Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်..."</p> <p>လင်းတုန်းက အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း အချိန်မမီတော့ပေ။ တယ်ရစ်သည် သံမဏိအဆင့် သို့ မရောက်ရှိသေးရာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ်တွင် လင်းတုန်းထက် ပို၍ သန်မာနေခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် 'ကာကွယ်သူ' များသည် သူတို့၏ ခွန်အားကို မာဒြာ ဖြင့် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ကြသည်။</p> <p>တယ်ရစ်က သူ၏ ကြေးအဆင့် မာဒြာကို ဆွဲယူအသုံးပြုလိုက်သောအခါ၊ သူသည် သူနှင့် အဆင့်တူ အခြားကျင့်ကြံသူများထက် ပိုမို သန်မာလာမည်၊ ပိုမို ကြံ့ခိုင်လာမည်ဖြစ်ပြီး ပိုမို မြန်ဆန်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်သီးချက်သည် ရှေးဟောင်း သစ်သီးပင်ကြီးထံသို့ ကျရောက်သွားကာ သစ်ခေါက်များကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားစေပြီး သစ်သားပေါ်တွင် သူ၏ လက်သီးရာကို ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။ ထိုရိုက်ခတ်မှုအရှိန်က တောအုပ်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လင်းတုန်း၏ အစီအရင်ကိုပါ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တယ်ရစ်က နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးသည် အလယ်မှနေ၍ ကွေးညွတ်သွားသည်။ ဖြည်းညင်းစွာဖြင့်ပင် ထိုသစ်ပင်ကြီးသည် အက်ကွဲကာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားလေတော့သည်။</p> <p>လင်းတုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ရေခဲတမျှ အေးစက်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွား၏။ ယင်းမှာ သစ်သီး ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းနှင့် လုံးဝ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူ ရှင်သန်နိုင်ရန် အခွင့်အလမ်းမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ထိုးကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မိုက်မဲလိုက်တဲ့ကောင်"</p> <p>လင်းတုန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ တယ်ရစ် တစ်ယောက် အေးခဲရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။"</p> <p>လင်းတုန်းက ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် သင်္ကေတများကို ကပျာကယာ ရေးခြစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မှတ်တမ်းပြားထဲတွင် ဤအစီအရင်မျိုး မပါရှိရာ၊ သူ မှတ်မိထားသည်များ မှန်ကန်စေရန်သာ မျှော်လင့်ရတော့သည်။</p> <p>"မင်း ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးကို သတ်လိုက်တာပဲ... အဲဒါက ရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးသစ်ပင် ကွ။"</p> <p>တယ်ရစ်က သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ကျိုးပဲ့သွားသော သစ်ပင်စည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားရန်အတွက် တန်ဖိုးရှိလှသော စက္ကန့်အနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် အရူးအမူး ရေးခြစ်နေရင်း အစီအရင် စက်ဝိုင်းကို နီးပါးမျှ ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>"စက်ဝိုင်း အနောက်ကို ဝင်နေစမ်း..."</p> <p>သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဝှစ်...</p> <p>ထိုစဉ် သစ်ပင်၏ အလောင်းကောင်ထံမှ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုအရာသည် တောက်ပသော ခရမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး၊ နတ်ပန်းချီဆရာတစ်ဦးက လောကကြီးပေါ်တွင် အရောင်များ ရေးဆွဲထားသကဲ့သို့ပင်။ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် ပါးလွှာနေပြီး သစ်ခေါက် သို့မဟုတ် သစ်ရွက်များကဲ့သို့သော အသေးစိတ် အစိတ်အပိုင်းများ ကင်းမဲ့နေကာ၊ တစ်ချိန်က ရှိခဲ့ဖူးသော သစ်ပင်၏ ခရမ်းရောင် အရိုးစုကြီး တစ်ခုနှင့်တူနေလေသည်။</p> <p>လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းသည် တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။ ရုပ်ခန္ဓာ ကင်းမဲ့နေသော ဝိညာဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်များသည် ရုပ်ခန္ဓာများမှ လွတ်ကင်းလာသော သန့်စင်သည့် မာဒြာ များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လုံလောက်သော စွမ်းအားရှိသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး သေဆုံးသွားသောအခါတိုင်း၊ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ကို သက်ရှိစွမ်းအားတစ်ခုအနေဖြင့် ချန်ရစ်ထားခဲ့လေ့ရှိသည်။</p> <p>အကယ်၍ လင်းတုန်းသာ သေဆုံးသွားပါက သူ၏ မာဒြာသည် လေထုထဲရှိ သက်စောင့်အော်ရာများအတွင်းသို့ ပျော်ဝင်ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။ သာမန် တိရစ္ဆာန်များ သို့မဟုတ် ကြေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ သေဆုံးလျှင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အထွတ်အမြတ် သားရဲများနှင့် ရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးသစ်ပင်များကမူ လုံးဝ ခြားနားသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့ အနက်မှ တစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သံမဏိအဆင့် သို့မဟုတ် ကျောက်စိမ်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>တယ်ရစ်တစ်ယောက် သူ မြင်တွေ့နေရသည့်အရာကို မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင်၊ ခရမ်းရောင် သစ်ပင် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်က သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ကြီးမားသော လက်သီးဆုပ်ကြီးသဖွယ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လူငယ်လေး၏ ခါးလယ်ပိုင်းဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ကြေးအဆင့် လူငယ်လေးသည် လေထဲတွင် လွင့်စင်သွားပြီးနောက် တောအုပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ဝေ့မုံတယ်ရစ်၏ အဝတ်အစားများသည် သစ်ပင် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် ရိုက်ချလိုက်သော နေရာတွင် စုတ်ပြဲသွားသော်လည်း၊ သူသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ချက်ချင်း မတ်တပ်ထရပ်ကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ ဤကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် လင်းတုန်းသည် ခဏတာမျှ မနာလိုဖြစ်သွားရန် အချိန်ရလိုက်သေးသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ရိုက်ချက်မျိုးသည် သူ့ကို သေစေနိုင်ပေသည်။ သို့မဟုတ် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ချို့ယွင်းသွားစေနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း... တယ်ရစ်သည် သူ၏ မာဒြာကို အသုံးပြုထားခဲ့ပုံရသည်။ သူသည် ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လို ကပျာကယာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ကြေးအဆင့် လူငယ်လေးသည် အနောက်သို့ တစ်ချက်မျှ ပြန်မကြည့်ဘဲ သူ၏ သူငယ်ချင်းများ သွားရာလမ်းအတိုင်း တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ လင်းတုန်းကမူ အလောတကြီး လုပ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း စက်ဝိုင်းထဲရှိ နောက်ဆုံး အက္ခရာကို အပြီးသတ်ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ ကာကွယ်ရေးမှာ အမြန်နှုန်းထက် တိကျသေချာမှုကသာ အဓိကဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>သစ်ရွက်ကင်းမဲ့နေသော သစ်ပင်ပုံစံ ခရမ်းရောင် မာဒြာ အရိုးစု တစ္ဆေကြီးဖြစ်သည့် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် သူ့ထံသို့ လေးကန်စွာ လျှောက်လှမ်းလာချိန်တွင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် အချိန်ယူနေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်နေသည့်ဟန်ကို သနားစရာကောင်းလောက်အောင် အတုခိုးလျက် ယိမ်းယိုင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်း၏ သစ်ကိုင်းများသည်လည်း ယိမ်းထိုးနေလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်မကို နောက်ဆုံး အက္ခရာပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး မျက်စိကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်း၌... သူသည် သူ၏ မာဒြာကို အပြာရောင်သန်းသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်လိုက်၏။ ထိုအလင်းတန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ သွေးကြောများကဲ့သို့သော လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားစေသည်။</p> <p>ငယ်စဉ်က သင်ယူခဲ့ရသော အခြေခံကျင့်စဉ် အတိုင်း စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို သူ အရှိန်မြှင့်တင် လှည့်ပတ်လိုက်သည်။ ဤကျင့်စဉ်သည် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ပြီးပြည့်စုံသော လမ်းစဉ် တစ်ခုလုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း၊ လင်းတုန်းမှာမူ ထိုထက်ပို၍ တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။ ဝေ့ ကလန်ရှိ မည်သည့် ကလေးငယ်မဆို သူတို့၏ မာဒြာကို အသုံးပြု၍ လင်းတုန်း လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်နိုင်ကြသည်။</p> <p>သို့သော်... သူသည် အစီအရင်များကိုတော့ အသက်သွင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>သူ၏ စွမ်းအား ထိတွေ့မှုနှင့်အတူ စက်ဝိုင်းသည် တောက်လောင် သက်ဝင်လာပြီး၊ အက္ခရာ တစ်လုံးချင်းစီတိုင်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အပြာရောင်သန်းသည့် အဖြူရောင် စွမ်းအင်များဖြင့် တောက်လောင်နေလေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် အစီအရင်ပေါ်သို့ မိုးကျလာပြီး လက်တစ်ဖက်သဖွယ် ရှည်လျားသော သစ်ကိုင်းတစ်ခုကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ချိန်တွင်၊ အလင်းတန်းကို လွယ်ကူစွာ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ မည်သည့် အတားအဆီးကမျှ ၎င်း၏ ရွေ့လျားမှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ လင်းတုန်းသည် စက်ဝိုင်းအပြင်ဘက်သို့ အနောက်ဆုတ်ကာ ခုန်ထွက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်ကလည်း သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း၌ ကန့်သတ်ချက်များစွာ ရှိသော်လည်း ထိုအရာများကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ သူသည် ရှေးဟောင်း ဘိုးဘေးသစ်ပင်၏ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်ကို တိုက်ရိုက် တားဆီးနိုင်ရန်အတွက် အစီအရင်တစ်ခုကို မည်သည့်အခါမျှ စွမ်းအား မဖြည့်တင်းနိုင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ဤမျှ အကြမ်းထည်ဆန်သော အစီအရင်မျိုးဖြင့် မဖြစ်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူသည် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်ကို အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ တစ်ကြိမ် အတွင်းသို့ ရောက်သွားသည်နှင့်၊ ဝိညာဉ်၏ ကိုယ်ပိုင် မာဒြာ ကပင် စက်ဝိုင်းကို စွမ်းအား ဖြည့်တင်းပေးသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် သူ့ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်လေသည်။</p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p>အစီအရင်၏ အလင်းရောင်သည် အပြာရောင်မှ ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းများသည် ဆူးချွန်များကဲ့သို့ ထောင်မတ်လာကြသည်။ ၎င်းသည် လင်းတုန်းကို ဖမ်းဆုပ်ရန် စက်ဝိုင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သံကြိုး အဆုံး၌ ချည်နှောင်ခံထားရသော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် တန့်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး၊ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် လှမ်းမမီနိုင်သော အကွာအဝေးရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်လဲကျသွားလေသည်။ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခြင်းကြောင့် တုန်ရီနေလျက် သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ တစ်စက္ကန့်လေးမျှ နောက်ကျသွားခဲ့မည် ဆိုလျှင်...။</p> <p>ထိုစဉ် သူ၏ ခေါင်းထဲမှ အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်သော အတွေးအမြင် အားလုံးကို မောင်းထုတ်သွားစေမည့် အရာတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်၏ အမြင့်ဆုံး ခရမ်းရောင် သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင်၊ အဖြူရောင် အစက်အပြောက်လေး တစ်ခု။ ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်လုံးပင်။</p> <p>ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်သည် ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်နေစဉ် တိတ်ဆိတ်မနေခဲ့ပေ။ ၎င်း၏ ဒေါသတကြီး အသံသည် သစ်ကိုင်းခြောက်များ ကျိုးပဲ့သံနှင့်တူပြီး၊ သစ်လုံးများ ကွဲအက်ကြေမွသွားသည့် အသံမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လင်းတုန်း၏ အရပ်ထက် အနည်းဆုံး သုံးဆခန့် မြင့်မားပြီး၊ ထို အဖြူရောင် အစက်အပြောက်လေးဖြင့် သရဖူဆောင်းထားသကဲ့သို့ ရှိနေလေသည်။</p> <p>ထိုအသီးသည် သစ်ပင်၏ ရုပ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ရှိခဲ့စဉ်က နေရာမှာပင် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်ပေါ်၌ တွဲလောင်းကျနေသည်။ ယခုအခါ ထိုအသီးသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အဖြူရောင် မာဒြာ ဖြင့် ဖွဲ့တည်ထားပြီး ဝိညာဉ်ပေါ်တွင် သရဖူတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပနေလေသည်။ လက်တွေ့ ရုပ်ဝတ္ထုအသီးမှာမူ တောအုပ်ကြမ်းပြင်ရှိ သစ်ကိုင်းများကြားတွင် တွန့်လိမ်ရှုံ့တွကာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ခိုအောင်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း စဉ်းစားခန်းဝင်နေဆဲမှာပင် ညှိုးရော်နေသော ရုပ်ဝတ္ထုအသီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ခူးယူလိုက်ပြီး သူ၏ ကျောပေါ်ရှိ လေးလံသော ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်ကို ဆက်လက် စိုးရိမ်မနေတော့ပေ။ အကယ်၍ ၎င်းသည် သူ၏ အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်မည်ဆိုလျှင်၊ စောစောကတည်းက ဖျက်ဆီးပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူ ပူပန်ရမည့် အခြားကိစ္စတစ်ခု ရှိလာခဲ့လေပြီ။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဤအသီး၏ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်ပုံစံကို ပြန်လည်ရယူနိုင်မည်ဆိုပါက၊ သူ၏ မိခင်သည် ၎င်းကို ရုပ်ခန္ဓာအသီးထဲသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖန်တီးရှင် တစ်ဦးဖြစ်သည့်အပြင် ဝိညာဉ်ပန်းပဲဆရာ တစ်ဦးလည်းဖြစ်ကာ၊ မာဒြာ များကို ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများအဖြစ် ပုံသွင်းဖန်တီးရာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် အသက်ကင်းမဲ့နေသော ဤအပင်အစိတ်အပိုင်းကို အစွမ်းထက်သည့် ဝိညာဉ်သစ်သီး တစ်လုံးအဖြစ် အသစ်အတိုင်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p>ထိုသို့ အောင်မြင်ချင်သည်ဆိုလျှင်တော့ သူသည် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန်အသီးကို သူမထံ သယ်ဆောင်သွားရန် လိုအပ်ပေမည်။ သို့သော် ထိုအသီးသည် ရူးသွပ်နေသော ဝိညာဉ် သတ္တဝါကြီး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ကပ်လျက် ရှိနေလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save