Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆိပ်ကမ်း၌ အဖွဲ့သားများ လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး မိမိတို့တာဝန်အသီးသီးကို လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ဘဏ်စာရင်းထဲသို့ ငွေအက်ကိုး တစ်သန်း အပ်နှံပြီးနောက် သင်္ဘောကျင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့သည်။</p> <p> လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ၏နှလုံးခုန်သံများမှာ အလွန်မြန်နေပေသည်။ ဤခံစားချက်မျိုး မရရှိသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်ရာ မိမိနှစ်သက်သောသူကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဝန်ခံရတော့မည့် လူပျိုပေါက်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရင်ခုန်နေမိသည်။</p> <p>သံမဏိများဖြင့် ကာရံထားသော သင်္ဘောကျင်းအတွင်း၌ အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့် အကူနှစ်ဦးက ချားလ်စ်ကို ဆီးကြိုကြလေသည်။ ထိုသူမှာ သင်္ဘောကျင်းပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>“မင်္ဂလာပါ ဆရာ။ ဘာကူညီပေးရမလဲ”</p> <p>“စူးစမ်းရေးသင်္ဘောတစ်စင်း လိုချင်တယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ကုန်တင်သင်္ဘောမဟုတ်ဘဲ စူးစမ်းရေးသင်္ဘောကို ဝယ်ယူလိုကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ အဖိုးအိုမှာ အံ့သြသွားလေသည်။</p> <p>“ဆရာ တကယ်ပဲ စူးစမ်းရေးသင်္ဘောကို ဝယ်မှာလား။ အသင်းမှာကော လျှောက်ပြီးပြီလား”</p> <p>“မလျှောက်ရသေးဘူး။ သင်္ဘောမဝယ်ခင် အရင်လျှောက်ရမှာလား”</p> <p>ချားလ်စ်၏ လေသံတွင် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်ကို ရိပ်မိသွားသော ဝုဒ်က အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> “မဟုတ်ပါဘူး။ ဝယ်လို့ရပါတယ်။ ဆရာ့လို စွန့်စားချင်တဲ့သူတွေ ဒီဘက်ခေတ်မှာ တော်တော်ရှားသွားလို့ပါ”</p> <p>ကျွန်းသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့လျှင် အမြတ်အစွန်းများစွာ ရနိုင်သော်လည်း ထိုအောင်မြင်မှုများနောက်၌ ကျဆုံးမှုများစွာ ရှိနေပေသည်။ ရေနွေးငွေ့အင်ဂျင်များ ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် လူသားတို့သည် သမုဒ္ဒရာကြီးကို အောင်နိုင်တော့မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြ၏။</p> <p>သို့သော် လူသားတို့မှာ ပင်လယ်ပြင်၏ အရှင်သခင် မဟုတ်ကြပေ။ အန္တရာယ်များလှသော ကျွန်းများနှင့် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ကြီးက လူသားတို့ကို အလဲထိုးခဲ့သည်။</p> <p>စူးစမ်းရေးသင်္ဘောများမှာ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပျောက်ဆုံးသွားကြလေသည်။ မိသားစုများစွာမှာလည်း ပင်လယ်ပြင်၌ ဆုံးရှုံးမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။</p> <p>သေခြင်းတရားက လူသားတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ငြှိမ်းသတ်ခဲ့၏။ လူတို့သည် စူးစမ်းရှာဖွေသူများကို သူရဲကောင်းဟု မသတ်မှတ်တော့ဘဲ မိမိသေတွင်း မိမိတူးနေသူများအဖြစ်သာ မြင်ကြတော့သည်။</p> <p>ဝုဒ်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ဝယ်ယူသူမှာ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာလည်း ပင်လယ်ထဲ၌ အသက်ပျောက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“ဆရာ ဘယ်လိုသင်္ဘောမျိုး လိုချင်တာလဲ ပြောပါဦး”</p> <p>“အလျား မီတာ ခုနစ်ဆယ်လောက် ရှိရမယ်။ အင်ဂျင်က ရောင်စဉ်ဖြာ တာဘိုင်အင်ဂျင် ဖြစ်ရမယ်။ သင်္ဘောဦးက အမြောက်ကတော့ ပြောင်းချောအမြောက် ဖြစ်ရမယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က