Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">စူးစမ်းရှာဖွေသူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အားတဲ့အခါ လာခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p> ချားလ်စ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သို့သော် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။ အဲလစ်ဇဘက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နားထဲ၌ ထူးဆန်းသောအသံများ တစ်ဖန် ပြန်လည်မြည်ဟည်းလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ မျက်နှာပျက်လျက် သူ၏နဖူးကို လက်ကောက်ဝတ်ဖြင့် အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေမိသည်။ တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပို၍ပြင်းထန်လာလေသည်။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ချားလ်စ်၏ ဝေဒနာကို ချက်ချင်းသတိထားမိပြီး မျက်လုံးများ ဝိုင်းစက်သွား၏။</p> <p> “ကောင်လေး၊ မင်း အနားမယူရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ”</p> <p>သူမသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အစိမ်းရောင် ကျောက်ကျောကဲ့သို့ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို မြန်မြန်စားလိုက် ဒါက ဝေဒနာကို သက်သာစေလိမ့်မယ်”</p> <p>ချားလ်စ်မှာ သူမ၏မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း နောက်ဆုံး၌ ထိုအရာကို လက်ခံယူပြီး တစ်ငုံတည်းနှင့် မျိုချလိုက်လေသည်။</p> <p>အေးမြသော ခံစားချက်က လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဆင်းသွားပြီး နားထဲမှ အသံများ ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း စိတ်တိုစရာ ခံစားချက်များမှာမူ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးပဲ။ ဒါက ဘာလဲ” လို့ ချားလ်စ်က အဲလစ်ဇဘက်ကို ရင်းနှီးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> “ရပါတယ်။ ဒါက ဘာလဲဆိုတာ အတိအကျ မသိပေမဲ့ နတ်ဘုရားရဲ့ စကားသံတွေကို သက်သာစေတယ်ဆိုတာတော့ သိတယ်။ နောက်ထပ်လိုချင်ရင်တော့ သစ်နီကျွန်းမှာ သွားတူးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများကြီးမစားနဲ့နော်။ စွဲလမ်းသွားလိမ့်မယ်”</p> <p>သစ်နီကျွန်း ဆိုသော နာမည်ကို ချားလ်စ်က စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p>အစောပိုင်းက ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် လူကြီးမှာ သူတို့နောက်သို့ သတိမထားမိခင် ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူက ချားလ်စ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လူသစ်လေး။ နတ်ဘုရားရဲ့ စကားသံတွေက မင်းကို ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခပေးနေပြီဆိုရင်တော့ ကောင်းကောင်း အနားယူသင့်ပြီ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ သံသယစိတ်များမှာ အတော်အတန် လျော့ပါးသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ဤလူများ၏ စေတနာကို သူ ခံစားရသည်။ ဤမျှ သိသာသော ကြင်နာမှုကို မရရှိသည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က စက်ပစ္စည်းများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဝန်ထမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ချားလ်စ်ကို အနီးရှိ ဆိုဖာဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။</p> <p>“လာခဲ့ပါ။ လူအများစု မသိတဲ့အကြောင်းအရာတွေကို ငါ ပြောပြမယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က ငြင်းရန် ပြင်သော်လည်း ထိုလူသန်ကြီးက ချားလ်စ်၏ ပုခုံးကို ဖက်ကာ ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပေသည်။</p> <p>“မရှက်ပါနဲ့။ ပင်လယ်ပြင်မှာ အသက်ရှင်ချင်ရင် သူငယ်ချင်းများများ ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်” ဟူ၍လူသန်ကြီးက ရယ်မောရင်း ဆို၏။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ ဘာမှပင် မလုပ်ရသေးမီ ဆိုဖာပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူ့ကို ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် ကပ္ပတိန် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်က