Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှင်းကြာမြက်သည် အဖိုးတန်လှသည်မဟုတ်သော်လည်း မျိုးပွားနိုင်စွမ်းမှာမူ အံ့မခန်းပင် ရှိချေသည်။</p> <p>အပင်ငယ်လေးတစ်ပင်မျှပင် ဖြစ်လင့်ကစား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့ပေါက်ရောက်နိုင်စွမ်းရှိရုံမျှမက၊ ပေါက်ရောက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကိုလည်း အထူးတလည် ရွေးချယ်တတ်သည်မျိုး မဟုတ်ပေ။</p> <p>“နှင်းကြာမြက် အချို့ကို အရင်ယူမယ်၊ ပြီးမှ သဘာဝ နတ်စမ်းရေ အစက်အချို့ ချပေးလိုက်ရင်တော့ ဒီ မြေနက်မြေ  ကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲနိုင်မှာ အသေအချာပဲ”</p> <p>ထိုသို့ ကြံစည်လျက်ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် နှင်းကြာမြက်ခင်းအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ၎င်း၏ မျိုးစေ့များကို အားသွန်ခွန်စိုက် စုဆောင်းလေတော့သည်။</p> <p>“ကယ်ကြပါဦး... ကယ်ကြပါဦးရှင့်...”</p> <p>ထိုစဉ် အဝေးတစ်နေရာမှ အကူအညီတောင်းခံသံတစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p>စနစ်  ရှောင်လင်  ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးမှုကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြားအာရုံမှာ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထက်မြက်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ အပ်ကျသံမျှလောက်သော လှုပ်ရှားမှုကိုပင် အထင်အရှား ကြားနိုင်စွမ်းရှိပေသည်။</p> <p>“ရှင်... ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ၊ အနားကို မတိုးလာကြနဲ့... မလာကြနဲ့”</p> <p>နုနယ်လှပသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ရှေ့တွင် ဓား၊ ပုဆိန်များ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဗလကောင်းကောင်း လူကြမ်းခြောက်ယောက်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လျက်၊ မျက်နှာကလေးများ ဖြူလျော်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖက်တွဲရင်း နောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေကြရရှာသည်။</p> <p>“ဟဲဟဲ... အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့်ကို အဆီအနှစ်လေးတွေပဲဗျာ၊ ဒီနေ့တော့ ငါတို့ ကံထူးပြီဟေ့”</p> <p>မျက်နှာတွင် အမာရွတ်နှင့် လူကြမ်းတစ်ဦးက သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူအား ယုတ်မာသော အမူအရာဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောဆိုလိုက်၏။</p> <p>မျက်စိတစ်ဖက်လပ် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကလည်း အသံကို နိမ့်ချည်မြင့်ချည်လုပ်ကာ တဟားဟား ရယ်မောရင်း -</p> <p>“မစိုးရိမ်ကြနဲ့ ညီအစ်ကိုတို့၊ ဒီနေရာက လူသူမနီးတဲ့ တောခေါင်ခေါင်နေရာပဲ၊ ဘယ်သူမှ လာမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ အရင်မြည်းစမ်းပြီးတာနဲ့ မင်းတို့ကိုလည်း ဒီအသားနုနုလေးတွေကို ဝေမျှပေးမှာပေါ့ကွာ”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး”</p> <p>လူတစ်စုမှာ ဝမ်းသာအားရ ဆူညံစွာ ဟားတိုက်ရယ်မောကြလေသည်။</p> <p>“မလာနဲ့... အနားမကပ်နဲ့” မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိရှာဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးသာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားကြရပေသည်။</p> <p>“မိန်းကလေးတို့... မင်းတို့ အာခေါင်ခြစ်အော်နေလည်း ဘယ်သူမှ ကြားမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီနေရာက တောနက်ကြီးထဲမှာ ဘယ်သူက လာကယ်မှာလဲ။ အသာတကြည်သာ ငါ့ဆီ အညံ့ခံမယ်ဆိုရင်တော့ မင်းတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်”</p> <p>မျက်စိတစ်ဖက်လပ် လူမိုက်သည် ဝါကြင်ကြင် သွားများကို ဖြန့်ကာ ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>သူသည် ဤဒေသမှ ဓားပြတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ လုယက်ရန် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လမ်းခုလတ်တွင် ၁၇၊ ၁၈ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးနှစ်ဦးနှင့် ဆုံမိသော် ၎င်းတို့၏ စိတ်ရိုင်းများ နိုးကြားလာကာ ဝိုင်းရံထားကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>“ဟဲဟဲ... တကယ့်ကို အချောအလှလေးတွေပဲ၊ ဒီလို အဖိုးတန်လေးတွေကို မမြင်ရတာ ကြာပြီပဲ”</p> <p>ထိုသို့ဆိုကာ မျက်စိတစ်ဖက်လပ်သည် ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် မိန်းကလေးများရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်သွားပြီး၊ ကြမ်းတမ်းသော ၎င်း၏ လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်ကို ထိတွေ့ရန် ကြံရွယ်လိုက်၏။</p> <p>သို့ရာတွင် ၎င်း၏လက် မိန်းကလေး၏ ပါးပြင်သို့ မထိခင်မှာပင်၊ သန်မာသော လက်တစ်ဖက် ရုတ်ချည်း ပေါ်ထွက်လာပြီး ၎င်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုအခါ မျက်စိတစ်ဖက်လပ်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်တောင့်တင်းသွားရသည်။</p> <p>၎င်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် လေအဟုန်နှင့်အမျှ ပြင်းထန်သော လက်သီးကြီးတစ်လုံးက ၎င်း၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ကျရောက်လာတော့၏။</p> <p>“ဖုန်း...”</p> <p>လက်သီးတစ်ချက်တည်းသာ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်ဖက်လပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်တစ်ခုနှင့်အလား တရှိန်ထိုး လွင့်စင်သွားကာ ချုံပုတ်များအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p>နောက်မှ ပါလာသော ဓားပြအားလုံးမှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တညီတညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ဤလူငယ်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသည်ကို မည်သူမျှ သတိမပြုမိလိုက်ကြသဖြင့် အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်လျက် ရှိကြသည်။</p> <p>“ယောကျာ်းကြီး တန်မဲ့နဲ့ အားနွဲ့တဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာ၊ မရှက်ကြဘူးလား”</p> <p>စနစ်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကို ခံယူထားသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မည်သည့်အချိန်က ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကိုပင် မည်သူမျှ မသိလိုက်ရချေ။</p> <p>“မိန်းကလေးတို့ ဘာမှမဖြစ်ကြဘူးမလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တုန်လှုပ်နေသော မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ လေပြေညင်းကဲ့သို့ နူးညံ့သောအပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါမှ မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့သြသွားရသည်။</p> <p>ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အလှအပပေါင်းစုံကို မြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ နုနယ်လှပသော မိန်းကလေးမျိုးကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှေ့မှ မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ဟောင်းနွမ်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အလှကိုမူ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။</p> <p>တိုင်းပြည်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သော အလှမျိုး မဟုတ်လင့်ကစား၊ နုနယ်သော မျက်နှာလေးများနှင့် ကြည်လင်သန့်စင်သော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မှင်သက်သွားစေသည်။</p> <p>ဤမျှ ကြည်လင်သန့်စင်သော မျက်ဝန်းမျိုးကို မတွေ့ရသည်မှာ မည်မျှကြာခဲ့ပြီကိုပင် သူ မမှတ်မိတော့ပေ။</p> <p>“တောက်... အစွမ်းကုန် သတ်ကြစမ်း”</p> <p>နာကျင်မှုကို အံတုရင်း မျက်စိတစ်ဖက်လပ်က အော်ဟစ်အမိန့်ပေးလိုက်ရာ ဓားပြအားလုံးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p>“မင်းတို့လို အောက်တန်းစားတွေကများ ငါ့ရှေ့မှာ ဝင့်ဝါချင်သေးတာလား၊ ငါ့ပညာကို စမ်းသပ်ဖို့ အတော်ပဲပေါ့” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်ချည်း မြင့်တက်လာ၏။</p> <p> ၎င်းက လက်ဖဝါးကို ဝေဟင်တွင် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အနက်ရောင် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်နှစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး အနားသို့ ကပ်လာသော ဓားပြအားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက...”