သူအလိုရှိသော အချက်အလက်များကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ဤအချိန်အတွက် ကြာမြင့်စွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သဖြင့် သင်္ဘော၏ တည်ဆောက်ပုံများကို အလွတ်ရနေပြီ ဖြစ်၏။ အားလုံးမှာ အိမ်ပြန်နိုင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အရောင်းအဝယ်မှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် ပြီးမြောက်သွားလေသည်။ တစ်နာရီအကြာတွင် ချားလ်စ်သည် သူ၏ သင်္ဘောသစ်ကြီးကို စတင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>လှပသော အဖြူရောင် သင်္ဘောကိုယ်ထည်မှာ သံမှိုများဖြင့် သေသေသပ်သပ် ရှိနေ၏။ သင်္ဘောဟောင်းထက် ပိုမိုခိုင်ခံ့ပြီး မီးခိုးခေါင်းတိုင်များကလည်း အင်ဂျင်၏ စွမ်းအားကို ပြသနေသည်။</p> <p>ကြည့်လိုက်လျှင် သင်္ဘောဟောင်းကို အဆင့်မြှင့်ထားသလို ထင်ရသော်လည်း ရှေ့ပိုင်းက အမြောက်ကြီးကြောင့် ကုန်တင်သင်္ဘောမဟုတ်ကြောင်း သိသာပေသည်။ သင်္ဘောမှာ အလျား ခြောက်ဆယ့်ငါးမီတာနှင့် အနံ ဆယ်မီတာ ရှိ၏။</p> <p>“ဒီသင်္ဘောက ရေတပ်အတွက် အရန်ထားတာပါ။ ဆရာ အရေးတကြီး လိုတယ်ဆိုရင် အရင်ယူသွားပါ”</p> <p>“ဒီတစ်စင်းပဲ ယူမယ်။ ဘယ်တော့ ရမလဲ”</p> <p>“အတွင်းပိုင်း ပြင်စရာလေးတွေ ရှိပါသေးတယ်။ အမြန်ဆုံး လုပ်ရင်တောင် နှစ်ပတ်လောက် ကြာပါမယ်။ စုစုပေါင်း ဈေးနှုန်းကတော့ သုံးသန်းခွဲ ကျသင့်မှာပါ”</p> <p> ဝုဒ်က ဆိုလေသည်။</p> <p>ချားလ်စ် စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်လိုက်၏။ ငါ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ငွေက လောက်ရုံလေးပဲ ရှိတယ် သင်္ဘောဟောင်းကိုပါ ရောင်းလိုက်ရင်တော့ ခရီးစရိတ်အတွက် အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ အမြန်ဆုံး ပြင်ထားလိုက် နှစ်ပတ်နေရင် လာယူမယ်”</p> <p>သင်္ဘောကျင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်းသို့ တန်းစီသွားသည်။ သင်္ဘောဝယ်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အသင်းဝင်ရန်မှာ နောက်ထပ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်ဖြစ်၏။ ဤအသင်းမှာ ကျွန်းတိုင်း၌ ရှိသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အသင်းဝင်ခြင်းကြောင့် ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများမှာ များပြားလှလေသည်။ အသင်းဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အခြားနေရာ၌ ဈေးကြီးပေးဝယ်ရမည့် ပင်လယ်ရေကြောင်းပြ မြေပုံများကို အခမဲ့ ကြည့်ရှုခွင့် ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် စူးစမ်းရှာဖွေသူ တစ်ယောက်ဖြစ်လာလျှင် တာဝန်များလည်း ရှိလာ၏။ တစ်နှစ်လျှင် အနည်းဆုံး ကျွန်းတစ်ကျွန်းတော့ စူးစမ်းရမည် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ထိုသတ်မှတ်ချက်ကို မပြည့်မီပါက အသင်းဝင်အဖြစ်မှ ထုတ်ပယ်ခံရမည်။ ချားလ်စ်အတွက်မူ ကျွန်းများကို ရှာဖွေလိုသူဖြစ်သဖြင့် ဤအချက်မှာ ပြဿနာမဟုတ်ပေ။</p> <p>စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်း အဆောက်အဦးမှာ ဆိပ်ကမ်းနှင့် မလှမ်းမကမ်း၌ ရှိသည်။ အဖြူရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် ဆောက်ထားသော အဆောက်အဦးမှာ ထင်ရှားလှ၏။ ချားလ်စ်သည် အပေါ်က သင်္ဘောတံဆိပ်ကို ကြည့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>အတွင်းပိုင်းမှာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး ချားလ်စ်၏ ခြေသံများမှာ ဟိန်းနေလေသည်။ ကောင်တာများ၏ အဝေး၌ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အချို့ကို တွေ့ရ၏။ စားပွဲပေါ်ရှိ တြိဂံပုံ ဦးထုပ်များက သူတို့မှာလည်း ကပ္ပတိန်များ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က လျှောက်လွှာဖြည့်နေစဉ်မှာပင် လက်မောင်းတစ်ခုက သူ၏ လည်ပင်းကို လာရောက် ရစ်ပတ်လိုက်၏။</p> <p>ရှူး...