပ်မတော်’ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် သခင်ခန်း ဖြစ်ရမယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းထားတဲ့ ပညာရှင်တွေ ဒီလောက်များနေတာတော့ ကျွန်တော် တကယ်ကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ ဟား…ဟား... ကျွန်တော့်ဘဝမှာ တစ်နေ့ ဒီလောကရဲ့ နံပါတ်တစ် ပညာရှင်မျိုးလို ဆက်ဆံခံရလိမ့်မယ်လို့ တခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။”</p> <p>ထိုသို့ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်ယွိသည် ဆက်မပြေးတော့ဘဲ လေထဲတွင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>မူလက သူသည် အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရားအသိစိတ်ကို အသုံးပြုကာ ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပြီး ၎င်းအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းကာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲပြီး ထွက်ပြေးနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်ကို ချိပ်ပိတ်ထားရသဖြင့်၊ ထိုနတ်ဘုရား လက်နက်မှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေ ပြီး၊ အချိန်မရွေး ပျံထွက်သွားနိုင်သလို ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် တိုက်ခိုက်လာနိုင် သည်။ ဟုန်ယွိသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆုတ်ဖြဲနေစဉ်အတွင်း ရှေးဟောင်းရာရှိုမွန် တံခါးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည့် စွမ်းအားမျိုး မရှိသေးပေ။</p> <p>မိုးကြိုးကပ်ဘေး (၆) ကြိမ် ကျော်ဖြတ်ပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများ ပြည့်စုံသွား လျှင်တော့ ဤသို့လုပ်နိုင်ကောင်း လုပ်နိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ မဖြစ်နိုင်သေးပေ။</p> <p>“မင်းက ဟုန်ယွိလား။ မင်းရဲ့နာမည်ကို ငါ ကြားဖူးပါတယ်။ ‘သူတော်စင်ငယ်’၊ ‘ပထမဆုရပညာရှင်’ (ကျွမ့်ယွမ်)၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံရဲ့ မဟာပညာရှင်ကြီး ဆိုပါတော့။ မင်းသာ ငါ့ဆီမှာ သစ္စာခံ ခိုလှုံမယ်ဆိုရင် ‘ဧကရာဇ်အကြံပေး’ ရာထူးက မင်းအတွက်ပဲ။”</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် နာလန်ယိဟုန်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်ကာ အလယ်တွင် ဝိုင်းရံခံထားရ သော ဟုန်ယွိကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤယွန်မင်ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေပြီး၊ ဟုန်ယွိနှင့် ဘေးနားရှိ ချီလင်ကို ကြည့်လိုက်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွိ၏ အစစ်မှန် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆင့်ရှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရား အသိစိတ် အတွင်းရှိ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်။ အပြင်တွင် ပေါ်ထွက်နေသော ‘လူသားအင်မော်တယ်ကိုယ်ပွား’ မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးစူးများဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ကောင်းကင်အလင်းဦးချို နတ်ဘုရားချပ်ဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စစ်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>“နာလန်ဧကရာဇ်... ခင်ဗျား ပြောလိုက်တဲ့စကားက ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မထင်ဘူး လား။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် နာလန်ရိဟုန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင်ရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာများကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဧကရာဇ်လေးပါးအပြင် နောက်ထပ် လူတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်။ ထိုသူမှာ အလွန်ပင် အိုမင်းနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော သစ်သားတောင်ဝှေး ကို ကိုင်ထားသည်။ သူသည် ခါးကုန်းနေပြီဖြစ်ပြီး သူ၏မုတ်ဆိတ်မွှေးမှာ ရှစ်ပေခန့် ရှည်လျားကာ ခြေထောက်ထိ ရောက်နေသော်လည်း သေသေသပ်သပ် ရှိလှသည်။</p> <p>ဟုန်ယွိသည် အနောက်ဘက်ဒေသမှ ရှေးဟောင်း သူတော်စင်ကြီးများ၏ ပုံတူကားချပ်များ ကို မြင်ဖူးသည်။ ထိုသူများအားလုံး၏ မုတ်ဆိတ်များမှာ မြေပြင်အထိ ရှည်လျားကြပြီး ၊ အနောက်ဘက်ဒေသတွင် မုတ်ဆိတ်ရှည်လေ အသိပညာ ကြွယ်ဝလေဟု ယူဆကြသည့် ထူးဆန်းသော ဓလေ့တစ်ခု ရှိသည်။</p> <p>ဤသူကား အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ဧကရာဇ်အကြံပေး ‘မဟာမှော်တပ်မတော်’ ၏ ခေါင်းဆောင် မဟာပညာရှင်ခန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် တော်ဝင်ချန်၏ ‘ဖန်ဆင်းခြင်း အရိပ်စောင့်တပ်’ နှင့် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျိုးထိုက်ကျူ... ခင်ဗျားရော ကျုပ်ရဲ့ တာအိုဗုဒ္ဓလက်ဝါးတိုက်ကွက်ကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ။” ဟုန်ယွိသည် ခုနက အသက်လုထွက်ပြေးသွားပြီးမှ ပြန်ပေါ်လာသော ကျိုးထိုက်ကျူကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း အဲ့ဒီ ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်တံခါးကို အနိုင်ယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနတ်ဘုရား လက်နက်ကို မင်းနဲ့အတူ သယ်ထားတာက မင်းကို သေတွင်းထဲ ဆွဲခေါ်မယ့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ တကယ်လို့, မင်းသာ အဲဒီလက်နက်ကို အသာတကြည် စွန့်လွှတ်မယ် ဆိုရင် မင်းထွက်သွားတာကို ဘယ်သူမှ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မစွန့်လွှတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ မင်း ဒီမှာ သေရလိမ့်မယ်။ မင်းက ရဲစွမ်းသတ္တိ ပြချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစပေါင်း တစ်သောင်းကို သုံးပြီး ‘အစွန်းရောက် ဧကရာဇ် ပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း’ ပညာနဲ့ မင်းကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်ပြီး သတ်ပစ်ရ လိမ့်မယ်။”</p> <p>ကျိုးထိုက်ကျူသည် ‘အဝီစိပလ္လင်’ ပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ ထိုင်နေသည်။ ခုနက ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာမှာ သူနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ဤနိုင်ငံတည် ဘိုးဘေးကြီးသည် အခက်အခဲများစွာနှင့် ကျရှုံးမှုများကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သူ ဖြစ်ရာ၊ ယခုကဲ့သို့ သူ၏ အသက်စွမ်းအားများ အပြင်းအထန် ထိခိုက်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်မှုကိုမူ ပျက်စီးအောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်ပေ။</p> <p>“ဒဏ္ဍာရီအရဆိုရင် တာအိုဗုဒ္ဓတံဆိပ်တော် (၁၀) မျိုးက အလွန်စွမ်းအားကြီးပြီး ငါတို့ အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ ‘'ဘုံသုံးပါး မူလစွမ်းအင်အမြောက်'နဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ငါ ခုနက နန်းတော်ထဲမှာ မရှိလို့ ကျွမ့်ယွမ်ရဲ့ အစွမ်းကို မမြင်လိုက်ရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ။”</p> <p>ခြေထောက်အထိ ရှည်သော မုတ်ဆိတ်ရှိသည့် အဘိုးအိုခန်းက ဟုန်ယွိကို ကြည့်လိုက်ရင်း သူ၏ မြုပ်ဝင်နေသော မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားသည်။</p> <p>ဤအနောက်ဘက်ဒေသမှ ပညာရှိကြီးမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ ဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင် စွာ ပြောဆိုနိုင်သည်။ သူ၏ ပညာရှိဆန်သော အမူအရာမှာ ဟုန်ယွိအနေဖြင့်ဆို ရှဲ့ဝန်ယွမ် နှင့်ပင် ဆင်တူနေသလို ခံစားရသည်။</p> <p>သို့သော် ရှဲ့ဝန်ယွမ်မှာ တာအိုကိုသာ ကျင့်ကြံပြီး၊ နည်းစနစ် ပညာရပ်များကို မကျင့်ကြံ သောကြောင့် ကွဲပြားပေသည်။</p> <p>…</p> <p>“အခုလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ တာအိုဗုဒ္ဓလက်ဝါးကို မြင်နိုင်ဖို့ နောက်မကျသေးပါဘူး။” ဟုန်ယွိသည် ပညာရှင် ငါးယောက်စလုံးကို မတုန်မလှုပ် စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း “ခင်ဗျားတို့ ငါးယောက်လုံး ပေါင်းရင်တောင် မူလဝိညာဉ်နတ်ဘုရား ကိုယ်တိုင် မလာသရွေ့ ကျွန်တော့်ကို တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်လည်း ကြောက်တတ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်တံခါးကို ထားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမှာပေါ့။”</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ဟုန်ယွိက ယဇ်ပုရောဟိတ် ဘုန်းတော်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် “သခင်မလေး ယဇ်ပုရောဟိတ်... ခင်ဗျားရဲ့ဘေးက နတ်ဘုရားလေးပါး ဖြစ်တဲ့ ငရဲ နတ်ဘုရား၊ မှော်နတ်ဘုရား၊ အနှစ်သာရနတ်ဘုရား၊ ခွန်အားနတ်ဘုရားနဲ့ သွေးနတ်ဘုရား တို့ ဘယ်ရောက်နေကြလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် ကျွန်တော့်ကိုသတ်ဖို့ လာတုန်းက အဲ့ဒီနတ်ဘုရားလေးပါးက အစွမ်းထက်ဆုံးပဲ။” (ခွန်အားနတ်ဘုရားနှင့် သွေးနတ်ဘုရားတို့ မှာ အတူတူပင်)။</p> <p>“မင်းဆီမှာ ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်တံခါး ရှိနေသရွေ့ မင်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကိုသတ်ဖို့ ငါတို့နဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။” ယဇ်ပုရောဟိတ်က ကြည်လင်သောအသံဖြင့် ဆိုသည် “နတ်ဘုရားလေးပါးကတော့ မင်းကို သတ်ဖို့ အချိန်မရွေး ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါကို စိတ်ပူမနေပါနဲ့။ မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ ကုန်ခမ်းသွားတဲ့ အချိန်ကျမှ ရောက်လာတာမျိုး လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။” (ရှေးလျောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဟုသာ သုံးနှုန်းပါတော့မည်။ အမျိုးသမီးဖြစ်နေသည့်အတွက် ဘုန်းတော်ကြီးအထိက မဆင်ပြေတော့ပါ)။</p> <p>“အဲ့ဒီလိုဆိုရင်လည်း လာကြလေ။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် သူ၏လှံကို ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်လိုက်ရင်း ဘေးနားရှိ ချီလင်ကို ပွတ်သပ်ပေး လိုက်သည်။ “ချီလင်ရေ... ဒီနေ့တော့ ငါတို့နှစ်ယောက် ပညာရှင်တွေ အများကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင် ရတော့မယ်။ ငါတို့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကိုတော့ အဖော်ခေါ် သွားရမယ်။ ဒီနေရာက လူတွေထဲ ဘယ်သူက ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ချင်မလဲ မသိဘူး။”</p> <p>ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နာလန်ယိဟုန်၊ ကျိုးထိုက်ကျူနှင့် ဟွာလျှို ဧကရာဇ် အသောကတို့၏ မျက်နှာများ အနည်းငယ် ပျက်သွားကြသည်။ ဟုန်ယွိက သူတို့ကို အဖော်ခေါ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပုံရသည်။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဟုန်ယွိကဲ့သို့ ပညာရှင်တစ်ဦးမှာ အလွန်ပင် သန်မာလှသည်။ အကယ်၍ ဟုန်ယွိသာ တစ်စုံတစ်ဦးကို သေတွင်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါက အမှန်တကယ်ပင် ပါသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မည်သူမျှ အလျင်စလို မလှုပ်ရှားရဲကြ ပေ။</p> <p>ဟုန်ယွိသည်လည်း မလှုပ်ရှားပေ။ အနှစ်သာရနတ်ဘုရားကျောင်းမှ နတ်ဘုရားလေးပါး ပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေသည်။</p> <p>“ဟီ….