Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">၁၀၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထက်မြက်သော အစွယ်များက သူ၏ ခေါင်းနားသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချားလ်စ်သည် အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် သူကိုင်ထားသော အဝတ်ထုပ်ကို အားကုန် လွှဲယမ်းလိုက်လေသည်။ ထိုသို့ လွှဲလိုက်သော အရှိန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို အန္တရာယ်ကြားမှ လွင့်ထွက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် ထိုအရှိန်ကြောင့်ပင် သတ္တဝါကြီး၏ အစွယ်များက အဝတ်ထုပ်ကို ကိုက်မိသွားပေသည်။</p> <p>အဝတ်ထုပ်မှာ စုတ်ပြတ်သွားပြီး အတွင်းရှိ ရတနာများစွာမှာ တစီစီ အသံများနှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။</p> <p>ပြန့်ကျဲသွားသော ပစ္စည်းများထဲမှ ရှေးဟောင်း ဆီမီးအိမ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေ၏။</p> <p>ပျံတတ်သော ကျိုင်းကောင်ကြီးများမှာ ထိုရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားပုံရပြီး လျှပ်စစ်ရှော့ခ် ဖြစ်သကဲ့သို့ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ထွက်ပြေးရန် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်၏။ ချားလ်စ်သည် တွေဝေမနေဘဲ ကျန်ရှိနေသော ရတနာအချို့ကို ဆွဲယူကာ ထွက်ပေါက်ရှိရာသို့ အားကုန် ပြေးတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် လူသားတစ်ဦး၏ အမြင့်ဆုံး အမြန်နှုန်းဖြင့် ငါးမိနစ်ခန့် ဆက်တိုက် ပြေးလွှားခဲ့၏။ ထိုသတ္တဝါများ သူ့နောက်သို့ လိုက်မလာတော့ကြောင်း သေချာမှသာ သူ အရှိန်သတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူသည် အမောတကော အသက်ရှူရင်း ကျန်ရှိသော ရတနာများကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်ပျက်သွားရ၏။ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စထဲ၌ ရတနာ လေးခုသာ ကျန်တော့ပေသည်။</p> <p>“တောက်... အကောင်စုတ်တွေ။ ငါ့ကို စောင့်နေကြဦး။ ငါ ချမ်းသာလာတဲ့နေ့ကျရင် မင်းတို့ကို အစားအစာအဖြစ် ပြန်လုပ်ပစ်မယ်”</p> <p>သူ့စိတ်ထဲက ဒေါသများကို အော်ဟစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ ယခင်နေရာမှာ ဆေးရုံနှင့် တူသော်လည်း ယခုနေရာမှာတော့ စစ်အခြေစိုက် စခန်းတစ်ခုနှင့် တူနေပေသည်။ နံရံများမှာ ဖြူဖွေးနေသော ကြွေပြားများ မဟုတ်တော့ဘဲ ထူထဲသော သံမဏိပြားများ ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဤနေရာသို့ သူ တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသော်လည်း ထွက်ပြေးရင်းနှင့် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>“ဟေး... ဘယ်သူရှိလဲ” ချားလ်စ်၏ အသံမှာ လေထဲ၌ ဟိန်းထွက်သွားလေသည်။</p> <p>သူသည် နံရံကို အမှီပြုကာ သတိဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့၏။ မကြာမီမှာပင် ငါးမီတာခန့် မြင့်သော စက်ဝိုင်းပုံ သံတံခါးကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>တံခါးမှာ အလွန်ထူသော်လည်း အလယ်၌ အက်ကြောင်းကြီး တစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ပျက်စီးနေသည်မှာ သိသာလှ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုအက်ကြောင်းကြားမှ ခေါင်းပြူကာ အထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ကျယ်ပြောလှသော နေရာလွတ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရပေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် အထဲမှ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ချားလ်စ် လန့်သွားလေသည်။</p> <p>ဘာလဲ... ဒီထဲမှာ လူရှိနေတာလား။ ချားလ်စ် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>သူသည် နောက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး အက်ကြောင်းကြားမှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်သို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>အတွင်းသို့ ရောက်လိုက်သည်နှင့် မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သူ မှင်တက်သွား၏။ ၎င်းမှာ ဗုံးခိုကျင်းနှင့် တူသော ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းကြီး ဖြစ်ပြီး မီတာ တစ်ရာခြားတိုင်း၌ သံတံခါးများ ရှိနေပေသည်။</p> <p>အနီးဆုံး တံခါးမှာ ပတ္တာများ ပြုတ်ထွက်နေပြီး မျက်နှာကြက်၌ တွယ်ကပ်နေ၏။</p> <p>အဟွတ် အဟွတ်...