Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဂျာရန်သည် အနည်းငယ် ညည်းညူမြည်တွန်လိုက်သော်လည်း ထိုတစ်ဝက်ကို ကယ်ဆာကိုသာ ယူထားစေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် မောင်ဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်သွားကာ ဝိညာဉ်သစ်သီး၏ တစ်ဝက်ကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>လင်းတုန်း ဘဝတွင် လိုချင်တောင့်တခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကယ်လ်ဆာ ရရှိခဲ့သည်။ မွေးရာပါ ပါရမီများ၊ ကလန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုများနှင့် ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်များ လေ့ကျင့်ခွင့် စသည်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမသည် သူနှင့် အရပ်အမောင်း တူညီသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ ခြိမ်းခြောက်ချင်နေသည့်ဟန် ပေါက်မနေပေ။ နေ့စဉ် နေ့တိုင်း သိုင်းပညာများ လေ့ကျင့်နေမှုက သူမကို ပေါ့ပါးသွက်လက်ပြီး ကျက်သရေရှိစေသည်။</p> <p>အကယ်၍သာ သူမက အရာရာတိုင်းအပေါ် ဤမျှလောက် တရားမျှတမှု မရှိခဲ့ဘူးဆိုလျှင်၊ လင်းတုန်း တစ်ယောက် သူမကို မုန်းတီးမိကောင်း မုန်းတီးမိပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကယ်လ်ဆာက အသီးတစ်ဝက်ကို မည်သည့် အငြိုးအတေးမျှ မပါဘဲ သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး၊ သူ့ကို လေးစားမှုဖြင့် ခေါင်းပင် ညိတ်ပြလိုက်သေးသည်။ အချေအတင် ပြောဆိုမှုတွင် သူ အနိုင်ရခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ ဝေ့ ကလန် သည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အောင်ပွဲကို လေးစားအသိအမှတ်ပြုလေ့ ရှိပေသည်။</p> <p>အသီးကို လှမ်းယူလိုက်ချိန်တွင် ဆုလာဘ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြက်သီးမွေးညင်းထစရာ ခံစားမှုများကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားစေလိုက်သည်။ ဤအရာသည် သူ၏ လမ်းစဉ်ကို အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် ပထမဆုံး ခြေလှမ်း ဖြစ်လာနိုင်ပေသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူ အနိုင်ရခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ထိုအသီးကို အရသာခံ စားသုံးလိုက်သလိုပင် ထိုခံစားချက်ကိုလည်း နှစ်ခြိုက်စွာ ခံစားလိုက်သည်။ အသီးသည် လျှပ်စီးများ စီးဆင်းနေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ သူ၏ လျှာပေါ်တွင် ကျင်တင်တင် ဖြစ်သွားစေသည်။ သို့သော် အလွန် မြန်ဆန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>အခြားတစ်ခြမ်းကို စားသုံးနေသည့် ကယ်လ်ဆာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့သြတကြီး ဖြစ်နေမှုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လွင်နေမည် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသော အမူအရာကို မှန်တစ်ချပ်သဖွယ် ထင်ဟပ်ပြသနေသည်။ သူ၏ အစာအိမ်ထဲတွင်ပင် တစ်ခါတစ်ရံ လျှပ်စစ်စီးဆင်းသွားသကဲ့သို့ တုန်ခါမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ကျင်သော လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p>"ဘယ်လို ခံစားရလဲ ဆိုတာကို သေချာ ပြောပြလို့ရမလား..."</p> <p>သူတို့၏ မိခင်က မှတ်စုမှတ်ရန် အသင့်ပြင်ထားလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သေချာပေါက် အာနိသင်ပြနေတဲ့ ပုံပဲ"</p> <p>ကယ်လ်ဆာ က ပြောသည်။</p> <p>လင်းတုန်းသည် သူ၏ လက်များကို ဗိုက်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို ခံစားသိရှိနိုင်သည်ဟု သူ စိတ်ကူးကြည့်မိသည်။</p> <p>"မိုးကြိုးတစ်စင်းကို မျိုချလိုက်ရသလိုပဲ..."</p> <p>စီရှား သည် သူမ၏ မြေဖြူခဲနှင့် မှတ်တမ်းသင်ပုန်း အစား၊ စုတ်တံနှင့် မင်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ခေါက်စာလိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် သူမ လှုပ်ရှားနိုင်သမျှ အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြင့် မှတ်စုများကို ရေးမှတ်နေလေသည်။</p> <p>"အဲဒီခံစားချက်က ပူတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အေးတာလား..