၊ ဟီ... ဟုန်ယွိ နင် ကြောက်မနေနဲ့။ နတ်ဘုရားတွေကြားမှာလည်း စစ်ပွဲရှိတယ်။ အခုတော့ အားနည်းလှတဲ့ ငရဲနတ်ဘုရားကို ငါ စားပစ်လိုက်ပြီ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ရယ်... အကြောက်တရားတွေ သိပ်မပေးပါနဲ့။”</p> <p>သူတို့ အကျပ်ရိုက် နေစဉ်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင်၌ ငွေရောင်အလင်းကွင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအလင်းကွင်းအတွင်းမှ ကျောတွင် အတောင်ပံနှစ်ခုပါသော ဖြူဖြူတုတ်တုတ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကျိရှန်းထျန်း။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် သူနှင့် အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့ဖူးသော ယွန်မင်နိုင်ငံ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမမှ နတ်ဘုရားမ ကျိရှန်းထျန်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p>ယွန်မင်နိုင်ငံ၏ နတ်ဘုရားလေးပါးအနက် သူမမှာ အဆန်းကြယ်ဆုံးနှင့် အစွမ်းထက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ လူအများစုမှာ ကျိရှန်းထျန်းထံတွင် ကျန်းမာရေး အတွက် ဆုတောင်းကြပြီး၊ သူမစုဆောင်းထားသော ယုံကြည်မူစွမ်းအားများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုမူ ကျိရှန်းထျန်း၏ နတ်ဘုရားတန်ခိုး စွမ်းအားမှာ ပိုမိုတိုးတက်လာပုံရသည်။ သူမ ပြောခဲ့သည့် ငရဲနတ်ဘုရားကို စားပစ်လိုက်သည်ဆိုသော စကားမှာ လိမ်ညာခြင်း မဟုတ်ပုံ ရပေ။</p> <p>“မင်း တကယ်ပဲ ငရဲနတ်ဘုရားကို စားပစ်လိုက်တာလား။” ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ကျိရှန်းထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ မျက်နှာဖုံးပုဝါအောက် မှ သူမ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။</p> <p>“ငါက လိမ်မပြောတတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အားအနည်းဆုံးလေ။ ဒါကြောင့် ငါ စားပစ် လိုက်တာပေါ့။” ကျိရှန်းထျန်းက လက်ခုပ်တီးရင်း သမ်းဝေလိုက်ကာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်သည် “ငါ သိပ်ဗိုက်ပြည့်နေတာပဲ။”</p> <p>“ဟီ…ဟီ... ဟုန်ယွိ... ခုနက ငါ ဘေးနားမှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း အရမ်းပြင်းထန်တဲ့ စိတ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုကြီးကို ခံစားလိုက်ရလို့ အပြေးလာခဲ့တာ။ မင်းက ဒီလောက်တောင် သန်မာလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီနေရာကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်လာပြီး ရှေးဟောင်း ရာရှိုမွန်တံခါးကိုတောင် လုယူနိုင်တယ်ပေါ့။ မင်းရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေ အများကြီး တိုးတက်လာတာပဲ။” ကျိရှန်းထျန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းကို ငါပေးထားတဲ့ ကတိကတော့ မပြည့်သေးဘူး။” ဟုန်ယွိက ကျိရှန်းထျန်းကို ကြည့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p>“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ မူလစွမ်းအင် ဝိညာဉ်က အခု ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ဟုန်ရွှန်ကျိနဲ့ ဧကရာဇ် ယန်ဖန်ရဲ့ ‘ဖန်ဆင်းခြင်းသင်္ဘော’ ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေတယ်။ ခဏတော့ ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ကျိရှန်းထျန်းမှာ အခြေအနေအားလုံးကို နားလည်ထားပုံရပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေ တော့သည်။</p> <p>“ကျိရှန်းထျန်း... မင်းက ဟုန်ယွိကို ကူညီချင်တာလား။ မင်းက ငါတို့ ယွန်မင်နိုင်ငံရဲ့ နတ်ဘုရားမလေ။ ယွန်မင်နိုင်ငံမှာ မင်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ငါ မင်းရဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင်, မင်း စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လိုစုစည်းပြီး ကြီးထွားလာမလဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်မိသေးတယ်။”</p> <p>နာလန်ယိဟုန်က ကျိရှန်းထျန်းကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အို... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက လူသားအဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မှာပဲ။ ဖျက်ချင်ရင် ဖျက်လိုက်ပေါ့။ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အနောက်ဘက်ဒေသမှာတော့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားဟာ ဧကရာဇ်စွမ်းအား ထက် ပိုကြီးမြတ်တယ်လေ။ ရှင် ကျွန်မကို အမိန့်ပေးလို့ မရဘူး မဟုတ်လား။ တော်ဝင်ချန် ရဲ့ ဧကရာဇ်ကပဲ နတ်ဘုရားတွေကို ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ ပေးအပ်နိုင်တာလေ။”</p> <p>ကျိရှန်းထျန်းက နာလန်ယိဟုန်ကို ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>‘ကြည့်ရတာ ငါတို့ တော်ဝင်ချန်မှာပဲ တိုက်ခိုက်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ယွန်မင် နဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသတွေဟာလည်း အချင်းချင်း တစ်သားတည်း မဟုတ်ကြဘူး။ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံခန်းမသခင်၊ ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မနဲ့ နာလန်ယိဟုန်တို့ဟာ လည်း တစ်ဖက်တည်း မဟုတ်ကြဘူးပဲ။ လူရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ အရှုပ်အထွေးတွေ ရှိစမြဲပါ လား။’ ဟုန်ယွိသည် သူတို့၏ စကားကို နားထောင်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။</p> <p>“ကျိရှန်းထျန်း... မင်းရဲ့မှော်စွမ်းအားနဲ့ ဟုန်ယွိကို ကူညီတာလည်း ဘာမှထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။” ယဇ်ပုရောဟိတ်က ဆိုသည် “မင်း ငရဲနတ်ဘုရားကို စားပြီး နတ်ဘုရား စစ်ပွဲမှာ နိုင်ခဲ့ရင်တောင် မင်းရဲ့ အခု မှော်စွမ်းအားဟာ အဆင့်ခြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>“အဲ့ဒီလိုလား…၊ ဒါဆို ငါတို့ကရော။”</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် ရုတ်တရက် ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြိုကွဲသွားပြီး အဆုံးမရှိသော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤရနံ့မှာ အလွန်ရင်းနှီးလှသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ရနံ့ဂိုဏ်းမှ သူတော်စင် မိန်းမပျို ယွမ်ရှန်းရှန်း၏ ရနံ့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည်လည်း ကျိုးထိုက်ကျူနှင့် အဆင့်ချင်းတူသော ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမွှေးရနံ့များကြားတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအဘိုးအိုသည် ဆံပင်များ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း နုပျိုသော မျက်နှာအသားအရေရှိသည်။ သူ၏ မျက်ခုံး များမှာ မြင့်တက်နေပြီး ထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောလှ၏။ သို့သော် ထိုအရှိန်အဝါမှာ တာအိုပညာရပ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရှိန်အဝါမျိုး မဟုတ်ဘဲ ကျမ်းဂန်စာပေများကို နှံ့စပ်ကျွမ်းကျင်သည့် ပညာရှိကြီးတစ်ဦး၏ ခန့်ညား ထည်ဝါသော အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူကား အသက်တစ်ရာရှိပြီဖြစ်သော ‘ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း’ ၏ မဟာပညာရှင် ရှဲ့ဝန်ယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟုန်ယွိနှင့်အတူ စာမေးပွဲဖြေဆိုခဲ့ပြီး၊ ဒုတိယဆု ရရှိခဲ့သည့် နာမည် ကျော် မဟာပညာရှင်ကြီး ဖြစ်၏။ သူသည် ‘အမှန်တရားတာအို’ ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ကျိချန်ယွဲ့၏ ဆရာလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“မဟာပညာရှင် ဝန်ယွမ်... ခင်ဗျားလည်း ဒီကို ရောက်နေတာလား။ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ တာအိုကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံလိုက်ပြီလား။” ဟုန်ယွိသည် ရှဲ့ဝန်ယွမ်ကို