ဝိုင်းရံထားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များတွင် စပ်စုခြင်းနှင့် သံသယများ ရှိနေသော်လည်း ရန်လိုမှုတော့ မရှိပေ။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ချားလ်စ်၏ ဘေး၌ ကပ်ထိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ချားလ်စ်၏ လက်မောင်းနှင့် ထိကပ်နေလေသည်။</p> <p>“ငါတို့က အရမ်း ရင်းနှီးလွန်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ပင်လယ်ပြင်က မှောင်မိုက်လွန်းတယ်လေ ကုန်းပေါ်ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြင်နာသင့်တာပေါ့”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ကျွန်တော် သိထားတာတွေနဲ့တော့ မတူဘူး” </p> <p>ချားလ်စ်ကချားလ်စ်က စိတ်အေးလက်အေး ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကြောင့် လူဝကြီးတစ်ယောက်က မျက်လုံးပြူးကာ အော်ဟစ်လေသည်။</p> <p>“အဲဒီစာအုပ်တွေက ငါတို့အကြောင်း ဘာပြောထားလို့လဲ။ ငွေမက်တဲ့ ဓားပြတွေလို့ ပြောတာလား။ အဲဒီလိုပြောတဲ့သူတွေကို ပင်လယ်ထဲ ပစ်ချပြီး ငါးစာကျွေးရမယ်။ ငါသာ တစ်နေ့ ဘုရင်ခံဖြစ်လာရင် အဲဒီလိုလူတွေရဲ့ လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က လူဝကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချားလ်စ်ဘက်သို့ ပြုံးကာ လှည့်လာပေသည်။</p> <p>“ဒါက သန္တာကျွန်းစု စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေရဲ့ စုရပ်ပဲ။ နောက်ဆိုရင် မင်းလည်း ဒီမှာ သတင်းအချက်အလက်တွေ လာဖလှယ်လို့ ရတယ်”</p> <p>ချားလ်စ် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာမှာ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ကပ္ပတိန်များ စုဝေးရာနေရာပင် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဒီမှာ ဘယ်လို သတင်းမျိုးတွေ ဖလှယ်ကြတာလဲ။ ကျွန်းတွေအကြောင်းလား” </p> <p>ချားလ်စ်ကချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အကုန်လုံးပေါ့။ ကျွန်းတွေ လမ်းကြောင်းတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေအကြောင်း အကုန်ပါပဲ။ မင်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အခက်အခဲ ရှိရင်လည်း တခြားသူတွေက ကူညီပေးလိမ့်မယ်။ သိချင်တာ ရှိရင်လည်း အားမနာဘဲ မေးနိုင်တယ်”</p> <p>သူမ၏ စကားကြောင့် ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲ၌ သိချင်နေသော မေးခွန်းတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက မေးလိုက်၏။</p> <p> “မြောက်ဘက်က အလင်းပြည်တော်အကြောင်း သိတဲ့သူ ရှိလား”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မေးခွန်းကြောင့် အခြေအနေမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ထူးခြားသွားပေသည်။ ကုလားထိုင်များ ဆွဲရွှေ့သံများနှင့်အတူ လူတိုင်းက ကူးစက်ရောဂါသည်တစ်ဦးကို ရှောင်သကဲ့သို့ ချားလ်စ်အနားမှ ခွာသွားကြသည်။</p> <p> ဘေး၌ ကပ်ထိုင်နေသော အဲလစ်ဇဘက်ပင် ဆိုဖာ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ အမြန်ဆုတ်သွား၏။ သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာလည်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် တွန့်ချိုးနေလေသည်။ “မင်းက အဲဒီ နေနတ်ဘုရားကို ကိုးကွယ်တဲ့ အဖွဲ့ကတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>ချားလ်စ်က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> “မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော်က ဘယ်နတ်ဘုရားကိုမှ မကိုးကွယ်ပါဘူး”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က သက်ပြင်းချကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်လိုက်၏။</p> <p>“တော်သေးတာပေါ့။ မင်းကြည့်ရတာ အဲဒီ အရူးတွေနဲ့တော့ မတူပါဘူး”</p> <p>တင်းမာနေသော အခြေအနေမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် လျော့ပါးသွားလေသည်။</p> <p>“မင်းကတော့ ငါ့ကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ အဲဒီ အရူးတွေနဲ့ ငါ ဘာမှမပတ်သက်ချင်ဘူး။ မင်းက ဘာလို့ အလင်းပြည်တော်အကြောင်းကို မေးတာလဲ”</p> <p>“အဲဒီ ပုံပြင်တွေထဲက သီချင်းအကြောင်းဆိုရင်တော့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ မြောက်ဘက်ကျွန်းက အလင်းတန်းဆီကို ဦးတည်တဲ့ လှေကားထစ်တွေ ဆိုလားပဲ။ ကျန်တာတော့ ငါလည်း မေ့ကုန်ပြီ”</p> <p>“ဒါတွေက ပုံပြင်တွေပဲ။ ငါတို့က နတ်ဘုရားမှ မဟုတ်တာ ဘယ်သိနိုင်ပါ့မလဲ”</p> <p>“လူသစ်လေးကတော့ နောက်ပြောင်တတ်တာပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ အရိပ်ထင်သွားလေသည်။ ဝါရင့် စူးစမ်းရှာဖွေသူများဆီမှ သဲလွန်စတစ်ခုခု ရမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဤနေရာက လူသားများသည် သူတို့၏ ဇာတိမြေနှင့် ဝေးကွာနေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ရာ အရာအားလုံးမှာ ပုံပြင်များသာ ဖြစ်ကုန်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လူတိုင်း စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက စာအုပ်များစွာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချားလ်စ်အနားသို့ လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမက ပြုံးလျက် ဆို၏။</p> <p>“မစ္စတာ ချားလ်စ် အခုဆိုရင် ရှင်က စူးစမ်းရှာဖွေသူတစ်ဦး ဖြစ်သွားပါပြီ။ ဒီအသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်ကို သိမ်းထားပါ။ အခု ရှင့်ရဲ့ တာဝန်တွေကို ရှင်းပြပါ့မယ်”</p> <p>သူမသည် လက်ထဲမှ စာအုပ်များကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ စာလုံးများစွာနှင့် ပင်လယ်ပြမြေပုံများ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“ရှင် လုပ်ဆောင်မယ့် စူးစမ်းရေးတာဝန်တွေအတွက် အသင်းက ရိက္ခာနဲ့ လောင်စာတွေ ထောက်ပံ့ပေးမှာပါ။ ဆုကြေးကတော့ ရှင်သွားမယ့် နေရာရဲ့ အန္တရာယ်အပေါ် မူတည်ပြီး ကွာခြားပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က မြေပုံများကို သေသေချာချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ မစူးစမ်းရသေးသော နေရာများကို အကန့်လိုက် ခွဲခြားထားပြီး ဆုကြေးငွေများကိုလည်း ရေးမှတ်ထားလေသည်။</p> <p>ချားလ်စ် အံ့သြသွားသည်မှာ သူ ယခင်က သွားခဲ့ဖူးသော ရွှေရုပ်တုရှိသည့် ကျွန်းအပါအဝင် အခြားကျွန်းများကိုလည်း မြေပုံပေါ်၌ မှတ်သားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က မြေပုံပေါ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ချားလ်စ် မင်းက လူသစ်ဆိုတော့ ကျွန်းတွေကို မသွားခင် ပင်လယ်ပြင်မှာ အရင် စူးစမ်းဖို့ အကြံပေးချင်တယ် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အရင် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရမယ်လေ”</p> <p>သူမ၏ အကြံပြုချက်မှာ မှန်ကန်သော်လည်း ချားလ်စ်၏ အမြင်မှာမူ ကွဲပြားနေသည်။ သူက ရွှေရုပ်တုရှိသော ကျွန်းကို ညွှန်ပြပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> “ဒီနံပါတ်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p>ထိုကျွန်း၌ အနီရောင်ဖြင့် နံပါတ် လေး ကို ရေးမှတ်ထားလေသည်။</p> <p>ဘေးက လူဝကြီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါက အန္တရာယ်အဆင့်ပဲ။ ကျွန်းသစ်တွေကို အဆင့် သုည လို့ သတ်မှတ်ထားပေမဲ့ စူးစမ်းသူတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားတိုင်း အဆင့် တစ်ဆင့် တိုးသွားတယ်။ ဒီလို အဆင့် လေး ရှိတဲ့ ကျွန်းမျိုးကိုတော့ လူသစ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မသွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ချားလ်စ်၏ နားအနားသို့ ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“သူ့စကားကို ဂရုမစိုက်နဲ့။ မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ငါ မြင်တယ်။ နောက်တစ်နှစ်လောက်ဆိုရင် ဒီကျွန်းကို မင်း သွားနိုင်မှာပါ”</p> <p>“ကျွန်တော် အဲဒီကျွန်းကို ရောက်ဖူးတယ်” လို့ ချားလ်စ်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ရာ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေကြတော့ပေသည်။</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က ဆိုလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save