Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">နာဝေးလ် သင်္ဘော</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘာပြောတယ်... မင်းက အဲဒီ အန္တရာယ်အဆင့် လေး ရှိတဲ့ ကျွန်းကို ရောက်ဖူးတယ် ဟုတ်လား”</p> <p> လူဝကြီးက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>အခြား ကပ္ပတိန်များမှာလည်း ထပ်တူပင် မှင်တက်သွားကြ၏။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းကမှ ထိုကျွန်းကို မသွားရန်နှင့် သေတွင်းထဲ မဆင်းရန် သတိပေးနေခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုလူသစ်က ကျွန်းကို စူးစမ်းပြီးပြီဟု ဆိုနေပေသည်။</p> <p>“ဘာလို့ အဲဒီကျွန်းက အန္တရာယ်အဆင့်ပဲ ပြထားပြီး ဆုကြေးငွေ မပါတာလဲ” </p> <p>ချားလ်စ်ကချားလ်စ်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“စကားလမ်းကြောင်း မလွှဲနဲ့။ မင်း အဲဒီကျွန်းကို ဘယ်တုန်းက သွားတာလဲ။ ဘာတွေရှိလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။ လူဝကြီး၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသော တံတွေးများ သူ့အပေါ်သို့ မစင်စေရန် သတိထား ရှောင်ရှားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> “ဂိုဏ်းချုပ်က တစ်ခုခု သွားယူခိုင်းလို့ သွားခဲ့တာပဲ။ ဒါက ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ။ အားလုံးလည်း ဒီလိုပဲ ကျွန်းတွေကို စူးစမ်းကြတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>တည်ငြိမ်လှသော အဲလစ်ဇဘက်ပင်လျှင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ဖြူစင်သော မျက်နှာထက်၌ အနီရောင် သမ်းလာလေသည်။</p> <p>“ချားလ်စ်။ မင်းက လူသစ်ဆိုတော့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို စူးစမ်းရမယ့် အဆင့်တွေကို မသိသေးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေရဲ့ အလုပ်က အဆင့်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အရင်ဆုံး ပင်လယ်လမ်းကြောင်းကို ရှာရတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်းပေါ်က ဒေသခံတွေရဲ့ အန္တရာယ်ကို တိုင်းတာရပြီး နောက်ဆုံးမှ ကျွန်းကို သိမ်းပိုက်ရတာပဲ။ အဆင့်အလိုက် ဆုကြေးတွေကလည်း ကွာခြားတယ်”</p> <p>“မင်းက လူသစ် ဖြစ်ပေမဲ့ အစောပိုင်း အဆင့်တွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ အခုဆိုရင် မင်းက နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်းကို သိမ်းပိုက်ဖို့ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲဒီကျွန်းက မင်းပိုင် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မင်းက နောက်ထပ် ပေါ်ထွက်လာမယ့် ကံကောင်းတဲ့ ဘုရင်ခံပဲပေါ့”</p> <p>အခြေအနေမှာ ဤသို့ ရှိပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် မြေပုံပေါ်ရှိ ကျွန်းများ၌ ဆုကြေးငွေများ ရေးမှတ်မထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ချားလ်စ်က နားလည်သွား၏။ သူသည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို စူးစမ်းရမည့် အဆင့်ဆင့်သော နည်းလမ်းများကို စိတ်ထဲ၌ မှတ်သားထားလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဒါတွေ ထားလိုက်ပါဦး။ လူသစ်... ချားလ်စ် အဲဒီကျွန်းမှာ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိလား။ အန္တရာယ်ကော ကြီးလား”</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုကျွန်း၌ အဖိုးတန်သည့်အရာ မရှိဟု ချားလ်စ်က ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကျွန်း၏ အချက်အလက်များကို