Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟဲချိုင်ကျွင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်ကလေးတစ်လုံး ဆောက်လုပ်ရန်အတွက် တစ်မနက်ခင်းလုံး အချိန်ပေးလိုက်ရချေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း အသစ်စက်စက် ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားသော အိမ်ကလေးကို ကြည့်ရှုရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့၏ မျက်နှာထက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှား ဝမ်းမြောက်မှု အရှိန်အဝါများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကြကုန်၏။</p> <p> အကြောင်းမူကား ထိုအိမ်ကလေးသည် ယနေ့မှစ၍ သူတို့၏ ခိုနားရာ ရိပ်မြုံ ဖြစ်လာတော့မည် မဟုတ်လော။</p> <p>"ကဲ... ဒီနေ့ နေ့လယ်စာကိုတော့ ထူးထူးခြားခြား စားကြတာပေါ့၊ ငါ အနီးနားက တောင်ကုန်းတွေဆီသွားပြီး တောကောင် လိုက်ရှာလိုက်ဦးမယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။</p> <p>သူတို့သည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ပိုင်နက်အတွင်းရှိ မြေနက်မြေတွင် ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>မြောက်ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်တို့တွင် ထူထပ်လှသော တောတောင်များ ဝန်းရံလျက်ရှိပြီး၊ အရှေ့ဘက်တွင်မူ ရှီးရန်အင်ပါယာ၏ ကျူးကျော်မှုကို ကာကွယ်ရန် လုယွဲ့အင်ပါယာမှ တည်ဆောက်ထားသော မဟာတံတိုင်းကြီး ရှိလေသည်။</p> <p> တောင်ဘက်အရပ်၌မူ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း တည်ရှိပေသည်။</p> <p>ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အနောက်ဘက်အရပ်သို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာခဲ့ချေပြီ။</p> <p>မနေ့ကမူ သူသည် မြောက်ဘက်တောင်တန်းများဆီသို့ သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ ညီအစ်မကို ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မြောက်ဘက်တောင်တန်းများ၏ အလွန်တွင်မူ ယန်ရုအင်ပါယာ ပိုင်နက်ဖြစ်သော အဆုံးမရှိသော မြက်ခင်းပြင်ကြီး တည်ရှိလေသည်။</p> <p>အနောက်ဘက်တောင်တန်းများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သက်ငယ်မိုး အိမ်ကလေးနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်ရာ အသွားအပြန် ခရီးသည် နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ ဖုန်းအစ်ကို... ဒါပေမဲ့ သတိတော့ ထားပါနော်၊ အဲဒီတောင်တွေထဲမှာ အင်အားကြီးတဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်တွေ ရှိတတ်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်" ဟု ရှောင်ချောင်က မှာကြားလေသည်။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့၊ အဲဒီတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေကို ငါ မကြောက်ပါဘူး" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောကာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>ဒါချောင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်လျက် "ဖုန်းအစ်ကို လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပါ၊ ညီမတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ့မယ်" ဟု ဆိုလေရာ၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ပြကာ အနောက်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>"ရှောင်လင်... ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အရည်အချင်း အချက်အလက်တွေကို ပြပေးစမ်းပါဦး" ဟု ပြေးလွှားနေရင်းပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"</p> <p>မကြာမီပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ အချက်အလက်ဇယားတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာချေသည်။</p> <p> *သခင်: ချင်ယွမ်ဖုန်း</p> <p> * အသက်: ၁၈ နှစ်</p> <p> * ကျင့်စဉ်အဆင့်: မဟာဆရာအဆင့် (ပထမအဆင့်)</p> <p> * တိုက်ခိုက်ရေးပညာ: ဝိညာဉ်ရှာဖွေခြင်း အတတ်</p> <p> * ကျင့်စဉ်: စွမ်းအင်စုပ်ယူခြင်း မဟာပညာရပ်</p> <p> * ယုံကြည်မှုတန်ဖိုး: ၃၈၀</p> <p>အချက်အလက်များမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပေသည်။</p> <p> သူသည် လက်ရှိတွင် မဟာဆရာအဆင့်၏ ပထမအဆင့်သို့ စတင်ခြေချနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူ၏ ချင်မိသားစုမှ မိသားစုခေါင်းဆောင် ချင်ထုန်းဟွာ ပင်လျှင် မဟာဆရာအဆင့်၏ သတ္တမအဆင့်တွင်သာ ရှိပေသေးသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ချင်ထုန်းဟွာသည် ဒုတိယတန်းစား ချင်မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် အရှိန်အဝါကြီးမားလှသော ရာထူးကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။</p> <p>"ဆက်ပြီး ကြိုးစားရဦးမှာပဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်မိသည်။</p> <p>ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည်လည်း ငြိမ်သက်စွာ မနေနိုင်ကြဘဲ အိမ်ဝန်းကျင်ကို သန့်ရှင်းရေး စတင်လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း ရှိရာဘက်မှ လူအချို့သည် မြေနက်မြေဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လှမ်းလာကြကုန်၏။</p> <p>"အို... ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ကတောင် ဒီမြေရိုင်းမှာ အပင်တွေ စိုက်ပျိုးနိုင်တယ်ဆိုတော့ တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ"</p> <p>လူချင်း မဆုံမီပင် ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သော အသံများက လေထဲတွင် လွင့်ပါလာချေပြီ။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မနီးမဝေးတွင် လူသုံးဦး အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြရာ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးသော ကိုယ်လုံးရှိပြီး၊ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများအရ သူတို့သည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ တပည့်များ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>ထိုဝဝတုတ်တုတ် လူသည် အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ ချောမောလှပသော ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့ကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ရမ္မက်ဇောများ ထကြွလာတော့သည်။</p> <p>"လှပတဲ့ မိန်းကလေးတို့... ဒီလို နတ်ဘုရား စွန့်ပစ်ထားတဲ့ နေရာမျိုးမှာ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ" ဟု ထိုလူဝကြီးက ညစ်ညမ်းသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးကာ မေးမြန်းလေသည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့သည် ထိုလူ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမိကြရာ မျက်နှာတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိကြချေ။</p> <p>"ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဟု ရှောင်ချောင်က စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဒါချောင်ကမူ အခြေအနေကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရိပ်မိသဖြင့် ရှောင်ချောင်ကို အသာဆွဲလိုက်ပြီး "သခင်လေး... ညီမတို့က ဒီမှာ နေထိုင်ကြသူတွေပါ၊ သခင်လေးတို့ ဒီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ကြွလာတာလဲလို့ မေးပါရစေ" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒီမှာ နေတယ် ဟုတ်လား" ဟု လူဝကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "နင်တို့က အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သိလို့လား" ဟု မေးပြန်သည်။</p> <p>"ဖုန်းအစ်ကို့ကို အဲဒီလို ခေါ်ခွင့်မပြုဘူး" ဟု ရှောင်ချောင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အနှိမ်ခံရသဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်လုံးအစုံမှာလည်း ကြေးစည်လုံးကြီးများကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ကာ ထိုလူဝကြီးကို</p> <p>စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>လူဝကြီးသည် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ ဝတ်ရုံလက်ကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး "ဪ... နင်တို့က အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ကောင်နဲ့ တကယ် ပတ်သက်နေတာကိုး၊ ကောင်းပြီလေ... ဒါ ငါတို့ ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ ပိုင်နက်ပဲ၊ သူက တခြားလူတွေကိုပါ ခိုးသွင်းလာရဲတယ်ပေါ့၊ ငါပြန်သွားရင် သူ့အကြောင်း တိုင်တန်းပြီး ဂိုဏ်းကနေ နှင်ထုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လေသည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ ယခင်က ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြကုန်၏။</p> <p>"သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး စကားကို ကောင်းကောင်းပြောပေးပါ၊ ဒါက ညီမတို့ကပဲ ဖုန်းအစ်ကိုနောက်ကို လိုက်လာချင်လို့ပါ၊ ဖုန်းအစ်ကို့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ရှင်" ဟု ဒါချောင်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးရှာသည်။</p> <p>ရှောင်ချောင်သည်လည်း ထိုလူဝကြီးကို မနှစ်မြို့သော်လည်း မျက်နှာတွင် မာန်တင်းရန် မဝံ့တော့ချေ။</p> <p>လူဝကြီးမှာမူ ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်နေချေပြီ။</p> <p>သူသည် ဆေးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သရေရှိ တရားဝင်တပည့် တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ဝါရင့်သူဖြစ်သဖြင့် တပည့်များအားလုံး၏ ဆေးလုံးခွဲတမ်းများကို စီမံခန့်ခွဲရသူလည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ယခုမူ အသုံးမကျသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့်အတူ နတ်သက်ကြွေသကဲ့သို့ စည်းစိမ်ခံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ မနာလိုဝန်တိုမှုများက သူ့အား ဝါးမြိုသွားတော့သည်။</p> <p>> ဟဲချိုင်ကျွင်းထံမှ ရန်ငြိုးတန်ဖိုး +၁၀၀</p> <p>> ဝူအန်းဟယ်ထံမှ မနာလိုမှု +၃၂</p> <p>> ချီဖေးဟိုင်ထံမှ မနာလိုမှု +၂၇</p> <p>ပြန်လာနေသော ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စနစ်  မှ အသိပေးချက်များကို ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်သဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"ထူးဆန်းလိုက်တာ... ဒီ ယုံကြည်မှုတန်ဖိုးတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကုတ်ရင်း စဉ်းစားသော်လည်း၊ မကြာမီပင် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားလေသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါချောင်နဲ့ ရှောင်ချောင်တို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"</p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အစွမ်းကုန် အရှိန်မြှင့်တင်ကာ လေပွေတစ်ခုကဲ့သို့ မြေနက်မြေဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာတော့သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့လည်း..." လူဝကြီး ဟဲချိုင်ကျွင်း၏ မျက်လုံးများက အရောင်တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားကာ "ငါ အဲဒီအကြောင်း မတိုင်စေချင်ရင်တော့ အပေးအယူ တစ်ခု ရှိရမယ်"</p> <p>"ဘာလဲ... ပြောပါ" ဟု ရှောင်ချောင်က ဒေါသတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>ဟဲချိုင်ကျွင်းက ရယ်မောလျက် "သိပ်တော့ မခက်ပါဘူး၊ ကြည့်စမ်း... နင်တို့ ညီအစ်မက သိပ်လှတာပဲ၊ အဲဒီလို အသုံးမကျတဲ့ကောင်နောက် လိုက်နေတာက အလှအပကို ဖြုန်းတီးတာပဲ မဟုတ်လား၊ အဲဒီတော့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး ငါ့အိပ်ရာဘေးက အစေခံမလေးတွေ လုပ်ပေးကြပါလား"</p> <p>အမြွှာညီအစ်မ နှစ်ဦးစလုံးကို သူ၏ အိပ်ရာပေါ်တွင် မြင်ယောင်ရင်း ဟဲချိုင်ကျွင်း၏ စိတ်ရိုင်းများက ထကြွလာတော့သည်။ ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ဟဲချိုင်ကျွင်းကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်မိကြသော်လည်း၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဒုက္ခမရောက်စေရန်အတွက်မူ မဆဲရဲကြပေ။</p> <p>"ညီမလေး... တို့တွေ ဒီကို လာတာက ဖုန်းအစ်ကို့အတွက် ဒုက္ခဖြစ်စေမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ တို့တွေ ဒီမှာ ဆက်ရှိနေလို့ရော ဘာထူးမှာလဲ... နောက်ဘဝကျမှပဲ ဖုန်းအစ်ကို့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ကြတာပေါ့" ဟု ဒါချောင်က ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဖရိုဖရဲ ကမ္ဘာကြီးတွင် လူ့အသက်သည် မြက်ပင်ကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးမရှိချေ။ အထူးသဖြင့် လှပသော အမြွှာညီအစ်မများ ဖြစ်ကြသဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ပါစေ မနာလို ဝန်တိုမှုများနှင့်သာ ကြုံတွေ့ရမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> ရှောင်ချောင်ကလည်း ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ နုနယ်သော မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ထိုအခိုက်အတန့်၌ ယောကျ်ားရင့်မာကြီးများကဲ့သို့ပင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ကြချေပြီ။</p> <p>"လူဝကြီး... အဲဒီလို စိတ်ကူးမျိုးကို နင် လက်လျှော့လိုက်တော့၊ ငါတို့ မင်းနောက်ကို လိုက်မလာဘူး" ဟု ရှောင်ချောင်က ခက်ထန်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက်၊ သူမတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် အနီးရှိ သစ်သားတိုင်ဆီသို့ ခေါင်းဖြင့် တိုးဝင်ကာ အဆုံးစီရင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဟဲချိုင်ကျွင်းသည် မည်မျှပင် အရှက်မရှိသူ ဖြစ်ပါစေ၊ သူသည် ကျင့်စဉ်လောကသို့ ခြေချထားသော ပညာရှင်အဆင့်၁ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ၏ ဝဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ အသာအယာ လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့်ပင် မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p>ဒါချောင်နှင့် ရှောင်ချောင်တို့မှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ဟဲချိုင်ကျွင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကြီးပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ဆောင့်မိသွားကြကုန်၏။</p> <p>"နင်တို့က သစ္စာရှိပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာကြတာပဲ၊ ငါကတော့ နင်တို့ကို သေခွင့်မပေးနိုင်သေးဘူးကွယ်" ဟု ဟဲချိုင်ကျွင်းက မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းကာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save