</p> <p>ချားလ်စ်သည် ချက်ချင်းပင် ခါးကြားသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ခြောက်လုံးပြူးဖြင့် ထိုလူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ထောက်လိုက်သည်။</p> <p>“အေးအေးဆေးဆေးပါ ကောင်လေးရဲ့။ ဒီမှာ အန္တရာယ် မရှိပါဘူး”</p> <p>ထိုသူက ချားလ်စ်၏ လည်ပင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဘေးကခုံ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။ သူမသည် ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမ၏ အရပ်မှာ နှစ်မီတာနီးပါး မြင့်မနေပါက မည်သည့်ယောကျ်ားမဆို သူမအနားသို့ ကပ်ချင်ကြလိမ့်မည်။</p> <p>ချားလ်စ်မှာမူ သူမ၏ အလှအပထက် ခါး၌ ချိတ်ထားသော သစ်သားတုတ်ကောက်ကိုသာ စိတ်ဝင်စားမိပေသည်။ ပင်လယ်ပြင်၌ အသက်ရှင်နေသော အမျိုးသမီးများမှာ သာမန်လူများ မမဟုတ်ကြပေ။</p> <p>“တစ်ခုခု လိုချင်လို့လား” လို့ ချားလ်စ်က သေနတ်ကို ပြန်သိမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“လူသစ်တစ်ယောက် မတွေ့ရတာ ကြာပြီမို့လို့ မိတ်ဆက်ချင်ရုံပါ။ ငါက အဲလစ်ဇဘက်။ နှင်းဆီနက် သင်္ဘောရဲ့ ကပ္ပတိန်ပါ။ မင်း နာမည်ကရော”</p> <p>ချားလ်စ်က ပြန်မဖြေဘဲ လျှောက်လွှာကိုသာ အာရုံစိုက် ဖြည့်နေလိုက်၏။ ပင်လယ်ပြင်၏ ကြမ်းတမ်းမှုများက သူ့ကို သူစိမ်းများနှင့် စကားပြောရန် စိတ်မပါတော့အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးမှာ လက်လျှော့မည့်ပုံ မရှိပေ။</p> <p>“ချားလ်စ်လား။ နာမည်လေးက လှသားပဲ။ နေရပ်လိပ်စာက သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး။ တစ်ခုခု ရေးလိုက်ရုံပါပဲ”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ဆို၏။</p> <p>ဆိုဖာပေါ်ရှိ လူတစ်ယောက်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>“အဲလစ်ဇဘက်။ ငါ ပထမဆုံး ရောက်တုန်းကတော့ နင် ဒီလောက် မတက်ကြွပါလား”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ထိုသူကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p>“နင်က သူနဲ့မှ မတူတာ။ ငါက နင်နဲ့ အတူအိပ်ချင်စိတ်မှ မရှိတာ။ ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ”</p> <p>ထိုလူမှာ စိတ်မဆိုးဘဲ အားရပါးရ ရယ်မောနေတော့၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အဲလစ်ဇဘက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လျှောက်လွှာကို ဖြည့်ပြီး ကောင်တာသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်ကမူ ဆက်လက် ပြောဆိုနေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ချားလ်စ်။ ဒါ နင့်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်မို့လို့ ငါ ရှင်းပြမယ် အသင်းရဲ့ အလုပ်က ကျွန်းသစ်တွေ ရှာတွေ့ဖို့ ကူညီပေးရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အလကားတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ကပ္ပတိန်တစ်ယောက်က ဘုရင်ခံ ဖြစ်လာရင် အဲဒီကျွန်းမှာ အသင်းခွဲတစ်ခု ဖွင့်ပေးရမယ်”</p> <p>“သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါတွေ အကုန်လုံး ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ”</p> <p> ချားလ်စ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ မစ္စတာ ချားလ်စ်က ကြိုတင်လေ့လာလာတာပဲ။ အချိန်အားရင် ငါ့သင်္ဘောဆီ လည်ပတ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save