</p> <p>ချောင်းဆိုးသံမှာ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦး၏ ချောင်းဆိုးသံနှင့် အလွန်တူလှ၏။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခြေလှမ်းကို လျှော့ကာ အသံလာရာသို့ သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားသည်။ မကြာမီမှာပင် ထိုအသံ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p>နံပါတ် ၄ တံခါး၏ အနောက်ဘက် အခန်းအလယ်၌ ရွံစရာကောင်းသော အရာများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေ၏။ ပျက်စီးနေသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ၊ သွေးခဲများ၊ မျက်လုံးများ၊ ခြေလက်များနှင့် ဦးနှောက် တစ်ပိုင်းတစ်စများဖြင့် ထိုတံခါးကို ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> တံခါးဘောင်အတွင်း၌ ခရမ်းရောင် အရည်များ စီးဆင်းနေပြီး ဘယ်ဘက် အောက်ခြေ၌ သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် လူတစ်ဦး၏ ကိုယ်အထက်ပိုင်း မြှုပ်နေ၏။ ချောင်းဆိုးသံမှာ ထိုလူဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ထိုလူက မျက်လုံးဖွင့်ကာ တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော ချားလ်စ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အာ... ၀၉၆။ နောက်ဆုံးတော့ မင်း အိမ်ရှင် အသစ် ရှာတွေ့သွားပြီပေါ့။ ငါ့သူငယ်ချင်း ဒီနေရာကို ရောက်ကတည်းက မင်းနဲ့ မတွေ့ရတာ ကြာပြီ လာပါဦး။ စကားပြောရအောင်”</p> <p>‘သူက ငါ့ကို သိတာလား မဟုတ်ဘူး... ငါ့မျက်နှာပေါ်က မျက်နှာဖုံးကို သိနေတာပဲ’</p> <p>ချားလ်စ်က အခန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ နံရံ၌ ချိတ်ထားသော မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>စီမံကိန်း အမှတ် - ၁၀၆၈</p> <p>“ဟားဟား... ဘယ်သူများလဲလို့ ကြည့်လိုက်တာ ၁၀၆၈ ကိုး မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ သူငယ်ချင်းဟောင်းကြီး ဟုတ်တယ်... ငါက ၀၉၆ ပါ”</p> <p> ချားလ်စ်က သိသလိုလိုနှင့် ပြန်ပြောရင်း ထိုအသားတံခါးကြီးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။</p> <p>သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အလောင်းကြီးက ချားလ်စ်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> “မဟုတ်ဘူး... မင်းက ၀၉၆ မဟုတ်သေးဘူး မင်းက မျက်နှာဖုံးနဲ့ တစ်သားတည်း မဖြစ်သေးဘူး”</p> <p>သူ့ကို လှည့်စား၍ မရမှန်း သိသဖြင့် ချားလ်စ်က ဟန်ဆောင်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> “မင်း... ထွက်ပေါက် ဘယ်မှာလဲ သိလား”</p> <p>“လှုပ်လို့မရတဲ့ အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ကို လမ်းမေးနေတာလား။ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ လူတွေက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတော့ အရူးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီလား”</p> <p>နှစ်ပေါင်းများစွာ ဟုတ်လား။ ဒီအရာက ဒီမှာ ရှိနေတာ ကြာပြီပေါ့။ ဒါဆိုရင် သူ အပြင်လောကအကြောင်း သိနိုင်တာပဲ။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချားလ်စ်က အပြင်လောကနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p>“အာ... နေမင်းကြီးလား သိတာပေါ့။ အဲဒါက ကောင်းကင်မှာ ရှိတဲ့အရာလေ အဲဒီ အနွေးဓာတ်ကို မခံစားရတာ ကြာပြီ။ မင်း ငါ့ကို အပြင်ထုတ်ပေးပြီး နေပူစာ လှုံခိုင်းနိုင်မလား”</p> <p>ထိုသတင်းကြောင့် ချားလ်စ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျောက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်တက်သွား၏။ သူသည် အလောင်းကြီး၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဘယ်တုန်းက မြင်ခဲ့တာလဲ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”</p> <p>“တောက်... ငါ့ခေါင်းကို မဆွဲနဲ့။ ငါ့မှာ အထိအတွေ့ အာရုံ ရှိသေးတယ်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ခြေထောက်ရှိ ဓားနက်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုအရာ၏ မျက်နှာနား ကပ်လိုက်၏။ သူက ခက်ထန်သော လေသံဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p> “စကားများမနေနဲ့ မြန်မြန်ပြော”</p> <p>၁၀၆၈ ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ဒေါသရိပ်များ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“ငါ့ကိုယ်နဲ့ ကပ်နေတဲ့ တံခါးလေ။ အဲဒီတံခါးကို