Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">သစ္စာဖောက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၁၀၆၈ ၏ သတင်းပေးမှုကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကြွက်များကို အန်ထုတ်နေသော ကျိုင်းကောင် သုံးကောင်မှာ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လာကြ၏။ မျက်လုံးတံ တစ်ဆယ့်ရှစ်ခုမှာ အခန်းထောင့်၌ ကပ်နေသော ချားလ်စ်ဆီသို့ တပြိုင်နက် ကျရောက်လာပေသည်။</p> <p>“ခွေးကောင်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် နံရံမှ ချက်ချင်း ခုန်ဆင်းကာ တံခါးဝဆီသို့ အားကုန် ပြေးတော့သည်။ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကလည်း ခြောက်လုံးပြူးကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ဒိုင်း...</p> <p>အခန်းထဲမှ မထွက်မီမှာပင် သူသည် သေနတ်ကို ပစ်ဖောက်လိုက်ရာ ၁၀၆၈ ၏ သွေးအလိမ်းလိမ်း ခေါင်းတစ်ဝက်မှာ အသားစများ လွင့်စင်ကာ ပျက်စီးသွားလေသည်။ ၁၀၆၈ ၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများကြားမှ ချားလ်စ်သည် အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးရတော့ပေသည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျိုင်းကောင်များမှာ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ အဝေးမှနေ၍ ချားလ်စ်ဆီသို့ အဆိပ်ရည်များကို တရစပ် ထွေးထုတ်ကြ၏။ ချားလ်စ်သည် ကျည်ဆန်မိုးရွာနေသကဲ့သို့ ကျဆင်းနေသော အဆိပ်စက်များကို ကိုယ်ဟန်ပြောင်းကာ လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းရင်း ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေး၏။ ပိုမိုများပြားသော ကျိုင်းကောင်များက ချားလ်စ်နောက်သို့ လိုက်ပါလာကြရာ တိတ်ဆိတ်နေသော သုတေသနခန်း အမှတ် ၃ မှာ ကာလအတန်ကြာမှ ပြန်လည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပေသည်။</p> <p>ကျိုင်းကောင်များ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြားမှ ချားလ်စ်သည် သူလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဟောင်းကို ပြန်လည် ရှာဖွေနိုင်ခဲ့၏။</p> <p>သုတေသနခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ဘက်၌ စူးရှသော အနီရောင် အလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းအောင် နံရံတစ်ခုလုံး အနီရောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> မိစ္ဆာကောင်များမှာ ဟိန်းဟောက်ရင်း နံရံများထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးတံများမှာ ချားလ်စ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။</p> <p>ရာနှင့်ချီသော ကျိုင်းကောင်ကြီးများမှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်လိုက်ကြပြီး လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ သူသည် လူရှိသမျှ အင်အားကို စုစည်းကာ ကမ်းခြေဘက်သို့ ဦးတည်၍ အားကုန် ပြေးလေတော့သည်။</p> <p>“တောက်... ငါ မင်းတို့ မိန်းမတွေကိုများ ခိုးယူခဲ့လို့လား။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လိုက်နေကြတာလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က ညည်းတွားရင်း ကျောက်ဆောင်များပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ပြေးလွှားနေ၏။ သူသည် လေ့ကျင့်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးချကာ ကျောက်တုံးတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ကူးသန်းနေပေသည်။</p> <p>မျက်နှာဖုံးကြောင့် ရရှိထားသော အမှောင်ကြည့် အာရုံဖြင့် ချားလ်စ်သည် အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးနေသော်လည်း စိတ်မအေးနိုင်ပေ။ ကိုယ်ဖျောက်ထားသော ကျိုင်းကောင်များ ဘယ်အချိန်မှာ ပေါ်လာမလဲဆိုသည်ကို သူ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေရ၏။</p> <p>ထိုစဉ် အဝေး၌ နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ ရှာဖွေရေး မီးမောင်းကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရပေသည်။</p> <p>‘မီးတွေ လင်းနေတယ်ဆိုတော့ အဖွဲ့သားတွေ သင်္ဘောပေါ် ရောက်နေပြီပေါ့ ကမ်းခြေကို ရောက်တာနဲ့ ငါ ဘေးကင်းပြီ’</p> <p>ထိုသို့တွေးကာ ချားလ်စ်က ခြေလှမ်းကို ပိုမြန်မြန်လှမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ကျိုင်းကောင်များ၏ အတောင်ပံခတ်သံများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်၌ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ၎င်းတို့မှာ ကိုယ်ပြန်ထင်လာကြ၏။ အနီရောင် အလင်းတန်းများက ချားလ်စ်၏ ရှေ့မှ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>“ငါလို လူတစ်ယောက်တည်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဒီလောက်တောင် စနစ်တကျ လုပ်ကြတာ။ ငါ့ကို အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာပဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်၌ အမောဖြေရင်း ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်၏။</p> <p>အနီရောင် အလင်းတန်းများကို ကြည့်ကာ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “လှလိုက်တာ... ကောင်းကင်မှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေ လွှတ်နေသလိုပဲ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လို လင်းလက်နေတဲ့ ပိုးကောင်တွေထက်စာရင် တခြားအရာတွေကိုပဲ ငါ ပိုမြင်ချင်တယ်”</p> <p> ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်ထဲ၌ ကျန်ရှိနေသော ရတနာအနည်းငယ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အနီရောင် အလင်းတန်းများဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကျိုင်းကောင်အားလုံးက အဆိပ်ရည်များကို စတင် ထွေးထုတ်လိုက်ကြရာ အနီရောင် ကောင်းကင်ယံမှ အဆိပ်မိုးများ ရွာကျလာတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ကျောက်ဆောင်များကြားထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်ခဲ့၏။ သူသည် ကျောက်တုံးကြီးများကို အကာအကွယ်ယူကာ ကမ်းခြေသို့ ရောက်အောင် ကြိုးစားနေပေသည်။</p> <p>ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ အဆိပ်များ ကျရောက်ကာ လောင်ကျွမ်းနေသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။ ချားလ်စ်သည် ကျန်ရှိသော မြေကွက်လပ်များကို ခြေကုပ်ယူကာ ရှေ့သို့ အတင်း တိုးဝင်ခဲ့သည်။ ကမ်းခြေနှင့် သူကြားက အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပေသည်။</p> <p>ကျိုင်းကောင်များမှာ ချားလ်စ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သိနေပုံရ၏။ မြေပြင်ပေါ်မှ အစွယ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခြေထောက်များကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ အောက်သို့ မဆင်းနိုင်သဖြင့် နံရံကို ကန်ကာ ကျောက်တုံးထိပ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သော်လည်း အဆိပ်မိုးများနှင့်သာ ထပ်မံ ရင်ဆိုင်ရပြန်၏။</p> <p>သူ မည်မျှပင် လျင်မြန်ပါစေ လေထဲ၌ လှုပ်ရှားရသည်မှာ အကန့်အသတ် ရှိပေသည်။</p> <p>အဆိပ်ရည်များကြောင့် သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ အပေါက်အပြဲများ ဖြစ်ကုန်ပြီး အဆိပ်များမှာ အရေပြားနှင့် ထိတွေ့ကာ အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ရှူး...</p> <p>ချားလ်စ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး၌ လောင်ကျွမ်းနေသော ဝေဒနာမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ပြန့်နှံ့လာ၏။ သူသည် အားကိုးရာမဲ့နေပြီး ကြာရှည် ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ပေသည်။</p> <p>‘ဒါ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်လား’</p> <p>ဘုန်းးးး...</p> <p>ရုတ်တရက် အဝေးမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခေါင်းပေါ်က အနီရောင် အလင်းတန်းများမှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မျက်နှာဖုံးအောက်မှ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>“ဒါ နာဝေးလ်သင်္ဘောပေါ်က အမြောက်သံပဲ ငါ့လူတွေ ငါ့ကို ကယ်ဖို့ လာကြပြီ”</p> <p>ကျိုင်းကောင်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ များများ အမြောက်ဆန်တွေရဲ့ ရှေ့မှာတော့ အသားစိုင်တွေသာ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p>ဘုန်းးး...</p> <p>နောက်ထပ် အမြောက်တစ်ချက် ထပ်မံ ပေါက်ကွဲပြန်ရာ ကျိုင်းကောင်များမှာ လမ်းပျောက်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေကြတော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ ချားလ်စ်နောက်ကို ဆက်လိုက်ရမလား သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးရမလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြပေသည်။</p> <p>ဖိအားများ လျော့နည်းသွားသဖြင့် ချားလ်စ်သည် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ပြေးကာ ကမ်းခြေသို့ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p>သူသည် ပင်လယ်ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ရာ အေးစိမ့်သော ရေဓာတ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးက လောင်ကျွမ်းနေသော ဝေဒနာမှာ ခေတ္တမျှ သက်သာသွားလေသည်။ သူသည် လက်ပစ်ကူးလျက် နားဝေးသင်္ဘောဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။</p> <p>သင်္ဘောပေါ်သို့ ကြိုးလှေကားဖြင့် တက်လိုက်သည်နှင့် သူ ပထမဆုံး ပြောလိုက်သော စကားမှာ “အခုချက်ချင်း ထွက်ခွာတော့” ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အသင့်ပြင်ထားသော နာဝေးလ်သင်္ဘောမှာ စက်နှိုးကာ ကျွန်းနှင့် ဝေးရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ကုန်းပတ်ပေါ်၌ လှဲနေရင်း သူ၏ ဘေးက စိုစွတ်နေသော ရတနာအချို့ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူသည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း “ဟားဟားဟား... မင်းတို့ အကောင်တွေ တွေ့လား။ ငါ မင်းတို့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ယူခဲ့တယ်။ လွတ်လည်း လွတ်လာတယ်။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါ နိုင်တယ်ဟေ့” လို့ အော်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒစ်ပ်က စိုးရိမ်တကြီး ပြေးလာပြီး ချားလ်စ်ကို ကူမလိုက်၏။ ထို့နောက် သူက “ကပ္ပတိန်... ဒီမျက်နှာဖုံးကို မြန်မြန် ချွတ်လိုက်ပါတော့” လို့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှ ချားလ်စ် သတိဝင်လာ၏။</p> <p>‘ငါ ဒီမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ’</p> <p>သူ စဉ်းစားမဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“ဘယ်သူ သိမှာလဲ... တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီလောက် ရှိပြီ ထင်တာပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် မျက်နှာဖုံးကို အမြန် ချွတ်ပစ်လိုက်၏။ ထိုခဏမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပြန်လည် မှောင်ကျသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးက နာကျင်မှုမှာလည်း ဆတိုး တိုးလာလေသည်။</p> <p>သို့သော် ချားလ်စ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲက အသံကိုသာ အာရုံစိုက်နေမိ၏။ သူသည် ထိုအသံ၏ အစစ်အမှန်ကို ဆက်တိုက် မေးမြန်းနေပေသည်။</p> <p>သူ၏ ကပ္ပတိန်မှာ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် ဒစ်ပ်က ချားလ်စ်၏ မျက်နှာရှေ့၌ လက်ယမ်းပြလိုက်၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်... အဆင်ပြေရဲ့လား ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ ဒစ်ပ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ဒစ်ပ်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ တစ်ခုခုကို စောင့်ဆိုင်းနေ၏။ မျက်နှာဖုံး ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်ထဲက အသံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရမှသာ သူ သက်ပြင်းချနိုင်တော့ပေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ချားလ်စ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>“တော်သေးတာပေါ့... နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်လောက်သာ ထပ်တပ်ထားရင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တခြား စိတ်နေစိတ်ထားတွေနဲ့ တိုက်ပွဲဝင်နေရတော့မှာ”</p> <p>“နောက်တစ်ခါ ဒီမျက်နှာဖုံးကို တပ်ရင် သတိထားရမယ်။ အကျိုးကျေးဇူးက ကြီးမားသလောက် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကလည်း ကြောက်စရာပဲ။ မျက်နှာဖုံး ချွတ်ဖို့ ဝန်မလေးပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ စိတ်ကတော့ အရမ်းကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်နေသလိုပဲ” လို့ ချားလ်စ်က ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p>သူတို့၏ ကပ္ပတိန် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အဖွဲ့သားများလည်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် ချားလ်စ်ကို မကာ ကပ္ပတိန် အိပ်ဆောင်သို့ အမြန် ခေါ်သွားကြ၏။</p> <p>လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားပြီးနောက် ချားလ်စ်၏ အဆိပ်သင့် ဒဏ်ရာများကို ပတ်တီး စည်းပေးလိုက်ကြလေသည်။ ယခုအခါ ချားလ်စ်မှာ ပတ်တီးထက်ပင် ပို၍ မမ်မီရုပ်နှင့် တူနေပေသည်။</p> <p>သူသည် အားနည်းနေသော်လည်း ကုတင်ကို မှီကာ ထိုင်လိုက်၏။ သူသည် ပတ်ပတ်လည်က အဖွဲ့သားများကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> “ခုနက ဘယ်သူ အမြောက် ပစ်လိုက်တာလဲ”</p> <p>အမြောက်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ကျွန်မ... ကျွန်မလေ” ကြွက်ဖြူလေး လီလီက ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး ချားလ်စ်၏ ရှေ့၌ ရပ်ကာ ဖြေလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save