Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">သုည ကိုး ခြောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြွက်ဖြူလေး၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားရသော်လည်း ဒစ်ပ်၏ သံသယမျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲမသွားပေ။ သူက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“အကောင်လေး... မင်းအိမ်က ဘယ်မှာလဲ။ မိသားစုဝင် ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ”</p> <p>ကြွက်ဖြူလေးက သူမ၏ လက်ထောက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လျက် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>“ကျွန်မက သန္တာကျွန်းစု၊ အရှေ့ပိုင်း ရပ်ကွက် ၁၂၊ အမှတ် ၁၅၈ မှာ နေတာပါ။ အဖေက ဒေါက်တာ အိုလီဗာ၊ အမေက အိုလီဗီယာ ပါ။ ကျွန်မ အသက် ၁၁ နှစ်ရှိပြီ မိန်းကလေးပါလို့ ဟွန့်... အခုကော ယုံပြီလား”</p> <p>ဒစ်ပ်က တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချားလ်စ်က လက်ကာပြကာ တားလိုက်ပေသည်။ ဤသတ္တဝါလေး ဘယ်ကလာသည်ဆိုသည်ထက် အပြင်ဘက်က အန္တရာယ်ကသာ ချားလ်စ်အတွက် ပို၍ အရေးကြီး၏။</p> <p>“လီလီ... ငါ မင်းကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အပြင်က သတ္တဝါတွေအကြောင်း ငါ့ကို အရင်ပြောပြပါဦး”</p> <p>လီလီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p> “ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ ကြွက်ဦးလေးတို့လည်း မသိကြဘူး။ ကျွန်မကတော့ သူတို့ကို ‘ဝတုတ်ကောင်’ တွေလို့ ခေါ်တယ် သူတို့နဲ့တွေ့ရင် လူစုခွဲပြီး ပြေးကြပါ။ သူတို့က အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ကိုယ်ဖျောက်နိုင်တဲ့အပြင် အဆိပ်လည်း ထွေးတတ်သေးတယ်။ အဖမ်းခံရတဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းတွေ တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာတော့ဘူး”</p> <p>“သူတို့က အများကြီး ရှိတာလား”</p> <p>“အများကြီးပဲ... ဟိုး ကျောက်ဆောင်တွေနောက်က တောင်ကြီးမှာ သူတို့တွေ အပြည့်ပဲ”</p> <p> လီလီက သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို ဖြန့်ကာ အားတက်သရော ပြောပြလေသည်။</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး၏ အင်အားကို တွက်ချက်ပြီးနောက် ချားလ်စ်မှာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွား၏။ ဤကျွန်းကို ဆက်လက် စူးစမ်းရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အပြင်လောကသို့ ထွက်ခွာမည့် လမ်းလည်း မရှိသလို အန္တရာယ်ရှိသော သတ္တဝါများလည်း ပေါများနေပေသည်။</p> <p>“လီလီ... ငါတို့ အခု သန္တာကျွန်းစုကို ပြန်တော့မယ်။ မင်း အိမ်ပြန်ချင်ရင် ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကြွက်ဖြူလေး၏ ရိုးသားမှုကို ခံစားမိသည့်အပြင် အိမ်ပြန်ချင်သော သူမ၏ ဆန္ဒကိုလည်း ကိုယ်ချင်းစာမိပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ အံကြိတ်သံများနှင့်အတူ သူ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြ၏။</p> <p>“နေပါဦး... ကြွက်ဦးလေးတို့က မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုနေသေးတယ်။ သူတို့ကို ကူညီပြီးမှ သွားလို့ မရဘူးလား”</p> <p>ချားလ်စ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤကျွန်းပေါ်က ကိစ္စများ၌ သူ မပတ်သက်ချင်ပေ။</p> <p>“စိတ်မကောင်းပါဘူး ငါတို့ မကူညီနိုင်ဘူး ။လမ်းဖယ်ပေးဖို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်ပါ”</p> <p>လီလီမှာ ရိုးသားလွန်းသဖြင့် ချားလ်စ်၏ ငြင်းဆိုမှုကို နားမလည်ဘဲ ကပ်ချွဲလေတော့သည်။</p> <p>“ကူညီပါနော်... အဲဒီအရာက ကြွက်ဦးလေးတို့အတွက် အရမ်း အရေးကြီးလို့ပါ။ ဟိုမှာ ကြည့်... ကြွက်ဦးလေး ထွက်လာပြီ”</p> <p>အဖွဲ့သားများ ကြည့်လိုက်သောအခါ မှောင်ရိပ်ထဲမှ ခွေးပေါက်စခန့် ရှိသော ကြွက်ကြီးတစ်ကောင် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ ဝါကျင့်ကျင့် မျက်လုံးများက လူများကို ရန်လိုစွာ စိုက်ကြည့်နေပေသည်။ ဤကြွက်ဘုရင်မှာ လီလီကဲ့သို့ သဘောကောင်းမည့်ပုံ မရပေ။</p> <p>ကျွိ...