Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်နှင့် အဖွဲ့သားများမှာ နာဝေးလ် သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြလေသည်။ ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသော ကြွက် သင်္ဘောနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက နာဝေးလ်မှာ ပိုမိုကျယ်ဝန်းပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ကြည့်ကောင်းလှသော သင်္ဘောတစ်စင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အခန်းတိုင်းသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုပြီး ချို့ယွင်းချက်မရှိစေရန် သေသေချာချာ စစ်ဆေးလေသည်။ ကပ္ပတိန်တစ်ဦးအနေဖြင့် သင်္ဘော၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ ရင်းနှီးနေရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် ချားလ်စ်က ပဲ့ကိုင်ခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် နားဝေးလ်၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မည်းနက်သော မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သင်္ဘောကြီးမှာ ပင်လယ်နက်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>သန္တာကျွန်းစုမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်၌ ချားလ်စ်က ဆက်သွယ်ရေးပြွန်မှတစ်ဆင့် အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“စက်ဆရာကြီး။ သင်္ဘောသစ်က ဘယ်လိုနေလဲ”</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဂျိမ်းစ်၏ အသံခပ်သြသြက ပြွန်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> “ကပ္ပတိန် သင်္ဘောက အခြေအနေ အရမ်းကောင်းတယ်။ ရေနွေးငွေ့တွေလည်း အထွက်မြန်တယ်။ အောက်မှာလည်း သိပ်မပူဘူး။ သုံးဆယ့်ကိုးဒီဂရီပဲ ရှိတယ်”</p> <p>“အင်ဂျင်ကို အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားနဲ့ မောင်းလိုက်။ အမြန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကပ္ပတိန်”</p> <p>မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မည်းနက်သော မီးခိုးများ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ နာဝေးလ်၏ အရှိန်မှာ တက်လာလေသည်။ အရှိန် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ ချားလ်စ်မှာ အမြန်မောင်း လှေတစ်စင်းကို မောင်းနှင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>နားဝေးလ်မှာ ယခင် သင်္ဘောဟောင်းထက် အနည်းဆုံး သုံးဆခန့် ပိုမြန်သည်ဟု ချားလ်စ် ခန့်မှန်းမိပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အဖြူရောင် အရာတစ်ခုကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ “စက်ဆရာ။ အရှိန်လျှော့လိုက်”</p> <p>အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်နေသော နာဝေးလ်မှာ တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားပြီး ထိုအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ကြီးမားသော လူသေအလောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်၏။ မူလက ရေထဲ၌ လဲလျောင်းနေပြီး ငါးများ၏ ခဲစားမှုကို ခံနေရရမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုအလောင်းကြီးမှာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ထူးဆန်းစွာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး နာဝေးလ်ကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။</p> <p>ဤသတ္တဝါက ဘယ်ကလာသလဲ ဆိုသည်ကို ချားလ်စ် စိတ်မဝင်စားပေ။ ပင်လယ်ပြင်၌ ဤထက် ပို၍ ထူးဆန်းသည်များကို သူ မြင်ဖူးပြီး ဖြစ်၏။ သူသည် အမြောက်သစ်အတွက် ပစ်မှတ်တစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဒိုင်းးး...</p> <p>အမြောက်၏ တုန်ခါမှုကြောင့် သင်္ဘောတစ်စင်းလုံး လှုပ်ခါသွားသည်။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ ကျွမ်းကျင်သော အမြောက်တပ်သား မဟုတ်သဖြင့် အချက်အလက်များစွာ ပစ်ခတ်ပြီးနောက်တွင်မှ ထိုပုပ်ပွနေသော အလောင်းကြီးမှာ ပေါက်ကွဲမှုများနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p>မည်သည့် နတ်ဘုရားက ထိုအလောင်းကို ထူမတ်ပေးခဲ့သည်ဖြစ်စေ အမြောက်ဆန်များက ၎င်းကို ပြန်လည် လဲလျောင်းစေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ယခင်က လမ်းပြအမှတ်အသား မိစ္ဆာနှင့် တွေ့ခဲ့စဉ်ကသာ ဤသင်္ဘော ရှိခဲ့လျှင် ရလဒ်မှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု ချားလ်စ် ယုံကြည်နေပေသည်။</p> <p>သင်္ဘော၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် ချားလ်စ်က နံရံပေါ်ရှိ ရေကြောင်းပြ မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ စူးစမ်းရှာဖွေသူများအသင်းက ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး သံလိုက်အိမ်မြှောင်နှင့်အတူ ခရီးစဉ်အတွက် အလွန် အရေးပါပေသည်။</p> <p>“လမ်းကြောင်း ခြောက် အတိုင်း အရင်သွားမယ်။ အမှတ်အသား ခြောက်ဆယ့်ရှစ် ရောက်ရင် တောင်ဘက်ကို ကွေ့မယ်”</p> <p> လို့ ချားလ်စ်က မြေပုံပေါ်၌ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နားလည်ပါပြီ ကပ္ပတိန်”</p> <p> ဒုတိယ အရာရှိ ကိုးနားက ပြန်ဖြေ၏။ ဆံပင်နီနီနှင့် ထိုလူငယ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>“မင်း နာမည်က... ကိုးနား ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ ကပ္ပတိန် အမေက ပေးထားတဲ့ နာမည်ပါ ကပ္ပတိန်... ဖရေး ပြောတာ တကယ်ပဲလား။ ခင်ဗျား တကယ်ပဲ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို စူးစမ်းခဲ့တာလား။ အဲဒီ သတ္တဝါတွေက မရှိတဲ့လူကို ရှိတယ်လို့ ထင်အောင် မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြောင်းလဲနိုင်တာ တကယ်လား။ ခင်ဗျားက အဲဒီ ပရိယာယ်ကို ဘယ်လို သိသွားတာလဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဒုတိယ အရာရှိ၏ စကားကြောင့် မနှစ်မြို့ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> “သင်္ဘောမောင်းတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ မင်း အလှည့်ပြီးရင် ပထမ အရာရှိ လာလိမ့်မယ်”</p> <p>ချားလ်စ် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကိုးနားမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>“ငါ မမေးသင့်တာ မေးလိုက်မိလို့လား။ ငါက မြှောက်ပင့်ပြောဖို့တောင် ပြင်ထားတာကို”</p> <p>ပင်လယ်ပြင်၌ ရက်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားပြီး အဖွဲ့သားဟောင်းနှင့် အဖွဲ့သားသစ်များမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်းနှီးလာကြသည်။ ဒစ်ပ်မှာ အသက်ငယ်လွန်းသဖြင့် အခြားသင်္ဘောသားများ၏ ခန့်ညားမှုကို မရရှိသည်မှလွဲ၍ ကျန်သူများမှာ အဆင်ပြေကြပေသည်။</p> <p>နားဝေးလ်၏ အရှိန်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာပင် သူတို့ သွားလိုသော ကျွန်း၏ အနီးအနားသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော ပင်လယ်ပြင်၌ ကျွန်းကို ရှာဖွေရန်အတွက် မီးမောင်းကြီးများကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>မြေပုံနှင့် သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ ယေဘုယျ တည်နေရာကိုသာ ပြသနိုင်သဖြင့် အတိအကျ သိရှိရန် ဤကဲ့သို့ပင် ပင်ပန်းခံ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ပဲ့ကိုင်ခန်း၌ ကိုးနားက ချားလ်စ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန် ပင်လယ်ပြင်မှာ ကျွန်းတွေကို ရှာဖို့ တခြား လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတွေ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အခုလို ရှာတာထက် ပိုလွယ်မယ် ထင်တယ်။ အဲဒါက မှော်ပညာလား။ ခင်ဗျားကော အဲဒါကို တတ်လား”</p> <p>“စကားများမနေနဲ့ သင်္ဘောကိုပဲ ဂရုစိုက်”</p> <p>ချားလ်စ်က ပြန်ပြော၏။ ကိုးနားမှာ စကားအလွန်များလွန်းသည်ဟု သူ ထင်မြင်မိပေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်မှာ... နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်”</p> <p> ခုံပေါ်၌ ထိုင်နေသော ပတ်တီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လူတိုင်းက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ပတ်တီးက ဆက်ပြောလေသည်။ “ကျွန်တော်တို့... ဂိုဏ်းမှာ... နတ်ဘုရားဆီက အကူအညီတောင်းတဲ့... ထုံးတမ်းတစ်ခု ရှိတယ် အဲဒါက... လူနဲ့ ပူဇော်ရတာပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်က ပတ်တီးကို စိတ်မသက်သာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပထမ အရာရှိမှာ ဂိုဏ်း၏ အယူဝါဒများမှ လုံးဝ မလွတ်မြောက်သေးပုံ ရပေသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအယူဝါဒများ လျော့ပါးသွားလိမ့်မည်ဟု ချားလ်စ် မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p>“အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတာတွေကို မေ့လိုက်ပါ။ ငါတို့မှာ ဒါတွေ မလိုဘူး”</p> <p>“ကပ္ပတိန် ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး” ကိုးနား ညွှန်ပြရာသို့ ချားလ်စ် ကြည့်လိုက်သောအခါ အဝေး၌ ဝေဝါးသော ကျွန်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူတို့ ရှာတွေ့သွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဖွဲ့သားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်၌ စုဝေးပြီး ထိုကျွန်းကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>ယခင် အတွေ့အကြုံများအရ ချားလ်စ်မှာ ကျွန်းပေါ်သို့ ချက်ချင်း မတက်သေးပေ။ ထိုအစား ကျွန်းကို တစ်ပတ်ပတ်ပြီး လေ့လာရန် သူ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သင်္ဘော၏ မီးရောင်ဖြင့် ကျွန်း၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်ကိုသာ မြင်နိုင်ပေသည်။ ကျွန်းမှာ အတော်အတန် ကြီးမားပြီး နာဝေးလ် သင်္ဘောကြီးနှင့်ပင် တစ်ပတ်ပတ်ရန် သုံးနာရီခန့် ကြာမြင့်လေသည်။</p> <p>မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်အောက်၌ ကျွန်းမှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အချို့မှာ သုံးလေးထပ်တိုက်ခန့် မြင့်မားပြီး အငယ်ဆုံး ကျောက်တုံးမှာပင် လူတစ်ဝက်ခန့် ရှိပေသည်။ ထိုကျောက်တုံးများမှာ စနစ်တကျ ပြန့်ကျဲနေသဖြင့် ကျောက်ထုတ်လုပ်ရေး စခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်နေသည်ဟု ချားလ်စ် ထင်မှတ်မိသည်။</p> <p>“ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ လူတွေ နေနိုင်လို့လား”</p> <p> ဒစ်ပ်က တွန့်ဆုတ်စွာ မေးလိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မဖြေနိုင်ကြပေ။</p> <p>ဤကျွန်းမှာ နေထိုင်ရန် သင့်တော်သည်ဖြစ်စေ၊ မသင့်တော်သည်ဖြစ်စေ အန္တရာယ် ရှိမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ အန္တရာယ်အဆင့် ငါး ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်းမှာ စူးစမ်းရေးသင်္ဘော ငါးစင်းမှာ ဤနေရာမှ ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ကုန်းပေါ်ကို ငါးအရှင်တွေ ပစ်တင်လိုက်ပါဦး။ အသားစား သတ္တဝါတွေ ရှိလားဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်ရအောင်”</p> <p>ချားလ်စ်၏ အမိန့်အရ ငါးအချို့ကို ကမ်းခြေပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကြသည်။ အဖွဲ့သားများမှာ ငါးများကို သွေးနံ့ထွက်အောင် ဓားဖြင့် မွှန်းထားကြလေသည်။</p> <p>အားလုံးက စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>ရေမရှိသောကြောင့် ငါးများမှာ မကြာမီ သေဆုံးသွားကြသည်။ နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကျောက်တုံးများကြား၌ တောက်ပနေသော မျက်လုံးတစ်စုံကို ချားလ်စ် မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ကျွိ ကျွိ ကျွိ...</p> <p>၎င်းမှာ သာမန် ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်၏။ အမွှေးအမည်းများ၊ သေးသွယ်သော အမြီးနှင့် ပဲစိခန့် ရှိသော မျက်လုံးများ ရှိပေသည်။</p> <p>လူတိုင်း စောင့်ကြည့်နေစဉ် ထိုကြွက်မှာ သေနေသော ငါးဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ခဲစားနေတော့သည်။</p> <p>အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပျော်ရွှင်မှုများ ပေါ်လာလေသည်။ သာမန် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို တွေ့ရခြင်းမှာ သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်၏။ ကြွက်များ အသက်ရှင်နိုင်လျှင် လူသားများလည်း နေထိုင်နိုင်မည်ဟု သူတို့ တွေးမိကြသည်။</p> <p>သို့သော် မပျော်နိုင်သေးမီမှာပင် ကျောက်တုံးများကြား၌ နောက်ထပ် မျက်လုံးများစွာ ပေါ်လာပြန်သည်။ ထိုမျက်လုံးများမှာ ဆာလောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နေ၏။ ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ ငါးများဆီသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ပြေးဝင်လာရာ သဲသောင်ပြင်တစ်ခုလုံး အမွှေးအမည်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။</p> <p>ခဲစားနေသံများမှာ ကမ်းခြေတစ်လျှောက် ဟိန်းထွက်နေသဖြင့် သင်္ဘောပေါ်က လူများမှာ ကျောချမ်းသွားကြ၏။</p> <p>“ကြွက်တွေ... ကြွက်တွေ အများကြီးပဲ” ဒုတိယ အရာရှိ ကိုးနားမှာ ချားလ်စ်ကို ကြည့်ကာ အားတင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save