အခြားသူများအား ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ကျွန်းပေါ်၌ စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ရေသန့် မရှိသည့်အပြင် လူသားတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော သတ္တဝါများ ရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>“နှမြောစရာပဲ။ နောက်ထပ် အသုံးမကျတဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ့။ အစောဆုံး ဘုရင်ခံ ဖြစ်လာမယ့်သူကို မြင်ရတော့မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ခဲ့တာ” </p> <p>ကပ္ပတိန်တစ်ဦးက ညည်းတွားလိုက်၏။</p> <p>“အဲဒီကျွန်းမှာ အရင်းအမြစ် အနည်းငယ်ပဲ ရှိရင်တောင် ငါတို့တွေ စုပေါင်းပြီး သိမ်းပိုက်ရေး အဖွဲ့တစ်ခု ဖွဲ့လို့ ရတာပေါ့”</p> <p> နောက်တစ်ဦးက ထောက်ခံလေသည်။</p> <p>အခြားသူများ ဆွေးနွေးနေစဉ် ချားလ်စ်က မြေပုံ၏ မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံး၌ ရှိသော အဆင့် ငါး ရှိသည့် ကျွန်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ သူက ဘေးနားရှိ ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်တော့်သင်္ဘောက နောက်နှစ်ပတ်နေရင် ထွက်မယ်။ ဒီကျွန်းကို စူးစမ်းဖို့ စာရင်းသွင်းပေးပါ”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံး၌ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သူမ၏ ရှေ့မှ လူငယ်မှာ သာမန်လူသစ်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသော စွမ်းအားများ ရှိနေသည်ဟု သူမ ခံစားမိပေသည်။</p> <p>ဝန်ထမ်းက တာဝန်ကို စာရင်းသွင်းပြီးသောအခါ ချားလ်စ်က တိတ်ဆိတ်နေသော ကပ္ပတိန်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ “အားနာပါတယ်။ လက်နက်တွေ ဝယ်လို့ရမယ့် နေရာကို သိတဲ့သူ ရှိမလား”</p> <p>ယခင် ခရီးစဉ်က ချားလ်စ်ကို သင်ခန်းစာ ပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် အဖွဲ့သားအားလုံး၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ရန် လိုအပ်ပြီး ခြောက်လုံးပြူး တစ်လက်တည်းနှင့် မလုံလောက်တော့ပေ။</p> <p>“သာမန် လက်နက်တွေဆိုရင်တော့ သူတို့ကိုပဲ မေးလိုက်” လူသန်ကြီးက</p> <p>လူသန်ကြီးက ကောင်တာနောက်က ဝန်ထမ်းများကို ညွှန်ပြသည်။ “အသင်းက လက်နက် အရောင်းအဝယ်ကိုလည်း လုပ်ပေးတယ်။ ဈေးနှုန်း အဆင်ပြေရင် ဘာမဆို ရနိုင်တယ်”</p> <p>ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “ခဏ စောင့်ပေးပါ။ လက်နက် စာရင်းကို သွားယူပေးပါ့မယ်”</p> <p>ဤအသင်းကို တည်ထောင်သူများမှာ တကယ့် စီးပွားရေး ပါရမီရှင်များ ဖြစ်သည်ဟု ချားလ်စ်က တွေးမိလေသည်။ လူသားမျိုးနွယ် ကောင်းစားရေးအတွက် လုပ်ဆောင်နေသည် ဆိုသော စကားမှာ အပေါ်ယံသာ ဖြစ်ပြီး လက်နက် အရောင်းအဝယ်မှ ရရှိသော အမြတ်အစွန်းများမှာ အဓိက ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>မကြာမီ လက်နက်များ၏ အချက်အလက်နှင့် ကျည်ဆန် ဈေးနှုန်းများကို ချားလ်စ်၏ ရှေ့သို့ ချပြလိုက်သည်။</p> <p>ဤပင်လယ်အောက် ကမ္ဘာ၏ နည်းပညာမှာ ထူးဆန်းနေပေသည်။ လက်နက်အများစုမှာ ပထမကမ္ဘာစစ်က အသုံးမပြုတော့သော အဟောင်းများ ဖြစ်နေသည်။ ပို၍ ခေတ်မီသော လက်နက်များ မရှိခြင်းလား သို့မဟုတ် စာရင်းထဲ၌ မထည့်ထားခြင်းလား ဆိုသည်ကိုတော့ ချားလ်စ် မဝေခွဲနိုင်ပေ။</p> <p>“ချားလ်စ် ဒီပစ္စည်းတွေက ကြည့်ကောင်းပေမဲ့ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်လှဘူး။ ကျွန်းတွေပေါ်က အရာတော်တော်များများကို ကျည်ဆန်နဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရတာ မင်း သိထားရမယ်”</p> <p>လူသန်ကြီး၏ စကားကြောင့် ချားလ်စ်က ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။ ကျွန်းပေါ်က ထူးဆန်းသော အခြေအနေများ၌ လက်နက် အင်အားဖြင့်သာ ဖြေရှင်းရန်မှာ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိပေသည်။</p> <p>ရွှေရုပ်တုရှိသော ကျွန်း၌ ခြောက်လုံးပြူးအစား အခြားလက်နက်များ သုံးခဲ့လျှင်လည်း မှတ်ဉာဏ် ဖျက်ဆီးခံရမှုကို တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူ တွေးမိ၏။</p> <p>“ဒါဆို ခင်ဗျားတို့က ဘာကို သုံးတာလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“လူ့အသက်တွေပေါ့”</p> <p> ဘေးနားမှ အက်ကွဲကွဲ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျော်ရွှင်စရာ အခြေအနေကို ပျက်စီးသွားစေလေသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ အသားညိုညို နှာခေါင်းချွန်ချွန်နှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူက ချားလ်စ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“မင်း ဘာမေးချင်လဲ ငါ သိတယ်။ ဝါရင့် စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေဆီမှာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေ ရှိမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်နေတာ မဟုတ်လား။ အမှန်ပဲ။ ငါတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိကြတယ်”</p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်၌ အပြာရောင် မီးတောက်တစ်ခုကို ထွက်ပေါ်စေ၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိနေရင်တောင် စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေရဲ့ သေဆုံးနှုန်းက အလွန် မြင့်မားနေဆဲပဲ။ အောင်မြင်တဲ့ ဘုရင်ခံ တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သေဆုံးသူ ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေတယ်။ မင်း ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က အန္တရာယ်ကင်းကင်း ပြန်လာနိုင်တာက ကံကောင်းလို့ပဲ။ အမှန်တရားကတော့ ရက်စက်တယ်ဆိုတာ မင်း သိထားရမယ်”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ချားလ်စ်မှာ ပို၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။ ဤပင်လယ်ကြီးက လူသားတို့အပေါ် ဘယ်သောအခါမှ မညှာတာခဲ့ပေ။</p> <p>သူက အခြား ကပ္ပတိန်များကို နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> “အားလုံးပဲ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့။ ကျွန်တော် နောက်ခရီးစဉ်အတွက် ရိက္ခာတွေ ပြင်ဆင်ရဦးမယ်”</p> <p>ချားလ်စ် အပြင်သို့ ထွက်သွားသောအခါ လူသန်ကြီးက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူ မြောက်ဘက်ကို ဘာသွားလုပ်မလဲ။ အလင်းပြည်တော်ကို တကယ်ပဲ သွားရှာမှာလား”</p> <p>မည်သူမျှ ပြန်မဖြေဘဲ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။</p> <p>နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အတွင်း၌ ချားလ်စ်မှာ အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေ၏။ ရိက္ခာများ စုဆောင်းခြင်းအပြင် ကိုယ်ကာယ လေ့ကျင့်ခန်းနှင့် သေနတ်ပစ်ခြင်းကိုလည်း အပြင်းအထန် လုပ်ဆောင်လေသည်။</p> <p>ဤပင်လယ်ပြင်က ရက်စက်သော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်ကိုတော့ အဆုံးရှုံးခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နှစ်ပတ် ပြည့်မြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အသစ်စက်စက် စူးစမ်းရေးသင်္ဘောကြီးက