Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါ့ကိုသခင်လေးလို့ မခေါ်ပါနဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နေအိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ရန်အတွက် သစ်ဝါးဟူသည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပေရာ၊ ထိုမှသာလျှင် လေဒဏ်မိုးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိပေ၏။</p> <p>အခု ငါရဲ့ သက်ကယ်တဲအိုကလေးကို ပြုပြင်မွမ်းမံဖို့အချိန်အခါကောင်းပဲ ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က မြွက်ဆိုရင်း တောအုပ်တစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p>ထိုတောအုပ်အတွင်းရှိ သစ်ပင်အသီးသီးတို့မှာ လူတစ်ဖက်စာမျှပင် လုံးပတ်ထွားကြိုင်းလှသဖြင့် အိမ်ဆောက်ရန်အတွက် အလွန်ပင် သင့်လျော်လှပေသည်။</p> <p>“ဒါအားလုံးက ငါ့အတွက် အသုံးတည့်မည့် အရာတွေပဲ”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလှမ်းလိုက်ပြီးလျှင် လက်ဝါးတစ်ချက် စောင့်၍ ရိုက်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> သူ၏ လက်ဝါးချက်မှာ ပြင်းထန်သော လေအဟုန်နှင့်အတူ သစ်ပင်ကြီး၏ အခြေကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတော့၏။</p> <p>“ဂျောက်...”</p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ လူတစ်ဖက်စာ လုံးပတ်ရှိသည့် သစ်ပင်ကြီးမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ လက်ဝါးချက်ကြောင့်ပင် တိခနဲ ကျိုးပြတ်သွားရချေသည်။</p> <p>ထိုသစ်ပင်၏ အပြတ်ပိုင်းမှာလည်း ဓားဖြင့် တိတိရိရိ ဖြတ်တောက်ထားဘိသကဲ့သို့ ကြေးမုံပြင်ပမာ ချောမွတ်နေသည်မှာ အံ့ဩဖွယ်ပင်။</p> <p>ယင်းကား မဟာဆရာအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းသတ္တိပင် ဖြစ်ချေသည်၊ လက်ဗလာဖြင့် ကျောက်သားများကိုပင် ချေမွနိုင်စွမ်းရှိသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျောက်တုံးပမာ ခိုင်မာတောင့်တင်းလှပေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် လက်ဝါးချက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးများမှာ တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် ပြိုလဲကုန်တော့၏။</p> <p> မကြာမီအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ သစ်ပင်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့် လဲလျောင်းနေလေပြီ။ ထို့နောက် သူသည် သစ်ပင်များ၏ အဖျားပိုင်းများကို ဖယ်ရှားကာ ပင်စည်များကိုသာ သပ်ရပ်စွာ စုစည်းလိုက်လေသည်။</p> <p>တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပမာ စုပုံနေသော သစ်ပင်များကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် စနစ်တကျပင် စီစဉ်ထားရှိလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုရင် လုံလောက်ပြီ၊ ငါ အမြန် ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် ခိုင်ခံ့သော နွယ်ပင်နှစ်ပင်ကို ရှာဖွေသဖြင့် သစ်ပင်များကို အစည်းလိုက် ချည်နှောင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဟိမ့်...”</p> <p>သူက အားမာန်ပါပါ ဟစ်အော်လိုက်ကာ တောင်ပုံရာပုံရှိသော သစ်ပင်အစည်းကို ကျောပေါ်သို့ ပိုးတင်လိုက်၏။</p> <p> သစ်ပင်ပေါင်း လေးငါးဆယ်ခန့်မှာ အလေးချိန်အားဖြင့် ပိဿာပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိနေပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် မဟာဆရာအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်ငြား အနည်းငယ်မျှပင် မောဟိုက်သွားရသည်။</p> <p>“ ငါရဲ့ ခွန်အားကို လေ့ကျင့်ဖို့နဲ့အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းပဲ” ဟု တွေးတောကာ သစ်ပင်များကို ထမ်းပိုးရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေးလွှားတော့၏။</p> <p>သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် မြေပြင်၌ နက်ရှိုင်းသော ခြေရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ၏ အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာကာ နောက်ဆုံး၌ အပြင်းနှင်တော့၏။</p> <p>အဝေးမှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သစ်ပင်အောက်ရှိ သူ့ကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ သစ်ပင်ကြီးများကသာ ခြေထောက်ပေါက်၍ ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေ၏။</p> <p>အသွားအပြန် ခရီးမှာ တစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် သူ၏ သက်ကယ်တဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိချိန်တွင် ချွေးဒေါသီးများပင် စီးကျနေလေပြီ။</p> <p>သူသည် သစ်ပင်များကို မြေပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ချလိုက်ပြီးနောက် ရေကန်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားတော့၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်ဒါချောင် နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ငါးများကို သန့်စင်ပြီး၍ မီးကင်နေကြလေပြီ။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ မွှေးကြိုင်လှသော ငါးကင်နံ့ကို ရရှိလိုက်လေသည်။</p> <p>“သခင်လေး ပြန်လာပြီပဲ၊ ငါးကင်က မကြာခင် ရတော့မှာပါ” ဟု ချန်ဒါချောင် က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောကြားလိုက်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ “မဆိုးပါဘူး၊ မင်းတို့ လက်ရာက တော်တော်လေး ကောင်းမယ့်ပုံပဲ” ဟု ချီးမွမ်းစကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ကာ ရေကန်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ကန်ရေအေးအေးမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူဒဏ်များကို ချက်ချင်းပင် ပြေပျောက်စေခဲ့၏။</p> <p>သူ ရေချိုးပြီးချိန်တွင် ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာလည်း ငါးကင်ခြင်း လုပ်ငန်းကို အပြီးသတ်နေလေပြီ။</p> <p>ဆူဖြိုးသော ငါးကြီးများသည် မီးပုံပေါ်၌ ဆီများ တဖြဖြနှင့် ကျက်နပ်နေတော့၏။</p> <p>“ကဲ... ဒါလေးကို အနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်ဦး” ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း က စိမ်းစိုသော မြက်ပင်တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက ဆားမြက်ပင်ပဲ” ဟု ချန်ရှောင်ချောင် က အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်း မလာမီ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိစဉ်က ဆားဟူသည် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤဆားမြက်ပင်မှာ ဆားကဲ့သို့ ငန်သော အရသာရှိသဖြင့် အစားထိုး အသုံးပြုနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဆင်းရဲသား မိသားစုမှ ကလေးငယ်များမှာ ထိုအကြောင်းကို နဂိုကပင် သိရှိနားလည်ကြပေရာသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာ သူ၏ ယခင်ဘဝ ဝိညာဉ်မကူးပြောင်းမီက ချမ်းသာသော မိသားစုမှ မဟုတ်သော်ငြား အစားအသောက်အတွက်မူ အခက်အခဲ မရှိခဲ့ဖူးချေ။ ယခုအခါတွင်မူ ရှိသည်ကိုသာ လုံလောက်အောင် စီမံရပေတော့မည်။</p> <p>ချန်ဒါချောင် သည် ဆားမြက်ရည်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ညှစ်ထုတ်ကာ ငါးကင်ပေါ်သို့ သုတ်လိမ်းလိုက်၏။ ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ငါးကင်တစ်ကောင်ကို ချက်ချင်းပင် ကောက်ယူကာ စားသောက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချန်ဒါချောင် နှင့် ချန်ရှောင်ချောင် တို့မှာမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုသာ ကြည့်ရှုရင်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေကြပြီး သူတို့၏ ဝမ်းဗိုက်မှ ဆာလောင်သံများသာ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “မင်းတို့လည်း စားကြလေ” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မတို့... စားလို့ရတာလား” ချန်ဒါချောင် က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိ၏။ ဤရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီး ပေါ်တွင် လူတို့၏ အတွေးအခေါ်များမှာ ရှေးရိုးစွဲလွန်းလှပေသည်။</p> <p> ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလုပ်အကျွေးပြုသူများဟု သတ်မှတ်ထားကြပေရာ သခင်ဖြစ်သူ၏ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ စားသောက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p>“ဒီလိုလုပ်ပါ၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့ကို သခင်လေးလို့ မခေါ်ကြနဲ့တော့။ ဖုန်းအစ်ကို လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ငါတို့ကြားမှာ သခင်နဲ့ အလုပ်အကျွေး ဆက်ဆံရေးမျိုး မရှိပါဘူး၊ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားကာ “သခင်လေး... ကျွန်မတို့ မဝံ့ရဲပါဘူး၊ သခင်လေးရဲ့ အလုပ်အကျွေးအဖြစ်ပဲ နေထိုင်ရတာကို ကျေနပ်လှပါပြီ” ဟု ဆိုကြ၏။</p> <p>“ဒါက အမိန့်ပဲ၊ ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ရမယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်း သည် အနည်းငယ် စိတ်တိုသွားရသည်။</p> <p>သူသည် ခေတ်ပညာတတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ပွင့်လင်းသော အတွေးအခေါ် ရှိသူဖြစ်သော်လည်း ဤညီအစ်မနှစ်ဦး၏ အမူအရာမှာမူ သူက စွန့်ပစ်တော့မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြဘိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... သခင်နဲ့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်ရတယ်လို့” ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေကြဆဲပင်။</p> <p>“ငါတို့က သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပါပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ပြုံးပြလိုက်ကာ “မြန်မြန်စားကြ၊ ငါးကင်တွေ တူးကုန်တော့မယ်” ဟု တိုက်တွန်းလိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ညီအစ်မနှစ်ဦးမှာ ငါးကင်များကို အားပါးတရ စားသောက်ကြတော့သည်။ သူတို့မှာ ကောင်းမွန်သော အစားအစာကို မစားရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပေပြီ။</p> <p> ထိုအခိုက်အတန့်၌ သူတို့၏ ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သူတို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာ ရွှေရောင်အရှိန်အဝါ များ ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ နွေးထွေးကြင်နာတတ်သူဟု ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ငါးများကို သုံးယောက်သား စားသောက်လိုက်ကြရာ ငါးရိုးများသာ ကျန်ရစ်တော့၏။ ထိုအချိန်တွင် ညချမ်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အိမ်ဆောက်မည့် အစီအစဉ်ကို မနက်ဖြန်မှသာ စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဒီနေ့တော့ တော်တော်လေး နောက်ကျသွားပြီ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီတဲအိုထဲမှာပဲ တစ်ညတာ အိပ်စက်လိုက်ကြပါ၊ မနက်ဖြန်မှ အိမ်ဆောက်တာကို စကြတာပေါ့” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း က ဆိုသည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဖုန်းအစ်ကိုက ဒီည ဘယ်မှာ အိပ်မှာလဲဟင်” ဟု ချန်ရှောင်ချောင် က မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်ကာ “ငါက ယောက်ျားကြီးပဲ၊ ဘယ်နေရာမှာမဆို အိပ်လို့ရပါတယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့...” ချန်ဒါချောင် မှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ “ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်က သခင်လေးကို ပြုစုပေးနိုင်ပါတယ်...”</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း မှာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျသွားကာ ထိုရင်ခုန်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို တွေးတောမိရင်း မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save