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် အစ်မဖြစ်သူနှင့် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ပူတယ်"</p> <p>သူက ပြောလိုက်ချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမက...</p> <p>"အေးတယ်"</p> <p>ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ပူလိုက် အေးလိုက် ဖြစ်နေတာပဲ"</p> <p>သူတို့၏ မိခင်က ရေရွတ်လိုက်၏။ သူမသည် ရေးမှတ်နေမှုကို တစ်ချက်ကလေးမျှ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။</p> <p>"ကိုယ့်ရဲ့ အမြုတေကို စစ်ဆေးကြည့်ကြစမ်း... ဘာအပြောင်းအလဲများ ရှိလဲ..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် မျက်စိကို မှိတ်ကာ သူ၏ အမြုတေကို ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ချက်အောက်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိပြီး၊ မာဒြာ လမ်းကြောင်းများ အားလုံး ချိတ်ဆက်ရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ အချို့က ၎င်းကို ဝိညာဉ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်နေရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ လင်းတုန်းကတော့ ၎င်းကို လိမ့်နေသော အပြာရောင်သန်းသည့် အဖြူရောင် အလင်းလုံးကြီး တစ်ခုအဖြစ် အမြဲတမ်း ပုံဖော်ကြည့်လေ့ရှိသည်။</p> <p>သူသည် ဝိညာဉ် စီးကြောင်းများ၏ လှိုင်းများနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်စေရန် ဝင်လေထွက်လေကို ညီညာစွာ အသက်ရှူလိုက်သည်။ သူ သင်ယူခွင့်ရခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်သည့် သူ၏ အခြေခံ ကျင့်စဉ် အတိုင်း စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။ ထိုကျင့်စဉ်က သူပိုင်ဆိုင်ထားသော နည်းပါးလှသည့် မာဒြာ များကို စုစည်းပြီး သန့်စင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိကာ... နောက်ဆုံး၌ ဘာအတွက်မှ မဟုတ်သော အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူသည် သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်တစ်ခုကို သင်ယူခွင့်၊ သက်စောင့်အော်ရာ များကို စုဆောင်းခွင့် မရရှိခဲ့သောကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ အဆင့်တက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ကံကောင်းခဲ့မည်ဆိုလျှင် နောင်နှစ်များကြာလာသောအခါ သူ၏ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်သည် သဘာဝအလျောက် ကြေးအဆင့် သို့ တက်လှမ်းနိုင်လောက်သည်အထိ သန့်စင်လာကောင်း သန့်စင်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုအဆင့်မှာ လူအများစု အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ်တွင် ရောက်ရှိလေ့ရှိသော အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကြေးအဆင့် ဝိညာဉ်များသည် သဘာဝလောကကြီး၏ သက်စောင့်အော်ရာများကို လက်ခံရယူရန် ပွင့်ဟနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမို သန်မာလာစေရန် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထံမှ စွမ်းအားများကို ဆွဲယူအသုံးပြုနိုင်ကြသည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့် ကျင့်စဉ်သိုင်းပညာရပ်အတွက်မဆို စစ်မှန်သော ပထမဆုံး ခြေလှမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိဘူး"</p> <p>သူက ပြန်လည် တင်ပြလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်း၌... တောက်ပမှုကင်းမဲ့နေသော သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည် သုံးသပ်မိခြင်းက သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မှေးမှိန်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>"သမီးလည်း ဘာမှ မခံစားရဘူး"</p> <p>ကယ်လ်ဆာ ကလည်း အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့..."