ဆိပ်ကမ်း၌ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ချောမွေ့သော ကိုယ်ထည်နှင့် ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ အမြောက်ကြီးများက ချားလ်စ်ကို ဆွဲဆောင်နေလေသည်။</p> <p>“သူမက တကယ် လှတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား” လို့ ချားလ်စ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန် သင်္ဘောရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ။ ကြွက် လို့တော့ ထပ်မပေးပါနဲ့နော်”</p> <p>ဒစ်ပ်က မေးလိုက်၏။ သူ့နောက်၌ သင်္ဘောသား လေးဦးက အသင့် ရှိနေကြသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော အမြောက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ချားလ်စ်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “နာဝေးလ်... သူမရဲ့ နာမည်ကို နာဝေးလ် လို့ ပေးကြရအောင်”</p> <p>သင်္ဘောနာမည်ကို သတ်မှတ်ပြီးနောက် ချားလ်စ်က မျက်နှာသစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသင်္ဘောသစ်မှာ သင်္ဘောဟောင်းကဲ့သို့ လူနည်းနည်းနှင့် မောင်း၍ မရပေ။ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ဖြစ်သည့်အတွက် အဖွဲ့သား အပြည့်အစုံ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p>စုစုပေါင်း အဖွဲ့သား တစ်ဆယ့်သုံးဦး ရှိ၏။ သင်္ဘောသား ခေါင်းဆောင် တစ်ဦး၊ သင်္ဘောသား လေးဦး၊ ပထမ အရာရှိ၊ ဒုတိယ အရာရှိ၊ စက်ကူချုပ်နှင့် အခြား စက်ပြင်ဆရာများ၊ စားဖိုမှူးနှင့် လက်ထောက် စားဖိုမှူးတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>အဖွဲ့သားများမှာ အသက်အရွယ်နှင့် အရပ်အမောင်း မတူညီကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ယောကျ်ားများသာ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ထူးခြားသော နားပုံစံရှိသည့် ဒေသခံများ ဖြစ်ကြလေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က သူတို့ကို လေ့လာနေသကဲ့သို့ အဖွဲ့သားများကလည်း သူ့ကို စပ်စုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>သင်္ဘောပေါ်၌ နေထိုင်ခြင်းမှာ ကုန်းပေါ်နှင့် မတူပေ။ ပင်လယ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် သင်္ဘောသည် အရာအားလုံး ဖြစ်သွားပြီး ကပ္ပတိန်ကသာ ဘုရင် ဖြစ်ပေသည်။ ကပ္ပတိန်က အားကိုးမရလျှင် အားလုံး သေတွင်းသို့ ဆင်းရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့ပါးသွားလေသည်။ ဤကပ္ပတိန်မှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း အတွေ့အကြုံရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြသည်။</p> <p>“ငါတို့ ဘာလုပ်ဖို့ စုဝေးနေတာလဲ ဆိုတာ အားလုံး သိကြမှာပါ။ ငါ မင်းတို့ကို မလိမ်ချင်ဘူး စူးစမ်းရေးသင်္ဘောတွေရဲ့ သေဆုံးနှုန်းက ငါးပုံ တစ်ပုံ ရှိတယ်။ အခုချိန်မှာ နောက်ဆုတ်ချင်တဲ့သူ ရှိရင် နောက်ဆုတ်လို့ ရသေးတယ်”</p> <p>မည်သူမျှ နောက်သို့ မဆုတ်ကြပေ။ ဤနေရာရှိ လူများမှာ အသစ်များ မဟုတ်ကြဘဲ အန္တရာယ်နှင့် ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်ကို သိထားကြလေသည်။</p> <p>အကယ်၍ ကပ္ပတိန်က ဘုရင်ခံ ဖြစ်လာလျှင် သူတို့ပါ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာမည် ဖြစ်၏။ ပင်လယ်ထဲ ထွက်ခြင်းမှာ အသက်နှင့် လောင်းကစား လုပ်ရခြင်း ဖြစ်ရာ ပို၍ ကြီးမားသော လောင်းကြေးကိုသာ သူတို့ ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ။ အဖွဲ့သားတို့ အားလုံး သင်္ဘောပေါ် တက်ကြ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save