Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြွက်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်သန်းနေမိသည်။ ကြွက်ဆိုသည်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အစာကွင်းဆက်၏ အောက်ခြေတွင်သာ ရှိတတ်၏။</p> <p>ဤမျှ များပြားလှသော ကြွက်အုပ်ကြီး ရှိနေလျှင် ကျွန်းပေါ်၌ ၎င်းတို့ကို ဖမ်းဆီးစားသောက်မည့် အခြား သတ္တဝါများလည်း ရှိနေမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုသတ္တဝါများမှာ ဘာတွေလဲဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ကြောင်များ မဟုတ်တာတော့ သေချာသည်။</p> <p>ချားလ်စ် တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ဝါကျင့်ကျင့် သဲသောင်ပြင်ပေါ်၌ ငါးအရိုးတစ်ခုပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>“သင်္ဘောသားတို့ ကျောက်ချရပ်နားမယ်။ လက်နက်နဲ့ ယမ်းတွေ ပြင်ထားကြ။ ကုန်းပေါ်တက်ဖို့ အဆင်သင့်လုပ်”</p> <p>ချားလ်စ်က အမိန့်ပေးလိုက်ရာ အဖွဲ့သားများမှာ ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားကြတော့သည်။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက် စူးစမ်းရေးအတွက် သူသည် ယမ်းများကို ပိုမိုပြင်ဆင်လာခဲ့၏။ ယမ်းမှုန့်မှာ အမြဲတမ်း အသုံးမဝင်သော်လည်း ဘာမှမရှိတာထက်စာလျှင် ပိုကောင်းပေသည်။ အကယ်၍ ကျွန်းပေါ်က အန္တရာယ်မှာ ကြွက်အုပ်ကြီးသာ ဖြစ်ပါက ယမ်းများက အသုံးဝင်လိမ့်မည် ဖြစ်၏။</p> <p>သစ်သားလှေငယ် နှစ်စင်းကို ရေထဲသို့ ချလိုက်ကြသည်။ ဒဏ်ရာရထားသဖြင့် သင်္ဘောပေါ်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပတ်တီးမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော အဖွဲ့သားအားလုံး ကုန်းပေါ်သို့ ဆင်းခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> သူတို့၏ ပုခုံး၌ အမည်နှင့် ရာထူး ရေးထားသော အဝတ်စများကို ချည်ထားကြ၏။ ၎င်းမှာ သင်္ဘောပေါ် ပြန်တက်ချိန်၌ လူပျောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ပါလာမည့်သူ ရှိခြင်း ရှိမရှိကို သိနိုင်ရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဖွဲ့သားများမှာ ကျောက်တုံးများကြားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော သင်္ဘောသားဟောင်းများမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အဖွဲ့သားသစ်များမှာမူ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် သစ်ရွက်လှုပ်သံကြားလျှင်ပင် လန့်ဖျပ်နေကြ၏။</p> <p>ကျောက်တုံးများကြားထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိလာချိန်၌ ကျောက်တုံးကြီးများမှာ စနစ်တကျ မဟုတ်ဘဲ စောင်းနေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ မြေပြင်ပေါ်၌လည်း တိရစ္ဆာန် အရိုးစုများမှာ ပြန့်ကျဲနေပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လာ၏။ အပြင်လောကသို့ ထွက်ခွာနိုင်မည့် လမ်းမှာ ဤကျွန်းပေါ်၌ မရှိပုံ ရပေသည်။</p> <p>ရှေ့သို့ ဆက်သွားရန် ချားလ်စ် တွေဝေနေစဉ်မှာပင် အဝေးက ကျောက်တုံးများကြား၌ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ချက်ချင်းပင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ နောက်သို့ ပုန်းလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> “မြန်မြန် မီးတွေကို အကုန်ငြှိမ်းလိုက်”</p> <p>အဖွဲ့သားများမှာ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း ကပ္ပတိန်၏ အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်းပင် လိုက်နာကြလေသည်။</p> <p>မီးတိုင်များ ငြှိမ်းလိုက်သောအခါ အဝေးက အနီရောင် အလင်းတန်းမှာ ပို၍ ထင်ရှားလာ၏။ ထိုအလင်းမှာ ကျောက်တုံးများကြား၌ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်နှင့် သူတို့ရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပေသည်။</p> <p>ထိုထူးဆန်းသော အလင်း၏ အရင်းအမြစ်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ငါးမီတာခန့် ရှည်လျားသော ကျိုင်းကောင်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေ၏။ အနီရောင် အလင်းမှာ ၎င်း၏ တစ်ပိုင်းတစ်စ ကြည်လင်နေသော အရေပြားအောက်မှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအလင်းမှာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းအောင် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အတောင်ပံ မပါသော်လည်း