</p> <p>ကြွက်ဘုရင်က အော်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြွက်များမှာ အစွယ်များကို ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ချားလ်စ်တို့ အဖွဲ့ကို ကိုက်သတ်ရန် အသင့် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်တို့ အဖွဲ့ကလည်း လက်နက်များကို အမြန်ထုတ်ကာ ကြွက်ဘုရင်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>အခြေအနေ တင်းမာနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီလီက ကြွက်ဘုရင်အနားသို့ ပြေးသွားပြီး တစ်ခုခုကို အဆက်မပြတ် အော်ပြောလေသည်။ ၎င်းတို့မှာ တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် လီလီက အားနာစရာ ကောင်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“စိတ်မကောင်းပါဘူး... ကြွက်ဦးလေးက ကမ်းခြေကို ပိတ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားတယ်တဲ့။ မင်းတို့သာ မကူညီရင် သင်္ဘောပေါ် ပြန်တက်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့...”</p> <p>ချားလ်စ်က ခပ်ပြုံးပြုံး လုပ်လိုက်သည်။ ကြွက်တစ်ကောင်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ရှူး...</p> <p>လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော ယမ်းအိတ်တစ်ခု၏ လောင်စာကြိုးကို မီးရှို့လိုက်သည်။</p> <p>လီလီမှာ ထိုအရာကို မြင်သည်နှင့် အမွှေးများ ထောင်သွားပြီး အမြန်အော်ပြောလေသည်။ “မဖောက်ပါနဲ့... ကြွက်ဦးလေးက မင်းကို ဆုချပါလိမ့်မယ်။ အဖိုးတန်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ပေးမှာပါ”</p> <p>ချားလ်စ်က လောင်စာကြိုးကို လက်ဖြင့် ညှစ်ကာ ငြှိမ်းသတ်လိုက်၏။ “ဘယ်လို ရတနာမျိုးလဲ”</p> <p>သူသည် ကြွက်များနှင့် အကျိုးမရှိဘဲ တိုက်ခိုက်မနေချင်ပေ။ အကယ်၍ ရရှိမည့် အရာက ထိုက်တန်လျှင် သူ စဉ်းစားပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကြွက်နှစ်ကောင်က ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ချားလ်စ်၏ ရှေ့သို့ ဆွဲယူလာကြသည်။ တစ်ခုမှာ လူပြက်မျက်နှာဖုံး ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ စာရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က စာရွက်ကို ကောက်ယူ ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့သြသွားလေသည်။ စာရွက်ပေါ်ရှိ အကြောင်းအရာများက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားသွားစေ၏။</p> <p>စီမံကိန်း အမှတ် - ၀၉၆ (096)</p> <p>အမည် - လူပြက်မျက်နှာဖုံး</p> <p>ထိန်းသိမ်းမှု အဆင့် - ၃ (Level 3)</p> <p>အသေးစိတ် - ၀၉၆ သည် အနီရောင် နှာခေါင်းနှင့် ပြုံးပျော်နေသော လူပြက်မျက်နှာဖုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သစ်နီကျွန်းရှိ ဆပ်ကပ်အဖွဲ့တစ်ခု၌ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ မျက်နှာဖုံး၏ ယခင်ပိုင်ရှင်မှာ ရူးသွပ်သွားခဲ့၏။ စစ်ဆေးချက်များအရ အသက် ၂၇ နှစ်အရွယ် အမျိုးသမီးမှာ စိတ်နေစိတ်ထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး စိတ်ဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>စမ်းသပ်ချက် ၁ - လူနာအမှတ် ၆၅၄ က မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်ခြင်း။</p> <p>ဆယ်မိနစ်အကြာတွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပိုမို ပျော့ပျောင်း လျင်မြန်လာသည်။ ခွန်အားမှာလည်း လူသားတစ်ဦး၏ အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွား၏။ ကြိုး‌ေပါ်လျှောက်ခြင်း၊ မျက်စိမှိတ် ဓားပစ်ခြင်း အစရှိသော ပြပွဲအတတ်ပညာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>မိနစ်သုံးဆယ်အကြာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လွန်ကဲလာပြီး ဆရာဝန်များကို ဟာသများ ပြောကာ ဖျော်ဖြေရန် ကြိုးစားလာသည်။</p> <p>တစ်နာရီအကြာတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် အပြစ်တင်သည့် စကားများကို ပြောဆိုရင်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလေသည်။</p> <p>သုံးနာရီအကြာတွင် မိမိ၏ လည်ပင်းကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ရန် ကြိုးစားသဖြင့် ဆေးပေးကာ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရ၏။ သုံးရက်အကြာတွင် ထိုလူနာမှာ ပုံမှန် ပြန်မဖြစ်တော့ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤစာရွက်မှာ သုတေသန အစီရင်ခံစာ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ လူအချို့မှာ သိပ္ပံနည်းကျ စမ်းသပ်မှုများဖြင့် ဤမျက်နှာဖုံး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြပုံ ရ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က စာရွက်မှတစ်ဆင့် ကြွက်အုပ်ကြားက မျက်နှာဖုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အစီရင်ခံစာထဲက လူပြက်မျက်နှာဖုံး အစစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ခဏမျှ တွေဝေပြီးနောက် ချားလ်စ်က မျက်နှာဖုံးကို ကောက်ယူကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ တပ်လိုက်၏။ ထိုခဏမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဂွမ်းကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ နှစ်ပတ်ခွဲ လှည့်ပတ်ပြီး သေသေသပ်သပ် ပြန်လည် ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>“ဟေး... ဒါက တကယ့်ကို အလန်းစားပဲ။ ဒါသာ ရှိရင် ငါ ကမ္ဘာ့အဆင့် ပြိုင်ပွဲတွေမှာ ရွှေတံဆိပ် အကုန်ရမှာပဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ချားလ်စ်မှာ မျက်နှာဖုံးကို အမြန် ပြန်ချွတ်လိုက်၏။ သူသည် ပြုံးနေသော မျက်နှာဖုံးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲ၌ စိုးရိမ်သွားလေသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက ပြောလိုက်သော စကားများမှာ သူ၏ အသံ ဖြစ်သော်လည်း သူ ပြောနေကျ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ တခြားသူတစ်ယောက်က ပြောနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လီလီက ချားလ်စ်၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲလိုက်၏။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ သဘောတူတယ် မဟုတ်လား။ ဒါက ကျွန်မ ကြွက်ဦးလေးကို အကြာကြီး ပြောထားရတာနော်”</p> <p>ချားလ်စ်က လီလီကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> “သူတို့က ဘာလို့ ငါ့အကူအညီ လိုတာလဲ။ ဒီကြွက်တွေက ဉာဏ်ကောင်းကြတာပဲ။ ငါတို့ထက် ပိုတော်မှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“ကျွန်မတို့မှာ လက် မရှိဘူးလေ”</p> <p>လီလီက ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>“အဲဒီပစ္စည်းက အခန်းထဲမှာ ရှိတာ ကြွက်ဦးလေး ပြောတာကတော့ အဲဒါကို ဖွင့်ဖို့ လူ့လက် လိုတယ်တဲ့။ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဲဒါက အရမ်း လွယ်ပါတယ် ကျွန်မလည်း အဲဒီကို အခေါက်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က ခေါင်းငုံ့ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ... ငါ သဘောတူတယ်”</p> <p>ဤမျက်နှာဖုံးမှာ ထူးဆန်းသော်လည်း အချိန်ကို ထိန်းသိမ်း အသုံးပြုနိုင်လျှင် တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ထွက်ပြေးခြင်း၌ အလွန် အသုံးဝင်ပေလိမည်။</p> <p>အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် အသုံးမပြုလျှင်ပင် အခြား ကပ္ပတိန်များကို ပြန်လည် ရောင်းချနိုင်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က သဘောတူလိုက်သဖြင့် လီလီမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ခုန်ပေါက်လေတော့သည်။</p> <p>“ဝမ်းသာလိုက်တာ ရှင်က လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိသားပဲ”</p> <p>မြေအောက်ပင်လယ်ရဲ့လျို့ဝှက်ချက်</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save