Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်ချောင်၏ စကားရိပ်စကားကဲများက သူတို့ညီအစ်မ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို အမှန်တကယ်ပင် ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိချေသည်။</p> <p> ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို သူတို့ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးမျိုးအဖို့ လောကအလယ်တွင် တင့်တယ်စွာ ရပ်တည်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေမည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းကား ပြုံးရုံသာ ပြုံးလျက် ဘာမျှ ပြန်လည်ပြောကြားခြင်း မရှိပေ။ ထို့နောက် နှင်းကြာမြက်  မျိုးစေ့များ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ သဘာဝ နတ်စမ်းရေ  ကို ထုတ်ယူ၍ မျိုးစေ့တစ်စေ့ချင်းစီအပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း ချပေးလေတော့သည်။</p> <p>ယင်းခဏ၌ပင် အံ့မခန်းဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွန်းလာချေပြီ။ စိုက်ပျိုးကာစ နှင်းကြာမြက်ပင်ကလေးများသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သိသိသာသာပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးထွက်ကြီးထွားလာကြသည်။</p> <p> မကြာလိုက်သော အချိန်အတွင်း၌ပင် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော နှင်းကြာမြက်ခင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ထွန်းလာပေ၏။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင် ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာလည်း အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးအစုံ ပြူးဝိုင်းလျက် ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p>"သခင်လေး... ကြည့်ပါဦး၊ ဒီနှင်းကြာမြက်တွေ ကြီးလာပြီ... တကယ်ပဲ ကြီးလာပြီ"</p> <p>သူတို့ညီအစ်မမှာ ထိုသို့သော နိမိတ်ထူးကို တွေ့မြင်ရသဖြင့် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြရလေသည်။</p> <p>"အခုတော့ ငါ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ နေလဲဆိုတာ မင်းတို့ နားလည်လောက်ပြီပေါ့" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလျက် သဘာဝ နတ်စမ်းရေကို ရှောင်ချောင်လက်သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> "နှင်းကြာမြက် မျိုးစေ့တစ်စေ့ကို တစ်စက်စီပဲ ချပေးနော်။ တစ်စက်ထက် မပိုစေနဲ့၊ အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့။ အားလုံးပြီးရင် ငါ့ကို လာပြောဦး"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး"</p> <p>ယခုလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံး စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြုမူသကဲ့သို့ပင် သဘာဝ နတ်စမ်းရေကို မျိုးစေ့များပေါ်သို့ အသေအချာ ဂရုတစိုက် ချပေးကြလေသည်။</p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြေနက်မြေ  တစ်ပြင်လုံး၌ အသက်ဓာတ် ပြည့်ဝစိုပြည်သော နှင်းကြာမြက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>"သခင်လေးရဲ့ တန်ခိုးအာနုဘော်ကတော့ တကယ်ကို ယုံနိုင်စရာတောင် မရှိဘူး"</p> <p>ရှောင်ချောင်သည် သဘာဝ နတ်စမ်းရေကို တစ်စက်မျှ မဖိတ်စင်စေရန် အလွန်ပင် အလေးအမြတ်ထား၍ ကိုင်တွယ်နေရှာသည်။</p> <p>"အစ်မ... ကျွန်မတို့ ရွေးချယ်မှု မှန်သွားပြီထင်တယ်။ သခင်လေးနောက်ကို လိုက်လာရတာ ကျွန်မတို့အတွက် ကံကောင်းခြင်းပဲ" ဟု နှမဖြစ်သူက ဆိုသည်။</p> <p>သူတို့ညီအစ်မမှာ လူမိုက်များ မဟုတ်ကြပေ။ ဤမျှ အံ့ဩဖွယ် စွမ်းရည်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိကြပေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သက်ကယ်တဲလေးအတွင်းရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အပြင်ဘက်၌ ပျော်ရွှင်နေကြသော ညီအစ်မနှစ်ဖော်ကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခံစားရကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>"စနစ်  ရှောင်လင်... ငါ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး ကို စစ်ဆေးပေး"</p> <p>ပိုင်ရှင် - ချင်ယွမ်ဖုန်း</p> <p>အသက် - ၁၈ နှစ်</p> <p>ကျင့်စဉ်အဆင့် - မဟာဆရာအဆင့်</p> <p>တိုက်ခိုက်ရေးပညာ - ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်</p> <p>ကျင့်စဉ်ပညာရပ် - စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်</p> <p>ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး - ၃၈၀</p> <p>"ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းပညာရပ် ဒါက ဘယ်လို စစ်ပညာမျိုးလဲ"</p> <p>စစ်ပညာကဏ္ဍတွင် ထိုအမည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>စနစ် ရှောင်လင်က "ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ဆိုတာ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်၊ အရှင်။ ဒီအတတ်ကို အသုံးပြုပြီး ရန်သူရဲ့ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို ရှာဖွေဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။</p> <p>"ဒါ ငါ ဟိုဓားပြတွေဆီက စုပ်ယူလိုက်တဲ့ စွမ်းအင်တွေထဲက ပါလာတာလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း နားလည်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ထင်သည်မှာ မမှားပါက ထိုဓားပြများကို နှိမ်နင်းစဉ်က ယင်းမိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ဒီဓားပြအောက်စိကလေးတွေက ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်ကို တတ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအတတ်က မပြည့်စုံဘူးပဲ၊ အကြွင်းအကျန်လောက်ပဲ ရှိတာ"</p> <p>ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်းအတတ်၏ ဂါထာမန္တန်နှင့် လျှို့ဝှက်နည်းနာများမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံတွင် ပေါ်လာသော်လည်း မပြည့်စုံသဖြင့် နှမြောတသ ဖြစ်ရပြန်သည်။</p> <p>"ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးက ၃၈၀ ပဲ ရှိသေးတာလား၊ နည်းလွန်းသေးတယ်။ စနစ်ရဲ့ ဈေးတန်း  ထဲမှာ ပစ္စည်းဝယ်နိုင်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ရဦးမလဲ မသိဘူး" ဟု သူက အားမလိုအားမရ ဖြစ်စွာဖြင့် ဆိုသည်။</p> <p>သဘာဝ နတ်စမ်းရေမှာ အစွမ်းထက်လှသော်လည်း အကန့်အသတ် ရှိပေ၏။ ကုန်သွားပါက ဤမြေနက်မြေပေါ်တွင် အပင်များ စိုက်ပျိုးနိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခဲယဉ်းပေဦးမည်။</p> <p>တင်း</p> <p>"အထူးတာဝန်  တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ပါပြီ။ မြေတစ်ဧက  ကို စိမ်းလန်းစိုပြည်အောင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးပါ။ အောင်မြင်ပါက ပိုင်ရှင်အား ငါးကန် တစ်ခု ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်ပါမည်"</p> <p>"ငါးကန်ပါလား ၊ ဟုတ်ပြီ ရှောင်လင်၊ မင်းကတော့ လုပ်ချလိုက်ပြန်ပြီ။ ဒီလို တာဝန်ခွဲတွေ ရှိရင်လည်း စောစောစီးစီး ပေးပါတော့လား"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားရသော်လည်း ရှောင်လင်ကမူ -</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်။ အထူးတာဝန်တွေဆိုတာ တိုက်ဆိုင်မှုအလိုက် ပေါ်လာတတ်တာမို့ ရှောင်လင်လည်း မတတ်နိုင်ပါဘူး"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင်လည်း အရင်ဆုံး မြေတစ်ဧက စိမ်းလန်းဖို့ပဲ ကြိုးစားရမှာပေါ့"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ဆင်းလိုက်ပြီး ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ဆီသို့ သွားကာ ရှေ့ရှိ မြေနက်မြေတစ်ကွက်ကို