ထိုကျိုင်းကောင်ကြီးမှာ လေထဲ၌ လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ပုံ ရ၏။ ၎င်းမှာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့ပိုင်းရှိ မျက်လုံးတံ ခြောက်ခုမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ဝေ့ယမ်းနေလေသည်။</p> <p>ကျောက်တုံးနောက်၌ ပုန်းနေသော လူများမှာ အသက်ပင် ဝဝ မရှူရဲကြပေ။ အချို့မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် မျက်စိမှိတ်ကာ တုန်ရင်နေကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုသတ္တဝါ၏ မျက်လုံးတံများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤသတ္တဝါမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေမည့်ပုံ မဟုတ်ဘဲ အမဲလိုက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်၏။ ထို့ကြောင့် မလိုအပ်ဘဲ ရင်မဆိုင်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ဗိုက်ထဲမှ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုခဏမှာပင် သတ္တဝါကြီး၏ မျက်လုံးတံများမှာ လူများ ရှိရာသို့ လှည့်လာ၏။ ၎င်း၏ ခက်ထန်သော ပါးစပ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် အသံနိမ့်နိမ့် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရောင်ဖျော့သွားကာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဒုက္ခပဲ။ အဲဒီကောင်က ကိုယ်ပျောက်နိုင်တယ်။ ငါတို့ဆီ လာနေပြီ”</p> <p> ချားလ်စ်က အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခါးကြားမှ ယမ်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ထိုသတ္တဝါ ပြန်ပေါ်လာလျှင် ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p>အခြားအဖွဲ့သားများမှာလည်း ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်နေပြီး လက်နက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က စိတ်ထဲမှ စက္ကန့်များကို ရေတွက်နေသည်။ ယမ်းများကို ပစ်ဖောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အနီရောင် အလင်းဖြင့် ပြန်လည် လင်းထိန်သွား၏</p> <p> သတ္တဝါကြီးမှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်၌ ပြန်လည် ပေါ်လာပြီး အဝေးသို့ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။</p> <p>ကျွိ ကျွိ ကျွိ...</p> <p>ထိုဘက်မှ ကြွက်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ သတ္တဝါကြီးကို လမ်းလွဲစေရန် တမင်တကာ အော်ဟစ်နေကြသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။</p> <p>ကျိုင်းကောင်ကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်လျက် အသံလာရာသို့ လွင့်မျောသွားတော့သည်။ အနီရောင် အလင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားလေသည်။</p> <p>မှောင်ရိပ်ထဲ၌ ချားလ်စ်က နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ ကြွက်များကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွက်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူ့ဘေးက လူကို စကားပြောရန် လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင် အလင်းတောက်နေသည့် မျက်လုံးတစ်စုံကို ချားလ်စ် မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုမျက်လုံးမှာ ပထမဆုံး တစ်စုံသာ မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် မျက်လုံးများစွာမှာ တစ်စုံပြီးတစ်စုံ တောက်ပလာ၏။ ကြည့်လိုက်လေရာ မျက်လုံးပေါင်းများစွာမှာ အလွှာလိုက် ရှိနေသဖြင့် ကျောချမ်းဖွယ် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က မီးခြစ်ကို ကျောက်တုံးနှင့် ခြစ်လိုက်ရာ မီးရောင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို လင်းထိန်သွားစေသည်။</p> <p>ကြွက်များ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>မဆုံးနိုင်သော ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ စီတန်းလျက် ချားလ်စ်တို့အဖွဲ့ကို ဝိုင်းရံထားကြလေသည်။</p> <p>“ဟယ်လို... ငါက လီလီပါ။ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”</p> <p> အမျိုးသမီး အသံတစ်ခုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ရာ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ရှာဖွေကြည့်လိုက်သောအခါ ကြွက်အုပ်ကြား၌ ရပ်နေသော ကြွက်ဖြူလေးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုကြွက်ဖြူမှာ အခြားကြွက်များနှင့် မတူဘဲ အမူအရာမှာလည်း ထူးခြားနေပေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ဉာဏ်ရည်ရှိပုံ ပေါ်လေသည်။</p> <p>ကြွက်ဖြူလေးမှာ ချားလ်စ်က ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း သိပုံရ၏။ သူမက ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လာပြီး ချားလ်စ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟိုင်း ငါက လီလီပါ။ မင်းနာမည်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p> သူမက နောက်တစ်ကြိမ် မိတ်ဆက်ပြန်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ဝိုင်းရံထားသော ကြွက်များကို ကြည့်ကာ “ချားလ်စ်” လို့ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>သူတို့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုင်းကောင်ကြီး ထွက်သွားသည့် ဘက်မှ ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“အို... ဒုက္ခပဲ မြန်မြန်လုပ်ကြ။ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက ခဏပဲ ထိန်းထားနိုင်မှာ။ အဲဒီကောင် ပြန်လာတော့မယ်။ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”</p> <p> ကြွက်ဖြူလေးက အော်ပြောရင်း အခြားကြွက်များကို ဦးဆောင်ကာ အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>အဝေး၌ အနီရောင် အလင်း ပြန်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ချားလ်စ်မှာလည်း အဖွဲ့သားများကို ခေါ်ကာ ကြွက်ဖြူလေးနောက်သို့ အမြန် လိုက်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုမိစ္ဆာကောင်ကြီးထက်စာလျှင် ဤကြွက်များနှင့် ဆက်သွယ်ရသည်မှာ ပို၍ အဆင်ပြေနိုင်သည်ဟု သူ တွေးမိပေသည်။</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော လမ်းကြောင်းများအတိုင်း ပြေးလွှားပြီးနောက် တစ်မီတာခန့် မြင့်သော မြေအောက်လှိုဏ်ဂူ အဝသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်နှင့် အဖွဲ့သားများမှာ မီးတိုင်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဂူထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။ မှောင်ရိပ်ထဲမှ မျက်လုံးပေါင်းများစွာမှာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။</p> <p>မီးတိုင်များ ထွန်းလိုက်သောအခါ ဘောလုံးကွင်းခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဂူကြီးအတွင်း၌ ကြွက်ပေါင်းများစွာ သူတို့ကို ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ကြွက်များမှာ ထူးဆန်းမှု မရှိသော်လည်း အချို့မှာ အရိုးဖြင့် လုပ်ထားသော ကိရိယာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြရာ လူသားများနှင့် တူနေလေသည်။</p> <p>ဂူအတွင်း၌ စနစ်တကျ ဆောက်ထားသော အဆောက်အဦးငယ်လေးများကို တွေ့ရ၏။ ကြွက်ကြီးတစ်ကောင်က ကြွက်ငယ်လေးများကို ဂဏန်းသင်ပေးနေသည်ကိုပင် ချားလ်စ် မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူပုလေးများ တိုင်းပြည်သို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကြွက်ဖြူလေးမှာ ကစားစရာခုံလေး တစ်ခုကို ယူလာပြီး ချားလ်စ်၏ ရှေ့မှာ ချကာ ၎င်းပေါ်သို့ ခုန်တက်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနိုင်မလား။ ငါ့အမေကို လွမ်းလို့ပါ”</p> <p>လီလီက တောင်းဆို၏။</p> <p>ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ လူများအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဧည့်ခံသည့်အနေဖြင့် အညိုရောင် အရည်များပါသော ခွက်များကို ချပေးကြလေသည်။</p> <p>အိမ် ဟုတ်လား။ ချားလ်စ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက မင်းအိမ် မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ငါက ကြွက်မှ မဟုတ်တာ ငါက လူသားပါ”</p> <p> ကြွက်ဖြူလေးက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ပြန်ပြော၏။</p> <p>“လူသား ဟုတ်လား” အဖွဲ့သားများမှာ ရှေ့က ကြွက်ဖြူလေးကို ကြည့်ကာ အံ့သြသွားကြသည်။ ၎င်းဆီမှ လူသားနှင့် တူသော အမှတ်အသား တစ်ခုမှ သူတို့ ရှာမတွေ့ကြပေ။</p> <p>သူတို့ မယုံကြည်သည်ကို သိသောအခါ လီလီက စတင် ရှင်းပြလေတော့သည်။</p> <p>“ငါက တကယ် လူသားပါ။ ငါ့မိဘတွေနဲ့အတူ အဘိုးဆီကို သင်္ဘောနဲ့ သွားရင်း ရေဝဲထဲ ကျသွားခဲ့တာ။ ငါ နိုးလာတဲ့အခါမှာတော့ ဒီလို ဖြစ်နေပြီ။ ဘာလို့ ဖြစ်တာလဲ ဆိုတာ ငါလည်း မသိဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save