ကြည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နှုတ်ဆက်ပါတယ် သူတော်စင်ငယ်၊ ကျွန့်ယွမ်သခင်လေး။” ရှဲ့ဝန်ယွမ်က ဟုန်ယွိကို ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည် “ငါ အနောက်ဘက်ဒေသကို ရောက်နေတာ ကြာပါပြီ။ အနောက်ဘက်ဒေသက ငါတို့ တော်ဝင်ချန် ကောင်းကင်နိုင်ငံကို ကျူးကျော်နေတာလေ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် အစွမ်းကုန် မကူညီဘဲ နေလို့ရမလဲ။ ကျွန့်ယွမ် သခင်လေးက ဒီလောက်အထိ ပညာကြီးပြီး သတ္တိရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းက တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နန်းတော်ထဲအထိ တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်ရဲတာ ငါ တကယ် လေးစားမိပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ တာအိုကျင့်စဉ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။ မူလကတော့ ရှေးဟောင်း ပညာရှင် သူတော်စင်တွေကို အတုယူပြီး ကျင့်ကြံချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းက မမီခဲ့ပါဘူး။ ငါ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်လာတဲ့အခါ အဆင့် လေး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကိုပဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ ခက်ခဲနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။”</p> <p>“ခင်ဗျားရဲ့ အသိပညာနဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကျင့်ကြံမှုအရဆိုရင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး (၅) ကြိမ်အထိ ကျော်ဖြတ်နိုင်ရမှာပါ။” ဟုန်ယွိက လေးလေးစားစား ပြန်လည်နှုတ်ဆက်လိုက် သည်။</p> <p>“ကျွန့်ယွမ်သခင်လေးမှာ ချီလင်ရဲ့ နိမိတ်ကောင်းတွေ ရှိနေသလို သူတော်စင်တစ်ဦးရဲ့ အသွင်အပြင်လည်း ရှိတယ်။ မင်းဟာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ထိုက် တဲ့သူပဲ။ အခု တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းဟာ ခံစားချက်တွေကို မေ့ပစ်နေကြတယ်၊ ‘ဖန်ရှန်း တာအို’ ဂိုဏ်းကတော့ ဆေးလုံးတွေပဲ ဖော်စပ်နေကြတယ်၊ တခြား ဂိုဏ်းတွေကလည်း အာဏာရှိ သူတွေနောက်ပဲ လိုက်နေကြတယ်။ ဒါတွေဟာ ဖြောင့်ဖတ်ခြင်း လမ်းစဉ်ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန့်ယွမ်သခင်လေးက ပညာရှိသလို သတ္တိလည်း ရှိတယ်။ ဒီကိစ္စပြီးရင် ဝန်ယွမ်က မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးချင်ပါတယ်။ လောကမှာရှိတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လူတွေကို စုစည်း ပြီး မင်းကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်ချင်တယ်။ ငါတို့ အမှန်တကယ် ဖြောင့်မတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီး လောကအတွက် စံပြဖြစ်အောင် လုပ်ကြမယ်။ မင်း ရေးထားတဲ့ ‘ပြောင်းလဲခြင်းကျမ်း’ကိုလည်း ငါ ဖတ်ပြီးပါပြီ။”</p> <p>ရန်သူတွေ ဝိုင်းရံထားသည့်ကြားမှာ ရှဲ့ဝန်ယွမ်သည် နည်းနည်းလေးမှ မကြောက်ဘဲ ဟုန်ယွိနှင့် အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးနေတော့သည်။</p> <p>“တာအိုဂိုဏ်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ပြီး လောကရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကို ဦးဆောင်ရ မယ်။ ကျွန်တော်က ခေါင်းဆောင်ပေါ့။ ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ကလောင်သွားက သံမဏိ လိုပဲ။ အရှိန်အဝါကို ဖန်တီးတဲ့နေရာမှာ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် မုန့်ရှန်းကျီ တောင် လမ်းစဉ်အမှား (မိစ္ဆာလမ်းစဉ်)ကို လိုက်နေတယ်။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ရှဲ့ဝန်ယွမ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>စာစဉ် (၄၂) ပြီးပါပြီ။</p> <p>ဘာသာပြန်သူ နေဇင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save