ဖြတ်သွားရင် နေမင်းကြီးကို တွေ့ရလိမ့်မယ်”</p> <p>“တံခါး ဟုတ်လား” ချားလ်စ် စိတ်ထဲ၌ သံသယတစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် နံရံရှိ မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ယူဖတ်လိုက်၏။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချားလ်စ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထိုအလောင်းကြီးဆီသို့ ပြေးသွားကာ ဓားဖြင့် လည်ပင်းကို ရွယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“မင်း ငါ့ကို လိမ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒီမှာ ရေးထားတာက ဒီတံခါးက တခြား ကမ္ဘာတွေကို သွားတဲ့ လမ်းတဲ့။ ဝင်သွားတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ ပြန်မလာဘူးလို့ ရေးထားတယ်လေ”</p> <p>၁၀၆၈ က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ အသားတံခါးကြီး တစ်ခုလုံးလည်း နာကျင်နေသကဲ့သို့ တွန့်လိမ်သွား၏။</p> <p>“မင်းလို လူ့အညှိအဟောက်ကောင်။ ငါ မင်းကို ကျိန်စာတိုက်တယ်”</p> <p>၁၀၆၈ က ဟန်ဆောင်မှုကို ရပ်ကာ ချားလ်စ်ကို ဆဲဆိုတော့သည်။</p> <p>“စကားများမနေနဲ့။ တကယ် သိတာကို ပြော။ စကားထပ်များရင် မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်မယ်”</p> <p>ဓားဘေးကို ကြောက်သဖြင့် ၁၀၆၈ သည် နောက်ဆုံး၌ အလျှော့ပေးလိုက်ရ၏။</p> <p>သူသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောပြလေတော့သည်။</p> <p>“အတိအကျတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး နေမင်းကြီးကို မြင်ခဲ့တာက သူတို့ ငါ့ကို သင်္ဘောပေါ် တင်သွားတုန်းကပဲ။ အဲဒီ သင်္ဘောပေါ်မှာ ငါ အကြာကြီး နေခဲ့ရတယ်”</p> <p>“ဟားဟားဟား” ချားလ်စ်သည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း လေထဲ၌ လှည့်ပတ် ခုန်ပေါက်နေလေသည်။</p> <p>“အပြင်လောကကနေ ဆင်းလာတဲ့သူတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ သိသားပဲ... သူတို့ ဆင်းလာတဲ့ လမ်းရှိရင် ငါလည်း အဲဒီလမ်းကနေ ပြန်တက်လို့ ရမှာပေါ့”</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ်၏ ပျော်ရွှင်မှုမှာ ခဏသာ ခံလိုက်၏။ နံပါတ် ၄ တံခါး အပြင်ဘက်၌ ရင်းနှီးနေသော အနီရောင် အလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“တောက်... အဲဒီကောင်တွေ ရောက်လာပြန်ပြီ”</p> <p> ချားလ်စ်သည် ပုန်းစရာ နေရာ ရှာသော်လည်း ထိုအသားတံခါးကြီးမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။</p> <p>ချားလ်စ်၏ ဦးနှောက်က အလုပ်လုပ်သွားပြီး အကြံတစ်ခု ရလိုက်၏။ သူသည် အခန်းထောင့်သို့ ပြေးသွားကာ အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ နံရံပေါ်သို့ အမြန်တက်ပြီး ဘယ်ဘက် အပေါ်ထောင့်၌ ကပ်နေလိုက်လေသည်။</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ နံရံ၌ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကပ်ထားရင်း ချားလ်စ်သည် အခန်းထောင့်၌ ငြိမ်နေ၏။</p> <p>သူ နေရာယူပြီးသည်နှင့် ပျံတတ်သော ကျိုင်းကောင် သုံးကောင် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ထဲမှ အနီရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။</p> <p>ကျိုင်းကောင်များမှာ ချားလ်စ်ကို သတိမပြုမိဘဲ ၁၀၆၈ ဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားကြ၏။ ၎င်းတို့သည် သေဆုံးပုပ်ပွနေသော ကြွက်များကို ပါးစပ်မှ ထွေးထုတ်ကာ အသားတံခါးကြီးထဲသို့ ကျွေးနေကြလေသည်။</p> <p>‘သူတို့က... ၁၀၆၈ ကို အစာကျွေးနေတာလား ဘာလို့လဲ’</p> <p>ချားလ်စ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ၁၀၆၈ က စကားပြန်ပြောလာ၏။ “ဒေါက်တာ တီနာ... ခင်ဗျားက အရင်အတိုင်း လှနေတုန်းပဲနော်”</p> <p>‘သူ ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ’</p> <p>ချားလ်စ် စိတ်ထဲ၌ သံသယ နောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် ၁၀၆၈ က ခေါင်းကို လှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ ၎င်း၏ ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာပေါ်၌ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသဖြင့် ချားလ်စ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပေသည်။</p> <p>“ဒေါက်တာ တီနာ... ၀၉၆ လွတ်သွားပြီ။ သူက အခု အခန်းရဲ့ ဘယ်ဘက် အပေါ်ထောင့်မှာ ကပ်နေတယ်။ မြန်မြန် ဖမ်းလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save