</p> <p>“ဒါ ဘယ်လို ကျင့်စဉ်မျိုးလဲ”</p> <p>အားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်အသား ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အတွင်းရှိ စွမ်းအင်  များမှာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ ယိုစိမ့်ထွက်သွားကြသည်။</p> <p>“စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်ရင်း အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>“. ဝမ်ကျယ်၏ ကြောက်ရွံ့မှု +၃၂”</p> <p>“ ကျိုးရှန်ယွမ်၏ ကြောက်ရွံ့မှု +၄၂”</p> <p>“ချန်ဒါချောင်၏ ချီးကျူးအားကျမှု +၄၁”</p> <p>“ချန်ရှောင်ချောင်၏ ကြည်ညိုလေးစားမှု +၃၆”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး  များမှာ တစ်သီကြီး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရာ၊ သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရ၏။</p> <p>“ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒါဆိုလည်း ဒီထက်ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ပေးရတာပေါ့”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စွမ်းအင်ကို ထပ်မံမြှင့်တင်လိုက်ရာ၊ စုပ်ယူခြင်းခံနေရသော ဓားပြအားလုံးမှာ အတွင်းအားများ ကုန်ခမ်းသွားပြီး ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒီတစ်ချီတော့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး တော်တော်လေး ရလိုက်တာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အားရကျေနပ်သွားသော်လည်း၊ လူတစ်ဦးစီထံမှ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးကို တစ်ကြိမ်သာ ရရှိနိုင်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် နှမြောမိသွားရသည်။</p> <p>“အသက်ချမ်းသာပေးပါ... အသက်ချမ်းသာပေးပါ သူရဲကောင်းကြီး”</p> <p>ဓားပြများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အသနားခံနေကြတော့သည်။</p> <p>ဤလူငယ်သည် မြင်တွေ့ရသည့်အတိုင်း နုနယ်သူမဟုတ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းစွာ သိသွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စွမ်းအင်များ အကုန်စုပ်ယူခံလိုက်ရသဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် အင်အားမရှိကြတော့ပေ။</p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်နေကြတာလဲ၊ အသုံးမကျတဲ့ အကောင်တွေ”</p> <p>အဝေးတစ်နေရာမှ မျက်စိတစ်ဖက်လပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အစွမ်းကို သတိမထားမိဘဲ၊ ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ လခြမ်းကွေးဓားကို ဆွဲထုတ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ခုတ်ပိုင်းရန် ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p>“သေချင်နေတာပဲ”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော လက်သီးဖြင့် ပြန်လည် ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ပြိုင်ဘက်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“မင်း...”</p> <p>မျက်စိတစ်ဖက်လပ်သည် ဓားကို မြှောက်ထားဆဲဖြစ်သော်လည်း အောက်သို့ ချနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ၎င်း၏ ဇီဝိန်မှာ လျင်မြန်စွာ ချုပ်ငြိမ်းစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“နောင်ဘဝကျရင်တော့ လူကို မျက်လုံးနှစ်ဖက်လုံးနဲ့ သေချာကြည့်တတ်အောင် သင်ခဲ့ဦး”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တွန်းဖယ်လိုက်ရာ၊ မျက်စိတစ်ဖက်လပ်မှာ မကျေမနပ်ဖြစ်လျက်ပင် ထိုနေရာ၌ပင် ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက ကျန်ရှိသော ဓားပြများကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေခဲ့သည်။ ဤလူငယ်မှာ လူသားမဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p>စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရုံမျှမက၊ သူတို့၏ အစ်ကိုကြီးကိုလည်း လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ယခုအခြေအနေတွင် သူတို့မှာ ပြန်လည်ခုခံရန် စိတ်ကူးပင် မရှိတော့ဘဲ ဒူးထောက်လျက်သာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် အဖန်ဖန် တောင်းပန်နေကြရ၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ လျစ်လျူရှုကာ မိန်းကလေးနှစ်ဦးရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။</p> <p> မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဓားပြခေါင်းဆောင်ကို ခဏချင်းအတွင်း သတ်ဖြတ်ပြီး သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကလည်း သူတို့ကို ရန်မူမည်လောဟု စိုးရိမ်နေကြရှာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ပြုံးလျက် -</p> <p>“မကြောက်ကြပါနဲ့ မိန်းကလေးတို့၊ ငါက ရန်မူဖို့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ လူဆိုးတွေကို သတ်ပစ်လိုက်ပြီဆိုတော့ အခု အိမ်ပြန်လို့ ရပါပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save