Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ပွဲဝင် လက်ဆောင်များ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီးမွမ်းစကားကို မျှော်လင့်နေသည့် ကြွက်ဖြူလေး၏ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ် တစ်ယောက် အခြေအနေမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေကြောင်း သတိထားမိသွား၏။</p> <p>“မင်းက အမြောက်ကို တကယ်ပဲ ပစ်တတ်တာလား”</p> <p>အစောပိုင်းက အမြောက်ပစ်လိုက်သူမှာ အင်ဂျင်နီယာ ဂျိမ်းစ် ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ ကြွက်မလေး လီလီ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p>“ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝိုင်းလုပ်ကြတာလေ တော်တယ် မဟုတ်လား”</p> <p>လီလီက တကျွိကျွိ အော်လိုက်ရာ ညိုညစ်ညစ် ကြွက်အုပ်ကြီးမှာ ချားလ်စ်၏ ကုတင်ပေါ်သို့ တိုးဝှေ့တက်လာကြ၏။</p> <p>ကုတင်ပေါ်၌ ကြွက်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချားလ်စ် အလွန်ပင် ရွံရှာသွားရသည်။</p> <p> “သူတို့ကို အောက်ဆင်းခိုင်းလိုက်စမ်းပါ။ မင်းက တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ဒီကြွက်တွေအကုန် ခေါ်လာရတာလဲ”</p> <p>“သူတို့ကို ကျွန်မတို့အိမ်မှာ အမေချက်တဲ့ ငါးဟင်းချို တိုက်မယ်လို့ ကတိပေးထားလို့လေ။ ကတိဆိုတာ ဖျက်လို့ မရဘူး မဟုတ်လား”</p> <p> လီလီက ကျိုးကြောင်းခိုင်လုံစွာ ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် လီလီကို စိတ်ချလက်ချ ရှိစေရန် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ဒုတိယ အရာရှိ ကိုးနားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ဆံပင်နီနှင့် လူငယ်လေးမှာ ချားလ်စ် ဘာမေးချင်သည်ကို သိနေပုံရပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့ ကပ္ပတိန် လူစာရင်း အကုန်စစ်ပြီးပါပြီ။ ပိုတဲ့သူလည်း မရှိသလို လိုတဲ့သူလည်း မရှိပါဘူး” လို့ ပြန်ဖြေပေသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ...” ချားလ်စ် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>အန္တရာယ်များ ကင်းစင်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် အိပ်ငိုက်လာပေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးက ဒဏ်ရာများ၏ နာကျင်မှုနှင့် အားကုန်ပြေးလွှားခဲ့ရသည့် ဒဏ်ကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနားယူရန် အချက်ပေးနေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“သတိမလွတ်ကြနဲ့ဦး။ ဘေးကင်းတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် အမြန်ဆုံး ရောက်အောင် သွားကြပါ။ ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ အားလုံး ထွက်သွားပေးကြပါဦး”</p> <p>အခြားသူများ အခန်းထဲမှ မထွက်ခွာမီမှာပင် ချားလ်စ်သည် မျက်လုံးများ မှိတ်သွားပြီး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။</p> <p>သူ ပြန်နိုးလာချိန်၌ အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူ မသိပေ။</p> <p>‘နာရီတစ်လုံးလောက်တော့ ဝယ်မှ ဖြစ်တော့မယ်’</p> <p>ခန္ဓာကိုယ်မှာ အင်အား ပြန်ပြည့်လာသော်လည်း ချားလ်စ် ကုတင်ပေါ်မှ မဆင်းသေးပေ။ သူသည် ခေါင်းအုံးကို မှီကာ သာယာသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p>သူ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည့် အချက်မှာ သူသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ရှိနေသေးရဲ့လား ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူ အပြင်လောကသို့ ရောက်သွားခဲ့လျှင်ပင် အိမ်ပြန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် ထိုအသားတံခါးကြီး ၁၀၆၈  ၏ စကားများအရ အပြင်လောက၌ နေမင်းကြီး ရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ နေမင်းကြီးသာ ရှိနေလျှင် သူ ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ရှိနေသည်မှာ သေချာသလောက် ရှိပြီး သူ၏ အိမ်မှာလည်း မူလနေရာ၌ ရှိနေဦးမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပင်။</p> <p>သူသည် စိတ်အားသစ်များဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သုတေသနခန်း အမှတ် ၃ ထဲမှ သူ ယူဆောင်လာခဲ့သော ရတနာများဆီသို့ မျက်လုံး ရောက်သွား၏။ ၎င်းတို့ကို ဗီရိုပေါ်၌ စနစ်တကျ စီထားကြပေသည်။</p> <p>ထိုပစ္စည်းများကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်မျိုး ခံစားလိုက်ရပြန်၏။</p> <p>ထိုနေရာ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများမှာ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ထိုစဉ်က သူနှင့် လက်ရှိ သူမှာ တစ်ခြားစီ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ်က သူသည် ရတနာများကို မြင်သည်နှင့် မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အရူးအမူး လိုချင်တပ်မက်စိတ်များ ပြင်းထန်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခု လက်ရှိ ရတနာများကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်မှာ ကံကောင်းခဲ့သည်ဟုသာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်နိုင်တော့၏။ ဒဏ်ရာများစွာ ရခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသည့် ရတနာများနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ထိုက်တန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးတော့သည်။ သံချေးတက်နေသော ဓားတစ်လက်၊ လက်ဖျံခန့် ရှိသော ကလောင်တံ တစ်ခုနှင့် ပိရမစ်ပုံစံ ခရမ်းရောင် ကျောက်တုံးလေး တစ်ခုတို့ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သူ၏ လက်သူကြွယ်၌ ဝတ်ထားသော ပြည်ကြီးငါး လက်တံပုံစံ ငွေလက်စွပ်လည်း ပါဝင်ပေသည်။</p> <p>သူ ရရှိခဲ့သော ရတနာ လေးခုစလုံးမှာ ထူးခြားပုံ ရသော်လည်း ချားလ်စ်မှာ စမ်းသပ်ရန် တွေဝေနေမိ၏။</p> <p>ကျိုင်းကောင်များနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က အညွှန်းစာရွက်အချို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ချစဉ်မှာလည်း စာရွက်အချို့မှာ ရေစိုကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ သူ၏ လက်ထဲ၌ ရတနာ နှစ်ခု၏ အညွှန်းစာရွက်သာ ကျန်တော့၏။ တစ်ခုမှာ သူ ဝတ်ထားသော လက်စွပ်အကြောင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>စီမံကိန်း အမှတ် - ၁၆၈</p> <p>အမည် - လက်တံလက်စွပ်</p> <p>အသေးစိတ် - ၁၆၈ သည် ၉၂၅ (925) ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်စွပ် ဖြစ်သည်။ ပြည်ကြီးငါး လက်တံ သုံးခု လိမ်ယှက်နေသော ပုံစံဖြင့် ထုလုပ်ထား၏။ ၎င်းကို ဒေါက်တာ တီနာက နယူးဘောင်းမြို့၌ အပန်းဖြေနေစဉ် လက်ဝတ်ရတနာ ဆိုင်တစ်ခု၌ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆက်တွဲ ၁ - ဒေါက်တာ တီနာက ၎င်း၏ ထူးခြားသော စွမ်းအားကို ချက်ချင်း သတိပြုမိပြီး အစီရင်ခံခဲ့သဖြင့် အဖွဲ့အစည်းက တိုက်ရိုက် သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ အသေးစိတ်ကို နောက်ဆက်တွဲ ၂ ရှိ လူတွေ့မေးမြန်းခန်း၌ ကြည့်ရှုနိုင်သည်။</p> <p>နောက်ဆက်တွဲ ၂ -</p> <p>“ဒေါက်တာ တီနာ... ခင်ဗျား ၁၆၈ ကို ဘယ်လို စတွေ့ခဲ့တာလဲ ပြောပြပါဦး”</p> <p>“ကျွန်မ အမျိုးသားက မင်္ဂလာလက်စွပ် သွားရွေးတော့ အဲဒါကို မြင်မြင်ချင်းပဲ ဝတ်ကြည့်လိုက်မိတယ် တိုက်ခန်း ပြန်ရောက်မှ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို သိလိုက်ရတာ ကျွန်မမှာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခု ရလာတယ်လေ”</p> <p>“အဲဒီ စွမ်းအားအကြောင်း ရှင်းပြပေးပါ”</p> <p>“အင်း... ကျွန်မရဲ့ လက်က ကိုယ်ပျောက်နေတဲ့ လက်တံ သုံးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ် အဲဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ် အဲဒီလက်တံတွေက ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းတွေလိုပဲ ခံစားရတယ်”</p> <p>“ရှင်တို့ နောက်ထပ် ဘာမေးမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ် အဲဒီလက်တံတွေက အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသား နှစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားမျိုး ရှိတယ် ပြီးတော့ အရမ်း ပျော့ပျောင်းပြီး ငါးမီတာအထိ ဆန့်ထုတ်လို့ ရတယ် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကတော့ ဒီလက်စွပ်က လူတွေကို ဝတ်ချင်စိတ် ဖြစ်အောင် ဆွဲဆောင်တတ်တယ် ဝတ်ထားရင်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကျပ်လာတတ်လို့ ခဏခဏ ပြန်ချွတ်ပေးဖို့ လိုတယ်”</p> <p>“ဒါပဲလား... ဒီလောက်ပဲလား”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ဒါပါပဲ သူက တကယ့်ကို လိမ္မာတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါ တခြားဟာတွေသာ ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ ကျွန်မ ကိုင်တွယ်ရတဲ့ ၁၀၆၈ တောင် အစာပုံမှန် ကျွေးရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး ဒါပေမဲ့ ၆၄၁ကတော့ တကယ့်ကို ခေါင်းခဲစရာပဲ”</p> <p>“အာ... တီနာ အဲဒီအကြောင်း ကျွန်မ ကြားဖူးတယ် အဲဒါက တကယ့်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်တာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားရင် ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားနိုင်တယ် အန္တရာယ်အကြောင်း ပြောရင်တော့ ကျွန်မ လက်ထဲက ၁၃၄ က“</p> <p>“ဟမ်း... အမျိုးသမီးတို့ အခုက အလုပ်ချိန်နော် စကားကို နောက်မှ ပြောကြပါ အခြေအနေကို သတိထားကြပါဦး”</p> <p>“ဆောရီး... ဆောရီးနော်”</p> <p>မေးမြန်းခန်းကို ည ၁၁ နာရီ ၄၁ မိနစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။</p> <p>‘လက်တံတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတာလား’</p> <p>ချားလ်စ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ထူးခြားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားကာ ထူထဲလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင်တော့ ဘာမှ မပြောင်းလဲပေ။</p> <p>ရုတ်တရက် အဝေးက စားပွဲအံဆွဲမှာ ပွင့်သွားပြီး အတွင်းရှိ အရက်ပုလင်း တစ်ပုလင်းမှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်လာ၏။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် အခန်းတွင်းရှိ ပစ္စည်းအချို့ကို ထိုစွမ်းအားဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ပစ္စည်းမျိုးစုံမှာ လေထဲ၌ ပျံဝဲနေတော့သည်။</p> <p>ထိုစွမ်းအားကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီးနောက် ချားလ်စ်မှာ ဤလက်စွပ်ကို သူကိုယ်တိုင် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ လူပြက်မျက်နှာဖုံး သို့မဟုတ် ဓားနက်ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ရေး၌ တိုက်ရိုက် အသုံးမဝင်သော်လည်း စနစ်တကျ အသုံးချနိုင်လျှင်တော့ အလွန် အသုံးဝင်ပေလိမည်။</p> <p>ချားလ်စ်ကို ပို၍ စိတ်ကျေနပ်စေသည့် အချက်မှာ ဤပစ္စည်းလေး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမှာ သူ တွေ့ဖူးသမျှထဲ၌ အနည်းဆုံး ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ချားလ်စ်၏ အကြည့်မှာ နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်သော ခရမ်းရောင် ပိရမစ် အကြောင်းဆီသို့ ရောက်သွား၏။</p> <p>စီမံကိန်း အမှတ် - ၄၃၄</p> <p>အမည် - ခရမ်းရောင် ပိရမစ်</p> <p>အသေးစိတ် - ၄၃၄ သည် အနား တစ်ဖက်စီ၌ တစ်ဆယ်စင်တီမီတာ ရှိသော ဖန်သား ပိရမစ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ကိစ္စများကြောင့် ရိပ်ကွယ်ကျွန်း ရဲတပ်ဖွဲ့က အဖွဲ့အစည်းသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>စမ်းသပ်ချက် ၁ - လူနာအမှတ် ၁၃ ကို ၄၃၄ ကို ကိုင်ထားစေပြီး ‘ငါက အစွမ်းထက်တယ်’ ဟု စိတ်ထဲမှ ရွတ်ဆိုစေသည်။</p> <p>ရလဒ် - လူနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးမားလာပြီး အရပ်မှာ ၂.၅  မီတာအထိ မြင့်တက်သွားသည်။ သို့သော် စကားပြောဆိုနိုင်စွမ်းမှာ ကျဆင်းသွားပြီး ဉာဏ်ရည်မှာလည်း ၈၀ (ရှစ်ဆယ်) အထိ လျော့နည်းသွားကြောင်း တွေ့ရသည်။</p> <p>စမ်းသပ်ချက် ၂ - လူနာကို ထိုစကားလုံးကို သုံးကြိမ် ရွတ်ဆိုစေသည်။</p> <p>ရလဒ် - အရပ်မှာ ၃  မီတာအထိ မြင့်တက်လာပြီး ဉာဏ်ရည်မှာ ၆၀  အထိ ထပ်မံ ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p>စမ်းသပ်ချက် ၃ - လူနာကို လေးကြိမ် ရွတ်ဆိုစေသည်။</p> <p>ရလဒ် - အရပ်မှာ ၄  မီတာအထိ ဖြစ်သွားပြီး ဉာဏ်ရည်မှာ ၄၀ အထိ ထိုးဆင်းသွား၏။ လူနာမှာ ညွှန်ကြားချက်များကို နားမလည်တော့သဖြင့် စမ်းသပ်မှုကို ရပ်ဆိုင်းလိုက်ရသည်။ ၄၃၄ နှင့် ခွဲခွာပြီး မိနစ် ၃၀ ခန့်အကြာတွင် လူနာမှာ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save