Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၂၃၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့ နန်းတော်ကို လာဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လက်ခံလိုက်လေ..."</p> <p>စူးဟောင်ရန်က တုန်းဖန်ယွဲ့ကို ဂရုမစိုက်သလို ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ရှိ စကားများနှင့် လုပ်ရပ်များကပင် ကြွားလုံးထုတ်ခြင်းနှင့် ဟန်ဆောင်ခြင်းများနှင့် ပိုတူနေပေသည်။</p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထိုစကားများကြောင့် သူမသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အေးခဲသွားလေသည်။ သူမသည် မြင့်မြတ်သည့် တည်ရှိမှု တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဂလက်ဆီကြီးများ၏ အထွတ်အထိပ် အင်အားစုများနှင့် တန်းတူ ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း... ငြင်းဆို၍မရသော လှောင်ပြောင်မှုများနှင့် ပို၍ပို၍ စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်များဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် မြေပြင်သို့ ရိုက်ချခံနေရပေသည်။</p> <p>သူမ သတ်ပစ်ချင်နေပြီ။ သို့သော်လည်း သူမသည် အခြားလူများ အတွက် အကြီးမားဆုံးသော စူးစမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်လာရန် သတ္တိမရှိချေ။ </p> <p>"ငါတို့က သူ့ကို စမ်းသပ်နေတာ..."</p> <p>ဝေ့ဝူယင်၏ ဆေးဖော်စပ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ စောစောက သူရရှိခဲ့သော သတင်းအချက်အလက်များကို စူးဟောင်ရန်က ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသည်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူ ဖော်စပ်ခဲ့သည့် သူတော်စင် နိုးထခြင်း ဆေးရည် သုံးဆယ့်သုံးလုံးကို ယခုလေးတင် ပြီးစီးခဲ့ကြောင်း မှားယွင်းသော သတင်းများ ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။ နောက်ထပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများအရ အဓိက အာဏာ တစ်ခုနှင့် အနည်းငယ် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော အချိန် ဥပဒေသ ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ဝေ့ဝူယင်သည် သူတို့ကို လူပြက်များကဲ့သို့ ကစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။ အထွတ်အထိပ် သူတော်စင် မဟုတ်သူ တစ်ဦးအတွက် တစ်ရက်လျှင် နှစ်တစ်ထောင် သို့မဟုတ် ထောင်ပေါင်းများစွာ အချိုးရှိသော လောကီဇုံ တစ်ခုကို တည်ထောင်နိုင်သည်ဟု မည်သူက ယုံကြည်မည်နည်း... သူတို့ပင်လျှင် သူတို့၏ အစွမ်းအစ အားလုံးဖြင့် ထိုမျှ အရှိန်မြှင့်ထားသော အချိန်စီးဆင်းမှုကို မရရှိနိုင်ချေ။</p> <p>"ဟား... စမ်းသပ်တာ..."</p> <p>လုံရှီယာသည် အားလုံး၏ စမ်းသပ်သည် သို့မဟုတ် စူးစမ်းသည်ဆိုသော စကားများကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ ထိုအရာ အားလုံးက သူ့အတွက်တော့ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အရာတွေလို ခံစားရသည်။ အကယ်၍ သူတို့က သူ၏ စွမ်းအားနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို စမ်းသပ်ချင်သည်ဆိုပါက အလွန် ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပေသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ရှင်သွားပြီး သူ့ကို မစမ်းသပ်တာလဲ..."</p> <p>ထျန်းရှီယာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်  မေးလိုက်သည်။ သူမ ထိုစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ လုံရှီယာ၏ မျက်လုံးများက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ စွမ်းအားများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်လာလေသည်။</p> <p>သာမန် လောက အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို တစ်ယောက်... သာမန် လျှို့ဝှက် အာဏာရှင် တစ်ယောက်က... ဤနေရာတွင် စကားပြောရဲသည်လား...။ သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကို အရည်အချင်းရှိသည်ဟု ထင်နေသည်လား။</p> <p>ထျန်းရှီယာသည် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ကိုယ်ပွား မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ အမှန်တကယ် ပျက်စီးသွားလျှင် သူမ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>စူးဟောင်ရန်၏ အော်ရာက ချက်ချင်းပင် အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ထျန်းရှီယာကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ အဝေးမှ သူမ၏ ဝိညာဉ်အပေါ် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာမှုကို ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့လိုက်၏။ ထို့နောက်... လုံရှီယာအား ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ထွီ..."