ညွှန်ပြလျက် - "ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင်... ဒီနေ့ ငါတို့မှာ အရေးကြီးတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒါကတော့ ဒီမြေတစ်ဧကကို မမှောင်ခင် စိမ်းလန်းသွားအောင် လုပ်ဖို့ပဲ။ မင်းတို့ရော ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား"</p> <p>"ရှိပါတယ်ရှင်"</p> <p>ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာလည်း တက်ကြွစွာပင် အားပေးကြသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ! စကြတာပေါ့"</p> <p>ငါးကန်ကို ရရှိနိုင်ရန်အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရှိသမျှ အားအင်ကို သုံးကာ ညီအစ်မနှစ်ဖော်ကို ဦးဆောင်လျက် မြေတူးခြင်း၊ အပင်စိုက်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တော့သည်။</p> <p> အကယ်စင်စစ် ငါးကန်ရရှိခြင်းမှာ ရေရရှိခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာ၊ ရေရှိပါက စိုက်ပျိုးရေးအတွက် များစွာ အဆင်ပြေချောမွေ့သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>သဘာဝ နတ်စမ်းရေ ကုန်သွားသည့်တိုင် ဤငါးကန်မှရေဖြင့် သွင်းယူနိုင်မည် မဟုတ်လော။ သို့မဟုတ်ပါက မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြောသော ဤမြေနက်မြေအတွက် ရေအရင်းအမြစ်ကို အဘယ်မှာ ရှာဖွေရပါအံ့နည်း။</p> <p>"ညီမလေး... ပိုပြီး ကြိုးစားစမ်းပါ၊ သခင်လေးကို ငါတို့ရဲ့ အရည်အချင်းတွေ ပြလိုက်ရအောင်"</p> <p>အစ်မဖြစ်သူက တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ရာ နှမဖြစ်သူ ရှောင်ချောင်ကလည်း နှင်းကြာမြက် မျိုးစေ့များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် "စိတ်ချပါ အစ်မ" ဟု အလေးအနက် ပြန်ပြောရှာသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်သား နှင်းကြာမြက်မျိုးစေ့များကို ဝီရိယစိုက်ထုတ်ကာ စိုက်ပျိုးကြလေသည်။ ညီအစ်မနှစ်ဖော်က မျိုးစေ့ချ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းက သဘာဝ နတ်စမ်းရေ လောင်းပေးသည်။</p> <p> ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သဘာဝ နတ်စမ်းရေမှာ ဆယ်ပုလင်းတောင် ရရှိထားသည် မဟုတ်လော။ ပုလင်းငယ်ကလေးများသာ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်း၌ ပါဝင်သော ရေပမာဏမှာမူ စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှပေ၏။</p> <p>သဘာဝ နတ်စမ်းရေ တစ်ပုလင်းခွဲခန့် အသုံးပြုပြီးချိန်တွင် မြေတစ်ဧက စိမ်းလန်းစိုပြည်ရေး လုပ်ငန်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးမြောက်သွားလေပြီ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မှောင်ရီပျိုးစ ပြုနေချေပြီ။ လရောင်အောက်တွင် စိမ်းစိုနေသော မြေတစ်ဧကခန့် အိုအေစစ်ကလေးမှာ သူတို့ သုံးယောက်ရှေ့၌ တင့်တယ်စွာ ပေါ်ထွန်းလာတော့သည်။</p> <p>"သခင်လေး... ကျွန်မတို့ အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီနော်"</p> <p>"အေး... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီပေါ့"</p> <p>စိမ်းလန်းစိုပြည်နေသော ထိုမြေကွက်ကလေးကို ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာလည်း စိတ်ထဲ၌ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွမှုကလေး ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် သက်ကယ်တဲလေးအတွင်းသို့ ဝင်ကာ ရှောင်လင်ကို ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"ရှောင်လင်... ငါ တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ပြီးပြီ။ ကဲ... ငါ့ရဲ့ ငါးကန်ကို အမြန်ပေးတော့"</p> <p>စနစ် ရှောင်လင်က "သခင် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ တာဝန်အတွက် ဆုလာဘ်ကို ပေးအပ်ပြီးပါပြီ။ သက်ကယ်တဲ အနောက်ဘက်မှာ သွားကြည့်နိုင်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"ဟင် ပေးပြီးပြီဆိုရင်လည်း စောစောကတည်းက ပြောပါတော့လား"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် သက်ကယ်တဲ အနောက်ဘက်သို့ သွားကြည့်ရာ မှင်တက်သွားရလေတော့သည်။</p> <p>ဧကပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော ငါးကန်ကြီးမှာ သူ၏ သက်ကယ်တဲ နောက်ဘက်တွင် တည်ရှိနေချေပြီ။ ကြည်လင်သော ရေပြင်၊ တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေသော လေညင်းနှင့်အတူ ရေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ပေါက်နေကြသော ငါးကြီးများကို မြင်ရသောအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အစုံမှာ အတိုင်းမသိ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။</p> <p>"အို... သခင်လေး၊ ဒီမှာ မြစ်ငယ်လေးတစ်စင်း ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ"</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>"ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင်... မင်းတို့ မီးမွှေးထားလိုက်ကြတော့။ ဒီညတော့ ငါတို့ ငါးပွဲတော် ကျင်းပကြမယ်ဟေ့"</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ အင်္ကျီကို ချွတ်လျက် ငါးကန်အတွင်းသို့ ခုန်ဆင်းကာ ဆူဖြိုးသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်း၍ ကုန်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။</p> <p> ရက်အတော်ကြာ အပင်တွေကိုပဲ စားနေရရာမှ ယခုမှပင် အသားဟင်းကို ဝဝလင်လင် စားရပေတော့မည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာလည်း ဆင်းရဲသား မိသားစုမှ လာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသူများ ပီပီ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပစ်တင်ပေးသော ငါးကို ကျွမ်းကျင်စွာပင် ကိုင်တွယ်ဆေးကြောကြလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ကုန်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လာချိန်တွင် သူတို့ညီအစ်မ၏ သွက်လက်သော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်၍ ကျေနပ်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာချေပြီ။</p> <p>သူ့တွင် သက်ကယ်တဲ တစ်လုံးသာ ရှိရာ ယခု လူသုံးယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် အဘယ်မှာ အိပ်စက်ကြပါအံ့နည်း။</p> <p>"ဒါချောင်၊ ရှောင်ချောင်... မင်းတို့ ငါးတွေကို ပြင်ဆင်ထားကြနော်။ ငါ နောက်ထပ် အိမ်တစ်လုံး သွားဆောက်လိုက်ဦးမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p>ညီအစ်မနှစ်ဖော်မှာလည်း အလျင်အမြန်ပင် ခေါင်းညိတ် လိုက်နာကြပေ​၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အင်္ကျီကို ပြန်ဝတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီးနောက် အရှိန်ကုန် လွှတ်၍ ပြေးတော့သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူသည် မဟာဆရာအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အရှိန်ကုန် ပြေးလိုက်သောအခါ လေပြင်းတစ်ဆော့ တိုက်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ မြေနက်မြေပေါ်တွင် ဖုန်လုံးကြီးများ ထသွားလေတော့သည်။</p> <p>သာမန်လူဆိုပါက တစ်ဝက်ခန့် ဖြတ်ကျော်ရန်ပင် တစ်နေ့ကုန် အချိန်ပေးရမည့် မြေနက်မြေပြင်ကြီးကို ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ နာရီဝက်အတွင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ချေပြီ။</p> <p>တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှည်လျားစွာ ချလိုက်သည်။ ဤမျှ ဝေးကွာသော ခရီးကို ပြေးလာသော်လည်း မျက်နှာမနီ၊ အမောမဖောက်ဘဲ ရှိနေခြင်းမှာ သူ၏ ထူးကဲလှသော ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းရည်ကို သက်သေပြနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save