</p> <p>တံခါးဝမှ အော်ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း... ပထမ အကြီးအကဲ က မင်းကို လာတွေ့ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်..."</p> <p>၎င်းမှာ လင်းတုန်း ကောင်းစွာ သိထားသော အသံဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် ထုံကျင်နေသော လက်မောင်းကို ဂရုစိုက်ရင်း တံခါးဖွင့်ရန် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သော်လည်း၊ ကယ်လ်ဆာ က အရင်ဦးစွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမက လျှောက်သွားပြီး တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝေ့မုံတယ်ရစ်သည် သူမကို မော့ကြည့်ရင်း၊ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွား၏။ သူသည် စုတ်ပြတ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နှင်းမြေခွေး သားရေကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နာရီအနည်းငယ်က သစ်ပင် ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော်လည်း အခြားမည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမှ လုံးဝ ရရှိထားပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p>"ဝမ်းကွဲအစ်မ ကယ်လ်ဆာ... နှောင့်ယှက်မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါ... အစ်မရဲ့ မောင်လေး အနားမှာ ရှိလား..."</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းတုန်းသည် ဖိနပ်တစ်ရန်ကို ကပျာကယာ စွပ်လိုက်ပြီး အစ်မဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ။</p> <p>"ဝမ်းကွဲ တယ်ရစ်... ဝမ်းကွဲ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ မြင်ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်..."</p> <p>တယ်ရစ်၏ မေးရိုးများမှာ တင်းမာသွား၏။</p> <p>"ဝေ့ရှီလင်းတုန်း... ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြန်လည် စစ်ဆေးဖို့အတွက် ပထမ အကြီးအကဲ က မင်းကို လာခဲ့ဖို့ အမိန့်ပေးတယ်... ငါက မင်းကို ချက်ချင်း ခေါ်သွားရမှာ..."</p> <p>"ငါတို့ မိသားစုက တောင်းပန်တယ်လို့ ပထမ အကြီးအကဲကို ပြောပေးပါဦး"</p> <p>ကယ်လ်ဆာ က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ လင်းတုန်း က ဒဏ်ရာရထားတယ်... ဒီညအတွက် သူ ငါတို့ရဲ့ ဂရုစိုက် ပြုစုပေးမှုကို လိုအပ်တယ်... ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် မိုးလင်းလင်းချင်းပဲ ပထမ အကြီးအကဲ ဆီကို သူ လာရောက် ဂါရဝပြုပါလိမ့်မယ်..."</p> <p>လက်သိုင်းကြိုးကို ထိန်းကိုင်ရင်း လင်းတုန်းသည် ကယ်လ်ဆာ ၏ လက်မောင်းအောက်မှ ငုံ့ထွက်လိုက်သည်။</p> <p>"ပထမ အကြီးအကဲ ကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် စောင့်ခိုင်းလို့ ရမှာလဲ... ကျွန်တော့် ဒဏ်ရာက စိုးရိမ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ဝိညာဉ် အကြွင်းအကျန် နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း ရလာတဲ့ ဒဏ်ရာ အသေးစားလေး တစ်ခုပါပဲ..."</p> <p>ဂုဏ်သိက္ခာတရားအရ ထိုမိစ္ဆာကို ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်သင့်သော်လည်း မတိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း တည့်တည့်ကြီး သတိပေးလိုက်မှုအပေါ် တယ်ရစ် က စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် ထိုနေရာတွင် အင်အားအကြီးဆုံးသူ ဖြစ်သည့်အတွက်၊ တယ်ရစ် သည် လင်းတုန်းကို သူ၏ အသက်နှင့်လဲ၍ပင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သင့်လေသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းတုန်း အနေဖြင့် ထိုမျှလောက်အထိ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ လေ့လာသုံးသပ်မှုအရ၊ ကိုယ်လွတ်ရုန်းရမည့် အခြေအနေမျိုးတွင် ဂုဏ်သိက္ခာဆိုသည်မှာ မကြာခဏဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားတတ်စမြဲပင်။</p> <p>"လမ်းပြပါ ဝမ်းကွဲ"</p> <p>လင်းတုန်းက ပြောလိုက်သည်။ တယ်ရစ် သည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ရှေ့မှ စတင် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save