</p> <p>လုံရှီယာက ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုသော်လည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။ သူ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ဤမိန်းမသည် ကောင်းကင် အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထို ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေးရှိသော မြင့်မြတ်သည့် လောကရှန့်ထို အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား၊ ဤလောကတွင် သူမ၏ နေရာကို သေချာ သိထားသင့်ပေသည်။ သူသည် အချို့သော ကောင်းကင် အဂ္ဂိရတ် ရှန့်ထိုများကိုပင် မျက်နှာမပေးလေရာ သူမဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာပင် မရှိချေ။</p> <p>စူးဟောင်ရန်၏ အကာအကွယ်များကြောင့် သူ သတ်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ လာမည့် နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် သူမ ဒုက္ခရောက်စေရန် အနည်းငယ် အပြစ်ပေးခြင်းနှင့် သူမ၏ အဆင့်တက်မည့် လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်တောက်ခြင်းမှာ လွန်ကျွံရာ ကျမည်မဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် စူးဟောင်ရန်သည် သူမကို အမှန်တကယ် ဂရုစိုက်ပါက ၎င်းကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် ကြီးမားသော တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပေးချေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်တည်မှုများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အာဏာစက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရွှီး...</p> <p>ရုတ်တရက်... အမှောင် ဟင်းလင်းပြင် အတွင်း၌ မြင်တွေ့ရရန် အလွန် လှပလွန်းသော မျက်စိကျိန်းမတတ် ရွှေရောင် တောက်ပမှုတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော အလင်းတန်း တစ်ခုသည် မရေမတွက်နိုင်သော ဂြိုဟ်များ၏ ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင်သို့ ပွင့်အာထွက်လာလေသည်။ ၎င်းသည် ဖန်တီးခြင်း ဇုံ မှ မြစ်ဖျားခံကာ အသွင်ပြောင်းခြင်း ဇုံ သို့ တည့်မတ်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး မိုင်ပေါင်း ကုဋေကုဋေချီ၍ ခရီးနှင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကမျှ ၎င်းကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p>၎င်း၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလင်းထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်နေပေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လှံတံတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သီးခြားလောကငယ်အတွင်း၌ လုံရှီယာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ စူးဟောင်ရန်အား မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်း..."</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေပြီး ဂလက်ဆီကို တုန်ခါသွားစေသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကာ ကျယ်ပြန့်လှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပသော ရွှေရောင် အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ အကြွင်းမဲ့ အရွယ်အစားရှိသော နေကြယ် တစ်ခု ထိုနေရာတွင် မွေးဖွားလာသည့်အလားပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လုံရှီယာ၏ ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးသွားလေ၏။</p> <p>"တောင်းပန်လိုက်..."</p> <p>စူးဟောင်ရန်က အေးစက်စွာဖြင့်  ပြောလိုက်သည်။ စကားတစ်ခွန်းတည်း ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတွင် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ အကြွင်းမဲ့ သေဆုံးသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည်ဟူသော တုန်လှုပ်ဖွယ် မရှိသည့် ခံယူချက်တစ်ခု ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p>ရွှေရောင်ညဉ့်ဦးယံ အရှင်သခင်နှင့် တုန်းဖန်ယွဲ့ တို့ပင်လျှင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သူက တွေဝေခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံး အတိုင်းအတာရှိတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်လား... လုံရှီယာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လုံရှီယာ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်ပြောနိုင်ခြင်း မရှိမီမှာပင် အခြားသော အလင်းတန်းတစ်ခု... ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပိုမိုနက်မှောင်သော ရွှေရောင်ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းကာ ပထမတစ်ခု၏ အမြန်နှုန်းထက် သုံးဆမျှ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ပျံသန်းလာလေသည်။ အချို့သော ကောင်းကင်ယံများတွင် ပထမ အလင်းတန်းက အရင်ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဒုတိယ အလင်းတန်းက သူတို့၏ ကောင်းကင်ယံမှ အရင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>"ငါ..."</p> <p>လုံရှီယာမှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပဲ့တင်ထပ် ချီစွမ်းအင် အစက်အပြောက်တိုင်းသည် အလွန်တရာ အဖိုးတန်ပြီး ပြန်လည်ရရှိရန် မယုံနိုင်လောက်အောင် ခက်ခဲလှပေသည်။</p> <p>နတ်ဘုရားနှင့်တူသော စွမ်းအားသည် ပြင်းထန်သော ကန့်သတ်ချက်များနှင့်အတူ လာသည်ဟု သင်ပြောနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် သူတို့၏ ခိုင်မာသော ချီစွမ်းအင် များစွာကို မဆုံးရှုံးစေဘဲ သူတော်စင်များကို အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ ရှင်းလင်းနိုင်သေးသည်။ သူတို့သည် အထွတ်အထိပ် ဖြစ်တည်မှုများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ဒုတိယမြောက် ပေါက်ကွဲမှုမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။ အသွင်ပြောင်း ဇုံ တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေလေသည်။</p> <p>စူးဟောင်ရန်၏ မျက်လုံးများမှာ သေမင်းကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့နေသည်။</p> <p>"တောင်းပန်လိုက်..."</p> <p>သူသည် သေမတတ် အတည်ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"အရူး..."</p> <p>လုံရှီယာက တံတွေးထွေးလိုက်သည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်မှောင်သော နောက်ထပ် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခု ဖြစ်တည်လာချိန်တွင် သူ၏ မာနအားလုံးကို စားသုံးပစ်လိုက်သည့် လေးလံသော သက်ပြင်းတစ်ချက်နှင့်အတူ သူ အလျှော့ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..."</p> <p>"ဘာအတွက်လဲ..."</p> <p>စူးဟောင်ရန်၏ အသံမှာ ပိုမို အေးစက်လာလေသည်။</p> <p>လုံရှီယာမှာ သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အံကို ကျိတ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူက ထျန်းရှီယာဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။</p> <p>"စောစောက ငါ့ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ အရမ်း ရန်လိုလွန်းသွားတယ်"</p> <p>တုန်းဖန်ယွဲ့ နှင့် ရွှေရောင်ညဉ့်ဦးယံ အရှင်သခင် တို့မှာ စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ထျန်းရှီယာမှာမူ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ အထွတ်အထိပ် သူတော်စင် တစ်ပါးက ဤလောကရှိ မည်သည့်အရာအတွက်မဆို တောင်းပန်ခဲ့သည်ကို သိရလျှင် ဂလက်ဆီတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခွန်အားကြီးမားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်သည့် နွေးထွေးမှုမျိုးဖြင့် ပြည့်လျှံသွားပြီး အသက်ထက် ပို၍ ချစ်ခင်ခံရခြင်းဟူသည် မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p>စူးဟောင်ရန်က သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမသည် တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင့်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ကျွန်မ လက်ခံပါတယ်..."</p> <p>ထိုအခါမှသာ စူးဟောင်ရန်သည် တတိယအကြိမ်မြောက် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို စတင်ရန် စုဆောင်းနေသော သူ၏ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်၏ ပဲ့တင်ထပ် ချီစွမ်းအင် ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက မူလအာရုဏ်ဦး နန်းတော် တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်၏။ စုရီနှင့် ဝေ့ဝူယင်တို့သည် အခန်းတစ်ခုထဲတွင် အတူတကွ ရှိနေကြပြီး သောက်ရင်းစားရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်ပင် ထျန်းရှီယာက သူ၏ လက်ကို သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုအပြည့်ရှိသော မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ညင်သာသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူ၏ လက်ဖဝါးထံ စီးဆင်းလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောရန် မလိုအပ်ပေ၊ ထို အမူအရာလေး တစ်ခုတည်းကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကုန်ခန်းသွားသော မည်သည့် ပဲ့တင်ထပ် ချီစွမ်းအင် မဆို ထိုအကြည့်အတွက် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save